Jest też trzecia opcja, wymagająca poświęcenia chwili czasu, ale chyba najbardziej satysfakcjonująca. Odpalacie mapy.cz i sami po ścieżkach rowerowych i szutrówkach zaznaczonych liniami ciągłymi narysujecie trasę niespodziankę. Wybierając ten wariant nigdy nie wiecie, co Wam się trafi, jak w pudełku czekoladek :) I szczerze, rzadko kiedy trafia się na jakiś nieprzejezdny fragment czy wypych. Dolinki Krakowskie są bowiem bardzo przyjazne rowerzystom.

Jeśli wolicie oglądać, to zapraszam na dwie relacje vlogowe z Dolinek Krakowskich

Dolinki Krakowskie

Park Krajobrazowy Dolinki Krakowskie położony jest w południowej części Jury Krakowsko-Częstochowskiej pomiędzy Krzeszowicami a Ojcowskim Parkiem Narodowym i zajmuje powierzchnię przeszło 20 tyś. hektarów. Obszar składa się z charakterystycznych głęboko wciętych dolinek głównie o przebiegu północ – południe. Znajdziemy w nich strome ściany skalne i wijące się w dnie potoki. Ponad dolinami występują liczne ostańce skalne – formy skałkowe przybierające różne ciekawe kształty. Jeśli wybierzecie się tu nie tylko rowerowo, to warte zobaczenia są również jaskinie powstałe w skutek erozyjnej działalności wody.

Do najbardziej znanych i często odwiedzanych dolinek należą:

• Dolina Eliaszówki
• Dolina Racławki
• Dolina Szklarki
• Dolina Będkowska
• Dolina Kobylańska
• Dolina Bolechowicka
• Dolina Kluczywody

Poza tymi najbardziej znanymi mamy jeszcze mniejsze dolinki: Dolinę Kamienic w okolicy Filipowic, Dolinę Miękini, Dolinę Czernki oraz szereg mini dolinek.

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji jeździć po Dolinkach Krakowskich, to za pierwszym razem możecie być zdziwieniem ilością pagórków, dolin, wąwozów, a co za tym idzie często stromych i wymagających podjazdów oraz zjazdów.

Nie są to oczywiście jeszcze góry, ale dla początkującego rowerzysty teren bywa wymagający i może być wstępem do późniejszej jazdy po większych górkach.

Dla nas Dolinki Krakowskie zawsze były dobrym sposobem na wiosenne rozbudzenie się do jazdy. Zamiast od razu pchać się w góry, gdzie po zimie zalegał jeszcze śnieg i błoto, zabieraliśmy rowery MTB i na rozgrzewkę robiliśmy kilka pętli po Jurze Krakowsko-Częstochowskiej w tym i po Dolinkach.

Teraz gdy rowery MTB często wiszą na haku, Dolinki Krakowskie to miejsce idealne dla gravela. Przeplatające się ze sobą na zmianę szutrowe leśne ścieżki, wiejskie asfalty i single przebiegające dolinami przyprawiają o gravelową ekstazę. Gdy do tego dołożymy zjawiskowe widoki rozciągające się z okolicznych wzniesień otrzymujemy kolejną gravelową miejscówkę idealną

Dolinki Krakowskie rowerem czyli trasy rowerowe

W Dolinkach Krakowskich bywamy najcześciej wiosną i jesienią. Nie mamy jednej trasy idealnej. Zawsze zmieniamy kombinujemy i kluczymy między poszczególnymi dolinkami. Wbrew pozorom bywamy tam cały czas za rzadko, by dobrze orientować się w terenie. Mi nie raz konkretne miejsca mylą się z innymi i czasem bywa, że wyznaczona trasa i dla mnie jest niespodzianką.

Pomysł jest taki, by wpis ten był zbiorem fajnych gravelowych przelotów po dolinkach. Więc w miarę rozwoju sytuacji pojawiać się będą kolejne propozycje, by wszystko było w jednym miejscu.
Jeśli macie jakieś sugestie, oczywiście zachęcam do podzielenia się nimi w komentarzu.

Po Dolinkach Krokowskich jeździć można na każdym rowerze – szosa, mtb, treking. My oczywiście wybieramy gravele.

Gravelowe dolinki w wersji jesiennej

Tym razem spotykamy się w małym gronie osób, które rozumieją liczne przystanki i zatrzymywanie się na zdjęcia. Trasa liczy 76 km oraz przeszło 1000 metrów przewyższenia i jeśli chodzi o jazdę to pokonujemy ją całkiem sprawnie, bo średnia z jazdy to 18 km/h.
Gdy jednak dochodzi do tego kilka gigabajtów zdjęć na naszych kartach i dwie złapane gumy, to zmuszeni jesteśmy skrócić naszą wycieczkę. Ostatecznie wychodzi 63 km w sześć godzin.
Nikt jednak nie jest zawiedziony. Nikt z nas nie przyjechał tu na urywanie kolegów z koła. No chyba, że dla zrobienia dobrej foty.
To był przepyszny dzień.

*trasa i ostatnie grupowe zdjęcie zawłaszczone od Marcina M. z Krakowa

Jeśli wszystkie okoliczności przyrody będą sprzyjające, to w tym miejscu pojawi się vlog z tego wyjazdu. Na razie tylko kilka zdjęć, które bardzo zdawkowo oddają klimat tego wyjazdu.

Gravelowe dolinki w wersji wiosennej

Jak wspominałam wcześniej, w Dolinkach Krakowskich byliśmy także wiosną, był to jednak wyjazd, kiedy postanowiliśmy zostawić aparaty w domu i tym razem nie realizować żadnych materiałów na bloga. Jak się okazuje – trochę szkoda :)
Wklejam więc tylko track, który wyrysowany palcem po mapie okazał się bezwzględnie warty przejechania.

Artykuł Dolinki Krakowskie rowerem wiosną, jesienią i latem pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jeśli jeszcze nie czytałeś to zajrzyj do relacji z Szuter Master Centrum

Czasami jest tak, że gdy budzisz się rano, wiesz że to będzie raczej średni dzień.
W ciągu ostatnich dwóch tygodni na rowerze byłam ze cztery razy, wykres formy na Training Peaks leci w dół jak wartość złotówki, Garmin po przebudzeniu pokazał, że tak właściwie to chyba wcale nie spałam.

Nie wiem jakim cudem udało mi się zmotywować do ogarnięcia siebie, roweru i ustawienia się pod bramą startową. Tym bardziej, że jeszcze na pół godziny wcześniej Michał wyciągając rower z samochodu wywinął przepięknego orła i przy okazji połamał mój uchwyt do Garmina.
Wszystko wskazywało na to, że ten dzień powinnam sobie darować i tylko rozłożyć się gdzieś na zielonej trawce pod skałkami Doliny Będkowskiej.

Na szczęście ostatecznie tego nie zrobiłam i na szczęście ostatecznie ten dzień okazał się wcale nie taki zły.
Zresztą zobaczcie sami.

Szuter Master Małopolska – relacja filmowa

Szuter Master Małopolska – podsumowanie

To mój drugi wyścig z cyklu Szuter Master i muszę przyznać, że pod względem organizacyjnym to bardzo udana impreza. Zawodnicy są zaopiekowani, mogą liczyć na sprawnie działające biuro zawodów, choć dość skromne pakiety startowe, dobrze zaopatrzone bufety, z rozmysłem wyznaczoną trasę oraz przyjemny klimat całej imprezy.

Format zawodów Szuter Master w porównaniu do typowych długich dystansów jest bardziej przystępny. Dwie trasy, jedna dłuższa ok 150-200 km, druga krótsza 50-80 km, pozwalają dopasować poziom wymagań do swoich możliwości. Zamknięcie rywalizacji w kilkunastogodzinnym limicie, sprawia, że na start w zawodach, jeśli tylko mieszkamy dość blisko, potrzebujemy tylko jeden dzień. A w przypadku osób, które weekendy dzielą także na rodzinne wyjazdy, jest to duży plus.

Trasa małopolskiej edycji też była niczego sobie. Znam Jurę całkiem dobrze i wiem, że można by tu trochę bardziej pokombinować. Ale wiem też, że na zawodach kombinowanie nie jest wskazane. Trasa powinna być płynna, raczej szybka z elementami trudniejszych OS-ów i przebiegać po odcinkach o zmiennym charakterze, dzięki czemu kolejne kilometry mijają zdecydowanie szybciej. I tutaj właśnie tak było. Gdy zaczynałam nudzić się na szutrach premium zaraz zaczynały się jakieś piaski, gdy miałam już dość piasków wpadał odpoczynkowy asfalt, by znów po chwili zaskoczyć uczestników terenowym podjazdem. Na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej nie można się nudzić i na tych 184 kilometrach znalazło się wszystko co jest tak charakterystyczne dla tej okolicy.

Jeśli potrzebujesz jakiejś sprawdzonej trasy po Jurze zobacz tu: – Miejsca – Jura Krakowsko-Częstochowska

Jeśli zaś chodzi o moje boje na Szuter Master Małopolska to wyszło zupełnie odwrotnie niż tego oczekiwałam. Bałam się, że ta trasa będzie za trudna jak na moje ostatnie niewytrenowanie, myślałam, że będę ledwo, ledwo kulać się do mety marudząc pod nosem. A tu swoim tempem, na spokojnie przejechałam cały dystans bez zamulania, bez jakiegoś specjalnego zmęczenia i z uśmiechem na twarzy. Nie licząc kilkunastu kilometrów, które musiałam przejechać na pustych bidonach, to jestem bardzo zadowolona z rezultatu swojej jazdy.

Jak to ostatnio pisał jeden znany bloger – jak się okazuje, żeby jeździć wcale nie trzeba jeździć ;)

Niestety na kolejnych zawodach w Kamiennej Górze nie uda mi się wystartować (mam wtedy Galicję Gravel Race), ale już kombinuję, jak by tu ogarnąć start w Suwałkach. Podobno tam jedzie się dla samego fajrantu, bo jedzenie jest mistrzowskie :)))

Artykuł Szuter Master Małopolska – 184 km po Jurze Krk-Cz pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pisałam już o tym na blogu nie raz i nie dwa. I niestety dziś znów się powtórzę. Gdy pogoda w góry jeszcze nie puszcza, najlepsza na rower okazuje się Jura Krakowsko-Częstochowska. Jest tu trochę lasów, trochę górek, czasem trafi się dobry widoczek. To tereny idealne na wiosenne rozkręcenie nogi. A że w tym roku wiosna nie chce się rozkręcić, to i z nogami jest ciężko, więc na Jurze bywamy teraz wyjątkowo często.

Ta zwiększona częstotliwość jurajskich eskapad związana jest też z jeszcze jednym faktem. Dawno temu, gdy na świecie nie było jeszcze graveli, na Jurę jeździło się na rowerach MTB. I przyznać trzeba, że był to trochę przerost formy nad treścią. Na mieszankę asfaltów, szutrów i terenowych ścieżek, jakie tu występują, rower z zawieszeniem, na grubych oponach jest za duży, za ciężki i za wolny.
Co innego lekki i zwinny gravel ;)

Puszcza Dulowska

Gdy za pierwszym razem wybraliśmy się na wycieczkę z Katowic do Krakowa Puszcza Dulowska zrobiła na nas niemałe wrażenie. Wtedy jednak nie wiedzieliśmy jeszcze, że to ona.
Pamiętaliśmy tylko świetne szutrowe i asfaltowe odcinki prowadzące intensywnie zielonym lasem.
Gdy opracowywałam trasę tego wyjazdu, w dalszym ciągu nie wiedziałam, że Puszcza Dulowska to „te świetne szutrowe i asfaltowe odcinki prowadzące intensywnie zielonym lasem”.

Puszcza Dulowska rozciąga się pomiędzy Trzebinią a Krzeszowicami, na południe od rzek Dulówki i Rudawy. Jak pisze Wikipedia, jest pozostałością prastarej puszczy, która w średniowieczu rozciągała się między Krakowem a Przemszą. Puszcza Dulowska stanowi fragment Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego. Przez jej teren przechodzi wiele drug szutrowych i asfaltowych. W pogodne weekendy jest miejscem chętnie odwiedzanych przez spacerowiczów i rowerzystów, dlatego najlepiej wybrać się tutaj w tygodniu. Z ciekawostek – na południowo-wschodnim krańcu puszczy znajduje się Alvernia Studios, jedna z największych i najnowocześniejszych wytwórni filmowych w Polsce. Na pewno kojarzycie bardzo charakterystyczne „kosmiczne” budynki w kształcie półkul, które można zobaczyć jadąc autostradą A4

Dolina Mnikowska

Bardzo krótka, ale wyjątkowo malownicza. Jedna z ładniejszych krakowskich dolinek.
Rozciąga się na odcinku 2 kilometrów w Dolinie Sanki. Jej strome, skalne zbocza dochodzą do wysokości 80 metrów. W skałach znajduje się ok. 17 jaskiń i schronisk, niektóre z nich noszą ślady zamieszkania przez ludzi w czasach prehistorycznych. Na jednej ze skał namalowany został obraz Matki Boskiej Skalskiej. Z powstaniem tego malunku wiążą się różne legendy. Według jednej z nich pod skałą w czasie powstania styczniowego znalazło się kilku powstańców osaczonych przez ścigających ich żołnierzy rosyjskich. Matka Boska wskazała im jaskinię, w której się ukryli. Na pamiątkę tego wydarzenia Walery Eljasz-Radzikowski namalował jej wizerunek tuż u wylotu jaskini.
Całą dolinę porasta bujna roślinność. Niestety my trafiliśmy tu jeszcze przed tym zanim w dolinie pojawiła się wiosna. Mam nadzieję, że wkrótce nadarzy się okazja, by przejechać dolinkę jeszcze raz i zobaczyć ja w pełnej okazałości.

Zamek Tanczyn w Rudnie

To chyba jeden z ładniejszych zamków Szlaku Orlich Gniazd.
Okazała budowla zachęca do zwiedzania, co zdecydowanie polecam, bo kilka lat temu zamek został odnowiony a jego fragmenty zrekonstruowane. Z wieży rozciąga się widok na całą okolicę, a w pogodne dni widać z niej także Tatry.

Trasa i track GPX

Puszcza Dulowska, Dolina Mnikowska i Tenczyn – fotorelacja inspiracja

Artykuł Puszcza Dulowska – jurajskie wariacje gravelowe pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się w Magazynie Bike – pod prądem

Jura Krakowsko-Częstochowska na doładowaniu


Jestem leniwa. Tego nie da się ukryć. Lubię od czasu do czasu pojeździć sobie na elektryku. Zazwyczaj są to góry, gdzie rower wspomagany dodatkowymi watami pozwala mniej się zmęczyć, zrobić kilka kilometrów więcej mniejszym nakładem energii, albo gdy masz mało czasu zrobić szybką rundkę przed kolacją. Tym razem na redakcyjnym spotkaniu padł pomysł, by na elektrykach wybrać się na Jurę Krakowsko-Częstochowską. To nie jest dobry pomysł – pomyślałam. Przecież tam jeździ się na gravelach, lekkich HT, trekingach z dziećmi i psem w koszyku, no czasem na enduro, ale to tylko po wybranych spotach. Ale na elektryku??? Od samego początku wydawało mi się to mało sensownym pomysłem. Niestety problem w tym, że ja koniec końców lubię takie głupie pomysły. Lubię wychodzić poza standardy. Lubię sprawdzać i poddawać w wątpliwość wszelkie pewniki. Tak właśnie było tym razem. Podczas gdy w pierwszym odruchu ostentacyjnie popukałam się w czoło, to już w drugim odruchu zapytałam – a właściwie, to czemu by nie? To kiedy jedziemy???


Jura Krakowsko-Częstochowska – trasa na rower elektryczny

Dolinki Krakowskie, Tenczyński Park Krajobrazowy, Ojców i Orle Gniazda, Pustynia Błędowska, Ogrodzieniec, Mirów, Bobolice – to chyba najpopularniejsze i najcześciej odwiedzane przez turystów rejony Jury Krakowsko-Częstochowskiej. My kontynuując dalej obraną taktykę, postanowiliśmy znaleźć coś, czego jeszcze nie znamy. Pomocny w tym okazał się Wojtek Zdebski z enduroride.pl Ja na Jurę patrzę z perspektywy Katowic, on mieszkaniec Krakowa pewnie będzie miał zupełnie inną wizję. Gdy dzień przed planowaną wycieczką wysłał mi tracka, okazało się, że faktycznie się nie myliłam.

Prawie sześćdziesięcio kilometrowa pętla obejmowała okolice Chrzanowa i Trzebini, miejsca z pozoru mało atrakcyjne, o których zupełnie nie pomyślałabym planując jurajską wycieczkę. Przy okazji warto zwrócić uwagę tu na fakt, że planowanie wycieczki na rowerze elektrycznym bywa dużo łatwiejsze niż na klasycznym rowerze bez wspomagania. Nie trzeba spędzać godzin nad analizą mapy, bo nie trzeba za bardzo przejmować się poziomicami ani nawierzchnią po jakiej przebiega droga. Rower elektryczny znakomicie radzi sobie na większych stromiznach, których normalnie najprawdopodobniej byś nie podjechał. Dużo łatwiej pokonuje też luźne nawierzchnie, większe kamienie i piaski, których na Jurze mamy pod dostatkiem.

Dobra sztajfa nie jest zła

Gdy na parkingu pod kościołem w podchrzanowskim Zagórzu wypakowujemy z auta rowery, klienci sklepu spożywczego znajdującego się zaraz obok patrzą na nas podejrzanie. Widok rowerzystów chyba nie jest tutaj zbyt powszedni. Ogarnięcie się przed wyjazdem na wycieczkę to stały cykl czynności, o których nie możesz zapomnieć. Dętki, pompka, bidony, jedzenie, okulary rękawiczki, kask. Sprawdzenie ciśnienia w oponach i amortyzatorach, czy wysokość siodła jest ok. W przypadku elektryków trzeba też koniecznie sprawdzić stan naładowania baterii. Najlepiej zrobić to wieczorem dnia wcześniejszego. Zawsze przed „elektrycznymi” wyjazdami mam jakieś dziwne obawy, że nagle okaże się, że zapomniałam naładować baterię. Na szczęście nigdy jeszcze się takie coś nie zdażyło i tym razem możemy ruszyć spokojnie w drogę. Choć nie byłabym pewna, czy określenie „spokojnie” całkiem do tej sytuacji pasuje.

Po zjechaniu z głównej drogi od razu przed nami pojawia się konkretna terenowa sztajfa (stromizna). Co prawda w lewo idzie jakiś asfalt i rozsądek podpowiada, że może lepiej by delikatnym asfalcikiem zdobyć tę wysokość. Ale przecież mamy elektryki i 20% nachylenia po technicznej ścieżce, gdy posiadasz wprawę w jeżdżeniu po górach nie jest problemem. Podejmujemy rękawicę i atakujemy. Gdzieś po drodze w głowie pojawia się myśl, czy my czasem nie pojechaliśmy po tracku w drugą stronę, bo ten fragment byłby świetnym zjazdem, ale postanawiam zdać się na umiejętności nawigacyjne Grzegorza i tryb Turbo w rowerze. Takim sposobem po chwili (dosłownie) lądujemy na szczycie. Widok wynagradza utracone waty z baterii.



Dalsza droga jest już spokojniejsza. Typowe jurajskie klimaty, czyli terenowe fragmenty poprzedzielane domostwami i asfaltowymi połączniówkami. Szczególnie charakterystyczna dla jury jest interwałowość jazdy. Nie ma tu szczególnie długich podjazdów, ani serpentynowych zjazdów. Są raczej małe piki, hop do góry i hop na dół, hop do góry i znów na dół, i tak cały czas. Nie ma też zbyt wielu płaskich fragmentów, dlatego zastanawiamy się jak w tej sytuacji reagować będą baterie w naszych rowerach i na ile kilometrów tym razem wystarczą. Szacowanie odległości w rowerach elektrycznych to wypadkowa tylu zmiennych, że zawsze jest z tym problem. Warto o tym pamietać podczas planowania wyjazdów i tak zaplanować wycieczkę, by mieć możliwość skrócenia trasy w razie gdyby na wyświetlaczu pojawiło się migające na czerwono 0%.

Riwiera Chrzanowska i Ostra Góra

Po 10 rozgrzewkowych kilometrach docieramy nad Jezioro Chechelskie. Chyba mam słabość do zbiorników wodnych. Podczas rowerowych wycieczek to zawsze świetne miejsce na odpoczynek, zadumę i okazja na mały popas. Kanapka wyciągnięta z kieszonki zawsze smakuje najlepiej na jakimś szczycie lub właśnie nad brzegiem rzeki lub zalewu. Niestety dziś za nami dopiero 1/5 trasy, więc robimy jedynie pamiątkowe zdjęcie i wskakujemy na fragment ścieżki rowerowej Velo Skawa, która prowadzi nas do Trzebini. Za miastem znów wpadamy w przyjemne leśno-łakowe tereny. Gdy tak jedziemy buczynowym lasem nagle po lewej stronie pomiędzy drzewami pojawia się zarys ruin jakiegoś budynku. Zamek? Nie to chyba nie tutaj. Odpalam aplikacje mapy.cz i dowiadujemy się, że to ruiny budynku przy Owczarni a my jesteśmy na terenie Rezerwatu Ostra Góra. Kamienne mury to najprawdopodobniej pozostałości po starym zakładzie wydobywania i wypalania kamienia wapiennego. Ostra Góra zbudowana jest bowiem z wapieni triasowych, które były kiedyś obiektem intensywnej eksploatacji. Wapienniki opalane były drewnem, którego było tu pod dostatkiem. Niestety w wyniku wycinki wzgórze zostało ogołocone z drzew. Po latach gdy zakład przestał funkcjonować przyroda odbudowała się sama, a rosnące tu aktualnie okazy dochodzą do 250 lat.

Następne 10 kilometrów wyznaczonego przez Wojtka tracka prowadzi przez typowe jurajskie rejony leśne. Jedziemy spokojnie, nie szalejemy z prędkościami ani poziomami wspomagania w naszych elektrykach. Szanujemy baterię. Gdybyśmy jechali na tradycyjnych rowerach nie bylibyśmy specjalnie wolniejsi. Zdecydowanie inaczej jednak wyglądałoby nasze samopoczucie. Co chwilę pojawiające się wzniesienia i wspominana już wczesnej podjazdowa amplituda potrafią zmęczyć. Jadąc na rowerach elektrycznych jesteśmy sobie na miłej, sielskiej objazdówce i zamiast skupiać się na uspokojeniu oddechu i serca walącego na stromych podjazdach, my podziwiamy widoki i cieszymy się tym co wokół nas.

Mimo wszystko w brzuchach zaczyna nam burczeć, a kanapki i paszteciki z zaprzyjaźnionej wrocławskiej piekarni już się skończyły. W Dulowej zauważamy mały sklepik spożywczy o sympatycznej nazwie DROPS, ławeczka stojąca przed nim nadaje się idealne na dłuższą przerwę. Tego rodzaju postoje pod sklepikami na małych wsiach mają jedyny w swoim rodzaju klimat. W tych małych miejscowościach czas zawsze wydaje się płynąć wolnej, ludzie są spokojniejsi, bardziej życzliwi, czasem zagadają z ciekawości czasem zażartują z rowerów, które dla nich wyglądają jak kosmiczne maszyny. 


Niestety nasz czas zaczyna płynąc jednak za szybko. Może to przez to, że nie jesteśmy tutejsi? I owo specyficzne zagięcie czasoprzestrzeni nas nie obejmuje. Zarządzamy szybką zbiórkę i wyruszamy w dalszą drogę. Zaczynamy kierować się już z powrotem stronę Trzebini i Chrzanowa. Jezioro Chechelskie objeżdżamy tym razem od wschodu i tak mijamy kolejne zagajniki, pola i małe wioseczki, aż tu nagle w miejscowości Źrebce natrafiamy ścieżkę prowadzącą do kamieniołomu. Gdy odpalam mapy.cz aby zobaczyć okolicę, w oko wpada mi dość oryginalna jak na jurajską ścieżkę rowerową nazwa – „Ekstremalna Jazda”. Nie ma wyboru, to trzeba sprawdzić. Jak się okazuje „Ekstremalna jazda” to ścieżki wyjeżdżone przez tutejszych fanów motocrossu. Jest tak ekstremalnie, że na sam szczyt wdrapujemy się na nogach, rowery zostawiając na dole. Kamieniołom, jak to kamieniołom, kilka widoczków, dziura w ziemi a na dole pracujący robotnicy. Cykamy kilka zdjęć i zbieramy się w dalszą drogę powrotną.

Zachód słońca z przygodami

Do zamknięcia 60cio kilometrowej pętli brakuje nam jeszcze 15 kilometrów, a tu bateria redaktora Grzegorza niebezpiecznie szybko zaczyna znikać. Nie wiem, czy to kwestia większej wagi rowerzysty, czy może Pan redaktor dziś nieco bardziej niż ja się obijał i wykorzystywał za często tryb Turbo. Postanawiamy nieco ściąć planowaną trasę i z Podgorzyc wdrapać się jeszcze tylko na Grodzisko Wielkie, by stamtąd zjechać do Zagórza, gdzie na parkingu pod kościołem czeka nasze auto. Liczymy na to, że na Grodzisku uda nam się jeszcze złapać zachód słońca. Niestety jak to często bywa, gdy czas zaczyna nagli, poza wyładowaną baterią wydarza się nam jeszcze jedna przygoda. Droga-szlak do Grodziska zaznaczony na mapie okazuje się w rzeczywistości ślepy. Mimo ostrzeżeń miejscowej starszyzny w postaci przemiłego pana z podwórka, koło którego domu przejeżdżamy, idziemy w zaparte, mając nadzieję, że w razie czego na elektrykach damy radę przejechać fragmenty zupełnymi chaszczami. Niestety, teren jest tak wymagający, że ze wstydem musimy odpuścić i starszemu panu oddać honor przyznając rację. Wjazd na górę od drugiej strony wiązałby się z dodatkowymi kilometrami, na które z powodu braku baterii już nie możemy sobie pozwolić. Zjeżdżamy więc do samochodu i zachód słońca podziwiamy z parkingu pod kościołem, popijając z bidonu rozgazowaną i nagrzaną coca-colę. No cóż, nie można mieć wszystkiego. Ale to i tak był bardzo fajny dzień. 



Track GPX

Elektrykami_po_Jurze.gpx

Artykuł Jura Krakowsko-Częstochowska elektrycznie pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

A ja jak na złość za Krakowem nie przepadam. Tłumy ludzi, korki, smog gorszy niż w Kato. Ileż razy można przeciskać się zatłoczoną Floriańską, czekać w nieskończoność na kawę na rynku, czy zostać obsranym przez gołębia.

Mimo wszystko w przeciągu ostatniego miesiąca w Krakowie byłam już trzy razy, z tego dwa razy pojechaliśmy tam na rowerze. Raz na gravelu, a drugi raz na gravelu z doładowaniem. Dostaliśmy bowiem do testów dwa rowery od Whyte Bikes Polska i trzeba było sprawdzić je podczas konkretnego wyjazdu.

Katowice – Kraków na rowerze

Katowice-Kraków trasa i GPX

Na koniec ciekawostka. Dwa tygodnie temu robiliśmy dokładnie taką sama trasę na zwykłych gravelach. Myślicie, że tym razem przejechaliśmy ją szybciej? Otóż nie. Czas na elektrykach był nawet 10 minut dłuższy :)

Jak to?

Dzieje się to za sprawą tego, iż przy prędkości powyżej 25 km/h silnik w elektryku przestaje działać i wtedy pozostajesz tylko z siłą własnych nóg, a utrzymanie prędkości powyżej 25 km/h na 16-17 kilogramowym rowerze jest dość trudne (dla mnie).
Nie ulega jednak wątpliwości, iż te same 90 kilometrów pokonaliśmy dużo mniejszym wysiłkiem i nakładem energii. Może więc i lepiej, że na kawę i ciastko na rynku się nie załapaliśmy :)

Artykuł Katowice – Kraków czyli coffee ride na gravelu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Skąd to wiem? Skoro mieliśmy jechać pieszym?

Szlak Orlich Gniazd – przebieg, mapa

Szlak Orlich Gniazd biegnie od Częstochowy do Krakowa.
Wersja piesza liczy sobie 161-175 km, w wersji rowerowej mamy 186 kilometrów.
Przebieg Szlaku Orlich Gniazd znajdziesz tutaj – https://www.orlegniazda.pl/Trasy/Pokaz/12398

Aktualnie (czerwiec 2019) szlak rowerowy jest odnawiany, więc w kilku miejscach nieznacznie został zmodyfikowany i ten na mapach nie pokrywa się w 100% z tym w rzeczywistości. W naszej ocenie zmiany są in plus (mniej asfaltów, niepotrzebnych podjazdów).

W ile dni? Na jakim rowerze?

Standardowo trzeba tu odpowiedzieć – to zależy.

To, ile czasu zajmie Ci przejazd Szlaku Orlich Gniazd, zależy od miliona czynników. Od tego, który – pieszy czy rowerowy szlak wybierzesz, na jakim rowerze będziesz jechał, czy noga podaje, czy chcesz pozwiedzać, wyluzować się, czy odpocząć, czy może traktujesz to jako challenge. Nie będzie tutaj obojętna także pogoda. Warunki na trasie pieszej w trakcie deszczu potrafią bardzo szybko i radykalnie zmienić zakładany wcześniej czas przejazdu. Śliskie wapienne skały w deszczu stają się super-, ekstra-, hiper-śliskie. Piasek potrafi zajechać klocki hamulcowe i napęd, a glina w połączeniu z padającym deszczem, tworzy coś w rodzaju przyjemnego kisielu poślizgowego. Tu żadna opona nie pomoże. Wizyta u dentysty gwarantowana.

Wydaje mi się, że aby wszystko miało ręce i nogi, na przejechanie rowerem szlaku pieszego, na spokojnie potrzeba trzech dni. Na rowerowy szlak orlich gniazd wystarczą dwa dni.

Wybór roweru? Na szlak pieszy najlepiej nadaje się lekki hardtail lub full z wygodną geometrią, na szlak rowerowy najoptymalniej zabrać gravela, trekkinga, crossa. Hardtail oczywiście też da radę, ale na asfaltach będzie męczył.

Ciocia Dobra Rada zaleca: jeśli nie jesteś zaawansowanym i doświadczonym rowerzystą odpuść sobie szlak pieszy.

Szlak Orlich Gniazd – co najbardziej utkwiło w pamięci? Co zwiedzić? Co zobaczyć?

Zazwyczaj gdy jeżdżę na rowerze w nowych miejscach, co chwilę ochuję i achuję nad tym, jak jest pięknie. Przyroda i świat wokół mnie często mnie zachwycają, niewiele mi potrzeba. Mimo iż Jurę trochę już znam, to jazda po niej za każdym razem pokazuje mi ją z innej strony.

Jura Krakowsko-Częstochowska to zamki, jaskinie i skałki, zamki, jaskinie i skałki i zamki, jaskinie i skałki. Opis wszystkich atrakcji turystycznych na pewno znajdziesz w przewodnikach, mapach i licznych publikacjach internetowych. Szlak Orlich Gniazd jest chyba jednym z popularniejszych szlaków w Polsce, a co za tym idzie i materiałów o nim wiele. Nie chcę powielać informacji, które można łatwo znaleźć używając Wujka Googla, dlatego poniżej zebrałam tylko miejsca i momenty, które wyjątkowo zwróciły moją uwagę i które mogą być takim „jurajskim must see”. W kolejności jaką jechaliśmy:

– Zamek Olsztyn – warto wdrapać się na górę i zobaczyć panoramę rozciągającą się wokoło,
– Sokole Góry – mega wypych, ale potem super zjazd i generalnie fajna miejscówka pod MTB,
– Grzęda Mirowsko-Bobolicka – podobno tak to się nazywa, jest to fragment szlaku idący granią pomiędzy Zamkiem Mirów a Bobolicami, spacer z rowerem, ale warty poświęcenia,
– Góra Zborów – to miejsce zostało wyparte ze świadomości, najpierw wypych i dużo piasku, dopiero potem fajny, wymagający zjazd,
– Zamek Morsko – miejsce na wypasie, jakiś hotel. Można tu zjeść. Stad jedziemy już tylko szlakiem rowerowym.
– Zamek Smoleń – ukryty na wzgórzu, zupełnie zasłonięty przez drzewa, podobno warto zwiedzić go dla samego widoku w wieży, niestety nie sprawdziliśmy tego, w sumie to nie wiem czemu,
– najpierw „borówkowe” a potem bukowe lasy w okolicy Jaroszowca,
– kilka ładnych drewnianych kościółków i kapliczek – za chiny nie pamiętam, w których miejscach były,
– długi i niekończący się zjazd Doliną Eliaszówki,
– Zamek Tenczyn– robi wrażenie,
– malownicze pola pod Krakowem

Noclegi

Miejsc noclegowych na trasie jest od groma. Zarówno tych pod dachem, jak i w bliższym kontakcie z naturą. Z dostępnością miejsc raczej nie ma problemów, jednak w okresie urlopowym lepiej zrobić sobie rezerwację. Miejsca które na pewno mogę polecić, to

– Zamek Morsko – hotel na bogato
– wiata Kocikowa – tu spaliśmy
– ruiny zamku w Bydlinie – nielegalny biwak zawsze w cenie :)

Szlak Orlich Gniazd – dzień pierwszy

To wszystko powyżej tytułem przydługawego wstepu, a teraz zapraszam na przejażdżkę.

Trasa staje się nieco spokojniejsza i pozwala nam szybciej dotrzeć do Ogrodzieńca. Gdy zatrzymujemy się pod sklepem, nasz widok robi spore wrażenie na sobotnio-wieczornych imprezowiczach. Ogarniamy zakupy i przy lodach Śnieżkach pilnie studiujemy mapę w poszukiwaniu noclegu. Jeszcze tylko 5 kilometrów i lądujemy pod wiatą rowerową w okolicy Kocikowej. Miejsce całkiem dobre na nocleg. Niby przy ulicy, ale w ciągu całej nocy przejechało tam tylko jedno auto.

Niestety zdjęciami wieczornego obozu Was nie uraczę. Wiedziałam, że będę tego, żałować, ale nie miałam już ochoty na zabawę w odpowiednimi ustawieniami w aparacie. W końcu miał to być weekend odpoczynkowy :)

Szlak Orlich Gniazd – dzień drugi

Rano budzimy się średnio wyspani. Jednak nocleg na łonie natury to niecodzienna sytuacja i organizm nie zawsze potrafi to ogarnąć. Na dodatek gdzieś koło trzeciej nad ranem obudziło nas dziwne skrzeczenie, szczekanie. Nie mieliśmy pojęcia, co to jest, poświeciliśmy latarką i ostatecznie wygraliśmy bitwę na głosy :) Dopiero wczoraj sprawdziliśmy na jutubie, co to mogło być. Okazało się, że owe odgłosy pochodziły od… sarny. Słyszeliście kiedyś szczekającą sarnę?

I tak wreszcie docieramy do Krakowa, robimy szybkie pamiątkowe selfie na rynku i lecimy na dworzec, skąd o 21:00 odjeżdża pociąg do Katowic.

Szlak Orlich Gniazd zaliczony w połowie częścią dla pieszych, w połowie rowerową.
Chyba będzie trzeba wrócić tam jeszcze raz. Wszak mówi się – do trzech razy sztuka.

Artykuł Jurajski Szlak Orlich Gniazd – na gravelu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Wpis zaktualizowany, pierwotnie pojawił się na stronie 19.02.2016

Jura Krakowsko-Częstochowska

Jura Krakowsko-Częstochowska położona jest bardzo blisko śląskiej aglomeracji, w której przyszło nam mieszkać. Z tej racji dość często zdarza nam się tam bywać na rowerze. Raz nawet, porwaliśmy się na pokonanie czerwonego szlaku z Częstochowy do Krakowa. Niestety fragmenty jazdy po leśnych ścieżkach, składających się głównie z piasku, dawały się mocno we znaki. Pomysłem na poradzenie sobie z tym okazały się mocno promowane ostatnio fat bike-i. Bardzo byłam ciekawa, czy rower typu fat bike będzie w stanie zmienić odczucia z jazdy.
 

Pustynia Błędowska rowerem

Pustynia Błędowska to wielka piaskownica zajmująca 33 kilometry kwadratowe. Niestety nie powstała ona naturalnie, jak inne pustynie, ale w wyniku działania człowieka. Wycinka drzew na potrzeby przemysłu odsłoniła wielkie połacia piachu, z którego składa się w większości tutejsza gleba. Następnie doszło do obniżenia poziomu wód gruntowych (również w związku z działalnością mieszkańców tych terenów). Potem naturalne procesy geologiczne przemieniły ten obszar w nietypową pustynię.



Niestety aktualnie pustynia wygląda już coraz mniej pustynnie. Znów działalność człowieka (intensywne zalesianie) sprawiła, że znaczna jej część jest już na nowo zarośnięta i pozostały tylko nieliczne odkryte fragmenty. Robiąc research do tego artykułu, w głowie dominowały dwie główne myśli. Pierwsza mówiąca, że można by wreszcie dać spokój tej przyrodzie i pozwolić jej się samej rozwijać oraz druga – trzeba tam jechać, by zdażyć przed ewentualnym końcem tego pięknego miejsca.


Naszą wycieczkę rozpoczęliśmy na parkingu pod Czubatką w miejscowości Klucze. To bardzo dobre miejsce, bo rozciągający się stamtąd widok na pustynię zapowiada dobrą zabawę i nastraja pozytywnie.

Bardzo lubię te okolice. Jura Krakowsko-Częstochowska najlepsza jest jesienią i wiosną. Podczas gdy w górach mamy roztopowy śnieg i błoto, tu mamy prawie to samo, ale zdecydowanie mniejsze przewyższenia i dużo łatwiejsze ścieżki. Dzięki czemu teren wybierany jest też często przez początkujących rowerowych zajawkowiczów. Szerokie leśne ścieżki, co jakiś czas miły singiel. Nie ma podjazdów gdzie trzeba się spinać, ale też amplituda wzniesień pozwala na utrzymanie odpowiedniej intensywności, by nie było zimno.

Tego dnia, jak już wspominałam wcześniej wszyscy sorry, prawie wszyscy (ale o tym później) uzbrojeni byli w opony 4+. Pokonywanie na nich szerokich leśnych piasko-szutrów dostarczało wyjątkowo pozytywnych przeżyć. Fat bike stworzony jest jednak do nieco ambitniejszych tematów. Artur postanawia sprawdzić, jak grubasek poradzi sobie w jeździe na przełaj. Testy wychodzą bardzo pozytywnie. Idzie jak dzik za żołędziem.

Dobra pogoda, dobra ekipa i dobre miejsce – czego chcieć więcej?
Jak to czego? Wszyscy z niecierpliwością wyczekują głównej atrakcji programu. Odkrytych terenów, fatamorgany, oaz z palmami…

Wreszcie nasze koła trafiają na konkretny kawał piachu. Przygotowani na walkę większość z uczestników zaskoczona jedzie dalej. Owszem mokry po nocnych opadach piasek momentami jest oporniejszy niż suchy, ale jazda w wielu chwilach przypomina jazdę po śniegu.

Potwierdzeniem teorii, że Fat Bike jednak ma sens jest Ania, która jako jedyna tego dnia miała rower na cienkich oponkach. Siłowo-wytrzymałościowy trening w piachu jaki zrobiła z pewnością będzie miał efekty w sezonie.

Pustyni Błędowskiej do Sahary oczywiście trochę brakuje. Kto nastawia się na wielogodzinne błądzenie po wydmach, musi chyba jednak rozbić tą skarbonkę i poleciec trochę dalej. Jeśli jednak masz ochotę na fajną wycieczkę w niecodziennych okolicznościach przyrody na grubym rowerze, to jest to bardzo fajna propozycja. Pustynia błędowska jest bowiem bardzo urokliwym miejscem. Jeśli nie masz fata, nie przejmuj się, na kilka dni jazdy w roku nie ma sensu go kupować. A na pewno w tej kwestii zaradzi coś Fat Bike Przygoda, ekipa z którą robiliśmy tego tripa.

Zapis GPX trasy po Pustyni Błędowskiej.

Artykuł Pustynia Błędowska na rowerze pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na zimowe endurowanie zaprosiła nas olsztyńska sekcja TRU.  Nie trzeba było wiele, by przekonać nas, że Sokole Góry oraz okolice olsztyńskiego zamku są enduro-friendly. 

Nie ma długich podjazdów ani wychładzających zjazdów. Są za to smaczki, a podłoże prawie jak w SanRemo :)  Zimowa Jura bardzo mnie przekonuje. 

Enduro na facie?  Fatduro.

Zimowy trening techniki niestraszny przy takich miękkich lądowaniach.

No i jak wiadomo – nie ma wypychu nie ma enduro :)

Lansu też nigdy za wiele.

W tym roku dwa najmodniejsze kolory to czerwień i fiolet :)

Była i przygoda.
Prawdziwy mężczyzna ma zawsze przy sobie scyzoryk. Na wypadek gdyby trzeba było powycinać zbędne elementy rowerowej rękawiczki…

Poniżej zapis ze Stravy, a ja lecę planować następny weekend.

Artykuł Jurajskie POW pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Cała akcja wyszła więc zupełnie spontanicznie.
W piątek zarządziłam, że mimo słabej pogody zapowiadanej na niedzielę pakujemy plecaki i ruszamy.

Już sama podróż do Częstochowy była dość emocjonująca. Obydwoje zastanawialiśmy się, kiedy ostatnio jechaliśmy pociągiem, a tego jak rower z kierą plus 720 mm wpakowaliśmy do przedziału sami nie wiemy.

Koniec końców udało się wieczorem zameldować w Częstochowie.
Poznać trochę meliny w świętym mieście i przenocować w miejscu gdzie nawet windy były pro-bike :)

Sobota przywitała nas pięknym słońcem, raz-dwa wystylizowaliśmy się na niemieckich bikerów z plecakami w rozmiarach XXL i dość łatwo odnajdując początek szlaku ruszyliśmy przed siebie.

Szlak z premedytacją wybraliśmy pieszy, bowiem w przypadku rowerowego odpowiednika zdecydowanie zbyt dużo jest asfaltów. Co prawda, czasem męczył nas już wszędobylski jurajski piasek, ale jak mawiają lepszy piasek w łańcuchu niż asfalt pod kołem.

Kolejne kilometry leciały spokojnie i bardzo przyjemnie i, o dziwo, jazda z plecakiem wcale nie okazała się jakoś specjalnie męcząca (test Dautera Transalpine wkrótce).

Wyjazd nie był nastawiony na zwiedzanie, zatrzymywaliśmy się wiec tylko czasem by cyknąć jakieś zdjęcie, podelektować się urokami danego miejsca i czasem coś wszamać, by nagle nikomu się zaświeciła się czerwona lampka „low energy”.

I wszystko było pięknie, ładnie. Gdy już zmęczenie dało o sobie znać, bezproblemowo znaleźliśmy nocleg w Pilicy, zjedliśmy mega dobry makaron i ukontentowani poszliśmy nyny.
Niestety w nocy obudził nas dość głośny opad, który do rana jakoś nie chciał zelżeć.
Planowaną pobudkę z 6.00 przełożyliśmy spokojnie na ósmą i czekaliśmy na rozwój wypadków.

O ósmej było nieco lepiej i nawet prawie udało mi się przekonać Artura aby kontynuować jazdę. Po wyjątkowym śniadaniu w postaci bułki z jogurtem byliśmy pełni energii i żal było ja zmarnować na powrót pociągiem do domu.
Niestety meteo było nieubłagane i tym razem zwyciężył rozsądek.
Zarządziliśmy ewakuację, godząc się jednocześnie na kolejne fiasko projektu Trans Jura.

Wszystko zapowiadało, że 20 kilometrów które mieliśmy do stacji Zawiercie upłynie w całkiem przyjemnej atmosferze, bowiem tuż po zarządzeniu ewakuacji na niebie pojawiły się przebłyski słońca. Stwierdziłam zirytowana, że jak zaraz nie zacznie padać, to będę żałowała „do końca życia”, że nie pojechaliśmy normalnie dalej.
I tu zrobiłam chyba błąd, bowiem po pięciu minutach mogliśmy sobie bez zająknięcia przybić piątkę i stwierdzić „jestę hardcorę”. Takiej ulewy, oberwania chmury i ściany deszczu nie doświadczyłam chyba nigdy wcześniej. I to że mieliśmy na sobie niby nieprzemakalne ciuchy nie miało żadnego znaczenia. Woda była wszędzie.
Droga do Zawiercia okazała wystarczająco obfitująca we wrażenia jak na ten dzień i wcale nie żałuję 70 km błotnisto-piaszczystej wyrypy, która by nas spotkała, gdybyśmy się zdecydowali kontynuować jazdę.
Projekt Trans Jura trzeba teraz zmodyfikować, wpisać ponownie na listę „to do” i z pokorą przyjąć nauczkę, że meteo nigdy się nie myli.

Artykuł Trans Jura not completed pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.