bikepacking Archives - Blog rowerowy - mamba on bike

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – czyli rowerem między winnicami.

Dorota Juranek — Mon, 13 Apr 2026 20:42:45 +0000

Słyszeliście kiedyś o Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina? My dowiedzieliśmy się o jego istnieniu zaraz po powrocie z naszego wakacyjnego wyjazdu na Morawy Południowe. Tam enoturystyka, czyli turystyka związana z winnicami, bardzo przypadła nam do gustu. Sami zresztą powiedzcie – gravel, kilometry szutrów i asfaltów, piękne widoki i wszystko to zwieńczone wieczornym relaksem przy dobrym winie. Gdy dowiedziałam się, że coś takiego mamy u nas w Polsce i do tego na położonym niedaleko nas Dolnym Śląsku, od razu wiedziałam, że wyjdzie z tego coś bardzo dobrego.

Jeśli do tej pory nie słyszeliście o Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to na pewno będzie dla was sporym zaskoczeniem fakt, że na Dolnym Śląsku uprawia się winorośl i produkuje winno.
Co ciekawe, początki tej działaności sięgają XII wieku.

Winnice na Dolnym Śląsku – trochę historii

Pierwszymi winiarzami na ziemiach polskich byli benedyktyni i cystersi, którzy na przyklasztornych poletkach uprawiali winorośl i wytwarzali mszalne wino. Później wytwarzaniem wina zajęło się również mieszczaństwo. Przyczyną takiego stanu rzeczy była dość prozaiczna. Zły stan dróg utrudniał przywóz tego trunku, co zaowocowało rozwojem rodzimych winnic i wytwarzaniem krajowego wina.

Szczyt rozwoju winiarstwa w regionie to rok 1787, kiedy według rocznika statystycznego na Dolnym i Górnym Śląsku (ujmowanych wówczas razem) funkcjonowało 1217 winnic!!!
Potem m.in w związku z burzliwą historią ilość winnych upraw zaczęła maleć, a w wyniku II wojny światowej i czasów tuż po niej winiarstwo na Dolnym Śląsku praktycznie wymarło.

Pierwsze próby przywrócenia upraw winnych podjęto w Polsce dopiero w latach 90. Na Dolnym Śląsku mówi się, że jedna z pierwszych była Winnica Jaworek.

Teraz, na początku XXI winna tradycja na nowo odżywa a enoturystyką zaczyna interesować się coraz więcej osób. I właśnie po to by ułatwić podróżowanie od winnicy do winnicy stworzony został Dolnośląski Szlak Piwa i Wina.

Jeśli weźmiemy pod uwagę niebywałe walory przyrodnicze rejonu Dolnego Śląska, to otrzymujemy nieskończenie wiele możliwości na spędzenie weekendu lub nawet dłuższego urlopu połączonego z degustacją specjałów znajdujących się w tutejszych przywinnicowych piwniczkach.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – wszystko co musisz wiedzieć

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina powstał w 2018 roku, łączy on ze sobą 20 winnic i 11 browarów zlokalizowanych na Dolnym Śląsku. Głównym celem powstania szlaku jest popularyzacja Dolnego Śląska z nieznanej dotąd perspektywy. Bowiem mało kto wie, że rejon ten obfituje w małe, lokalne browary rzemieślnicze i winnice, które mają bardzo wiele do zaoferowania przyjezdnym.

Szlak nie jest wyznaczony na sztywno, nie ma miejsca startu, ani mety. To gdzie pojedziemy i które miejsc wybierzemy, zależy tylko wyłącznie od nas. Pomiędzy winnicami i browarami można przemieszczać się w dowolny sposób. Można pojechać do jednej winnicy lub zrobić sobie objazdową wycieczkę po kilku miejscach. Od razu jednak mówię, że nie ma co szaleć i najlepiej wybrać na jeden raz właśnie dwa, góra trzy miejsca, bo ilość atrakcji zdecydowanie przerośnie nasze oczekiwania. Poza tym, obcowanie z winem powinno być przecież spokojne i niespieszne ;)

DSPiW – mapa

…

Przed wyruszeniem na szlak warto zapoznać się z atrakcjami oferowanymi przez konkretne winnice. W wielu z nich istnieje możliwość przenocowania, obowiązkowym punktem programu zawsze jest zwiedzanie winnicy i winiarni, odbywają się też degustacje z komentarzem czy uroczyste kolacje połączone ze smakowaniem win z danej winnicy.

W ramach promocji winiarstwa bardzo często odbywają się też różnego typu imprezy i wydarzenia.
Jednym z nich jest cykl spotkań „Winiarze i przyjaciele”. Podczas takiego wydarzenia w jednym miejscu przedstawiciele wielu winnic prezentują swoje najlepsze produkty, opowiadają o uprawie winorośli, prowadzą degustacje. Poza winnicami podczas imprezy wystawiają się także wytwórcy innych lokalnych produktów. W tym roku nie udało nam się zaliczyć takiej atrakcji, ale na przyszły rok na pewno rezerwuję jeden weekend na nadrobienie zaległości.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina rowerowo

Aby odwiedzić 20 winnic znajdujących się na szlaku potrzebne byłoby co najmniej 21 dni. A gdyby chcieć każdej winnicy spędzić odpowiednią ilość czasu to i jeszcze więcej.
Szybko porzuciliśmy więc pomysł, by połączyć ze sobą wszystkie miejsca na jednym wyjeździe.

Postanowiliśmy znaleźć dwie winnice położone w takiej odległości od siebie, by móc przejechać z jednej do drugiej w jeden dzień. I gdy przeglądając oferty różnych miejsc trafiłam na Winnicę Alvarium, która oferuje noclegi w hamakach tuż przy winnych krzewach, wiedziałam że – to jest to!

Bikepackingowy weekend z hamakami i winem – czy to nie brzmi dobrze?

Wyznaczenie trasy naszej wycieczki okazało się banalnie proste.
Zaczynamy z Złotoryi, w jednym z najstarszych miast w Polsce słynącym z wydobycia złota. Stąd jedziemy do Uniejowa i Winnicy Kindler z której w kilka chwil przejeżdżamy do Zamku Grodziec. Potem przecinając Przemkowski Park Krajobrazowy docieramy do drugiej Winnicy Alvarium, gdzie nocujemy w hamaczkach całe dwie noce. Z Winnicy Alvarium do Złotoryi wracamy częścią Przemkowskiego Parku Krajobrazowego i wiejskimi drogami dolnośląskich wsi i miasteczek.

Trasy poszczególnych dni wyglądają, jak poniżej.
Jeśli spodoba Wam się nasz wjazd, na spokojnie możecie ściągnąć sobie GPXy. Trasy układane pod rower gravelowy, ale oczywiście treking czy mtb też dadzą radę ;)

Dzień pierwszy

Dzień drugi

Dzień trzeci

DSPiW – dzień pierwszy

Złotoryja

Złotoryja to jedno z najstarszych miast w Polsce. Oficjalna historia miasta sięga 1211 roku, kiedy książę Henryk I Brodaty nadał mu prawa miejskie. Od samego początku powstania miasto związane jest z wydobyciem złota. Dzisiaj już się go tutaj nie wydobywa, ale w XIII wieku wydobycie sięgało 50 kg rocznie.

Zwiedzanie Złotoryi najlepiej zacząć od Baszty Kowalskiej (tu na trzecim planie), albo jak my od wyjątkowo interesującej rozmowy z miejscowymi.

Baszta powstała w połowie XIV wieku, była fragmentem murów obronnych i chroniła jedną z bram prowadzących do miasta. Baszta jest udostępniona do zwiedzania a ze szczytu roztacza się piękna panorama miasta.

Aby wejść na basztę trzeba jednak udać się do Centrum Informacji Turystycznej, by zabrać sobie stamtąd klucze :)

Złotoryja jest małym miasteczkiem, jej zwiedzanie nie zabiera wiele czasu, dzięki temu nie trzeba się spieszyć i łatwiej poczuć klimat odwiedzanych miejsc.

Na listę rzeczy do zobaczenia oprócz Baszty należy wpisać: Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, Skwer Siedmiu Mieszczan, Muzeum i Kopalnię Złota.

Jest też Zabytkowa Studnia z XVIII w. która była integralną częścią wodociągu miejskiego. Studnia odkryta została przy okazji prac rewitalizacyjnych prowadzonych na głównej ulicy starej części miasta.

Kopalnia Złota Aurelia została wykuta pod górą Św. Mikołaja. Dla turystów do zwiedzania udostępniona jest króciutka 100-metrowa podziemna trasa. W planach jest też otwarcie Szybu Karola odkrytego w 1997 roku.

Po wizycie w kopalni najlepiej udać się do Muzeum Złota – gdzie można poznać dokładniej historię górnictwa złota w Złotoryi. Naszym głównym celem wyjazdu są jednak winnice, wizyta w muzeum musi poczekać a spod kopalni kierujemy się już na Uniejowice.

Wstyd się przyznać, prywatne Muzeum Armii Radzieckiej i Wojska Polskiego w Uniejowicach też chcieliśmy ominąć. Na nasze szczęście postanowiliśmy choć podjechać i zobaczyć jak wgląda sam budynek.

Gdy podjechaliśmy bliżej, przed domem stał akurat Pan Michał, właściciel Muzeum i gdy zapytaliśmy o wystawę od razu zaproponował oprowadzenie.

To miejsce, cały dworek i nawet przyległy mu ogród, w którym znajdują się dwa pomniki Karola Świerczewskiego robi niemałe wrażenie.

Sam pan Michał sporo opowiadał o znajdujących się w muzeum eksponatach oraz wielu ważnych osobistościach, które miał okazję u siebie gościć. Zdecydowanie dobrze się stało, że jednak nie zrezygnowaliśmy z zobaczenia tego miejsca.

Winnica Kindler

Nie przejechaliśmy daleko, bo raptem 3 kilometry, gdy wreszcie naszym oczom ukazała się pierwsza winnica. Serce zabiło mocniej. Mamy to. Nasz główny punkt programu na dzisiejszy dzień.

Trochę niepewnie wjechaliśmy na podwórko, pies zaszczekał kilka razy i po chwili zza drzwi (jak potem się dowiemy – winiarni) wyszedł Kamil, założyciel i właściciel winnicy.

Z Kamilem od razu złapaliśmy bardzo dobry kontakt, najpierw przy kawie, potem wśród winorośli opowiadał szalenie ciekawe rzeczy o swoich początkach, które w sumie cały czas jeszcze są początkami, o tym skąd w ogóle pomysł na winnicę, jak wygląda praca z winoroślą, jak wygląda cały proces powstawania wina. To wszystko było tak interesujące, że zupełnie straciliśmy poczucie czasu.

Winnica Kindler w Uniejowicach jest jedną z najbardziej na zachód położonych winnic, które należą do Dolnośląskiego Szlaku Piwa i Wina.

Na obszarze 2 ha uprawiane są szczepy winorośli takich jak: Solaris, Chardonnay, Riesling, Johanniter, Pinot Blanc oraz Pinot Noir.

Położenie winnicy nie jest przypadkowe. Rejon ten nazywany jest Krainą Wygasłych Wulkanów, bogata w minerały bazaltowa gleba jest idealnym podłożem pod uprawę winorośli.

Kamil założył winnicę, by mieć odskocznię od pracy, by głowa miała gdzie odpoczywać. Jak mówi – jedni chodzą na siłownię, wy jeździcie na rowerach, a ja założyłem sobie winnice.

Wszystko zaczęło się w 2012 roku od nasadzenia 100 krzewów szczepu Solarisa, teraz jest 1800 krzewów Solarisa, 2200 krzewów Johanitera, 2400 Pinot Blank i 1200 Pino Noir !!!

Co ciekawe, większość prac na uprawie Kamil wykonuje sam. Z każdym krzewem w ciagu roku „widuje się” 50-60 razy.

Po długim spacerze między winoroślami przenieśliśmy się do winiarni, gdzie wreszcie mogliśmy skosztować tutejszych specjałów.

To tu w winiarni dzieje się cała magia. Z zebranych winogron powstaje wino. Wiedzieliście, że w winie nie ma ani grama dodanego cukru czy też wody.

Wino to 100% sok z winogron. Naturalny cukier znajdujący się w soku fermentuje i powstaje z niego wino. W zależności od tego ile cukru znajduje się w winogronach, tak mocne będzie wino.

Wino po fermentacji dojrzewa w tankach ze stali nierdzewnej lub w beczkach a także w butelkach.

Podczas degustacji kosztowaliśmy wina z zeszłorocznego zbioru Pinot, które za tydzień będzie już rozlewane do butelek. Potem już tylko etykietka i można kupować.

Z Kamilem moglibyśmy gadać i gadać. Niestety każdy z nas miał jeszcze tego dnia swoją robotę do wykonania, on w winnicy, a my 70 km na rowerach. Zrobiliśmy więc pamiątkową fotkę i obiecaliśmy, że na pewno wrócimy tu po jakieś pamiątki z Krainy Wygasłych Wulkanów :)

Jedziemy w kierunku Zamku Grodziec przez Mniszą Górkę (310 m), zbudowaną z bazaltów i będącą pozostałością dawnego wulkanu. Niestety o ile podjazd jest przyjemną lekko nastromioną szutrówką…

… to zjazd zdecydowanie nie należy do polecanych. Żółty szlak pieszy okazuje się zupełnie nieprzejezdny, przez co musimy przedzierać się przez pola.

Gdy podjeżdżamy do zamku okazuje się, że akurat jest kręcony jakiś film (pewnie z Davidem Hasselhoffem, który kręci się ostatnio w tej okolicy). Objeżdżamy wzgórze zamkowe trawersem.

Rejony podzamcza, jak widać, też niczego sobie.

Jest fotogenicznie i klimatycznie :)

I szutry klasy D (dolnośląskiej), czyli taka mieszanka klasy A i polnej piaszczystej drogi.

Jedziemy na północ podziwiając wzgórze zamkowe z daleka.

Po przekroczeniu A4-ki wjeżdżamy w obszar Borów Dolnośląskich. Co tam się dzieje. Szybkie asfalty, że nawet zdjęć z nich nie ma.

Przemkowski Park Krajobrazowy zaplanowany na jest dzień drugi, więc teraz tylko przelotem z Gromadki do Przemkowa.

Gdy docieramy do Ostaszowa, do Winnicy Alvarium, w której spędzimy dzisiejszy nocleg, jest już ciemno, a na pola wychodzą Jelenie szykując się na rykowisko, którego zresztą będziemy w nocy świadkami.

Mimo dość późnej pory w winnicy praca wre. Okazało się bowiem, że akurat dziś odbywał się pierwszy zbiór w tym roku. Gospodarze częstują nas pyszną kolacją, a potem przenosimy się do winiarni, gdzie akurat odbywa się obrabianie zebranych winogron. To było niesamowite, zobaczyć jak robi się wino, na żywo tu i teraz.
Napiliśmy się też świeżo wyciśniętego z moszczu soku. Posłuchaliśmy o samym procesie produkcji wina. To był bardzo długi i ciekawy wieczór.

Jeśli ciekawi Was, jak to wyglądała, wszystkie momenty uwiecznione są w zapisanych Instagram Stories. To nie był moment na robienie zdjęć, a po prostu na bycie tu i teraz.

Dolnośląskim Szlak Piwa i Wina – dzień drugi

Winnica Alvarium

Winnica Alvarium to mała rodzinna winnica która powstała w 2012 r. Położona jest we wsi Ostaszów w samym sercu Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. Wina wytwarzane są tu naturalnymi metodami, a winnica prowadzona jest ekologicznie. Uprawia się tu takie szczepy jak: Solaris, Johanniter, Regent, Rondo, Gewütztraminer i Riesling.

Alvarium po łacinie oznacza ul, pasiekę. Jak pewnie się więc domyślacie, właściciele posiadają także pasiekę. I to właśnie stąd wzięła się pszczoła w logo winnicy.

Winnica rozdzielona jest na dwie lokalizacje. Jedna część znajduje się w Ostaszowie, tuż przy domu, druga oddalona jest o około 10 km i położona jest na Wzgórzach Dalkowskich.

Skąd pomysł na winnicę? Rodzinny projekt sadzenia winorośli zainicjował Pan Jacek Biniarz. Zaczęło się od 300 krzewów, teraz winnicą ma prawie 2 hektary.

Niewątpliwy wpływ na rozwój winnicy ma syn Pana Jacka – Piotr, który jest doktorem biotechnologii i do produkcji wina dodał szczyptę wiedzy naukowej.

Po długiej, pełnej atrakcji nocy, nie spieszy się nam ze wstawaniem. Wygodne hamaczki dodatkowo utrudniają podjęcie decyzji o pobudce.

A nocleg mieliśmy wyborny, bo w brzozowym zagajniku tuż przy rzędach winnych krzewów.

No czy można lepiej zacząć dzień?

Jak się okazuję, jednak można, bo gospodarze winnicy zapraszają nas na pyszne śniadanie, podczas którego mamy dodatkowo okazję skosztowania miodów z tutejszej pasieki oraz herbaty i przetworów przygotowywanych przez Panią Barbarę.

Po śniadaniu obowiązkowo czas na mały spacer między winnymi krzewami.

Cisza, spokój i pełen relaks. To zdecydowanie trzy najbardziej charakterystyczne cechy dla tego miejsca.

W związku z wczorajszym zbiorem, gospodarze są cały czas bardzo zajęci, ale na szczęście udaje mi się na chwilę oderwać od pracy Pana Jacka.

Otrzymuję też pozwolenie na degustację prosto z krzaczka :)

Drugi dzień naszego bikepackingowego wyjazdu po Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to poza zwiedzaniem winnicy przejazd po pętli przebiegającej przez Przemkowski Park Narodowy. To miejsce okazuje się tak pełne atrakcji i niespodzianek, że zasługuje na osobny o nim wpis.

Wspomnę tu tylko, że Przemkowski Park Krajobrazowy to przede wszystkim przecudne i jedne z największych w Polsce wrzosowisk.

Mam nadzieję, że zdjęcia narobią Wam smaka na kolejny blogowy wpis.

…

Zachowując tradycję, z wrzosowej pętli po Przemkowskim Parku Krajobrazowy wracamy już po ciemku.
Szybko ogarniamy tobołki i ten wieczór spędzamy w obozowym, hamaczkowym klimacie.
Tu w zasadzie nie trzeba wiele komentarza.

…

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – dzień trzeci

Trzeci dzień na Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to już w zasadzie powrót z Ostaszowa do Złotoryi. Podążamy niespiesznie leśnymi duktami Borów Dolnośląskich, na chwilę zatrzymując się przy ruchomych wydmach pod Wilkocinem, gdzie znajdują się poradzieckie, dwupoziomowe bunkry. My nie mamy odwagi wchodzić bardzo daleko, poza tym nie bardzo jest jak zostawić na zewnątrz rowery, ale dla odważnych i bez rowerów może być to całkiem interesująca do zobaczenia atrakcja.

…

Trzy intensywne bikepackingaowe dni, 200 km, dwie winnice, mnóstwo pięknej przyrody.
Macie ochotę?

My na pewno będziemy robić wszystko by jeszcze kilka winnic na Dolnośląski Szlak Piwa i Wina zaliczyć :)

Kampania powstała przy współpracy z Urzędem Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego

Artykuł Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – czyli rowerem między winnicami. pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Namiot MSR Hubba Hubba HD – nowość 2026 prezentacja

Dorota Juranek — Wed, 18 Mar 2026 17:39:54 +0000

Namiot MSR Hubba Huba HD to nowa, odświeżona wersja kultowego i lubianego Hubba Hubba NX.
Dopisek HD oznacza, że to wariant namiotu, który jest wzmocniony i przeznaczony na trudniejsze warunki pogodowe. Wydaje się, że jest to ukłon w stronę tych, którym w namiotach MSR czasem przeszkadzało to, że są dość delikatne i w złej pogodzie nie zawsze stają na wysokości zadania.
W tym roku przyjrzę się bliżej temu modelowi, a tymczasem zapraszam na krótką prezentację po pierwszych zimowych biwakach.

Namiot otrzymałam od polskiego dystrybutora marki MSR firmy Paker.pl która jest dystrybutorem MSR na Polskę i w ramach wsparcia kanału przekazuje mi czasem różne sprzęty pomagając w organizacji wypraw.

Ten artykuł to na razie tylko prezentacja namiotu. Po konkretniejsze opinie oraz wrażenia z użytkowania zapraszam za kilka miesięcy.

Jeśli namiot Wam się spodoba, to możecie zerknąć na stronę, bo mają tak całkiem sporo fajnych rzeczy i na hasło MAMBABIKE można zgarnąć rabat -20 procent.

Co wchodzi w skład zestawu

W skład zestawu MSR Hubba Hubba HD wchodzi:

sypialnia
tropik
stelaż
8 śledzi Mini-Groundhog
odblaskowe linki odciągowe
torba na namiot
pokrowiec na stelaż
pokrowiec na śledzie

Namiot dostępny jest w wersji jedno-, dwu- i trzyosobowej.
Testowana wersja jest dwuosobowa.
Waga całkowita pakunku to 1,8 kg a wymiary 58 cm x 13 cm

Torba jest szeroko otwierana i rolowana na górze, tak by była wodoodporna.
Wyciąganie i wkładanie namiotu jest bardzo szybkie i sprawne.

Stelaż zrobiony jest z aluminiowych pałąków DAC, jest lekki i wytrzymały.
Długość tyczek stelaża włożonych do pokrowca to ok 50 cm a waga 447 g

Śledzie Mini-Groundhog – 15 cm i 9 g, razem z pokrowcem 84 g – lekkie i wytrzymałe, jednak warto uważać przy wbijaniu ich w twarde podłoże. Istnieje ryzyko wygięcia.

Sypialna uszyta jest z pełnego materiału z mała ilością siateczki. Podłoga ma wodoodporność na poziomie 6000 mm słupa wody. Podłoga sięga dość wysoko, co zdecydowanie przyda się w trakcie użytkowania namiotu w deszczu. Waga samej sypialni to 650 g.

Tropik wykonano z lekkiego, ale wytrzymałego nylonu ripstop 20D, barwionego już na etapie produkcji, co zwiększa trwałość koloru i ogranicza wpływ na środowisko. Oferuje wodoodporność na poziomie 3000 mm i jest wolny od szkodliwych związków PFAS. Waga samego tropiku to 510 gramów.

MSR Hubba Hubba HD

Pokrowiec ma taśmy ułatwiające transport.

Pokrowiec, stelaż, tropik, sypialnia, śledzie i odciągi.

MSR Hubba Hubba HD – specyfikacja i pierwsze wrażenia film

Jakie są moje pierwsze wrażenia z użytkowania tego namiotu?

Kilka słów znajdziecie w filmie o zimowym biwaku – youtu.be/Bdn7g_a-xWY a poniżej już cały film poświęcony temu namiotowi.

Rozstawianie

Kto miał już do czynienia z namiotami MSR ten wie, że rozstawianie namiotu jest bardzo proste i intuicyjne.
Może to zrobić jedna osoba.
Namiot jest symetryczny, więc nie ma gdzie się pomylić.
Rozkładamy sypialnię, składamy stelaż, który wczepiamy w metalowe końcówki znajdujące się w rogach sypialni. Podczepiamy górę sypialni do stelaża haczykami i gotowe.

Oczywiście wiem, że od razu zapytacie – czy da się rozstawić najpierw tropik a potem sypialnię?
W modelu HD jeszcze nie próbowałam, ale udało mi się to w MSR Hubba Hubba Bikepack – tu znajdziecie jego recenzję – więc możliwe, że i w HD się uda.
Wiedzcie jednak, że będzie to z pewnością karkołomne :)
Nie mniej na pewno spróbuję i wrócę tutaj z wiadomością.

Przy okazji pierwszych wrażeń muszę się też do czegoś przyznać. Podczas rozkładania namiotu napotkałam na jedną trudność.
We wszystkich instrukcjach rozkładania namiotu MSR sugeruje, że poprzeczny pałąk stelaża powinien być pod belką główną. Jednak przy takim ustawieniu miałam problem z napięciem tropiku namiotu.
Postanowiłam więc spróbować odwrotnie – belka poprzeczna na górze. W tym ustawieniu tropik układał się lepiej.
Czy to kwestia mojej nieumiejętności czy charakter testowanego modelu czy konkretnej sztuki, która była wersją samplową? Nie wiem, ale będę to sprawdzała i też wrócę z rozwiązanem tej zagadki.

Namiot dobrze się maskuje, nie zwraca na siebie uwagi.

Sypialnia

Co zwraca od razu uwagę w tym modelu to bardzo duża przestrzeń funkcjonalna.
Gdy wejdziemy do środka, od razu czujemy, że jest w nim dużo miejsca.
Na podłodze zmieszczą się pełnowymiarowe maty do spania.
A ścianki namiotu ustawione są niemal pionowo, dzięki czemu zarówno w dolnej jak i górnej części namiotu mamy bardzo dużo miejsca. Ja jestem dość niska, ale w przypadku wyższych osób na pewno ma to znaczenie.
Dzięki temu w namiocie jest wygodniej funkcjonować i wykonywać różne czynności jak np przebieranie.
Nawet jeśli chodzi o zwykłe siedzenie – w wielu innych namiotach jest problem, by wygodnie usiąść nie będąc w środku namiotu. Tu jest naprawdę komfortowo.

Druga rzecz, która od razu zwraca na siebie uwagę to ściany sypialni, które niemal w całości zrobione są z pełnego materiału, nie z siateczki. Z jednej strony to plus – w chłodniejsze i wietrzne dni w środku jest cieplej. Z drugiej strony na wyprawach w cieplejszym klimacie, może być problem z wentylacją.
Namiot ma elementy siateczkowe i wywietrzniki w tropiku, jednak w wyższych temperaturach nie zapewnią odpowiedniej wentylacji. Osobiście wtedy korzystałabym z namiotu bez mocowania tropiku.

W sypialni znajdziemy liczne kieszenie, w których możemy trzymać różne przydasie oraz linki na których możemy coś podwiesić, np mokre skarpetki :)

Podłoga sypialni sięga bardzo wysoko, dzięki temu nie ma obaw, że w dużym deszczu woda dostanie nam się do środka. Podłoga sprawia też bardzo konkretne wrażenie. Materiał jest dużo grubszy niż standard, do którego przyzwyczaił nas MSR. Jak wspominam w filmie – o ile w przypadku poprzednich namiotów MSR w większości przypadków korzystałam dodatkowo z footprintu, tak tutaj uważam, że nie jest to zupełnie potrzebne.

Duuuużo przestrzeni w środku.

Tropik i przedsionki

Zielony tropik pięknie maskuje się w terenie. Namiot nie zwraca na siebie uwagi. To ważna rzecz dla osób, które często biwakują na dziko i nie chcą być zauważone.

Tropik nie sięga do ziemi, szczególne w tylnej i przedniej ścianie namiotu kończy się dość wysoko. Po bokach, przy przedsionkach jest niżej. Myślę, że z jednej strony chroni to od wiatru po bokach a ułatwia wentylacje na końcach namiotu. Jak będzie sprawdzać się to w praktyce? Zobaczymy.

Przedsionki są całkiem obszerne i można w nich pozostawić bagaż, lub gotować w sytuacji złej pogody. (Nie)stety nie korzystałam jeszcze z namiotu w deszczu, więc nie wiem jak wygląda sytuacja z wpadaniem deszczu do środka, gdy wejście jest otwarte.

Zamki tropiku otwierają się z dołu do góry, pracują płynnie i zabezpieczone są rynienkami przeciwdeszczowymi. Drzwi do namiotu można zwinąć i zamocować specjalną pętelką, by nie zwisał.

Z przodu i tyłu namiotu mamy otwory wentylacyjne. Można je otwierać i zamykać w razie potrzeby.

Rynienka przeciwdeszczowa

Wysoka podłoga

Tropik na końcach namiotu jest dość wysoko.

Namiot MSR Hubba Hubba HD podsumowanie

Na podsumowanie oczywiście musicie poczekać.
Jednak już teraz na pewno mogę wskazać Wam plusy i minusy tego namiotu.

Plusy

większa wytrzymałość
większa odporność na wodę
cieplejszy w chłodne dni
dużo przestrzeni w środku
maskujące kolory
łatwy w rozstawianiu

Minusy

cena
większą waga
słabsza wentylacja
długie maszty – trudne do spakowania na rowerze
rozstawianie w deszczu może być trudne

Artykuł Namiot MSR Hubba Hubba HD – nowość 2026 prezentacja pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

LISTA SPRZĘTU – BIKEPACKING PIRENEJE

Dorota Juranek — Mon, 02 Mar 2026 18:07:59 +0000

Każdy mój wyjazd bikepackingowy to wysyp pytań dotyczących sprzętu, jaki ze sobą zabieram. Często pytacie, czego używam, czy jestem zadowolona, czy polecam. Wyjazd w Pireneje był okazją do bardzo solidnego przetestowania ekwipunku, który zabieram też i na te krótsze wyprawy. 18 dni jazdy, wiele kilometrów, wiele nocy spędzonych w outdoorze. Mnóstwo sytuacji, kiedy coś może się popsuć, nie zadziałać, albo wręcz przeciwnie – mnóstwo okazji by sprawdzić, czy dana rzecz sprawia, że ta podróż jest miła i przyjemna.
Przedstawiam Wam więc listę sprzętu, który pomógł nam przeżyć tę super przygodę.

W artykule znajdziesz linki prowadzące do stron z produktami. Niektóre z nich są afiliacyjne, niektóre prowadzą do testów produktów, które robiłam przy okazji prowadzenia tego bloga w ramach współpracy i w ramach wynagrodzenia od tych marek. Opinie o produktach są w pełni subiektywne, żaden producent nie miał wpływu na moje opinie. Są one szczere i zbudowane na podstawie doświadczeń z użytkowania tych rzeczy.

Lista sprzętu na bikepacking film

Jeśli wolicie słuchać i oglądać, to zapraszam do filmu.
Poniżej zaś zestawienie tego, o czym mówię w filmie.

ROWER, TORBY, BAGAŻNIK

Rower to oczywiście Liv Devote Advanced Pro – gravelowy rower dla kobiet. Rower idealny na bikepackingi, dobry na długie trasy czasem na udział w wyścigu. Jeżdżę na tym modelu już od czterech lat i niezmiennie uwielbiam.

Z rzeczy, na które warto zwrócić uwagę wybierając się na tak długo w wysokie góry, to na pewno niezawodność sprzętu. Przed wyjazdem trzeba udać się na serwis, by mechanik sprawdził cały rower, wymienić ewentualne komponenty, które już są zużyte. Na pewno trzeba sprawdzić stan klocków hamulcowych i zabrać ze sobą zapasowe. Nie chcemy, by cokolwiek przeszkodziło nam w cieszeniu się wyprawą.

Jeśli chodzi o sam rower i osprzęt, to mając przed soba wyjazd, gdzie suma przewyższeń to 25 tys. metrów warto by rower był lekki, ułatwiał podjeżdżania, by napęd był tak złożony, by miał odpowiednio niskie przełożenia, by podjazdy nie były męczarnią. O tym dlaczego jestem zwolenniczką napędów typu mullet jest nawet film – tutaj go zobaczysz

Kolejny element to koła i opony – koła to karbonowe DT Swiss GRC 1400 – będzie wkrótce materiał podsumowujący ich roczne użytkowanie. Karbonowe kółka mają ogromny wpływ na komfort jazdy, są lekkie w połączeniu z oponami Cadex 40 mm zalanymi mlekiem tworzą zestaw idealny. Choć przyznam, że na niektórych fragmentach trasy serce me drżało o to, czy oby na pewno ten delikatny bieżnik poradzi sobie z kamieniami. Na szczęście nic się nie stało i całą wyprawę przejechałam bez jednej gumy.

Torby to połączenie polskiej marki Baby Legs Bags – frame bag i torba na kierownicy oraz marki Tailfin – bagażnik z torbą to Tailfin AeroPack w wersji aluminiowej oraz 5 litrowe sakwy na widelec Tailfin Fork Packs
Na temat tego zestawu pojawi się osobny film. Jednak już teraz mogę powiedzieć, że raczej zostaniemy ze sobą na dłużej, bo wygoda i funkcjonalność Tailfina skradła moje serce.

SPANKO

Namiot – MSR HUBBA HUBBA BIKEPACK 2 tu przeczytacie jego recenzję – MSR HUBBA HUBBA BIKEPACK

Śpiwór – Cumulus X-lite 200

Mata – Thermarest Uberlite tu zrecenzowany niestety już nie jest produkowany – aktualnie najlepsza wersja to Thermarest Neoair X-lite R

Poduszka – See To Summit

UBRANIA

Większość ubrań to obrania z wełny merino. Od dobrych kilku lat jeżdżę głównie w merino i cenią komfort użytkowania.
Na długich wyjazdach, gdy nie wiesz czy i kiedy będzie możliwość przeprania ubrań, merino robi robotę. Zdecydowanie dłużej niż w poliestrach czuje się komfort i zwyczajnie się nie śmierdzi :)

koszulka merino z krótkim rekawem Mons Royale
koszulka kolarska merino z krótkim rekawem Mons Royale
top bez rękawów Rapha
koszulka merino do spania z długim rękawem Mons Royale
koszulka merino z nieprzewiewnym panelem Mons Royale
getry merino Icebreaker
szorty Mons Royale
skarpetki 2 pary
stanik sportowy merino Icebreaker
stanik sportowy merino Mons Royale
bibsy kolarskie AM Cycling
buff merino
kurtka przeciwdeszczowa – Cumulus Fastier Lady
kurtka puchowa – Cumulus Inverse Lady

ELEKTRONIKA

telefon Iphone 15 PRO
licznik Garmin 1040 solar
GoPro 12
dron DJI Mini 4 PRO
powerbank GC 20 000
kabelki, ładowarka
słuchawki
zapasowa bateria do przerzutki
zapasowe baterie do manetek
głośnik JBL GO
lampka przód Knog Blender Pro
czołówka

GOTOWANIE

kuchenka Jetbo i l
patelnia Jetboil
przejściówka na patelnie Jetboil
kubek tytanowy Lixada
sztućce tytanowe
nóż Opinel
talerzyki
kubek termiczny MAMBA ON BIKE

KOSMETYKI

ręcznik turystyczny Sea To Summit
mydło biodegradowalne Sea To Summit
płyn do kąpieli biodegradowalny Sea To Summit
krem na słońce
krem na otarcia
krem do twarzy
krem do rąk (zawsze mam strasznie suchą skórę na bikepackingach)
szczoteczka do zębów
pasta do zębów
szampon i odzywka do włosów
zestaw do wyciągania kleszczy
zestaw plastrów
tabletki przeciwbólowe
witaminy
zatyczki do uszu

INNE PRZYDASIE

mini plecaczek See To Summit
filtr do wody Platypus QuickDraw
zapięcie Abus Cambiflex
bukłak
bidon
mata do siedzenia Thermarest
liofilizaty 6 sztuk na głowę
owsianka na trzy sniadanka
kilka porcji odzywki białkowej

Artykuł LISTA SPRZĘTU – BIKEPACKING PIRENEJE pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Bikepacking Pireneje – wyprawa rowerowa od wybrzeża do wybrzeża

Dorota Juranek — Thu, 19 Feb 2026 13:04:05 +0000

Pireneje – monumentalne góry odcinające Półwysep Iberyjski od reszty kontynentu. Wstążka wijąca się od wybrzeża Morza Śródziemnego do Oceanu.
Nie miałam na ich temat żadnych wyobrażeń, nigdy tam nie byłam, ale wiedziałam, że prędzej czy później pojadę tam na rowerze.
Planując urlopowe wyjazdy na 2025 rok postanowiłam, że jeden z urlopów będzie dłuższy.
Trzy tygodnie odcięcia się od wszystkiego.
Bikepacking Pireneje wpisywał się w ten plan znakomicie.

Głównym założeniem wyprawy była niespieszna rowerowa eksploracja Pirenejów. Poznanie klimatu tych gór, cieszenie się drogą i widokami, biwakowanie w pięknych miejscach i jedzenie dobrych rzeczy.
Styl? Bikepackingowy z noclegami w namiocie, czasem na dziko, czasami na kampingu a na koniec dwa-trzy dni w hotelu ( prezencie dla samej siebie za trudny przejechania tej niełatwej trasy).

Wyszło nieco inaczej niż zakładałam. Góry okazały się wymagające a trasa pełna przygód. Trzy tygodnie to zdecydowanie za mało na Pireneje.
Ale nie ma tego złego. Na pewno tam wrócę.

Bikepacking Pireneje – trasa, tracki GPX i alternatywy

Pireneje to ogromne góry. Wiedzie przez nie niezliczona liczba dróg i ścieżek. Sposobów na ich przejechanie jest wiele i w sumie każdy może zrobić to po swojemu.

Na opracowanie trasy jak zawsze nie było za wiele czasu. Choć to przecież jeden z przyjemniejszych momentów wyprawy. Na szczęście nie byłam w tym sama. Wyjazd planowałam wspólnie z Kamilą.
W dwie osoby raźniej pokonywać kolejne kilometry i przeżywać przydarzające się przygody.

Zdecydowałyśmy się na sprawdzoną ścieżkę.
Pół roku przed wyjazdem wpadł w nasz feed na Instagramie profil PIRENAICA.CC i już wiedziałyśmy, że to będzie to. Trasy opracowane przez lokalesów pod wyścig ultra.
1000 km i bagatela 25 tysięcy metrów przewyższenia.
Brzmiało to jak dobry plan.

Ciekawostka – wyścig ten odbył się we wrześniu, czyli miesiąc po naszym objeździe trasy i wystartowało w nim kilkudziesięciu zawodników.
Aktualnie nazwa zmieniła się na Pyrenean Rally i w tym roku edycja obejmuję trasę tam i z powrotem czyli około 2000 kilometrów :)
Tu znajdziecie szczegóły outerdetours.com/pyrenean-rally

Inne wyścigi dobywające się w Pirenejach, na które warto zwrócić uwagę:

Transpyrenees od ekipy Transiberica – większość trasy szosowa: transiberica.club/transpyrenees/
Transpyrenees od LostDot – gravel oraz szosa i odcinki parcourowe: lostdot.cc/tpr
Transpyr – wyścig etapowy mtb, gravel i nawet ebike :)

Nasza trasa wyprawy rowerowej przez Pireneje

Poniżej trasa, na przejechanie której się zdecydowałyśmy.
Jeśli będziecie, albo już mieliście okazję zobaczyć, to trasa z wieloma wymagającymi odcinkami terenowymi.
Jest sporo asfaltu, jednak regularnie przeplata się on z off road-em.
Niektóre szutry są klasy premium, niektóre bywają dalekie od ideału.
Po więcej szczegółów zapraszam na Stravę – tam zobaczycie jak dzień po dniu pokonywałyśmy tę epicką drogę.

Bikepacking Pireneje – relacja filmowa

Na wyprawę w Pireneje zabrałam ze sobą oczywiście kamerę i drona.
Nie byłam nastawiona na codzienne nagrywanie, bo były to przecież wakajki.
ale nie nagrywać w takich okolicznościach przyrody? To byłby grzech.
Stopniowo będą więc się tu pojawiać relacje z kolejnych etapów.

Bikepacking Pireneje – dzień po dniu – relacja zdjęciowa

Wiedziałam, że Pireneje będą zjawiskowe, wiedziałam, że będą wymagające, wiedziałam, że za każdym zakrętem będzie coś nowego. Ale i tak to co spotykało nas tam każdego dnia to jedno wielkie zadziwienie.

Nie było łatwo. Podjazdy w Pirenejach bywają długie i strome, teren nie raz okazuje się bardzo wymagający, kamienie i luźny szuter czasem potrafią odebrać radość z jazdy.

Te góry mają w sobie coś niesamowitego, co chwila atakują nas widokami, dolinami i przełęczami , za którymi są kolejne podjazdy, doliny i przełęcze.

Dzień 0: Girona kierunek wybrzeże i noc na plaży

Do Girony przylatujemy dzień wcześniej, rezerwujemy hotel, by przed wyprawą i mieć czas na ogarnięcie rowerów i odpocząć po locie. W końcu to wakacje.
Niestety samolot ma opóźnienie i w hotelu lądujemy o 2 w nocy. Nie ma za wiele czasu na spanie :)

Startujemy z hotelu przy lotnisku i od razu zaczynają się znakomite szutry. Po drodze szukamy jeszcze butli gazowej w Decathlonie.

W Gironie zjadamy przepyszne śniadanie w La Fabrica, robimy zdjęcia jeszcze szytych rowerów i objeżdżamy miasto.

Trasa dojazdowa do szlaku głównego Pirenaici układana przez Komoot jest bardzo ciekawie poprowadzona. Sprawdzamy noclegi niedaleko plaży – w kempingach 70 € za dwie osoby z namiotem, więc decydujemy się na nocleg na plaży. Bezwietrzna noc sprawia że nocleg jest wyjątkowo udany dopiero nad ranem budzi nas wiatr.

Dzień 1: Pierwsze podjazdy i zagrożenie pożarowe

Poranek na plaży i śniadanie nad rzeką – idealnie.
Pierwsze 30 km jedziemy cały czas pod wiatr.
Komoot w jednym miejscu funduje nam fragment trasy ścieżkach pieszych, niemożliwych do przyjazdu rowerem. Na szlak docelowy wbijamy się tuż za miejscowością Lanca. Od razu robi się terenowo i podjazdowo. Ale widoki pokazują że warto.

Na trasie w pewnym momencie spotykamy strażniczki z parku, które informują nas o zakazie jazdy po szlaku w związku z zagrożeniem pożarowym. Na szczęście pozwalają nam dojechać do następnej miejscowości. Zwracają jednak uwagę, że mamy sprawdzać aktualne komunikaty na stronie internetowej, ponieważ jest bardzo ciepło i istnieje duże zagrożenie pożarowe. Jazda w tym rejonie jest niebezpieczna. Strażniczki są strasznie miłe miłe.

Zaczynają się pierwsze podjazdy. Dają w kość, bo nogi zmęczone są pierwszymi 30 km pod wiatr.
W małych miasteczkach poszukujemy źródełek z wodą, dzięki nim jazda w upale nie jest tak doskwierająca. Miasteczka są wyludnione i ciche, brak sklepów, ale trafiamy na oazę z automatami :)

Noclegi nad zbiornikiem wodnym. Ciche spokojne miejsce, można się wykąpać i zjeść kolację z przyjemnym widokiem. Nogi już bolą a to dopiero początek.

Dzień 2: Piekielne upały i zjawiskowy kanion

W nocy zrywa się wiatr i robi nam pobudkę. Na szczęście po godzinie przestaje i możemy z powrotem iść spać. Poranek spędzony na chilloucie nad jeziorem. Potem zaczynamy przepyszny techniczny podjazd po skałach i sypkim szutrze. Zaczyna robić się wymagająco. Czujemy każdy kilogram, który wieziemy na rowerze. Dodatkowo coraz bardziej zaczyna dawać o sobie znać upał.

Na szczęście nie ma presji na kilometry, to w końcu nasze wakacje. Zatrzymujemy się na dłuuuuga chwilę nad rzeką. Przyjemne orzeźwienie i znakomity czas nicnierobienia.
Ładujemy baterie, bo czeka nas pierwszy prawdziwy pirenejski podjazd. Początek po asfalcie całkiem przyjemny, bo dużo fragmentów biegnie w zacienionych miejscach. Niestety końcówka z dużymi kamieniami i gruzem. Irytujemy się, ale już po chwili wiemy, dlaczego trasa biegnie tędy – wjeżdżamy w malowniczy kanion

Tego dnia nocujemy na campingu. Robimy pranko, ładujemy baterie powerbanków i przerzutek, kamer i aparatów :)

CDN…

Bikepacking Pireneje – pytania o odpowiedzi – Q&A

Tu będą pojawiać się odpowiedzi na zadawane przez was pytania.

Artykuł Bikepacking Pireneje – wyprawa rowerowa od wybrzeża do wybrzeża pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Bikepacking Gran Canaria – co, jak i gdzie?

Dorota Juranek — Fri, 09 Jan 2026 12:50:23 +0000

Gran Canaria to bezapelacyjnie najbardziej urokliwa i najbardziej przyjazna rowerzystom wyspa spośród całego archipelagu Wysp Kanaryjskich.
Liczne połączenia tanich linii lotniczych i atrakcyjne oferty biur podróży sprawiają, że z roku na rok coraz więcej osób decyduje się pojechać tam zabierając ze sobą rower. Turystyka na wyspie jest bardzo przyjazna rowerzystom. Jest wiele wypożyczalni i hoteli „bike friendly”. Jeśli zastanawiasz się nad odwiedzeniem Gran Canarii przeczytaj artykuł i zobacz filmy z naszego wyjazdu. Odpowiedzą na wszystkie Twoje pytania i watpliwości.

Na Gran Canarii byłam już wiele razy. Jest to jedno z nielicznych miejsc, do których wracam bez poczucia straty, że w tym samym czasie mogłabym poznawać inne nowe destynacje. Najpierw jeździliśmy na GC z rowerami MTB, potem poznawaliśmy szlaki enduro, a teraz przyszła pora na szosowo-gravelowe eksploracje. Pomimo tak częstych wizyt cały czas wyspa jest dla mnie jeszcze nie odkryta. I za każdym razem, gdy tam jestem, zachwycam się nią tak samo, a może nawet i bardziej.

Gran Canaria jest magiczna. Monumentalne góry, zjawiskowe wąwozy, ocean, niesamowita roślinność i klimat.
Ostatnio jedna z czytelniczek napisała mi, że niby oglądała moje relacje i wiedziała, czego się spodziewać, a mimo to i tak wszystko było jeszcze bardziej „wow”, gdy dotarła na miejsce.

Kiedy najlepiej lecieć na Gran Canarię

Na Gran Canarię najlepiej polecieć w okresie październik-maj. To moment, kiedy temperatury na wyspie są przyjemne i sprzyjają jeździe na rowerze. W miesiącach zimowych (grudzień-luty) można spodziewać się nieco niższych temperatur, ale zazwyczaj są one w dalszym ciągu w okolicach 20 stopni Celsiusza.
Czy na Gran Canarię warto udać się latem?
W mojej ocenie nie. Chyba, że lubisz 40-50 stopniowe upały i wielokilometrowe podjazdy w pełnym słońcu, bez możliwości skrycia się pod drzewem a z dużą możliwością odwodnienia i udaru słonecznego.

Jaki rower na Gran Canarię

Wybierając się na Gran Canarię każdy znajdzie tam coś dla siebie. Są tu znakomite szosy, wyborne trasy mtb oraz enduro. Jeśli zabierzesz ze sobą rower gravelowy, będziesz musiał trochę bardziej się postarać w wyborze tras oraz liczyć się z całkiem sporą ilością asfaltu. Mało jest tu szutrów premium ale na pewno wynagradzają one niedogodności związane z asfaltem, czy trochę trudniejszymi technicznie szlakami w terenie.

Zabrać swój rower czy wypożyczyć?
To zależy. Jeśli jedziesz na dłużej, wypożyczenie będzie wiązało się z wyższą opłatą. Za to lot z rowerem samolotem to też często stres i wydatek.
O tym jak przygotować rower do lotu przeczytasz w osobnym artykule – Przewóz roweru w samolocie

Gran Canaria – noclegi, hotele etc

Jeśli wybieracie się na wakacje z biurem podróży, to ten punkt was nie interesuje.
Jeśli szukacie noclegów sami, to oczywiście nieoceniony okaże się Booking z ogromnym wyborem apartamentów, bungalowów, hoteli i co tylko.

Szukając miejsc noclegowych celowałabym w południe. Tu zawsze jest ciepło, najmniej pada i jest największa baza dostępnych obiektów noclegowych i restauracji czy sklepów.
Wybierając nocleg w górach, trzeba wziąć pod uwagę, że tam zawsze będzie zimniej i pogoda jest mniej pewna.
Dobrym wyborem jest jeszcze zachodnie wybrzeże z główną miejscowością Agaete. Jest tam trochę spokojniej i nie ma całego turystycznego blichtru.

Koszty

Niestety albo stety, w związku z pędzącą inflacją ceny na Wyspach Kanaryjskich zaczynają być porównywalne do naszych

Transport i noclegi
loty w dwie strony – 1000/1500 zł
rower w samolocie w dwie strony – 500/600 zł
rower wypożyczenie – 16-70 € za dzień
doba w hotelu pokój dwuosobowy – 350 zł ze śniadaniem
dwuosobowy bungalow za noc – 350 zł

Jedzenie
– cola – 2 €
– aquarius 1,5 L – 2 €
– tropical mała puszka – 0,7 €
– pringlesy – 2,5 €
– czekolada Milka/Ritter – 2 €
– pomidory koktajlowe – 1,5 €

Restauracje
– papas arugadas – 4-5 €
– krewetki – 10 €
– sok pomarańczowy wyciskany – 4 €
– tropical – 2,5 €
– pizza –
– makaron –

Jak dostać się z lotniska do hotelu, apartamentu?

Na Gran Canarii najlepiej jest poruszać się komunikacją miejską. Busem jedziesz tu wszędzie i po bardzo niskich kosztach. Rowerową walizkę włożysz bez problemu do luku bagażowego.
Można też skorzystać z taksówek lub możliwości wypożyczenia auta.

Drogi, które trzeba przyjechać na Gran Canarii

Serenity Climb

Generalnie cała droga GC-605 idąca z nad Mogan do Ayacaty jest godna uwagi i przejechania. My wolimy nią zjeżdżać, a przynajmniej tak jakoś zawsze nam się układa. Gdy tak teraz pomyślę, to faktycznie nigdy jeszcze nie podjęliśmy wyzwania polegającego na pokonaniu tego kultowego podjazdu.

Serenity Climb jest fragmentem drogi GC-605, zaczyna się na skrzyżowaniu z GC-200 powyżej Mogan a kończy w okolicy Risco Grande, gdzie znajduje się odbicie bocznej drogi na Sorię (swoją droga także polecaną, ale na grubszych oponach lub gravelu, bo jakość asfaltu jest tu bardzo wątpliwa).

Serenity to bardzo malowniczy fragment drogi z przepięknymi zakrętami. Dla osób nastawionych na challenge mamy tutaj 8,5 kilometra podjazdu i 557 metrów wzniosu.

https://www.strava.com/segments/2976759

https://veloviewer.com/segment/2976759/Serenity+Climb+Jct+to+Jct

Valley of the Tears – VOTT – GC-606

Zaczyna się przy zbiorniku Presa del Parrallilo i kończy przy skrzyżowaniu z drogą GC-60 niedaleko Ayacaty.
To wyjątkowo wymagający i trudny podjazd. Jest stromo i wąsko. Średnie nachylenie (zawierające w sobie 1 km zjazdu) wynosi 10%, a maksymalne nachylenie osiąga oszałamiające 25%.
Nam tym razem nie udało się zaliczyć tej części, ale planujemy już kolejną wizytę na wyspie i wtedy może wreszcie uda się połączyć odpowiednio wszystkie te highlights-owe miejsca.

GC-200 – Coastal Road

Droga wiodąca z Agaete do La Aldeii jest wyjątkowo widokowa i jedyna w swoim rodzaju. Przebiega zboczem tuż nad oceanem.
Jest piękna, zapierająca dech w piersiach, ale jednocześnie niebezpieczna. Zbocza wybrzeża są tam tak strome i nastawione na działanie wiatru i deszczy, że powstają osuwiska, i często kamienie spadają na drogę.
W związku z tym droga jest zamknięta i oficjalnie obowiązuje na niej zakaz jazdy.
Ja niestety nie miałam jeszcze okazji nią jechać, ale są śmiałkowie, którzy potwierdzają, że warto.

Tutaj znajdziesz szczegóły.

Bikepacking Gran Canaria – dzień 1 – wyspa pokazuje nam, gdzie nasze miejsce

Naszą wyprawę zaczynamy z Vecindario. Miasteczko jest dobrą bazą wypadową, by wjechać w góry od wschodniej strony.

Aguimes to pierwsze miejsce, w którym warto się zatrzymać. Polecam wypić kawę na przyjemnym ryneczku w centrum.

Pamiątkowe zdjęcie musi być.

Dla lubiących architekturę też znajdzie się coś ciekawego.

Od samego początku aparaty i telefony idą w ruch.

Jedziemy Barranco de Guayadeque. To wąwóz, w którym zachowały się najstarsze ślady po pierwotnych mieszkańcach wyspy.

Jest przepięknie, ale droga dość stroma i daje się we znaki.

Na końcu wąwozu, gdzie kończy się asfalt jest restauracja Tagoror. Tam trzeba zjeść.

My ładujemy energię z jedzenia a Garmin ładuje energię ze słońca.

Za restauracją zaczyna się bardzo męczący, terenowy fragment trasy.

Po grudniowej chorobie organizm jeszcze nie doszedł do siebie. To nie było dobre doświadczenie.

Gdy wypadamy na asfalt następuje ogromna ulga. Dalej jest stromo, ale dużo łatwiej.

Tego dnia docieramy na sam szczyt wyspy.

Chmury odgrywają przed nami przepiękny spektakl.

A w tle widok na Teneryfę.

Bikepacking Gran Canaria – dzień 2 – Serenity downhill

Drugi dzień na Gran Canarii to trasa z San Bartolome de Tirajana do La Aldea de San Nicolas. Niby większość z górki a jednak 1500 metrów podjazdu się uzbierało. Przy okazji jeden z piękniejszych podjazdów/zjazdów na Gran Canarii – Serenity Climb

Drugi dzień zaczynamy z San Bartolome de Tirajana.

Białe miasteczko w tle.

I rozgrzewkowy podjazd do Ayacaty.

Miejsce w Ayacacie, w którym trzeba się zatrzymać.

I wypić barraquito.

Drugi dzień to nagroda za pot wylany podczas podjazdów wczoraj.

Jest dużo w dół i dużo widoków.

Zbiornik – Presa de las Ninas. Gdybyśmy mieli namiot, to na pewno zrobilibyśmy tu nocleg.

Cały czas się zatrzymujemy i robimy zdjęcia.

Te widoki nie wymagają komentarza.

Podjazdy tego dnia w porównaniu do pierwszego wydają się jakieś łatwiejsze.

Dzień kończymy noclegiem w hotelu w La Aldea de San Nicolas i kolacja z nocnego sklepu :)

Bikepacking Gran Canaria -dzień 3 – nocleg w grocie

Trzeci dzień naszej bikepackingowej jazdy po Gran Canarii to w zasadzie jeden podjazd. Z La Aldea de San Nicolas jedziemy do Artenary, najwyżej położonej miejscowości na wyspie.
Trasa to 40 km i 1400 metrów przewyższenia.
Niby nie dużo, a jednak ciagle pod górę i tak pięknie, że zszedł nam na to cały dzień.
Ciekawostką dnia, a raczej nocy był nocleg w tradycyjnej grocie grancanaryjskiej.

Na dobry początek dnia zjeżdżamy do oceanu a tam znów Teneryfa w oddali.

Wśród plantacji bananowców zaczynamy całodniowy podjazd.

Co ciekawe, droga według Google Maps jest zamknięta. To nie prawda.

Jedziemy, jedziemy, jedziemy…

Jemy, jemy, jemy…

I robimy zdjęcia.

W końcu docieramy do Artenary, gdzie czeka na nas nocleg w tradycyjnej grocie.

Jest dziwnie, troche creepy, ale warto było.

W Artenarze wszystkie dwie restauracje na rynku zamknięte. Więc znów kolacja ze spożywczaka.

Bikepacking Gran Canaria – dzień 4 – oczekiwana zmiana planów

Czwartego dnia zmuszeni jesteśmy zmienić nasze plany bikepackingowe. Przewidywane opady deszczu na następne dwa dni (w górach i na północy) nie wyglądają dobrze. Wolimy nie ryzykować. W końcu to nasze wakacje. Postanawiamy zjechać na dół do Maspalomas, by mieć pewność nieco lepszej pogody.

Góry tego dnia wyglądają zjawiskowo.

Rozproszone światło sprawia, że znów są super warunki do zdjęć i trudno nie zatrzymywać się co chwilę.

Jedziemy z Artenary do Tejedy.

Gorsza pogoda sprawia, że w Tejedzie turystów mniej i jakoś przyjemniej :)

W Tejedzie trzeba zatrzymać się w jakiejś cukierni i skosztować wyrobów z migdałów.

Kolejny dzień, kiedy jest więcej jedzenia niż jeżdżenia :)

Tradycyjne wyroby cukiernicze.

Omnomnom….

I jedziemy w dół na wybrzeże.

Gdy nagle nieoczekiwanie przypominamy sobie, o szutrowej drodze wijącej się po zboczach Barranco de Fataga.

Oczywiście wskakujemy na nią i to okazuje się najlepszą decyzją tego dnia.

Już wiemy, że w któryś dzień jeszcze tu wrócimy.

Gravelowa Gran Canaria – dzień 5

Po zjechaniu na południe zrzuciliśmy z rowerów ciężkie sakwy i zainspirowani szutrowym odcinkiem z dnia poprzedniego postanowiliśmy spróbować przejechać klasyczną trasę MTB na Ayagaures i do Fatagi rowerami gravelowymi.
To był strzał w 10 czy kolano???
Zobaczcie na filmie.

Tę sama trasę robiliśmy kiedyś, bardzo dawno temu na fullach – o tutaj Grand Canyon :)))

Najpierw 13 km asfaltowego podjazdu pod zbiornik wodny Ayagaures.

To jeden z tutejszych klasyków.

Od zbiornika zaczyna się szuter. I w 80% jest idealny na gravela.

Przyroda nieustannie zachwyca.

Znów robimy mnóstwo zdjęć.

A to jest taki duży fikus.

Zastanawiam się – dlaczego my tu jeździliśmy rowerami ze skokiem 120 mm ;)

Lokowanie super toreb od Blackburn.

I tu mały odcinek z 20% fragmentów mało gravelowych.

W Fatadze przerwa i ziemnioki.

Trochę kluczenia po wąskich uliczkach.

I sklepy z pamiątkami.

A potem już tylko pyszny szutrowy zjazd znów na wybrzeże. To już zobaczycie na filmie.

Artykuł Bikepacking Gran Canaria – co, jak i gdzie? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jaka kuchenka turystyczna na bikepackingi – porównanie oferty MSR

Dorota Juranek — Tue, 10 Jun 2025 13:33:26 +0000

Kiedy planujesz wyjazd rowerowy, szczególnie ten wielodniowy i bardziej wymagający, jednym z kluczowych elementów ekwipunku jest niezawodna kuchenka turystyczna. To ona pozwoli Ci szybko i efektywnie przygotować gorący posiłek czy kawę po długim dniu na trasie. Jednak wybór odpowiedniej kuchenki wcale nie jest taki prosty — na rynku dostępne są różne modele, które różnią się wagą, rozmiarem, czasem gotowania, a także odpornością na warunki atmosferyczne. W bikepackingu, gdzie liczy się każdy gram i każdy centymetr, warto dobrze przemyśleć, jaki sprzęt najlepiej sprawdzi się podczas Twojej przygody. W tym artykule przyjrzymy się najpopularniejszym kuchenkom turystycznym od MSR, które często wybierają rowerzyści i bikepackerzy, i podpowiemy, jak dopasować je do swoich potrzeb i stylu jazdy.

Materiał powstał we współpracy z PAKER.PL dystrybutorem marki MSR w Polsce.

Dystrybutor nie miał wpływu na kształt artykułu ani zaprezentowane w nim opinie.
Materiał jest całkowicie subiektywny. Powstał na bazie moich doświadczeń z tymi produktami.

Jeśli zdecydujecie się na zakup kuchenki na stronie Paker.pl na hasło MAMBABIKE
otrzymujecie 20% zniżki na wszystko.
Nie czerpię korzyści finansowych z tej sprzedaży.

Kuchenka PocketRocket 2 Mini Stove Kit

MSR PocketRocket 2 Mini Stove Kit to doskonały wybór dla osób ceniących sobie ultralekkie i kompaktowe rozwiązania podczas wyjazdów rowerowych i bikepackingowych. Sama kuchenka waży zaledwie 73 gramy!
A dzięki sprytnemu systemowi pakowania wszystkie elementy – palnik, kartusz, garnek o pojemności 0,75 litra oraz dodatkowa miska i chwytak – mieszczą się w jednym, niewielkim opakowaniu. Taki pakunek to już 270 gramów bez kartusza i 490 g z pełnym kartuszem gazowym w środku.

Kuchenka gotuje wodę w około 3,5 minuty na litr, co sprawia, że jest szybka i wydajna, idealna na szybkie przerwy i proste posiłki w trasie. Choć PocketRocket 2 nie posiada regulatora ciśnienia, jego prostota działania i niezawodność są doceniane przez wielu minimalistów, którzy stawiają na lekkość i łatwość obsługi. To sprzęt stworzony z myślą o tych, którzy nie chcą dźwigać zbędnego ciężaru, a jednocześnie oczekują solidnej jakości i funkcjonalności.

Najlepsza do: ultralekkiego backpackingu, bike-packingu i szybkich wypadów solo, gdzie liczy się minimalna waga i kompaktowość.

Zalety: rewelacyjna lekkość (sama kuchenka 73 g), szybkie gotowanie (~3,5 min/l), mała objętość po spakowaniu.

Zastrzeżenia: brak piezo, brak regulatora ciśnienia, stabilność bez stojaka – może być problematyczna, choć ja bardzo często nie używam tych stojaków :)

Kuchenka PocketRocket 2 Mini Stove Kit w paker.pl

Najmniejszy zestaw z porównania

Jedna z najmniejszych kuchenek dostępnych na rynku

Palnik z systemem przeciwwiatrowym

Waga całego zestawu bez kartusza 270 g

Kuchenka turystyczna MSR Switch Stove System

Moje wrażenia z wykorzystania tej kuchenki w trakcie wpraw znajdziecie w filmie

Warszawa-Gdańsk Bikepackingowo

MSR Switch Stove System to zaawansowana kuchenka turystyczna, która łączy w sobie lekkość palnika z dużym garnkiem o pojemności 1 litra, oferując przy tym wyjątkową wygodę użytkowania. Wyposażona w wbudowany regulator ciśnienia, zapewnia stabilny i równomierny płomień niezależnie od warunków atmosferycznych, co jest szczególnie ważne podczas wypraw w wyższe góry lub w chłodne dni. Dzięki zintegrowanemu zapłonowi piezo odpada konieczność korzystania z zapałek czy zapalniczki, a możliwość schowania wszystkich elementów w garnku ułatwia pakowanie i minimalizuje ryzyko zgubienia części zestawu. Switch Stove System sprawdzi się idealnie dla osób, które cenią sobie kontrolę nad gotowaniem oraz potrzebują stabilności i niezawodności podczas dłuższych wyjazdów i wymagających warunków.

Najlepsza do: gdy jedziesz we dwójkę, gdy chcesz zabrać ze soba inne garnki lub patelnię, gdzie cenna jest precyzja gotowania, stabilność i wszechstronność.

Zalety: regulator utrzymujący moc przy zmianie ciśnienia i temperatury, wygodne zapalanie piezo, możliwość użycia własnych naczyń, szybkie gotowanie, można jeszcze bardziej obniżyć wagę ściągając korkowy uchwyt

Zastrzeżenia: większy ciężar, większy pakunek, plastikowa miseczka, do której wchodzi garnek jest dość luźna, jeden z metalowych uchwytów jest jakby wyrobiony,

Kuchenka MSR Switch Stove System w paker.pl

Switch Stove System sprawdzi się, gdy na biwak wybierasz się z drugą osobą oraz gdy chcecie korzystać z różnych naczyń.

Kuchenka turystyczna MSR WindBurner Personal Stove System

MSR WindBurner to najbardziej zaawansowana kuchenka w tym zestawieniu.
To kuchenka, która sprawdzi się w najbardziej wymagających warunkach. Nie straszny jej wiatr czy niska temperatura. W przypadku tej kuchenki otrzymujemy duże naczynie ze zintegrowaną osłoną na płomień, które doczepiamy do wydajnego palnika radiacyjnego. Dzięki temu kuchenka jest bardzo odporna na wiatr dochodzący nawet do 100 km/h.

Najlepsza do: wyjazdów w większym gronie, gdy zależy Ci bardziej na niezawodności w trudnych warunkach niż na wadze. To jest top of the top kuchenek. Chyba nic lepszego być już nie może. Prywatnie moja ulubiona.

Zalety: bardzo dobrze działający palik radiacyjny, duża możliwość regulacji siły płomienia, konkretny i solidny sprzęt, mam już kilka lat a nie widać zużycia.

Zastrzeżenia: większy ciężar , większy pakunek, garnka nie wykorzystasz na innej kuchence, trudno jest wykorzystać inny garnek korzystając w Windburnera.

Kuchenka MSR WindBurner w paker.pl

Kuchenki turystyczne MSR porównanie

Aby łatwiej było porównać poszczególne modele, przedstawiłam je w formie tabeli.

	MSR PocketRocket 2 Mini Stove Kit	MSR Switch Stove System	MSR WindBurner Personal Stove System
waga zestawu bez kartusza	270 g (sama kuchenka 73 g! )	390 g	476 g
waga zestawu z kartuszem	490 g	590 g	690 g
wymiary pakunku	12,7 × 10,2 × 10,2 cm	18 × 10,5 × 10,5 cm	18 × 10,5 × 10,5 cm
pojemność garnka	0,75 l	1 l	1 l
pojemność miseczki	0,36 l	0,5 l	0,47 l
przykrywka ułatwiająca nalewanie	tak	tal	tak
pakunek	wszystko mieści się w garnku	wszystko mieści się w garnku	wszystko mieści się w garnku
zapłon	zapałki	piezo lub zapałko	zapałki
regulacja płomienia	brak	wbudowany regulator ciśnienia	wbudowany regulator ciśnienia
stabilność	brak stojaka	stojak	stojak
odpornośc na wiatr	średnia, palnik ma ochronę przed zgaśnięciem, czasem warunki wymagają osłony wiatrowej	średnia, palnik ma ochronę przed zgaśnięciem, czasem warunki wymagają osłony wiatrowej	bardzo dobra – konstrukcja „closed-canister” chroni płomień przed wiatrem
czas zagotowania litra wody	4 min	4,5 min	3.5 min
inne naczynia	tak, mniej wygodne	tak, wygodnie	nie
cena	499 zł	699 zł	999 zł

Jaka kuchenka turystyczna na bikepacking?

Nie miejcie nadziei, nie pomogę Wam już więcej w wyborze.
To Wy musicie odpowiedzieć sobie na pytanie – co jest dla mnie najlepsze i czego potrzebuję.
Wszystkie te kuchenki sprawdzają się w różnych sytuacjach i nie ma jednej idealnej.
Każda ma wady i zalety. Z każdej korzystam w zależności od sytuacji.
Tytułem kilku słów podsumowania:

MSR PocketRocket 2 Mini Stove Kit – ultralekki, kompaktowy, na szybkie wypady i minimalistyczne podróże. Świetny dla tych, którzy liczą każdy gram i mają mało miejsca w plecaku lub sakwie.

MSR Switch Stove System – bardziej zaawansowany, z regulatorem ciśnienia i lepszą stabilnością, dobry na wyprawy w trudniejszych warunkach, gdzie precyzja gotowania jest ważna, pozwala korzystać z różnych naczyń – czyli zrobisz sobie jajeczniczkę – jak zabierzesz patelnię :)

MSR WindBurner Stove System – najlepszy, jeśli często gotujesz na wietrze lub w trudnych warunkach, dzięki „zamkniętej” konstrukcji palnika i bardzo dobrej izolacji od wiatru. Świetny dla osób, które cenią szybkość gotowania i niezawodność w każdych warunkach, jednocześnie nie przeszkadza im nieco większa waga (476g).

Artykuł Jaka kuchenka turystyczna na bikepackingi – porównanie oferty MSR pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Warszawa – Gdańsk czyli dobry pomysł na długi weekend

Dorota Juranek — Thu, 15 May 2025 11:55:22 +0000

Warszawa – Gdańsk: Trzy dni, 450 kilometrów, hamak zamiast hotelu i szum lasu zamiast miejskiego hałasu – to esencja rowerowej przygody. Czy jest lepszy sposób na spędzenie długiego świąteczno-wielkanocnego weekendu? Zamiast objadać się jajkami i mazurkami, drugi rok z rzędu spędzam ten czas rowerowo i staje się to już tradycją.
Nasza trasa, prowadziła przez rozległe mazowieckie sady, pola i łąki oraz zielone lasy Pomorza.
Kończyła się na plaży w Gdańsku na Wyspie Sobieszewskiej.
Czy polecam? Oczywiście.
Trzy dni na rowerze z hamakiem – to zawsze się poleca!

Trasa – mapa i GPX

Trasa zainspirowana została ZIELONĄ SIÓDEMKĄ. Twórcy SIÓDEMKI piszą, że ich celem było opracowanie malowniczego i spokojnego szlaku rowerowego na kilkudniowy wyjazd rowerowy
Oryginalnie do wyboru są dwa warianty trasy szosowy i gravelowy.

Nie byłabym sobą, gdybym nie powiedziała, że ja potrafię lepiej. Wszak mam już na koncie przelotówki Katowice-Kraków czy Katowice-Wrocław.
Siadłam więc nad mapą i voilà.
Oczywiście nie obyło się bez kilku niespodzianek. Fragmentów z piaskiem czy krzakami. Na szczęście wszystko udało się poprawić i przejechać.

Jeśli chodzi o kilometraż i czas, to oczywiście trzy dni są ok, jednak skłaniałabym się bardziej do przeznaczenia na tę trasę czterech lub nawet pięciu dni. Wtedy będzie czas na lepsze poznanie miejsc i terenów przez które przebiega, więcej czasu na biwakach i chwila na kontemplację przyrody.

Chcesz track GPX z wyprawy?
Postaw kawę i i w komenatarzu napisz „WAWA-GDSK”

POSTAW KAWĘ

Możesz też ściągnąć GPXy z kolejnych dni na Stravie. Mają one jednak błędy i w niektórych miejscach prowadzą przez trudno przejezdne fragmenty.

Warszawa – Gdańsk film

Nie byłabym też sobą, gdybym nie zabrała kamery do kieszonki. GoPro jest już jak przedłużenie prawej ręki :)
I co najlepsze, to nie tylko film tworzony dla Was, to przede wszystkim mój rowerowy pamiętnik, do którego wrócę sobie na starość :)

Liczę jednak, że filmem zainspiruję Was do równie świetnych kilometrów.

Warszawa – Gdańsk fotorelacja bez zbędnych słów

Tym razem autorką wszystkich zdjęć jest Kamila.
Ma dziewczyna oko.

Trasa ma bardzo sprytny i przyjemny wyjazd z Warszawy.

I przebiega w przez przepiękne rejony.

Jest kilka miejsc na odpoczynek.

Większość czasu jechałyśmy z wiatrem, nie ma przypadków, los nam sprzyjał.

Rower z pełnym ekwipunkiem do spanka w lesie.

Rower nr 2 z pełnym ekwipunkiem do spanka w lesie.

Jedzonko ogarniane pod sklepami…

… albo w kebebiarni i Żabce Prosto z Pieca :P

Zachody słońca.

Wschody …

Czas na sociale.

Czas na chwilę kontemplacji..

i kawę.

I znów kolejne kilometry.

Kilka znakomitych leśnych szyprów po drodze.

I kilka zupełnie nowych asfaltów.

Spanie w hamakach nad jeziorem

Były też punkty widokowe.

I atrakcje – tu Kanał Elbląski

I niespodzianki :(

Zakończenie idealne.

Artykuł Warszawa – Gdańsk czyli dobry pomysł na długi weekend pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Rowerowy Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego – wszystko, co musisz wiedzieć

Dorota Juranek — Thu, 24 Apr 2025 08:51:22 +0000

Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego robi się coraz popularniejszy. Warto go przejechać zanim na trasach pojawią się tłumy, jak na popularnej R10. Jak to zrobić? Znaleźć cztery dni urlopu i w ramach spokojnej jazdy z biwakowaniem poznać ten bardzo przyjemny region Polski . Zero spiny, zero patrzenia na cyferki. Tylko widoki i dobry czas. Nam udało się idealnie. Nie licząc jednego burzowego dnia pogoda też okazała się łaskawa.
We wstępie chciałabym też zaznaczyć, że nasza wersja to wersja z pewnymi modyfikacjami, które zasugerował pewien znany lokales Oscar :)

Szukasz innych podobnych tras? Zajrzyj w poniższe linki!

ROWEROWY SZLAK WOKÓŁ TATR

CZESKIE JESENIKI I PRADZIAD

WIELKOPOLSKIE i LUBUSKIE JEZIORA

GÓRY IZERSKIE BIKEPACKINGOWO

DOLNOŚLĄSKI SZLAK PIWA i WINA

SZLAK ORLICH GNIAZD

Szlak Rowerowy Wokół Zalewu Szczecińskiego

Rowerowy Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego to wyjątkowa trasa o długości prawie 300 kilometrów, biegnąca przez tereny Polski i Niemiec, okalająca malowniczy Zalew Szczeciński. Szlak prowadzi przez województwo zachodniopomorskie oraz niemieckie Meklemburgię-Pomorze Przednie, łącząc nadmorskie klimaty z przygraniczną atmosferą i bogactwem przyrody.

Trasa przebiega przez urokliwe miasteczka, takie jak Stepnica, Nowe Warpno, Ueckermünde czy Anklam, oraz przez dzikie zakątki Wolińskiego Parku Narodowego i rozległe tereny rezerwatów przyrody. To idealna propozycja zarówno dla miłośników spokojnej jazdy z dala od miejskiego zgiełku, jak i dla tych, którzy cenią sobie kulturowe i historyczne atrakcje – wzdłuż szlaku nie brakuje zabytków, regionalnych muzeów oraz lokalnych smaczków kulinarnych. Dzięki dobrej infrastrukturze, promom rowerowym i rozwiniętej bazie noclegowej, szlak jest dostępny dla każdego – od weekendowych rowerzystów po bardziej doświadczonych bikepackerów. To doskonały sposób na poznanie pogranicza polsko-niemieckiego z zupełnie nowej perspektywy – z poziomu dwóch kółek.

Więcej na temat szlaku znajdziecie na oficjalnej stronie – tutaj

Mapa, przebieg, GPX

POBIERZ GPX

Nasza zmodyfikowana nieco trasa.

Wokół Zalewu Szczecińskiego – co warto zobaczyć?

Po polskiej stronie szlaku:

Świnoujście
– Promenada z widokiem na morze, Fort Gerharda, Latarnia Morska – najwyższa nad Bałtykiem, i charakterystyczny Wiatrak Stawa Młyny.

Woliński Park Narodowy
– Punkty widokowe (np. Kawcza Góra, Gosań), Zagroda Pokazowa Żubrów, Jezioro Turkusowe w Wapnicy.

Międzyzdroje
– Aleja Gwiazd, molo, Muzeum Przyrodnicze WPN.

Wolin
– Skansen Słowian i Wikingów, Muzeum Regionalne, historyczne grodzisko.

Stepnica
– Kameralna plaża nad Zalewem, marina, drewniany kościół św. Jacka.

Nowe Warpno
– Urocze miasteczko z zabytkowym ratuszem ryglowym, Promenada Nadmorska, możliwość przeprawy promowej do Altwarp.

Trzebież
– Port jachtowy, plaża i punkt widokowy na Zalew Szczeciński.

Po niemieckiej stronie szlaku:

Altwarp
– Rybacka wioska z tradycyjną zabudową, regionalne knajpki z rybą.

Ueckermünde
– Piękna starówka, zamek książąt pomorskich z muzeum, ogród zoologiczny, kąpielisko nad Zalewem.

Anklam
– Miasto urodzenia lotnika Otto Lilienthala – warto odwiedzić jego muzeum, zamek i ruiny średniowiecznych fortyfikacji.

Usedom (Wyspa Uznam)
– Naturalne krajobrazy, ścieżki przez lasy i nadmorskie kurorty – z dala od głównych tłumów, ale z dostępem do plaż.

Wszystko to sprawia, że trasa nie tylko zachwyca krajobrazowo, ale i daje mnóstwo okazji do poznania historii regionu, lokalnej kultury i przyrody.

Wokół Zalewu Szczecińskiego – film

Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego jest łatwy pod względem kondycyjnym i technicznym.
Można przejechać go z rodziną i osobami jeżdżącymi rekreacyjnie na rowerze.
Można go też oczywiście przejechać na raz.

Jednak ja polecam wziąć nieco więcej wolnego i pocieszyć się nim.
Poza sezonem, kiedy jeszcze nie ma ludzi to naprawdę sama przyjemność z jazdy i rowerowy relaks.

Artykuł Rowerowy Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego – wszystko, co musisz wiedzieć pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Torino-Nice Rally czyli z Turynu do Nicei Bikepackingowo

Dorota Juranek — Tue, 04 Mar 2025 12:39:35 +0000

Turyn – Nicea w oryginale Torino-Nice Rally jest bikepackingowym eventem, który odbywa się co roku w okolicach września na trasie wiodącej z Turynu do Nicei. Do tej pory miało miejsce 6 edycji tej imprezy. Aktualnie twórcy postanowili zmienić nieco formułę przejazdu tej wyjątkowo wymagającej wysokogórskiej trasy. Wystarczy zebrać znajomych pobrać kartę „brevetową” i ruszyć w poszukiwaniu przygody.

Nasz pomysł na tę trasę wykiełkował zimą. W gravelowej ekipie, z którą najczęściej jeździmy to tu to tam, pewnego dnia padło hasło – zróbmy coś dużego!
Nie trzeba było długo czekać na pomysły. Po covidowej przerwie w podróżowaniu dalszym niż granice naszego kraju lista pomysłów na destynacje była mocno przepełniona.
Byliśmy głodni widoków i wysokich gór. Padło więc na trasę przebiegającą wysoko i z niebywałymi widokami.

Turyn – Nicea trasa – bo to najważniejsze

Turyn – Nicea to spektakularna trasa przebiegająca przez wysoko położone przełęcze oraz poprowadzona drogami wijącymi się nierzadko powyżej 2 tysięcy metrów nad poziomem morza.
Jest zjawiskowo, widokowo, epicko. Nie przesadzam.
W związku z powyższym bywa też trudno. Wielokilometrowe asfaltowe i szutrowe podjazdy, zjazdy po luźnym żwirze i po kamieniach – TNR w założeniu twórców miał być przygodą, więc trzeba mieć to na uwadze. Większość szutrowych fragmentów to stare drogi wykorzystywane przez wojska. Znajdzie się więc także coś dla miłośników bunkrów.

W zależności od wariantu trasa może się trochę różnić. Jednak według organizatorów do przejechania jest 485 km odcinków asfaltowych oraz około 240 km odcinków terenowych. Daje to sumę około 700 kilometrów z 16 tys. metrów przewyższenia.
Jest srogo. To nie jest trasa na twój pierwszy bikepacking :)

Jaki rower?

Jadąc trasą Turyn – Nicea należy spodziewać się głównie asfaltu, szutrów i leśnych dróg. W trakcie można wybrać kilak wariantów przejazdu, co może mieć wpływ na odbiór trasy jako całości. W naszym odbiorze szlak jest idealny na gravela. Ma jednak kilka trudnych kamienistych fragmentów, które byłyby przyjemniejsze na rowerze MTB i na pewno znajdą się osoby, które taki rower wybiorą i będą zadowolone. My byliśmy zadowoleni z graveli, bowiem te fragmenty wyboiste były ostatecznie małym procentem. A wywodzimy się z mtb i enduro i takie rzeczy zwyczajnie nie są nam straszne.

Na ile dni podzielić trasę?

My przejechaliśmy całość w 7 dni. Ale już pierwszego wiedzieliśmy, że podeszliśmy do sprawy bardzo ambitnie. Jazda z obciążonym rowerem, upały, robienie zdjęć i kręcenie vloga. Wszystko to sprawiło, że tak naprawdę nie było czasu delektować się trasą.
Planując kolejne odcinki warto przemyśleć ilość przewyższenia oraz warunki pogodowe jakich się spodziewamy. Patrząc z perspektywy czasu. Chyba najlepiej byłoby robić odcinki około 70 kilometrowe.

TNR: Turyn – Nicea GPX

Nasza trasa wyglądała tak. Zanim wyruszysz w swoją zobacz na stronie organizatora najnowsze aktualizacje. Weź pod uwagę termin i pamiętaj, że wysoko w górach temperatury zazwyczaj są dużo niższe niż w dolinach. Nawet latem.

Regiony i miejsca które warto zobaczyć

Podczas Turyn – Nicea Rally przejeżdżamy przez wiele przepięknych i wartych poznania miejsc. Są to między innymi parki narodowe Queyras i Mercantour oraz Alpy Liguryjskie, Kotyjskie i Nadmorskie.
Początkowy etap trasy wiedzie przez region Piemont, znany z urokliwych wzgórz i pól winorośli. Ma się okazję poczuć smak włoskich win, mijając malownicze uprawy i urokliwe wioski.
Ostatni etap trasy przenosi nas na chwilę do Prowansji. Pola lawendy, śródziemnomorska flora i starożytne miasteczka to tylko niektóre z atrakcji tego regionu.

Miejsca które koniecznie należy zapisać na swojej liście „do zobaczenia”:

TURYN
COLLE DELLE FINESTRE
STRADA DELL’ASSIETTA
BRIANCON OLD TOWN
COL D’IZOARD
COLLE DELL’AGNELLO, 2744M
COLLE SAMPEYRE
COLLE DI TENDA
VIA DEL SALE
RIFUGIO DON BARBERA
RIFUGIO GARDETTA
MAŁE PERU
NICEA

Nie będę wam opisywać szczegółowo każdego z tych miejsc. Zapraszam do filmów, które są na końcu tego wpisu i które zdecydowanie lepiej pokazują atrakcje tej trasy niż moje słowa potrafią opisać.
Na stronie organizatora też można przeczytać krótki przewodnik. Nie ma sensu tego dublować.

Logistyka wyjazdu

Podróżowanie z punktu A do B zawsze jest fajniejsze niż jazda po pętli. Nie wiem do końca, na czym to polega. Chyba po prostu dzieje się większa przygoda.
Niestety taka trasa nastręcza zazwyczaj trudności. Jak przetransportować rowery? Jak zacząć? Jak wrócić? Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Od samego początku.

My pojechaliśmy do Turynu w pięć osób busem jednego z uczestników wyjazdu. Rowery wieźliśmy w środku. A auto zostawiliśmy na jednym z turyńskich parkingów.
Po dotarciu do Nicei jedna osoba pojechała FlixBusem z Nicei do Turynu po samochód. Potem już normalnie wróciliśmy do Polski.

Dobrym pomysłem wydaje się także skorzystanie z transportu samolotowego.

Jeśli też jechaliście tę trasę i macie jakiś swój patent, podzielcie się nim proszę w komentarzu :)

Dzień 1: Turyn – miejsce biwakowe pod Colle Delle Finestre 113 km 1836 m

Dzień 2: miejsce biwakowe pod Colle Delle Finestre – Cesana Torinese 67 km 2320 m

Dzień 3: Cesana Torinese – Pontechianale 106 km 3130 m

Dzień 4: Pontechianale – Rifugio Gardeta 92 km 2800 m

Dzień 5: Rifugio Gardeta – Colle di Tenda 91 km 1661 m

Dzień 6: Colle di Tenda – La Brigue 65 km 1084 m

Dzień 7: La Brigue – Nicea 91 km 1211m

Turyn – Nicea Vlog – 4 odcinki

Turyn – Nicea dzień 1 i 1/2

Turyn – Nicea dzień drugi, trzeci i czwarty

Turyn – Nicea dzień czwarty i piąty

Turyn – Nicea dzień szósty i siódmy

Artykuł Torino-Nice Rally czyli z Turynu do Nicei Bikepackingowo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Hamak i rowery czyli jesienny biwak z LESOVIK

Dorota Juranek — Mon, 04 Nov 2024 06:03:59 +0000

Hamaki podbijają serca miłośników outdooru i minimalizmu. Coraz częściej widzimy zdjęcia rozpiętych między drzewami hamaków, które kuszą spokojem i poczuciem wolności. Hamakowanie pozwala w pełni poczuć bliskość przyrody i cieszyć się prostotą odpoczynku wśród drzew.
Jak zacząć hamakować? Na co zwrócić uwagę kupując hamak? Jak maksymalnie wykorzystać możliwości, jakie daje nocleg w hamaku. Sprawdźcie, dlaczego warto spróbować hamakowania na kolejnej wyprawie!

Wpis powstał we współpracy z LESOVIK.EU.
Swoją wiedzą na temat hamaków dzieli się z nami założyciel marki Rafał.
Jeżeli spodoba Wam się hamakowanie, to łapcie 10% zniżki na lesovikowe bambetle.
Wpisując hasło: mamba10 dostajecie zniżkę o tutaj – https://lesovik.eu/sklep/
Nie czerpię z tej sprzedaży żadnych korzyści.

Dlaczego hamaki (nie tylko) LESOVIK są fajne?

Biwakowanie w hamaku ma sporo zalet i przyciąga coraz więcej osób. Dlaczego to fajny sposób na nocowanie na łonie przyrody?

Bliskość natury – Hamak pozwala na bezpośredni kontakt z naturą. Zasypiasz z niebem pełnym gwiazd nad głową a budzisz się otulona dźwiękami lasu. To zupełnie inna jakość spanka niż w namiocie, gdzie przestrzeń jest ograniczona.

Łatwość zawieszenia – Jeśli masz w pobliżu drzewa, zawieszenie hamaka to zaledwie kilka minut. Wystarczy hamak, para taśm, karabinków i już możesz się zrelaksować. Nie potrzebujesz równego terenu ani wolnej przestrzeni, jak przy namiocie – hamak łatwo rozwiesisz nawet nad nierównym gruntem.

Komfort spania – Spanie w hamaku jest dla wielu osób bardzo wygodne, bo ciało leży w bardziej naturalnej pozycji niż na twardej ziemi. Dobrze rozwieszony hamak zapewnia równomierne podparcie, co zapobiega uciskowi na plecy i biodra. Więcej mówi o tym Rafał w filmie poniżej.

Minimalistyczny styl biwakowania – Hamakowanie to kwintesencja „leave no trace” (czyli biwakowanie bez pozostawiania śladów), bo minimalizuje ingerencję w środowisko.

Więcej zabawy – Hamakowanie to coś więcej niż tylko nocleg, bo sam hamak daje frajdę – możesz się w nim pobujać, poczytać, wypić kawę. Dla wielu osób to po prostu fajny sposób na relaks, nawet poza noclegiem.

Hamakowanie pozwala być naprawdę blisko natury.

Z czego składa się zestaw do hamakowania?

Jeśli masz ochotę na spędzenie kilku chwil na łonie natury, chcesz poczytać książkę, beztrosko się pobujać czy popatrzeć w niebo do hamakowania wystarczy Ci sam hamak (w skład którego wchodzi duża płachta materiału i system zawieszenia).
Jeśli jest lato i wokół oprócz ciebie na łono natury wybrały się też komary i pszczółki, to warto pomyśleć aby do hamaka dorzucić moskitierę.

Jeśli planujesz biwak i spędzenie w hamaku nocy, na pewno trzeba do tego zestawu dorzucić jeszcze podpinkę – czyli ocieplenie zawieszane od dołu hamaka, które zapewni ci komfort w niższej temperaturze. Czasem w zastępstwie podpinki wykorzystuje się turystyczną matę np Thermarest ale jest ona mniej wygodna w użytkowaniu. Potrafi wysuwać się spod osoby leżącej.

Nie można zapomnieć też o tarpie, czyli daszku, który ochroni Cię przed deszczem, wiatrem czy też oczami innych zwolenników łona natury.

Ekstra dodatkiem do hamaka będzie mały hamaczek na sprzęt i różne przydasie zawieszany pod spodem hamaka.

Hamak, moskitiera, podpinka, hamak na sprzęt.

Jaki hamak wybrać?

Decydując się na zakup hamaka warto wziąć pod uwagę nastepujące aspekty

waga – wiadomo, im niższa, tym lepiej (wagi modeli dostępnych na rynku oscylują się w zakresie 175-300g)
objętość – wiadomo, im mniej zajmuje miejsca, tym lepiej :)
system zawieszenia – powinien być funkcjonalny, wygodny i szybki, musi dawać możliwość regulacji,
wielkość – za mały hamak, uszyty z małego kawałka materiału będzie lekki ale nie będzie wygodny. Minimalna długość hamaka, który będzie wygodny, to 300 cm dla osób niskich. Optymalnie będzie 330 cm. Dla osoby o wzroście powyżej 175 cm 330 cm długości hamaka to konieczność.
rodzaj materiału – leki, nienaciągliwy, wytrzymały,
prostota użytkowania – łatwość rozwieszania

Gdzie i jak zawiesić hamak?

Aby zawiesić hamak potrzebujesz przyjemnego miejsca z drzewami. Najlepiej by poszycie leśne było niskie, pod drzewami nie rosły żadne krzaki czy wysoka trawa.
Wtedy wybierasz dwa drzewa, które będą w odległości 6-8 kroków od siebie (4-6 metrów).
Drzewa nie mogą być martwe, wyschnięte. Powinny być odpowiedniej grubości (o tym więcej mówi Rafał w filmie). Warto też podnieść głowę do góry i sprawdzić, czy nad nami nie ma żadnych luźnych gałęzi, które mogłyby spaść nam na głowę.

Oczywiście hamak możemy zawiesić też w miejscach mniej standardowych – na balkonie, pod wiatami, między samochodami (za elementy bagażnika), pomiędzy wszelkimi stabilnymi elementami, które nie będą niebezpieczne (ostre, niestabilne).

Taśmy mocujące hamak do drzewa zawieszamy mniej więcej na wysokości wzroku lub nieco wyżej. Im bardziej od siebie oddalone drzewa tym mocowanie będzie musiało być wyżej.
Wieszamy hamak najbardziej jak się uda symetrycznie. Odległość od jednego i drugiego drzewa powinna być podobna. Jeśli nie jesteśmy w stanę zawiesić hamaka symetrycznie, to krótsza taśma (lokująca hamak z tej strony nieco wyżej) powinna być w nogach a dłuższa po stronie głowy. Dziwne co? A jednak fizyka ma tu bardzo duże znaczenie.

Hamak zawieszany z wykorzystaniem samochodu.

Hamak czy namiot?

Hamak często stawiany jest w opozycji do namiotu. W licznych dyskusjach wskazywane są zalety jednego sposobu nocowania w przeciwieństwie do wad drugiego. Ja nie do końca rozumiem potrzebę wskazywania, co jest lepsze. Lubię i hamaki i namioty. Wybieram daną opcję w zależności od tego, na co mam ochotę i tego gdzie jadę, w jakim celu jadę i jakie możliwości daje teren, w którym będę przebywała.

Plusem hamaka jest to, że nie musisz szukać płaskiego terenu, jak w przypadku namiotu. Musisz natomiast znaleźć ładny lasek, lub chociaż dwa drzewa nadające się do powieszenia sprzętu. Dobrze też aby nie było tam większych krzaczorów a ładne czyste podłoże. Więc tu też mamy pewne ograniczenia.

Namiot oddziela cię bardziej od otoczenia, daje więcej możliwości trzymania rzeczy, łatwiejszego przebierania się itp. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że w przypadku złej pogody w pewnych aspektach spisze się lepiej. Ale czy na pewno? Sprawa dyskusyjna.

Zestaw hamakowy i lekkie namioty to podobna waga i podobna objętość bagażu, który musisz ze sobą zabrać. Remis.

Jeśli chcielibyście poznać więcej argumentów i rozważań na temat HAMAK vs NAMIOT to zapraszam do artykułu Rafała – Tarp, hamak, namiot – co do spania?

LESOVIK uczy MAMBĘ w hamaki – vlog YouTube

Ucząc się i poznając nowe rzeczy zawsze lubię czerpać wiedzę od bardziej doświadczonych w temacie.
Rafała poznałam dokładnie cztery lat temu na wyścigu Pomorska 500, od tego czasu spotykamy się tu i ówdzie, czasem bierzemy udział w internetowych dyskusjach na grupie Bikepacking Bez Tajemnic na FB. Miałam okazję kilkukrotnie wypożyczać hamakowy sprzęt od Rafała, ale nigdy do końca się do niego nie przekonałam. W tym roku postanowiłam to zmienić i chyba złapałam bakcyla, którym teraz zarazę Was. Myślę, jestem pewna, że po obejrzeniu filmu przyjdzie wam ochota na powiszenie sobie w lesie.

Artykuł Hamak i rowery czyli jesienny biwak z LESOVIK pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Bikepacking Wielkopolska – z Bajkowy Rower

Dorota Juranek — Tue, 27 Aug 2024 06:03:47 +0000

Bajkowy Rower – czyli Hania z Poznania. Niesamowita dziewczyna, z którą już od dawna chciałam się przejechać na rowerze. Wreszcie się to udało. Napisałam – „Narysuj nam chilloutową trasę na weekendowe hamaki”. Dostałam odpowiedź – „Wreszcie”!!!
No i pojechałyśmy. Dwa i pół dnia z osobą, którą znasz tylko z internetów może być ryzykowne.
Ale zazwyczaj to ryzyko się opłaca, bo pozytywna energia się przyciąga.

Płasko-Polska

Lubię góry, lubię widoki, lubię nawet podjazdy.
Jednak czasem brakuje mi ciszy i spokoju płaskich krajobrazów.
W takich momentach zazwyczaj kieruję się w stronę polskiego wybrzeża.
Lubię morze, lubię bezkres wody po horyzont, relaksuje mnie to i wycisza.
Tym razem jednak w poszukiwaniu wyciszenia i relaksu powędrowałam w stronę Wielkopolski.
Pretekstem było spotkanie z Hanią – rowerzystką, blogerką, fanką dobrej kawy i włascicielką najcudowniejszego pieska jakiego kiedykolwiek znałam ever.

Hania narysowała nam znakomitą trasę. Niewymagającą. Chilloutową. Niespieszną.
Spakowałyśmy rowery i ruszyłyśmy na dwa i pół dnia włóczęgi po jej rejonach.
Po prostu rowerowa bajka albo – jak nazywa się blog Hani – Bajkowy Rower.

Bajkowy Rower – Hania w roli przewodnika

Można by powiedzieć, że to lenistwo, ale w zasadzie chodzi tu o ciągły niedoczas.
Nie mam czasu na szukanie atrakcji, analizowanie mapy i układanie tras. Lubię to robić, ale uwieżcie, w życiu rowerowego twórcy internetowego nie ma na to czasu. Sama nie wiem jak to się dzieje.
Na szczęście zawsze można liczyć na dobre internetowe znajomości.
Kto lepiej niż lokales narysuje ci dobrą trasę zahaczającą o większość atrakcji w regionie.

Hania Bajkowy Rower w roli przewodnika spisała się znakomicie.
Wyznaczyła taką trasę, że nie było na co narzekać. No może na wiatr, który akurat w ten weekend był wyjątkowo upierdliwy.

Puszcza Zielonka, Kraina Stu Jezior, Puszcza Notecka, dolina Warty, Noteci, Wełny i Drawy – wszystko to przejechałyśmy. Nie będę Wam tutaj wklejać opisów tych miejsc. Jest ich wystarczająco dużo w Internecie. Pokażę Wam za to jak jest w nich przepięknie. Jak dobrze jest przemierzać na rowerze kolejne kilometry zachwycając się tym co wokoło, zatrzymując na kwaśne gruszki zrywane z przydrożnych drzew, wybierając na hamakowy dom drzewa rosnące tuż przy jeziorze w lazurowym kolorze.

Były momenty, kiedy gadałyśmy jak najęte, były momenty kiedy, cisza między nami zupełnie nam nie przeszkadzała. Były momenty gdy płynęło się wsród łąk i pól świeżo po żniwach. Były momenty gdy wmordewind nie dawał szans na radość z jazdy. Wiadomo, nie wszystko w życiu jest idealne. Plan zrobienia sadzonych jajek na śniadanie legł w gruzach, gdy skończył nam się gaz w butli. Komary gryzły mnie namiętnie, nawet po solidnym rozpyleniu repelentu.
Taka to była zwyczajnie niezwyczajna przygoda.

Bikepacking-hamaking

Zresztą, co ja Wam tu będę gadać. Zobaczcie sami.
Tu film, a akapit niżej galeria z tego genialnego wyjazdu.
Trasy znajdziecie na samym dole.

Galeria bikepackingowa

Jeden obraz jest wart więcej niż tysiące słów.
Mam nadzieję, że te obrazki Was zainspirują do własnej wyprawy po tych rejonach.

Bikepacking Wielkopolska – trasa

Pierwotnie trasa była zaplanowana na trzy dni. Niestety z powodów prywatnych trzeciego dnia musiałam szybko zmywać się i uderzyć na drugi koniec Polski. Więc trzeci dzień był w zasadzie dojazdem z miejsca biwakowego do pociągu i do Poznania.
Myślę jednak, że znakomitym pomysłem byłoby przedłużyć te trasę i zrobić z niej pętlę wracająca do Poznania.

Foto okładkowe i to powyżej autorstwa Hani :)

Artykuł Bikepacking Wielkopolska – z Bajkowy Rower pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.