Puszcza okazuje się znakomitym wyborem jeśli potrzebujesz czegoś „na szybko”.
Szybki dojazd, szybko ułożona trasa, szybkie szutry, szybko znalezione miejsce na biwak.
Idealnie, gdy wcześniej nie było czasu by kombinować, a coroczna tradycja spędzania świat wielkanocnych w terenie musi być zachowana.

Puszcza Kozienicka na rowerze

Rowerem przez Puszczę Kozienicką można przejechać dziesiątki kilometrów niemal bez kontaktu z ruchem samochodowym. Dominują tu sosnowe bory, ale nie brakuje również starych dębów, grabów oraz terenów będących ostoją wielu gatunków zwierząt. To właśnie przyrodnicza różnorodność, cisza oraz dobrze utrzymane szutrowe drogi sprawiają, że Puszcza Kozienicka jest doskonałym kierunkiem na weekendowy bikepacking, jednodniową wycieczkę gravelową czy nawet rodzinny wyjazd rowerowy.

Najcenniejsze fragmenty puszczy chronione są w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego, który obejmuje ponad 26 tysięcy hektarów lasów, łąk i terenów podmokłych.

Puszcza Kozienicka – trasy rowerowe

Poniżej wrzucam trasę naszego dwudniowego bikepackingu po Puszczy. Nie jest ona wybitnie długa, ale nie taki był plan, by wykręcać miliony kilometrów. Plan był, by spędzić dobrze czas w lesie i odpocząć.
Zachęcam Was, by samemu odpalić mapy.com i narysować sobie trasę inspirowaną naszymi kilometrami.
Pewnie będzie trochę niespodzianek, bo poza szutrami w Puszczy Kozienickiej znajdzie się też trochę piachu, ale bez niespodzianek nie ma przygody i bywa nudnawo. Nieprawdaż? :)

Można też skorzystać z tych dwóch trasek, które mam dzięki uprzejmości Michała Corsa.

Puszcza Kozienicka bikepacking – film

Nasza przygoda

Nie mamy wielu zdjeć, bo nie nastawiałyśmy się na robienie większego materiału.
Zresztą ten kwietniowy listopad nie jest szczególnie atrakcyjny wizualnie i nie wiem szczerze, czy zachęca do wizyty w Kozienicach
Teraz latem zapewne jest tam ładniej i las dopiero teraz pokazuje się w całej okazałości.
Może trzeba skoczyć tam na szybka rundę :)

No musicie mi uwierzyć na słowo, że warto się tam karnąć i spędzić kilka godzin w otoczeniu tej bujnej zieleni.

Artykuł Puszcza Kozienicka na rowerze – szutrowe autostrady pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Dziś przed Wami kolejna odsłona SLOW RIDE COLLECTIVE, tym razem gravelowa. Głównym bohaterem Zalew Sulejowski. A autorem trasy Pikachu, z którym poznaliśmy się na #swissbikedream, gdzie jeździliśmy z samą Jolandą Neff.

W pewien wrześniowy weekend na zaproszenie Adama (dla znajomych Pikachu) wybraliśmy się do Piotrkowa Trybunalskiego, miasta, które poza tym, że jest na drodze z Katowic do Warszawy, nie kojarzy mi się zupełnie z niczym. Pomysł jak zawsze był nieskomplikowany. Pogravelować po miejscowych szutrach, coś nowego zobaczyć, coś dobrego zjeść i ustrzelić kilka miłych dla oka kadrów.
Wyszły nam z tego dwa dni bardzo fajnej jazdy.

Pierwszego dnia pojechaliśmy w lasy na południe od Piotrkowa oraz w kierunku rzeki Pilicy, przepływającej przez Sulejowski Park Krajobrazowy. Drugiego dnia objechaliśmy wokoło Zalew Sulejowski i zahaczyliśmy o Spałę.
Znaleźliśmy dziesiątki kilometrów wysokogatunkowych szutrów, kilka wijących się między drzewami singielków, malownicze, gęste lasy i uspokajające oko nabrzeża. Było trochę korzeni, traw i piasku oraz minimalna ilość asfaltu.
Były też bunkry, więc musiało być dobrze.
Zresztą zobaczcie sami.

AKTUALIZACJA 2024 – SPAŁA SLOW RIDE

Jesień jest idealna na wspólne spokojne jeżdżenie i poznawanie nowych miejsc oraz ludzi. Rzuciłam hasło dość spontanicznie we wtorek, znów poprosiłam Adama, by wyznaczył trasę i ogłosiłam wydarzenie SLOW RIDE na Facebooku.
Przyjechało 20 osób. Spędziliśmy znakomite południe na rowerach. Kolejne kilometry umykały aż miło.
Szutry premium, kilka leśnych dróg i polne przecinki – znakomita trasa.
Tempo konwersacyjne, taki klasyczny social ride.
Zobaczcie film a potem ściągajcie GPXa i w drogę!!!

Pilica i lasy wokół Piotrkowa Trybunalskiego – dzień pierwszy

Dystans: 110 km
Przewyższenie: 506 m
Czas: pół dnia
Poziom trudności kondycja 1-5: 3
Poziom trudności technika 1-5: 1
Rodzaj roweru: gravel, hardtail MTB

Trasa na Stravie i w Garmin Connect

Nasze przygody

Zalew Sulejowski – dzień drugi

Dystans: 133 km
Przewyższenie: 560 metrów
Czas: całodzienna wycieczka
Poziom trudności kondycja 1-5: 4
Poziom trudności technika 1-5: 2
Rodzaj roweru: gravel, hardtail mtb

Trasa na Stravie i Garmin Connect

Zalew Sulejowski – co warto zobaczyć?

Rzeka Luciąża – pierwsze kilometry trasy prowadzą malowniczymi i wyjatkowo fotogenicznymi wysokimi skarpami tuż nad rzeką.

Zalew Sulejowski – no bo kto nie lubi objeżdżać jezior dookoła :)

Groty Nagórzyckie – pozostałości po dawnej kopalni piasku kwarcowego, udostępniona do zwiedzania blisko 160 metrowa trasa, wzbogacona o ekspozycję, której celem jest zaprezentowanie przestrzeni i dziejów Grot Nagórzyckich, procesu wykorzystania unikalnego piasku pochodzącego z miejscowych złóż, tradycyjnej technologii wyrobu szkła, a także zapoznanie zwiedzającego z legendami regionu tomaszowskiego.

Spała – dla nas głównie miejsce na chwilę przerwy i obiad, ale sądząc po ilości turystów jest tam więcej atrakcji.

Most kolejowy nad Pilicą znany z filmu Czterej Pancerni i Pies – dobry na zdjęcia.

Bunkry – schron kolejowy w Konewce – jeden z czterech schronów kolejowych na terenie Polski. Ma długość 380 metrów, umożliwiał wjazd całego pociągu. Wstęp i zwiedzanie za opłatą.

Schron kolejowy Jeleń – jeden z czterech schronów kolejowych zbudowanych przez Niemców podczas II Wojny Światowej. Także umożliwiał wjazd całego pociągu. Wstęp jest wolny, miejsce zaniedbane, ale warto przejechać się nim na całej długości. Wskazany system bezdetkowy, bo w środku mnóstwo szkła.

Niebieskie Źródła – rezerwat przyrody, którego główną atrakcją są źródła bijące niebiesko-zieloną wodą. Woda wybija prosto z pisku tworząc małe gejzery. Takie bulgoczące kraterki :)

Skansen Rzeki w Pilicy – tu niestety nie byliśmy, ale ponoć warto. Jedna z głównych atrakcji jest toaleta Mikołaja II, ostatniego cara Rosji.

Małe Groty nad Pilicą – po drugiej stronie rzeki, dużo mniejszy odpowiednik Grot Nagórzyckich

Zapora– zapora jak zapora, ale fajna.

Opactwo Cystersów w Sulejowie – jak pisze wikipedia – „jeden z najlepiej zachowanych zespołów cysterskich w Polsce, będący zabytkiem architektury romańskiej.” My zatrzymaliśmy się tylko na zdjęcie, bo godzina była już późna.

Nasze przygody

Zachód słońca zastaje nas przy Opactwie Cystersów w Sulejowie. Zdjęcia robione telefonem. Oj żałowałam, że nie miałam ze sobą lepszego aparatu.

Z dalszych wydarzeń zdjęć nie ma, bowiem na horyzoncie zaczęło robić się ciemno.
Zapowiadany na wieczór front burzowy zbliżał się do nas z niepokojącą prędkością.
Huki, grzmoty, błyskawice i korba, by zdążyć do domu przed ulewą.
Niestety nie udało się. Ostatnie kilka kilometrów pokonujemy w burzy, jakiej jeszcze na rowerze nie doświadczyłam. Podmuchy wiatru i ściany wody takie, że momentami nie dało się łapać powietrza. Widoczność zerowa. W samym mieście kałuże wody po kolana. Jednym słowem kolejna przygoda, która na szczeście zakończyła się szcześliwie. Nikt się nie utopił, w nikogo nie walnął piorun.
Byle do następnego :)

Artykuł Spała, Zalew Sulejowski i Pilica gravelowo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pierwotnie chciałam wystartować na 5oo km i pojechać trasę longiem, bez spania. Niestety tym razem choroba pokrzyżowała plany a i pogoda nie była specjalnie sprzyjająca. Postanowiłam przepisać się na średni dystans i to było bardzo dobrym pomysłem. Okienko pogodowe trwało kilkanaście godzin i pozwoliło suchą stopą przejechać tę trasę.

No bo nie ma nic gorszego niż start w deszczu. Jeśli pada w trakcie wyścigu, jakoś motywujesz się do jazdy dalej i dalej. Jednak gdy pada na starcie i wszystko powoli staje się mokre, morale spada i motywacja gdzieś się dosłownie rozpływa.
Gdybym nie przepisała się na krótszy dystans, czekałaby mnie prawdziwa Lubuska Przygoda z wiejącym wiatrem, mokrym stopami i opadem właściwe ciągłym. A tak z tych trzech rzeczy w kość dał jedynie wiatr, którego nie cierpię podobnie jak deszczu, ale który jakoś ostatecznie dało się pokonać.

Lubuska Przygoda objęta była moim patronatem medialnym. Patronatem obejmuję tylko sprawdzone i godne polecenia imprezy.
Nie wiem jeszcze kiedy, ale tu będą zapisy na przyszły rok KLIK

Lubuska Przygoda – trasa

Do wyboru zawodnicy mieli trzy dystanse – 100, 250 i 500 km.
Moje 250 km wyglądało tak:

Lubuska Przygoda – fotorelacja

Jak już wspominałam trasa była wyborna, urozmaicona i nie pozwalała się nudzić.
Niestety przez mocny opad, mający miejsce dzień wcześniej, kałuż i błota nie brakowało. Przez to w relacji trochę mniej zdjęć i nagrań z trudniejszych odcinków. Bądźcie tego świadomi.

Nie mniej te kilkanaście godzin bawiłam się wybornie …no może nie licząc jazdy wzdłóż wałów :P
Zaliczyłam 250 dobrych kilometrów, spotkałam mnóstwo przemiłych ludzi na trasie, pobyłam sam na sam ze sobą w otoczeniu przepięknej otaczającej mnie przyrody.
Już wiem, że w przyszłym roku drugi wrześniowy weekend rezerwuję na długi dystans Lubuskiej Przygody. Te bruki, piaski, wały, single wzdłuż jezior – to chce się jeździć.

Film

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie wzięła do kieszonki kamery.
Przy okazji dziękuję, za liczne rozmowy i pozytywne opinie na temat tego co robię. Bardzo cieszę się, że moje filmy i zdjęcia motywują Was do robienia fajnych rzeczy i cieszę się bardzo, że dostaję od Was takie wsparcie zwrotne. To motywuje do dalszego rozwoju.

Podsumowanie

Choroba zmusiła mnie do zmiany dystansu na średni. Początkowo miałam dylematy, ale teraz wiem, że nie ma przypadków. Dobrze było przejechać 250 km w tym roku i móc za rok zrobić dwa razy tyle kilometrów. Więcej zabawy i więcej frajdy :)

Jeśli zastanawiacie się, czy warto. Nie ma co dumać.
Trasa Lubuskiej Przygody ma w sobie mnóstwo uroku, jest przyjemna i płynna, ale też momentami potrafi pokazać rożki. Mała ilość przewyższeń i niewielki procent trasy trudnej technicznie pozwala na podjęcie próby zrobienia tego dystansu tak zwanym „longiem”. Co będzie moim planem na przyszły rok.

W kwestiach organizacyjnych Lubuska Przygoda ma tylko jeden słaby punkt. Jest nim brak spotkania integracyjnego i pasta party przed wyścigiem.
Cała reszta to majstersztyk i znakomita organizacja. Wszak Weronika i Robert Janikowie mają za sobą sługa historię organizowania imprez typu ultra.
Konkretyzując. Dwa bufety na średnim dystansie, możliwość przepaku na długim. Posiłek regeneracyjny na mecie. Czego tu więcej trzeba?
Widzimy się w przyszłym roku?

Artykuł Lubuska Przygoda – 250 km rowerowych przygód pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Można by powiedzieć, że to moje drugie podejście do URDB.
W zeszłym roku data startu pokrywała się z innymi obowiązkowymi obowiązkami, postanowiłam więc zrobić oficjalny przejazd i odbiór trasy w innym terminie, trochę przed zawodami.
Tak spodobały mi się te tereny i sama rzeka, że gdy organizatorzy zaproponowali mi objęcie patronatem medialnym ich imprezy, nie mogłam odmówić.

W ramach More Ultra Race w tym roku odbędzie się jeszcze jeden wyścig ULTRA RACE SILESIA
Masz ochotę spróbować.
Zajrzyj tutaj KLIK

URDB przygotowywania

Czy przygotowywałam się do tego jakoś specjalnie? Chyba nie. Wbrew pozorom nie jeżdżę tak dużo, jak mogłoby się wydawać. Zajrzyjcie na Stravę, ona prawdę Wam powie. Nie mam planu treningowego, nie robię specjalnych jednostek treningowych. Po prostu trochę jeżdzę i korzystam z tego, że robię to już od kilkunastu lat i jakoś tak organizm wie, że czasem trzeba trochę mocniej popracować.

Z wyborem dystansu nie było wątpliwości. Noga rozkręcona po obozie na Kaszubach i wizycie w Szwajcarii rwała się do jazdy. Wystarczyło tylko odpowiednio przygotować sprzęt i ułożyć taktykę żywieniową :) Na szczęście prognozy pogody były przychylne i nie trzeba było rozważać scenariuszy związanych z deszczem.

Przygotowałam rower (będzie o tym osobny film), zgadałam się z dwoma genialnymi dziewczynami – Migota i Asia i w czwartek wieczorem zameldowałyśmy się w Chełmie, by odebrać pakiety startowe i trochę pogadać z uczestnikami i organizatorami.

Ultra Race Dolina Bugu – trasa

Ultra Race Dolina Bugu to jeden z tych wyjątkowych wyścigów, które mają start i metę w innym miejscu. Jest coś magicznego i wyjątkowego w podróżowaniu z miejsca A do B, w eksploracji i jeździe prosto przed siebie, nie po pętli. Od wieków ludzie podróżowali wzdłuż rzek. Chcąc poznać nowe rejony, odkryć dokąd zaprowadzi ich rzeka oraz zobaczyć, jak wygląda świat w odległych krainach.

Uczestnicy zawodów do wyboru otrzymali dwa dystanse – 304 lub 550 km z odpowiednio 1500 oraz 2600 metrami przewyższeń. Mimo dość dużych cyferek, trasa była praktycznie płaska jak stół. Nie licząc kilku nielicznych podjazdów w większości przebiegała nawet z górki :)

Długi dystans startował z miejscowości Chełm, krótki zaczynał się w Białej Podlaskiej.
Meta obydwu ulokowana była na plaży miejskiej w Wyszkowie. Okazało się to znakomitym pomysłem. Zawodnicy po jeździe w upale bardzo chętnie wykorzystywali chłód jaki dawała rzeka. Podróżując wzdłuż jej biegu, na koniec otrzymywali prezent i wynagrodzenie za trud włożony w pokonanie trasy.

Pod względem technicznym trasa była ułożona znakomicie.
Szerokie drogi szutrowe, trochę dróg polnych, kilka fragmentów singlami. Wszystko poprzeplatane asfaltami, gdzie można było nieco odpocząć. Pokonywanie kolejnych kilometrów było bardzo płynne a widoki nie pozwalały doprowadzić do znużenia. Ja jechałam oczywiście dystans 520 km. Bardzo duże znaczenie dla komfortu jazdy miała w tym przypadku druga część trasy, którą pokonywało się już po ciemku. Potwierdzeniem tego, że trasa była wyznaczona dobrze jest fakt, że przejechałam ją na jednej tylko lampce, która włączona była około godziny 20:00 a przestała działać o 6 nad ranem. To znak, że charakter trasy i teren pozwalał na to, żeby wykorzystywane tryby były w miarę niskie.
Kto mnie zna, ten wie, że w nocy jestem ślepa i najchętniej korzystałabym z najmocniejszych trybów po 1000 lumenów. Tu nie było to konieczne.

Trasy oficjalne

Ultra Race Dolina bugu 2024 w moim wykonaniu

URDB 2024 w obrazkach

To co dzieje się w głowie podczas pokonywania tak długiego dystansu to mieszanka wybuchowa.
Są chwile słabości, są chwile uniesienia, nogi bolą, głowa czasem odmawia posłuszeństwa.
Ale jedzie się dalej, bo wokół ciebie są fajni ludzie i niesamowite okoliczności przyrody.
Tego nie da się opisać, to trzeba samemu poczuć.

Ultra Race dolina bugu 2024 – film

520 kilometrów i 28 godzin spędzonych na siodełku złożone w 32 minuty filmu.
Mam nadzieję, że ten vlog choć trochę oddaje klimat tych zawodów oraz moich rozterek i walki ze zmęczeniem na ostatnich kilometrach.
Mam nadzieję, że ta publikacja zachęci Was do wystartowania w tego typu zawodach.

Za co lubię URDB – podsumowanie

Fajna to była zabawa. Trochę męcząca, ale ostatecznie satysfakcja na mecie i woda tytułowej rzeki zmyła zmęczenie. Gdy w zeszłym roku jechałam objazd trasy tego maratonu nie spodziewałam się, że cos może mnie zaskoczyć. A jednak tak się stało. Jednak co wyścig, to wyścig.

Jeśli zastanawiacie się nad startem w przyszłym sezonie to ja zdecydowanie polecam.
Szczególnie jeśli miałby to być Wasz pierwszy start.
Trasa jest wyjątkowo przyjemna i przystępna.

Za co lubię Ultra Race Dolina Bugu?

• za płynną i ciekawą trasę
• za prostą trasę z małą liczbą przewyższeń
• za dużo dobrego jedzenia – na starcie, na PIT STOP-ach, na mecie
• za możliwość spania na PIT STOP-ach
• za dobry klimat i miła atmosferę

Za co nie lubię Ultra Race Dolina Bugu?

• za brak przepaków na bufetach
• za ostatnie 2 kilometry trasy po gruzie i ujeb…ch
• za to, że kusi żeby wystartować znów w przyszłym roku :)

Artykuł Ultra Race Dolina Bugu 2024 – 520 km longiem bez spania pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Płasko-Polska

Lubię góry, lubię widoki, lubię nawet podjazdy.
Jednak czasem brakuje mi ciszy i spokoju płaskich krajobrazów.
W takich momentach zazwyczaj kieruję się w stronę polskiego wybrzeża.
Lubię morze, lubię bezkres wody po horyzont, relaksuje mnie to i wycisza.
Tym razem jednak w poszukiwaniu wyciszenia i relaksu powędrowałam w stronę Wielkopolski.
Pretekstem było spotkanie z Hanią – rowerzystką, blogerką, fanką dobrej kawy i włascicielką najcudowniejszego pieska jakiego kiedykolwiek znałam ever.

Hania narysowała nam znakomitą trasę. Niewymagającą. Chilloutową. Niespieszną.
Spakowałyśmy rowery i ruszyłyśmy na dwa i pół dnia włóczęgi po jej rejonach.
Po prostu rowerowa bajka albo – jak nazywa się blog Hani – Bajkowy Rower.

Bajkowy Rower – Hania w roli przewodnika

Można by powiedzieć, że to lenistwo, ale w zasadzie chodzi tu o ciągły niedoczas.
Nie mam czasu na szukanie atrakcji, analizowanie mapy i układanie tras. Lubię to robić, ale uwieżcie, w życiu rowerowego twórcy internetowego nie ma na to czasu. Sama nie wiem jak to się dzieje.
Na szczęście zawsze można liczyć na dobre internetowe znajomości.
Kto lepiej niż lokales narysuje ci dobrą trasę zahaczającą o większość atrakcji w regionie.

Hania Bajkowy Rower w roli przewodnika spisała się znakomicie.
Wyznaczyła taką trasę, że nie było na co narzekać. No może na wiatr, który akurat w ten weekend był wyjątkowo upierdliwy.

Puszcza Zielonka, Kraina Stu Jezior, Puszcza Notecka, dolina Warty, Noteci, Wełny i Drawy – wszystko to przejechałyśmy. Nie będę Wam tutaj wklejać opisów tych miejsc. Jest ich wystarczająco dużo w Internecie. Pokażę Wam za to jak jest w nich przepięknie. Jak dobrze jest przemierzać na rowerze kolejne kilometry zachwycając się tym co wokoło, zatrzymując na kwaśne gruszki zrywane z przydrożnych drzew, wybierając na hamakowy dom drzewa rosnące tuż przy jeziorze w lazurowym kolorze.

Były momenty, kiedy gadałyśmy jak najęte, były momenty kiedy, cisza między nami zupełnie nam nie przeszkadzała. Były momenty gdy płynęło się wsród łąk i pól świeżo po żniwach. Były momenty gdy wmordewind nie dawał szans na radość z jazdy. Wiadomo, nie wszystko w życiu jest idealne. Plan zrobienia sadzonych jajek na śniadanie legł w gruzach, gdy skończył nam się gaz w butli. Komary gryzły mnie namiętnie, nawet po solidnym rozpyleniu repelentu.
Taka to była zwyczajnie niezwyczajna przygoda.

Bikepacking-hamaking

Zresztą, co ja Wam tu będę gadać. Zobaczcie sami.
Tu film, a akapit niżej galeria z tego genialnego wyjazdu.
Trasy znajdziecie na samym dole.

Galeria bikepackingowa

Jeden obraz jest wart więcej niż tysiące słów.
Mam nadzieję, że te obrazki Was zainspirują do własnej wyprawy po tych rejonach.

Bikepacking Wielkopolska – trasa

Pierwotnie trasa była zaplanowana na trzy dni. Niestety z powodów prywatnych trzeciego dnia musiałam szybko zmywać się i uderzyć na drugi koniec Polski. Więc trzeci dzień był w zasadzie dojazdem z miejsca biwakowego do pociągu i do Poznania.
Myślę jednak, że znakomitym pomysłem byłoby przedłużyć te trasę i zrobić z niej pętlę wracająca do Poznania.

Artykuł Bikepacking Wielkopolska – z Bajkowy Rower pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.