Na Gran Canarii byłam już wiele razy. Jest to jedno z nielicznych miejsc, do których wracam bez poczucia straty, że w tym samym czasie mogłabym poznawać inne nowe destynacje. Najpierw jeździliśmy na GC z rowerami MTB, potem poznawaliśmy szlaki enduro, a teraz przyszła pora na szosowo-gravelowe eksploracje. Pomimo tak częstych wizyt cały czas wyspa jest dla mnie jeszcze nie odkryta. I za każdym razem, gdy tam jestem, zachwycam się nią tak samo, a może nawet i bardziej.

Gran Canaria jest magiczna. Monumentalne góry, zjawiskowe wąwozy, ocean, niesamowita roślinność i klimat.
Ostatnio jedna z czytelniczek napisała mi, że niby oglądała moje relacje i wiedziała, czego się spodziewać, a mimo to i tak wszystko było jeszcze bardziej „wow”, gdy dotarła na miejsce.

Kiedy najlepiej lecieć na Gran Canarię

Na Gran Canarię najlepiej polecieć w okresie październik-maj. To moment, kiedy temperatury na wyspie są przyjemne i sprzyjają jeździe na rowerze. W miesiącach zimowych (grudzień-luty) można spodziewać się nieco niższych temperatur, ale zazwyczaj są one w dalszym ciągu w okolicach 20 stopni Celsiusza.
Czy na Gran Canarię warto udać się latem?
W mojej ocenie nie. Chyba, że lubisz 40-50 stopniowe upały i wielokilometrowe podjazdy w pełnym słońcu, bez możliwości skrycia się pod drzewem a z dużą możliwością odwodnienia i udaru słonecznego.

Jaki rower na Gran Canarię

Wybierając się na Gran Canarię każdy znajdzie tam coś dla siebie. Są tu znakomite szosy, wyborne trasy mtb oraz enduro. Jeśli zabierzesz ze sobą rower gravelowy, będziesz musiał trochę bardziej się postarać w wyborze tras oraz liczyć się z całkiem sporą ilością asfaltu. Mało jest tu szutrów premium ale na pewno wynagradzają one niedogodności związane z asfaltem, czy trochę trudniejszymi technicznie szlakami w terenie.

Zabrać swój rower czy wypożyczyć?
To zależy. Jeśli jedziesz na dłużej, wypożyczenie będzie wiązało się z wyższą opłatą. Za to lot z rowerem samolotem to też często stres i wydatek.
O tym jak przygotować rower do lotu przeczytasz w osobnym artykule – Przewóz roweru w samolocie

Gran Canaria – noclegi, hotele etc

Jeśli wybieracie się na wakacje z biurem podróży, to ten punkt was nie interesuje.
Jeśli szukacie noclegów sami, to oczywiście nieoceniony okaże się Booking z ogromnym wyborem apartamentów, bungalowów, hoteli i co tylko.

Szukając miejsc noclegowych celowałabym w południe. Tu zawsze jest ciepło, najmniej pada i jest największa baza dostępnych obiektów noclegowych i restauracji czy sklepów.
Wybierając nocleg w górach, trzeba wziąć pod uwagę, że tam zawsze będzie zimniej i pogoda jest mniej pewna.
Dobrym wyborem jest jeszcze zachodnie wybrzeże z główną miejscowością Agaete. Jest tam trochę spokojniej i nie ma całego turystycznego blichtru.

Koszty

Niestety albo stety, w związku z pędzącą inflacją ceny na Wyspach Kanaryjskich zaczynają być porównywalne do naszych

Transport i noclegi
loty w dwie strony – 1000/1500 zł
rower w samolocie w dwie strony – 500/600 zł
rower wypożyczenie – 16-70 € za dzień
doba w hotelu pokój dwuosobowy – 350 zł ze śniadaniem
dwuosobowy bungalow za noc – 350 zł

Jedzenie
– cola – 2 €
– aquarius 1,5 L – 2 €
– tropical mała puszka – 0,7 €
– pringlesy – 2,5 €
– czekolada Milka/Ritter – 2 €
– pomidory koktajlowe – 1,5 €

Restauracje
– papas arugadas – 4-5 €
– krewetki – 10 €
– sok pomarańczowy wyciskany – 4 €
– tropical – 2,5 €
– pizza –
– makaron –

Jak dostać się z lotniska do hotelu, apartamentu?

Na Gran Canarii najlepiej jest poruszać się komunikacją miejską. Busem jedziesz tu wszędzie i po bardzo niskich kosztach. Rowerową walizkę włożysz bez problemu do luku bagażowego.
Można też skorzystać z taksówek lub możliwości wypożyczenia auta.

Drogi, które trzeba przyjechać na Gran Canarii

Serenity Climb

Generalnie cała droga GC-605 idąca z nad Mogan do Ayacaty jest godna uwagi i przejechania. My wolimy nią zjeżdżać, a przynajmniej tak jakoś zawsze nam się układa. Gdy tak teraz pomyślę, to faktycznie nigdy jeszcze nie podjęliśmy wyzwania polegającego na pokonaniu tego kultowego podjazdu.

Serenity Climb jest fragmentem drogi GC-605, zaczyna się na skrzyżowaniu z GC-200 powyżej Mogan a kończy w okolicy Risco Grande, gdzie znajduje się odbicie bocznej drogi na Sorię (swoją droga także polecaną, ale na grubszych oponach lub gravelu, bo jakość asfaltu jest tu bardzo wątpliwa).

Serenity to bardzo malowniczy fragment drogi z przepięknymi zakrętami. Dla osób nastawionych na challenge mamy tutaj 8,5 kilometra podjazdu i 557 metrów wzniosu.

https://www.strava.com/segments/2976759

https://veloviewer.com/segment/2976759/Serenity+Climb+Jct+to+Jct

Valley of the Tears – VOTT – GC-606

Zaczyna się przy zbiorniku Presa del Parrallilo i kończy przy skrzyżowaniu z drogą GC-60 niedaleko Ayacaty.
To wyjątkowo wymagający i trudny podjazd. Jest stromo i wąsko. Średnie nachylenie (zawierające w sobie 1 km zjazdu) wynosi 10%, a maksymalne nachylenie osiąga oszałamiające 25%.
Nam tym razem nie udało się zaliczyć tej części, ale planujemy już kolejną wizytę na wyspie i wtedy może wreszcie uda się połączyć odpowiednio wszystkie te highlights-owe miejsca.

GC-200 – Coastal Road

Droga wiodąca z Agaete do La Aldeii jest wyjątkowo widokowa i jedyna w swoim rodzaju. Przebiega zboczem tuż nad oceanem.
Jest piękna, zapierająca dech w piersiach, ale jednocześnie niebezpieczna. Zbocza wybrzeża są tam tak strome i nastawione na działanie wiatru i deszczy, że powstają osuwiska, i często kamienie spadają na drogę.
W związku z tym droga jest zamknięta i oficjalnie obowiązuje na niej zakaz jazdy.
Ja niestety nie miałam jeszcze okazji nią jechać, ale są śmiałkowie, którzy potwierdzają, że warto.

Tutaj znajdziesz szczegóły.

Bikepacking Gran Canaria – dzień 1 – wyspa pokazuje nam, gdzie nasze miejsce

Bikepacking Gran Canaria – dzień 2 – Serenity downhill

Drugi dzień na Gran Canarii to trasa z San Bartolome de Tirajana do La Aldea de San Nicolas. Niby większość z górki a jednak 1500 metrów podjazdu się uzbierało. Przy okazji jeden z piękniejszych podjazdów/zjazdów na Gran Canarii – Serenity Climb

Bikepacking Gran Canaria -dzień 3 – nocleg w grocie

Trzeci dzień naszej bikepackingowej jazdy po Gran Canarii to w zasadzie jeden podjazd. Z La Aldea de San Nicolas jedziemy do Artenary, najwyżej położonej miejscowości na wyspie.
Trasa to 40 km i 1400 metrów przewyższenia.
Niby nie dużo, a jednak ciagle pod górę i tak pięknie, że zszedł nam na to cały dzień.
Ciekawostką dnia, a raczej nocy był nocleg w tradycyjnej grocie grancanaryjskiej.

Bikepacking Gran Canaria – dzień 4 – oczekiwana zmiana planów

Czwartego dnia zmuszeni jesteśmy zmienić nasze plany bikepackingowe. Przewidywane opady deszczu na następne dwa dni (w górach i na północy) nie wyglądają dobrze. Wolimy nie ryzykować. W końcu to nasze wakacje. Postanawiamy zjechać na dół do Maspalomas, by mieć pewność nieco lepszej pogody.

Gravelowa Gran Canaria – dzień 5

Po zjechaniu na południe zrzuciliśmy z rowerów ciężkie sakwy i zainspirowani szutrowym odcinkiem z dnia poprzedniego postanowiliśmy spróbować przejechać klasyczną trasę MTB na Ayagaures i do Fatagi rowerami gravelowymi.
To był strzał w 10 czy kolano???
Zobaczcie na filmie.

Tę sama trasę robiliśmy kiedyś, bardzo dawno temu na fullach – o tutaj Grand Canyon :)))

A potem już tylko pyszny szutrowy zjazd znów na wybrzeże. To już zobaczycie na filmie.

Artykuł Bikepacking Gran Canaria – co, jak i gdzie? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pomysł wydawał się być idealny. Jedziemy bikepacking wokół wulkanu, śpimy w super zlokalizowanych miejscach obozowych a przy tym przygotowujemy materiały reklamowe. Idealne połączenie. Takie akcje tak powinny wyglądać. Tydzień w ciepłych krajach, trochę pracy i trochę relaksu. Work Life Balance.

Ale ale, kolarzowi zawsze kij w szprychy a wiatr w mordę.
Nie wchodząc w szczegóły, rzeczywistość nas trochę zweryfikowała. Zostaliśmy zmuszeni do reorganizacji wyjazdu. Ale kto, jak nie my? Ekipa Wilka się nie poddaje i zawsze wyjdzie z opresji :)
Jeśli widzieliście już relację filmową, to wiecie, że wyjazd mimo perturbacji znakomicie nam się udał, a jeśli nie widzieliście to zapraszam na pięć dni na Teneryfie.

Photo shooting – bez pracy nie ma kołaczy

Pierwsze dwa dni to była zdjęciowa „tyrka”. Pobudka o 5:00 rano, szybkie śniadanie, szybkie ubieranie przygotowanych setupów ubraniowych i czym prędzej transfer na miejsce zdjęciowe. Potem trzy, cztery godziny pozowania, kręcenia tam i z powrotem, łapania odpowiednich kadrów, odpinania i zapinania zamków błyskawicznych, picia z bidonów etc. Ot, typowa sesja zdjęciowa.

Po bloku porannym był czas na lunch i kilka godzin przerwy, po czym znów zbieraliśmy się by zrealizować blok wieczorny, czyli sesję przy złotej godzinie blisko zachodu słońca. Wtedy jest najlepsze światło do zdjęć. Gdy zjeżdżaliśmy do apartamentu wieczorem, wbrew pozorom lekkości takiej pracy, byliśmy całkiem zmęczeni i niewiele czasu zostawało na zjedzenie kolacji czy ogarnięcie relek na Instagramie.

Prawie bikepacking wokół Teide

Po dwóch dniach sesji stacjonarnej przyszła pora na mięso wyjazdu, czyli trzy dni jazdy bikepackingowej po Teneryfie. Oczywiście w trakcie jazdy dalej mieliśmy robić zdjęcia. A przy tym od razu porządnie przetestować nową serię toreb i ubrań do bikepackingu.

Los Gigantes

Zapakowaliśmy rowery na lekko, bo na miejsce biwakowe jechał samochód, który wiózł resztę ciuchów i cały sprzęt foto. Przetransportowaliśmy się do Los Gigantes i zaczęła się złota runda.
Początkowy asfaltowy podjazd do Santiago del Teide był niezłą rozgrzewką by poczuć klimt wyspy. Uprawy bananowców, pojawiająca się zupełnie odmienna od naszej polskiej roślinność i te widoki na wybrzeże.

W Santiago szybka kanapka z barraquito i jedziemy dalej, by wreszcie wskoczyć na szutrowe odcinki. To co tam się działo trzeba zobaczyć na filmie. Gravelowe premiumy ciągnące się przez kolejne kilometry. Na miejsce biwakowe przyjechaliśmy wyjątkowo szybko, więc ekipa jednogłośnie postanowiła jechać wyżej w poszukiwaniu jakiegoś miejsca na sunset.

Biwakowy wieczór to już była kompletna petarda. Winko popijane z blaszanego kubeczka, miejscowe rarytasy. A potem nocleg w namiotach w hotelu z milionem gwiazdek. Trochę żal było, że miejsce obozowania było całe wśród drzew. Zdjęcia z takim niebem, jak tej nocy, rozwaliłyby system.

Izana i Obserwatorium

Obozowy poranek zaczęliśmy dość leniwie. Wiedzieliśmy, że czeka nas całkiem wymagająca trasa, więc nikt specjalnie się nie spieszył. Kanapki z avokado, owsianki, świeżo mielona kawa. Tak trzeba żyć. Sytuację zdecydowanie ułatwiał nam samochód, który wiózł cały sprzęt foto, kolekcję ubrań do wszystkich sesji, itp. Car supported bikepacking… czemu nie :)

Był też oczywiście czas na pracę. Produktowe foty same się przecież nie zrobią. Ale co to za praca, gdy w ręku kubek z kawą i takie okoliczności przyrody.

Obozowe pakowanie zajęło nam trochę czasu, ale w końcu zebraliśmy się na rundę. Trasa była niesamowita, ale nie pozostawiała złudzeń. Noga musiała podawać. 1500 metrów podjazdu prawie jednym ciągiem. Bolało.

Obserwatorium długo majaczyło na horyzoncie a za każdym zakrętem czaiły się kolejne metry podjazdu.
W końcu udało się wjechać na najwyższy możliwy punkt na wyspie (szosowy).

Potem czekał nas już tylko zjazd do strefy biwakowej. Nocleg w Área Recreativa la Caldera był mniej atrakcyjny niż dzień wcześniej ale i tak nie mogliśmy narzekać. To był kolejny bardzo dobry dzień i noc.

Teide w roli głównej

Trzeciego dnia zmodyfikowaliśmy plany. Zamiast w stronę La Laguny postanowiliśmy pojechać na południe. W pierwotnie planowanej wersji trasy nie było opcji na legalny nocleg. Wszystkie bookingi wyprzedane, a miejsc campingowych brak. Okazało się to bardzo dobrą decyzją, bo dzięki temu przejeżdżaliśmy pod samym Teide. Połowa ekipy była pierwszy raz na Teneryfie i zobaczenie tego księżycowego krajobrazu jest punktem obowiązkowym, gdy się jest na wyspie.

Niestety tego dnia nie wzięłam ze sobą aparatu, co jak zawsze okazało się błędem. Jeśli chcecie zobaczyć jak było, zapraszam do vloga.

Ostatni dzień to już tylko zjazd na wybrzeże do El Medano. Oczywiście z obowiązkowym zatrzymaniem się w Vilaflor na Papas Arrugadas.

Bikepacking Teneryfa – trasy

To była kolejna niesamowita przygoda, którą przeżyliśmy wspólnie z Jack Wolfskin.
Jeśli ta relacja zainspiruje Cię do podróży, będzie mi niezwykle miło, a więcej informacji na temat Teneryfy znajdziesz tutaj – Teneryfa na rowerze

Artykuł Z widokiem na Teide pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Przyznam bez bicia, że w moim przypadku to trochę taki rowerowy zimowy „fast food”.
Gdy nie mam czasu na rozpracowywanie nowej miejscówki lecę na GC. Kiedyś naigrywałam się z osób, które co roku latają do Calpe. Teraz Gran Canaria stała się takim moim Calpe :)
Cóż, może to starość już i wygoda.

O Gran Canarii często mówi się jak o „kontynencie w miniaturze” dzięki swojej różnorodności klimatycznej, różnicom geograficznym oraz zróżnicowanej florze i faunie. Kto był na wyspie, ten na pewno miał okazję doświadczyć tej różnorodności na własnej skórze.
My będąc na GC zazwyczaj lądujemy w najcieplejszym południu. Tu też przyczyna jest dość prosta – na południu zawsze jest najlepsza pogoda i prawie nigdy nie docierają opady deszczu.
Niestety, gdy stacjonuje się na południu wyspy, ma się bardzo ograniczone możliwości, by pojechać na północ. Wiązałoby się to z koniecznością wytyczenia trasy około 150 km z 3-4 tyś przewyższenia. Dlatego mieszkając na południu zawsze najbardziej zjeżdżone ma się oczywiście południe wyspy.

Tym razem mieliśmy jednak wyjątkowe szczęście. Udało nam się załapać na wolne miejsca w busie Free Motion jadącym właśnie na północ wyspy. To była mocno spontaniczna akcja, ale okazało się, że warta zachódu (albo północy), co możecie zobaczyć na zdjęciach oraz filmie.

Zupełna odmienności krajobrazu i zupełnie inny klimat. Północ wyspy jest bardziej zielona, obfita w różnorodne rośliny, jest tam więcej lasów. Podczas gdy na południu jest sucho, kamieniście, brązowo i rudo.
Najlepiej doświadczyć tego samemu, bo ciężko to sobie wyobrazic na podstawie samego opisu.

Jeśli zdecydujesz się na powtórzenie tej trasy to w żadnym wypadku nie omijaj dwóch fragmentów:

GC: trasa Północ-Południe

Gran Canaria – film i galeria zdjęć

Pozostałe wpisy z Wysp Kanaryjskich znajdziesz tutaj – Wyspy Kanaryjskie.

[jg-ffw]

Artykuł Gran Canaria – szosowy przejazd z północy na południe pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Ten wyjazd na Wyspy Kanaryjskie był wyjazdem urlopowym. Nie planowaliśmy nabijania kilometrów, ale wzięłam ze sobą rower. Zawsze zabieram ;)
Arturowi udało się w ostatniej chwili wypożyczyć pro szosę z free-motion.com a przy okazji rozmawiając pod wypożyczalnią z chłopakami prowadzącymi wycieczki enduro udało nam się załapać na dwa wolne miejsca, które mieli w busie jadącym pod Pico.
Nie można było nie wykorzystać takiej okazji.
2500 metrów przewyższenia za darmo a potem jazda po szczytach w centrum wyspy. Na podjazdy znajdzie się jeszcze czas.

Trasa – zjazdowa na rowerach szosowych ;)

Pico de las Nieves – najwyższy szczyt Gran Canarii

Startujemy z parkingu pod Pico de las Nieves. Jak zawsze w tym miejscu oczy nie potrafią nasycić się widokami.
Teneryfa i wulkan Teide widziany z Pico robi zawsze ogromne wrażenie.
Nie zabawiamy jednak na szczycie za długo, bo temperatura oscyluje w okolicy 5 stopni, a my mamy na razie przed sobą kilka kilometrów zjazdu. Co nie wróży dobrze jeśli chodzi o komfort termiczny.

Z Pico de las Nieves kierujemy się w stronę Cruz de Tejeda i drogą GC150 jedziemy do punktu widokowego Mirador de Pinos de Gáldar. To miejsce, gdzie można zobaczyć pozostałości po kraterze wygasłego wulkanu. Gdy przyjeżdżamy na miejsce akurat chmury i wiatr odgrywają przed nami przepiękny spektakl.

Gdzieś po drodze zjeżdżamy do Artenary. To przepiękne, spokojne, „białe” miasteczko oczarowuje nas swoim urokiem i postanawiamy skorzystać z dobrodziejstw kawiarni na rynku. Nie spaliliśmy dziś za wielu kalorii, więc tylko kawka i małe ciasteczko. Ten fragment zobaczycie tylko na filmie, który podlinkowany jest na samym dole wpisu.

Z Artenary dalej zjeżdżamy do Tejedy i trawersujemy monumentalne i bardzo charakterystyczne Roque Nublo mając w tle Roque Bentayga.

Gdy dojeżdżamy do Ayacaty jeszcze nie wiemy, że teraz czeka nas jeden z najlepszych zjazdów szosowo/gravelowych na wyspie (to oczywiście opinia subiektywna). Ale to co dzieje się przez kolejne 20 km to jest znów magia.
Wybaczcie monotematyczności tego wpisu :)

Za zbiornikiem Prasa de las Ninas wjeżdżamy w drogę oznaczoną jako niedostępna dla rowerów i prywatną. Wjeżdżamy w nią z duszą na ramieniu. Nie mamy wyjścia, bo zrobienie objazdu doda nam 50 km. Okazuje się, że przyczyna zamknięcia drogi jest najprawdopodobniej jej stan. To stara, mało używana droga, ale ma taki klimat, że cieszymy się, że nią jechaliśmy.

Potem już z zasadzie tylko zjazd do Arguineguin i powrót do Maspalomas.
Pomysł na zjazdowo szosową wycieczkę po Gran Canarii był genialny.

Gran Canaria – Pico de las Nieves na rowerze – film

Artykuł Pico de las Nieves – szosowy zjazd z najwyższego szczytu Gran Canarii pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Ayagaures trasa i GPX

Pierwotna pętelka biegnie z Maspalomas doliną Barranco* de la Data do zapory Ayagaures, następnie wspina się na przełęcz pod Cima Pedro Gonzales, by stamtąd wrócić znów do Maspalomas.
My wydłużyliśmy sobie wycieczkę podjeżdżając jeszcze do Palmitos Park doliną – Barranco de Chamoriscan. To wyjątkowo urokliwa dolina, którą trzeba przejechać, mimo iż można to zrobić tylko tam i z powrotem.

Sam Palmitos Park też jest warty uwagi. Pośród palm i wyjątkowej roślinności (m.in. ogród kaktusowy) żyje tu ponad 200 gatunków ptaków – papug, tukanów, kolibrów, dzioborożców czy flamingów. W parku są także akwaria z tropikalnymi rybami i odbywają się pokazy delfinów.

*barranco to nazwa tutejszych charakterystycznych dla krajobrazu wąwozów.

Gran Canaria to moja miłość od pierwszego wejrzenia. Uwielbiam te wyspę, gdy byłam na niej pierwszy raz, powiedziałam sobie, że kiedyś się tam przeprowadzę. Nie wiem dlaczego, cały czas nie doszło to do skutku.

Nie jestem dobra w opisy, więc najlepiej jeśli sami zobaczycie i przekonają was te niesamowite widoki.

Podjazd do Ayagaures na prawie całej długości ma delikatne nachylenie. Kolejne kilometry lecą bardzo przyjemnie. Dopiero końcówka, niczym wisienka na torcie zmusza do większego wysiłku. Ale gdy już wjedziemy na zaporę, wiemy że było warto.
Z zapory możemy dalej asfaltową droga zdobywając kolejne metry przewyższenia jechać na Cima Pedro Gonzales, ale można też z wersji MTB wycieczki wjechać w teren i poznać nieco bardziej ekstremalny charakter wyspy. Zdecydowanie polecamy tutejsze trasy MTB.

Tu nasz pierwszy wyjazd na Gran Canarie i właśnie – wycieczka MTB na Gran Canyon i Fatygę

Cała trasa to zaledwie 50 kilometrów, ale jeśli przyjeżdżasz na Gran Canarię nie tylko w celach czysto treningowych, to trzeba poświęcić sobie na tę wycieczkę cały dzień. Zdjęcia, widoki, podjazdowe serpentyny, kawa na głównym placu miasteczka, kanapka z widokiem na zaporę. Tu nie ma sensu się spieszyć i patrzeć tylko w cyferki na rowerowym komputerku.

Artykuł Gran Canaria – Ayagaures pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na końcu wpisu znajdziesz naszą roboczą mapę z zaznaczonymi trasami, noclegami i kempingami, o których wspominam w artykule.

Teneryfa na rowerze

Dlaczego Teneryfa?
A dlaczego nie?
Jest blisko, niedrogo, zachodnioeuropejsko, przewidywalnie, ciepło, całkiem ładnie i widokowo.
Szukając miejsca na łatwe i szybkie odreagowanie ponurych jesienno-zimowych miesięcy w Polsce, Wyspy Kanaryjskie wydają się być cały czas najlepszym wyborem. Nie trzeba kombinować z podróżą, trasami, noclegami. Zaplanowanie wyjazdu to kwestia jednego wieczoru. To tak, jak z jedzeniem w McDonaldzie. Dwa razy 2forU i jesteś całkiem ukontentowany bez zbędnych kombinacji. A od czasu do czasu taki rowerowy hamburger nie zaszkodzi.

Jaki rower?

Działający :)
A tak poważniej, na Teneryfie chyba najlepiej jeździ się na szosie, w drugiej kolejności brałabym rower mtb/enduro, na końcu gravela. My przewrotnie wzięliśmy właśnie gravele. Szos nie mamy, od mtb odpoczywamy, a gravele najlepiej sprawdzają nam się w bikepackingach, które sobie wymyśliliśmy.

Lecąc na Teneryfę można też nie brać ze sobą roweru wcale. Na miejscu bez problemu go wypożyczymy, a cena za tydzień wypożyczenia w dużym stopniu pokryje się z kosztami oraz ryzykiem przewozu roweru samolotem. Do najpopularniejszych miejsc, gdzie znajdziemy świeże zazwyczaj pachnące nowością maszyny należą Free Motion oraz Bike Point

Jak przetransportować rower samolotem?
Napisałam o tym w artykule – Przewóz roweru w samolocie – walizki rowerowe czy karton?

Kiedy lecieć? Pogoda.

Niewątpliwym plusem Teneryfy jest pogoda. Tam zawsze świeci słońce i jest (jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało) jasno. Ledwo wyjdziesz z samolotu, a już czujesz setki tysięcy fotonów naparzających na twoją skórę. Witamina D produkuje się w ekspresowym tempie, hormony się regulują i czujesz się zwyczajnie szczęśliwy.

Na początku trochę obawiałam się grudniowej pogody na Teneryfie, w końcu to najbardziej deszczowy miesiąc w roku na tej wyspie. Dotychczas na Kanary lataliśmy w listopadzie i na wiosnę. Na szczęście moje obawy okazały się zupełnie bezpodstawne. Temperatury rzędu 24-28 stopni a woda w oceanie cieplejsza niż latem w Bałtyku. Wakacje w środku zimy.
No może nie licząc temperatur w górach, na wysokościach. Tu trzeba liczyć się z dużymi różnicami. Matematyki i przyrody nie oszukasz. Co 100 metrów w pionie temperatura obniża się o 1 stopień. Więc sam oblicz sobie, ile będzie wynosić temperatura, gdy znad oceanu 0 metrów n.p.m., gdzie jest 28 stopni wjedziesz pod Teide na wysokość 2300 m n.p.m. (odpowiedzi piszcie w komentarzach).

Wracając do konkretów na Teneryfę można lecieć zawsze. Nooo, prawie zawsze, czyli jesienią, zimą i wiosną. Latem lepiej się wstrzymać. Chyba, że naprawdę lubisz słońce i upały.

Ubrania

Z pogodą nierozerwalnie związana jest garderoba, jaką trzeba ze sobą zabrać na wyjazd. Wybierając się na Teneryfę w miesiącach zimowych poza krótkimi rękawkami trzeba mieć ze sobą cieplejsze rzeczy. W górach potrafi być naprawdę zimno. Nie zapomnijcie o rękawkach, nogawkach, buffach, czapeczce lub opasce pod kask, wiatrówce. Dobrym pomysłem okaże się kamizelka puchowa (od kiedy ją mam, biorę prawie wszędzie). Jeśli tak jak my, wybieracie się pojeździć bardziej turystycznie i planujecie biwakować, tym bardziej trzeba mieć ze sobą ciepłą bieliznę termiczną i konkretniejszą kurtkę przeciwdeszczową (niby podczas wyjazdu nam nie padało, ale przezorny zawsze ubezpieczony). W bagażu mimo wszystko powinien znaleźć się strój kąpielowy. Kąpiel w oceanie to bezapelacyjna konieczność.

Teneryfa – loty

W dobie tanich linii lotniczych, lotnisk znajdujących się w każdym większym mieście w Polsce, oraz wyszukiwarek z tanimi lotami, zakupienie biletu w korzystnej cenie raczej nie stanowi problemu (no chyba, że chcesz lecieć w sylwestra). My lecieliśmy Ryanerem z Krakowa, ale pod uwagę brany był też Wizzair w Katowic-Pyrzowic. Nie chcieliśmy przesiadek, wyjazd wymyśliliśmy dość spontanicznie i na ostatnią minutę, więc specjalnie nie kombinowaliśmy. Komu blisko do Warszawy ma do wyboru jeszcze innych operatorów.

Ceny bywają różne. Początkowo planowaliśmy polecieć na urlop w okresie noworocznym. Niestety ceny skutecznie nas do tego zniechęciły. Tydzień później, mimo iż dalej dość drogo, bilety kosztowały już 1000 zł mniej za osobę w dwie strony.

Transport roweru w samolocie u każdego przewoźnika wygląda inaczej. W przypadku Ryanaira nie jest zbyt korzystnie, bo to koszt 280 zł w jedną stronę. Lepiej wychodzi tu Wizzair. Ale warto wiedzieć, że są i firmy, w których walizkę z rowerem zabierzesz jako normalny bagaż w cenie lotu.

Teneryfa – noclegi

Ogarnięcie noclegów na Teneryfie raczej nie stanowi problemu. Bez względu na to, jak bardzo jesteś wymagający lub jak niewiele potrzeba Ci do szczęścia, na pewno znajdziesz tu coś dla siebie. Hotele, hostele, Air B&B i co ciekawe i czego wiele osób nie wie – kempingi.

To właśnie obecność darmowych i ogólnodostępnych kempingów sprawiła, że zdecydowaliśmy się polecieć na Teneryfę, która do tej pory w większości kojarzyła się z dobrym miejscem na obóz treningowy, podczas którego logujesz się w hotelu lub jakimś apartamencie i codziennie nabijasz szosowe kilometry robiąc zimową bazę.
My chcieliśmy trochę więcej przygody i przyrody. Bikepacking na Teneryfie? A dlaczego nie? Ograniczenia są w naszych głowach. A jazda z tobołkami jest fajna wszędzie.

Kempingi na Teneryfie są fajne, bo są darmowe, zazwyczaj mają kibelki (my sprawdziliśmy trzy i we wszystkich była odpowiednia infrastruktura), dostęp do wody i często ulokowane są w całkiem urokliwych i sensownych miejscach np. osłoniętych przed wiatrem. Jedyne na co trzeba zwrócić uwagę, to fakt iż większość z nich znajduje się na wysokościach powyżej 1000 m n.p.m. przez co w miesiącach zimowych temperatura w nocy może spaść nawet do 0˚C. Trzeba więc mieć ze sobą ciepły śpiworek, odpowiednie ciuchy i sprzęt biwakowy.

Dygresja przy okazji sprzętu biwakowego. Jedną z wyjazdowych wpadek był gazowy kartusz, który potrzebny był nam do przyrządzania posiłków na noclegu. Niestety w samolocie nie można przewozić butli gazowych. Plan był więc taki, że kupimy kartusz już na Teneryfie. Niestety na wyspie okazało się, że i owszem butle z gazem mają, ale nie w takim standardzie jak nasze – z gwintem. Na cały okres wyjazdu zostaliśmy więc bez możliwości zrobienia sobie kawy, herbaty, czy czegoś ciepłego do jedzenia.

Wracając jednak do noclegów.
Strona na której znajdują się wszystkie namiary na darmowe kempingi na Teneryfie – https://centralreservas.tenerife.es/?a=5
Wystarczy tylko zarezerwować sobie miejsce i można spokojnie rozbijać się na noc.

Ceny i jedzenie

Na Teneryfie, jak w większości europejskich destynacji płacimy w Euro. W związku z tym ceny oczywiście są wyższe niż w Polsce, ale nie jest to jakaś kosmiczna różnica.
W większych miejscowościach są normalne supermarkety, w mniejszych sklepiki spożywcze jak u nas. Niestety w przypadku tych drugich z godzinami otwarcia bywa różnie, o czym zresztą przekonaliśmy się pierwszego dnia. Generalnie jednak z robieniem zakupów nie ma większych problemów. Z dostępnością do wody też (mimo wszystko dwa bidony trzeba mieć obowiązkowo).

woda – 0,45 €
coca-cola 0,5 litra – 0,99 €
bułka – 0,4 €
czekolada Ritter Sport – 1,45 €
batoniki czekoladowe – 1 €

W knajpkach i restauracjach też jest przystępnie. Będąc na Kanarach koniecznie spróbujcie tutejszych tradycyjnych ziemniaczków Papas Arrugadas oraz owoców morza. Dla rządnych wrażeń polecamy ostre papryczki Pimientos de Padron.

W kawiarni koniecznie zamówcie kawę cortado leche y leche lub słynna Barraquito z likierem.

lody dwa smaki- 2,8 €
Barraquito – 2,8
paella na 1 osobę – 12 €
krewetki z czosnkiem na maśle/oleju – 7,5 €
papas arrugadas – 5 €
pizza – 7,5 €
sałatki – 7 €
frytki w McDonald’s – 2€

Teneryfa – trasy, gdzie jeździć?

Jak wspominałam już wcześniej, na Teneryfę najlepiej wybrać się rowerem z cienkimi oponami. Jakość tutejszych asfaltów i kultura kierowców sprawia, że nie mam zupełnie żadnych oporów do jazdy po szosie na tej wyspie. Czego oczywiście nie można powiedzieć o takiej samej jeździe w Polsce. Na Teneryfie normą jest, że kierowca czeka aż pokonasz zakręt i będzie mógł bezpiecznie Cię ominąć, klakson używany jest raczej w charakterze sygnalizacyjnym, a nie po to by strąbić „głupiego kolarzyka”.

Jeśli wybierasz się na Teneryfę na szybki tygodniowy urlop, jak my, i przy okazji chcesz też jeden lub dwa dni spędzić na plaży wygrzewając stare kości lub trochę pozwiedzać to nie kombinuj i zaplanuj trasy obejmujące trzy poniższe lokalizacje. Jeśli masz więcej czasu, na pewno znajdziesz na wyspie więcej ciekawych smaczków.

Masca Valley

Dolina Masca to miejsce które przychodziło mi zawsze na myśl jako pierwsze, gdy mowa była o rowerowej Teneryfie. Wszystko to chyba przez Adama, który co rusz wrzuca na swoim instagramowym profilu zdjęcia z tamtąd. Pewnie też dlatego ten kierunek wybraliśmy jako idealny na pierwszy dzień jazdy po Teneryfie. Wiązało się to też z lokalizacją pierwszego kempingu na którym mieliśmy zamiar nocować.

Dolinę Masca można „robić” na kilka sposobów. Ale moim zdaniem na pierwszy raz najlepiej jest ułożyć trasę tak, by tą wyjątkowo malowniczą doliną zjechać w dół. W drugiej kolejności można zabrać się za podjechanie tych wszystkich serpentyniastych zakrętów.

Masca jest zjawiskowa. Dlaczego uważam, że najpierw lepiej ją zjechać, bo to na zjeździe widzisz te wszystkie zielone wzgórza i kolejne serpentyny czekających Cię zakrętów. My dodatkowo trafiliśmy do Masc’i tuż przed zachodem słońca.
Jest sztos.

W naszej wersji podjazd zaczęliśmy w Costa Adeje. Przez Guia de Isora, Chio, Tamaimo dotarliśmy do Santiago del Teide, skąd przepuściliśmy ostateczny atak na Mrador Cherfe, skąd potem czekał nas już tylko zjazd.

Podjazd na Mascę można też zacząć z Los Giganes przez Tamaimo do Santiago del Teide i tu zadecydować, czy wspiąć się na Mirador Chefre i zjechać Mascą w dół, czy zrobić pętelkę przez El Tanque, Garachico, Buenavista del Norte i Mascę podjechać (choć osobiście uważam, że serpentyny od Garachico też lepiej podjeżdżać niż zjeżdżać).
Jeśli masz więcej czasu, warto wypróbować wszystkie warianty i napisać mi w komentarzu, który pasuje Ci najbardziej.

Teide

Teide to królowa (choć to wulkan, więc może lepiej byłoby napisać król) Teneryfy.
Dumnie góruje nad całą wyspą i jest obowiązkowym punktem, który trzeba „zaliczyć” będąc na Teneryfie. Na Teide można podjechać na kilka sposobów. My wypróbowaliśmy dwa.

Pierwszy z nich to bardzo delikatnie nachylony (średnie ok. 5%) 50 kilometrowy !!! podjazd od zachodniej strony wyspy. Można go zacząć z Costa Adeje albo Los Gigantes, skąd na szczyt wspinamy się przez Chio, gdzie koniecznie zatrzymujemy się w Barze Parada. Podjazd świetny, dla tych którzy mają nieco słabszą kondycję, albo jak my planują jazdę z tobołkami. Dwa tysiące przewyższenia na 50 kilometrach można robić 4 godziny, ale jest to tak spokojne i delikatne, że do wjechania przez każdego. Jest bardzo ładnie i widokowo, przy okazji przejeżdża się przez obszar Rezerwatu Wulkanu Chinyero, którego ostatnia erupcja miała miejsce w 1909 roku. Wielkie kamienie czarnej lawy, wulkaniczny pył i gruz robią ogromne wrażenie.

ProTip: wjeżdżając na Teide z poziomu morza wspinamy się na wysokość 2300 metrów. Pamiętaj, że u góry pogoda może być zupełnie inna niż na dole. Może być zimno, więc warto mieć ze sobą ciepłe rzeczy. Ale, żeby nie było, może też nastąpić inwersja i gdy z dołu chmury przysłaniają Teide, po przebiciu się przez warstwę chmur, możemy znaleźć się u góry w pełnym słońcu z błękitnym niebem nad głową.

Druga wersja podjazdu na Teide, którą koniecznie trzeba poznać to podjazd z południa przez San Miguel, Granadillę i Vilaflor. Również przystępne nachylenie i wyjątkowo fotogeniczne zakręty sprawiają, że to jeden z najczęściej wybieranych wariantów podjazdu. Po obowiązkowym przystanku w Vilaflor robi się nieco stromiej, ale kolejne zakręty pokonuje się szybko i płynnie.

Najdłuższej wersji podjazdu na Teide, od północy – 64 km – nie sprawdziliśmy. Maciek z Hop Cycling pisał jednak, że jest to najnudniejszy, z podjazdów, więc trzymając się tej wersji nie żałujemy niczego. Jeśli sądzicie, że jest inaczej, dajcie znać w komentarzu ;)

Anaga

Anaga i tamtejsza „dżungla” była jednym z naszych głównych celów na Teneryfie. Kto śledził Insta Stories ten wie, że wyjazd generalnie średnio nam się potoczył ze względu na moją chorobę (pierwszą od dwóch lat) i do Anagi nie dotarliśmy. Niestety w związku z tym mogę Wam tylko napisać: Anaga – jedźcie tam, bo wszyscy mówią, że warto. A zdjęcia, które można znaleźć w internetach tylko to potwierdzają.

Teide – trekkingowo z buta

Pod Teide na rowerze możemy wjechać na wysokość 2300 m n.p.m.
A co dalej?
Przecież szczyt ma 3718 metrów!!!
No właśnie.

Ponoć nie samym rowerem człowiek żyje. Więc będąc na Teneryfie po prostu trzeba poświęcić jeden dzień i wspiąć się na sam szczyt wyspy. By to zrobić, najlepiej jest wynająć samochód i podjechać sobie pod samo zbocze wulkanu – 2356 m. n.p.m., gdzie znajduje się parking i dolna stacja kolejki Teleferico. Stąd z pomocą wyciągu można dostać się na wysokość 3555 m n.p.m.
I tu następuje pewne utrudnienie, bo aby wejść na sam szczyt obejmujący stożek wulkany trzeba mieć oficjalne pozwolenie, które załatwia się kilka tygodni. Wszystkie informacje dotyczące wyciagu i wejścia na Teide znajdziesz tutaj – https://www.volcanoteide.com/pl/kolejka_linowa_na_teide/cennik_i_godziny_otwarcia

Na szczeście jest też mniej oficjalna wersja zdobycia szczytu. Można to zrobić bardzo wcześnie rano, albo raczej pod osłoną nocy :), jeszcze przed uruchomieniem wyciągu – 9:00. By to zrobić można skorzystać z noclegu w znajdującym się na zboczu wulkanu schronisku Altavista i przed świtem zdobyć szczyt lub też dzień wcześniej wynająć samochód i wczesnym ranem/późną nocą podjechać pod podnóża Teide na parking hotelu Parador i stamtąd dokonać ataku szczytowego.

Link do dokładnej mapy.

Wbrew pozorom jest to bardzo często wybierany sposób, bo dzięki temu możemy wybrać dzień z odpowiednią pogodą i nie ryzykować trekingu w beznadziejnych warunkach atmosferycznych. A wschód słońca na wysokości 3718 metrów też podobno robi wrażenie ;)

Jako podsumowanie nasza robocza mapka – Teneryfa na rowerze.

Artykuł Teneryfa na rowerze – przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Urok tej wyspy polega na tym, że jak nie załatwisz sobie busa, aby wywiózł cię do góry, całe przewyższenie zrobić trzeba w jednym ciągu. Bite dwie godziny kręcenia pod górę. Ale potem znów nieprzerwany zjazd aż na samą plażę.

Większą część podjazdu z przyjemnością zrobiliśmy asfaltem. Przy takich widokach nie jest on dla mnie problemem. Potem było już mocno terenowo i klimatycznie, co opisałam w ostatnim wpisie.

Wiele opisywać nie będę. Zdjęcia mówią same za siebie.

Artykuł Chira Trail pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jedziesz sobie drogą, sztajfa prosto do nieba z milionem zakrętów. Młynkujesz sobie sapiąc po cichutku, żeby nikt nie słyszał, bierzesz zakręt za zakrętem podziwiając przy okazji góry wokoło. Nagle dojeżdża do ciebie samochód. Wąska droga, zakręt za zakrętem nie pozwala mu cię wyprzedzić. I co????
No właśnie nic. Nie słyszysz klaksonu, nie czujesz nagle niemal ocierającego się o twoje ramię samochodu, nikt nie ku…je, nie ma presji, napinki. Każdy ma czas i dobry humor.

Sytuacja druga.

Taka sama jak pierwsza – milion serpentyn, tylko że w dół. Tym razem jednak ty przed zakrętem dojeżdżasz do samochodu. Ten zatrzymuje się przed patelnią i pozwala na spokojnie się wyprzedzić. Jeśli usłyszysz klakson, to tylko w celu pozdrowienia cię lub ostrzeżenia ewentualnej osoby nadjeżdżającej z dołu. Pełen luz, relaks.

I trzecia….

Po niemal dwóch tysiącach metrów wspinaczki w górę lądujesz w wiosce, w której turystów nie uświadczysz. Za daleko od ciepłych piasków wybrzeża. Szukasz miejsca by coś zjeść i trafiasz do biedniutkiego baru, pod którym miejscowi mężczyźni podgryzają suszoną szynkę kupioną w sklepie trunkiem zakupionym w barze. Takie nasze Wilkowyje. Obok, przy stoliku dwie kobiety, matka i córka. Dziś niedziela, więc pewnie nie chciało się im gotować i wpadły do znajomej prowadzącej mały bar. Zajadają oliwki i ser popijając winem.

Zamawiasz dwie cafe cortado, cole i dwie porcje ziemniaków z sosem mojo. Lądujesz przy stoliku kobiet, bo jedyny drugi wolny stoi w cieniu, a temperatura na tej wysokości już dość niska. Próbujecie trochę pokonwersować, ale jedyne co udaje się wam to dogadać, że jesteś z Polski i teraz jest tam zima. Mimo tego siedzicie w miłej atmosferze delektując się leniwym niedzielnym słońcem. Nagle pani z baru przynosi do stolika talerz oliwek, miły gest i mega dobra marynata. To jednak nie koniec. Po chwili przed twoim nosem pojawia się talerz pełen miejscowych racuchów. Na twoją pytającą minę, pani odpowiada tylko „gratis, gratis”. Momentalnie cała zawartość talerza ląduje w brzuchu. Na szczęście teraz czeka cię tylko zjazd, więc możesz sobie na to pozwolić. To jednak dalej nie koniec, po chwili pani przychodzi dolać kobietom wina i stawia przed tobą szklankę. Odmawiasz, choć przychodzi to ciężko. Domowe hiszpańskie wino…

W końcu trzeba się ruszyć. Kolejne kilometry czekają. Idziesz do baru, chcesz zapłacić, a szefowa baru proponuje kwotę którą 50 km stąd, na wybrzeżu wydałbyś na zaledwie dwie kawy. Zdziwiony dajesz więc jej sumę która uważasz za słuszniejszą, a ta w zamian nie wiedząc co zrobić, prosi cię jeszcze byś poczekał, biegnie na zaplecze i wręcza cztery pomarańcze na drogę. Ładujesz dodatkowe kilogramy do plecaka, żegnasz się ze wszystkimi w polsko-hiszpańsko-angielskim esperanto i wracasz do domu. Pomarańcze jednak nie ciążą ci niczym. Świeci słońce, opony szumią po kamieniach a rower płynie.

Kazik śpiewał kiedyś:

„Polacy są tak agresywni, a to dlatego, że nie ma słońca
Nieomal przez siedem miesięcy w roku, a lato nie jest gorące”

Chłopak wie o co chodzi. Nie bez przyczyny ma dom na Gran Canarii.
Czego i sobie i wam życzę.

Artykuł wino, kobiety i …pomarańcze pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Lalki czy samochody?

Klasyka czy hip-hop?

Komedie romantyczne czy filmy akcji?

KFC czy McDonald?

Szosa, mtb, czy latający holender?

Lycra czy luz w szortach?

Trening i cyferki czy explore more?

Waty czy hr?

Moja mojsza czy twoja twojsza prawda?

Mamy jedno życie i chyba nie jest odkryciem stwierdzenie, że wszyscy chcielibyśmy przeżyć je jak najlepiej. Gdy przychodzi nam podejmować codzienne wybory dotyczące miliona jego aspektów, pojawiają się dylematy. Chcemy wybrać jak najlepiej i to, co dla nas najlepsze. Ale czy tak się da?

Aby sprawę sobie ułatwić szukamy autorytetów, ludzi którzy powiedzą nam, co dla nas dobre. Wchodzimy w subkultury, znajdujemy podobnych do siebie i budujemy stado, bo wtedy czujemy się pewniej i silniej. Poprzez to wszystko dookreślamy siebie, aby decyzje podejmowały się łatwiej i niejako z samej zasady przynależności.

Gdy pomyślę o swoich dotychczasowych 30 latach jako takiego funkcjonowania na tym świecie to uświadamiam sobie, że nigdy nie udało mi się samej siebie zaszufladkować.

W przedszkolu bawiłam się i lalkami i samochodami, w liceum chodziłam do filharmonii i na punkowe koncerty, w mojej garderobie można zobaczyć szerokie spektrum barw, oglądam chyba każdego gatunku filmy, jadam Brazery z KFC i lody z McDonalda.

Zawsze interesowały mnie radykalnie różne od siebie rzeczy, nigdy nie potrafiłam odnaleźć się w żadnej subkulturze, nigdy nie byłam zapatrzona w żadnego idola, nie znalazłam też nikogo kto mógłby być dla mnie stuprocentowym autorytetem.

Czemu o tym piszę?

Bo wydaje mi się, że dzięki temu udaje mi się w życiu, jako tako, nie ograniczać. I całkiem sporo z niego wyciągać. Doświadczam świata i wybieram dla siebie to, co mnie interesuje, co mi się podoba i odpowiada w danym momencie (oczywiście w miarę możliwości). Staram się nie ograniczać hasłami – to nie dla mnie, ja taka nie jestem, to nie w moim stylu, nie wypada mi itp. Nie wskazuję również innym jedynie słusznych wyborów. Nie decyduję jakiej długości skarpetki są jedynie słuszne, co jest pure, a co nie w mtb, jaka szerokość kierownicy jest najlepsza, czy trenować w zapatrzeniu w cyferki, czy z nastawieniem na frajdę z jazdy.

Najzwyczajniej w świecie nie lubię radykalizmu, a cenię otwartość umysłu i wszechstronność.

Dzięki temu jednego dnia staram się ogarniać kamienie i korzenie na gumach z ciśnieniem 1,2 bara, a drugiego sunę świeżo wylanym asfaltem w niemal zupełnej ciszy cienkich opon roweru szosowego. Jednego dnia zakładam obcisłe, często wygodniejsze lycry, a drugiego luźne kolorowe szorty, za które mam +10 do stylówy i które przy glebie ochronią tyłek i nie podrą się na byle krzaku. Jednego dnia katuję się interwałami na trenażerze drugiego zaś wjeżdżam pod górę by na szczycie wciągnąć powietrze i poczuć chwilę wolności.

Nie dajcie się ograniczać. Mówić co dla was dobre. Podejmować decyzję za was.

Miejcie odwagę samemu spróbować i doświadczać. Kosztować życia tu i teraz.

Szukajcie, pytajcie, sprawdzajcie, co wam sprawia radość, co was nakręca i co daje energię. Nie wybierajcie łatwych odpowiedzi wymyślonych przez kogoś innego.

Live your life.

Artykuł Wszechstronność, czyli dlaczego kiedyś bawiłam się samochodami? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Zaczęło nie dość ekstremalnie w San Bartolome, gdzie wiatr był tak mocny, że rzucało nami z lewej na prawą stronę szosy, momentami trzeba było nawet schodzić z roweru, by z prędkością 2km/h tarabanić się ledwo co pod górę.

W Ayacacie, gdy wjechaliśmy w strefę cięgle mżących chmur, potwierdził się tylko nasz dobry wybór, gdy zobaczyliśmy przewodników z Free Motion rezygnujących ze zjazdu do Guayadeque.
Jedyna dobra opcja tego dnia to ucieczka z powrotem na wybrzeże.

Szosa GC-605 mimo iż mocno dziurawa, jak na kanaryjskie warunki, pozwoliła nam szybko uciec w cieplejsze rejony i gdy dotarliśmy nad Embalse de la Cueva de las Ninas poczuliśmy komfort termiczny i psychiczny. Słońce i temperatura, która w ciągu 15 minut zjazdu z 5 stopni urosła do 17, by dalej wraz z wytracaniem wysokości dojść do 23, zrobiły robotę :)

Podjeżdżający drogą spoceni szosowcy w krótkich rękawkach patrzyli na nas co najmniej ze zdziwieniem. My w kurtkach opatuleni, oni na krótko. W życiu wszystko zależy od punktu siedzenia. My mieliśmy za sobą zimny zjazd i ucieczkę przed chmurami, oni nieświadomi młynu dziejącego się w centralnej części wyspy ciężko młynkowali podjeżdżając kolejne serpentyny chyba najładniejszej szosy na Gran Canarii.
Serpentynowy podjazd na przełęcz Tauro robi wrażenie.

Szosowymi agrafkami dotarliśmy do Veneguery, gdzie w miejscowej knajpce w słońcu zjedliśmy najpyszniesze krewetki i papas arrugadas zapijając cafe cortado.

Szczęśliwi, z pełnymi brzuchami mogliśmy zjechać jedynym terenowym tego dnia zjazdem na dziką plażę Veneguera. Skąd urwiskiem w kierunku Puerto de Mogan pnie się piękna asfaltowa droga zamknięta dla ruchu. Zdecydowanie warto tam zajrzeć. Droga miała prowadzić do kurortu, który miał powstać w tej zatoce, chyba jednak komuś kasa się skończyła, albo skutecznie wyciągnął szelesty z UE na drogę, która utrzymywana jest od kilku lat w stanie idealnym z drzewkami i kwiatami po obydwóch jej stronach. Jak widać nie tylko w Polsce takie kwiatki :)

W mocno malowniczych okolicznościach przyrody dotarliśmy do jeszcze bardziej malowniczego Puerto de Mogan. Szybkie doładowanie kawą i lodami i mocny powrót wybrzeżem do Maspalomas.

Tym razem jednak wiatr był dla nas sprzymierzeńcem. Pokonywanie podjazdów z prędkością 20 km/h zdecydowanie przypadło mi do gustu.

Do Maspalomas dotarliśmy pół godziny przed zachodem słońca. Był czas na krótki streching.

A potem już tylko regeneracja i zadowolenie ze strzelonej setki na pożegnanie z wyspą.

Artykuł Tauropass – szosowe mtb po Gran Canarii pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Nie ma co się oszukiwać, bez trenowania nie ma wygrywania.

W moim przypadku wygrana to raczej stawianie sobie coraz większych wymagań i zaliczanie coraz trudniejszych tras. Więc po kilku dniach grancanaryjskich kamiennych wprawek przyszła pora na solidną i sytą wyrypę.

Aby móc zakosztować nieprzerwanego zjazdu z 2 tyś metrów najpierw jakoś trzeba się dostać na tą wysokość. Z niewielką pomocą taksówki i siłą zmęczonych już mięśni wdrapaliśmy się na najwyższy szczyt Gran Canarii – Pico de las Nieves.

Mijając zupełnie zasłonięte chmurami Roque Nublo, jadąc w nieustającej mżawce mieliśmy już odpuścić, ale honor nie pozwolił i w nagrodę na szczycie zobaczyliśmy takie widoki. W mig chmury się rozstąpiły, by widokami dodać energii na czekający nas zjazd.

Zaczęło się zupełnie spokojnie. Kilka agrafek i przyjemny singiel przerywany kamiennymi urozmaiceniami.

Fragmentami stromo, więc i sztyce powędrowały w dół.

Ścieżka pozwalała na rozgrzewkę, stopniując narastające trudności.

Momentami krajobraz robił się mocno wulkaniczny.

Miłe singlowe odpoczynki …

I zaraz za nimi coraz większe kamienie i uskoki…

…które czasem okazywały swoją przewagę.

Bywały chwile, że trzeba było dać rękom odpocząć.

I można było jechać dalej.

Trasa zdecydowanie wymagająca, momentami pokonująca nas, nasze rowery i umiejętności.
Ale na pewno tu wrócimy.

Inspiracją tego dnia był mtb-mag.com oraz Transalp.

Artykuł Enduro z Pico de las Nieves pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.