Komentarze do: Alicja po drugiej stronie lustra

Autor: Dorota Juranek

Dorota Juranek — Fri, 14 Aug 2015 18:43:00 +0000

W odpowiedzi do UP.

Bardzo trafny komentarz.
Trzeba cięgle mówić, cięgle dawać dobry przykład i trzymać kciuki, że to się zmieni.
Niestety przykład koleżanki pokazuje, jak ludzie nie mają wyobraźni i niestety czasem nie używają mózgu :(
Bardzo żałuję, że nie zrobiłam zdjęcia jednej z tabliczek, którą można było spotkać w Saalbach, mówiącej o wzajemnym szacunku.
To najważniejsze, ja jako rowerzysta widząc pieszych mam obowiązek zwolnić i starać się bezpiecznie ich minąć, pieszy jednak również mając na uwadze bezpieczeństwo powinien ustąpić czasem miejsca lub zwyczajnie choć na chwilę się zatrzymać.
Niestety mentalność zarówno wśród pieszych jak i rowerzystów musi się zmienić. Często zdarza się że bikerzy lecą na łeb na szyje mając pieszych w „poważaniu”.
Ja przy pieszych turystach staram się zawsze zwolnić, przywitać, podziękować, żeby robić dobrą krew, opinię a nie zniechęcenie do dwóch kółek.

Autor: UP

UP — Thu, 13 Aug 2015 17:24:00 +0000

Byłam ostatnio w górach. Bez roweru.
Byłam z koleżanką, która lubi chodzić po górach, ma rower i coś tam sobie na nim jeździ (ale nie po górach).
Na szlaku spotkaliśmy sporo bikerów. Jechali jak to w górach. Na podjazdach mozolnie, na zjazdach jedni szybciej i bardziej brawurowo, drudzy bardziej askekuranco. Czasem ścieżka była wąska, więc stopowałam koleżankę i mówiłam : zejdźmy na bok..
a ona jakby trochę oburzona była: jak to? dlaczego?
Mnie łatwiej zrozumieć, że jak ktoś jest na rowerze na trudnym, wąskim zjeździe to ciężej mu się zatrzymać czy zareagować niż mnie, idącej. No to tłumaczyłam.
Koleżanka.. czuła się chyba panią szlaku, bo skoro szlak pieszy.. no to ona tutaj jest wazniejsza.
Nawet nieco oburzona zapytała mnie: a dlaczego oni nie mają dzwonków?
To jest kwestia życzliwości, mentalności – naszego zrozumienia siebie nawzajem.
Pieszych, rowerzystów, kierowców.
W poniedziałek TIR zepchnął mnie na pobocze. Dobrze, że było, bo gdyby był rów, albo wysoki krawężnik, byłabym bez szans.
Jak zmienić tę mentalność? Co robić?
Mówić, mówić, mówić.. pisać, uczyć.
Pracujesz w przedszkolu… więc może to jedno z zadań do spełnienia…? Opowiadać dzieciakom, że trzeba się nawzajem szanować a nie traktować na drodze czy szlaku drugiego jak rywala.,

Autor: Dorota Juranek

Dorota Juranek — Thu, 13 Aug 2015 11:02:00 +0000

W odpowiedzi do ewa. Również z całego serca życzę tego Tobie i Sobie. A pamiętam, jak bałaś się wyjazdu :)

Autor: ewa

ewa — Thu, 13 Aug 2015 10:47:00 +0000

W odpowiedzi do Dorota Juranek. no mi się skończyła... hehe

Autor: ewa

ewa — Thu, 13 Aug 2015 10:46:00 +0000

Ci powiem, słodka mambo, że … odkąd mieszkam w Niemczech, mogłabym policzyć na palcu jednej ręki, kiedy ktoś darł mordę na mnie lub zatrąbił, co miało miejsce w moim Wrocławiu w trakcie jednej-JEDNEJ podkreślam- jazdy z 10x jak nie więcej. Mam wrażliwy układ nerwowy i reaguję na trabienie mi w twarz zawałem serca, więc była i jest to dla mnie rzecz znienawidzona na którą niestety reaguję agresją słowną, którą się tu nie pochwalę. To raz. Dwa, te ścieżynki. Zostałam dosłownie rozpuszczona, rozpieszczona i wstyd przyznać jak mi z tym dobrze. Najpierw myślałam, że to przejściowe, nie wszędzie i że te szerokie ścieżki, to jakiś przypadek. Teraz mam kilka tras ukochanych, w tym jedna, uwierz lub nie, prawie wcale nie uczęszczana ()!!!() przez ludzi, na której rozwijam zakazane prędkości. Owszem, są sytuacje przykre, ale gdzie ich nie ma? Są ludzie, którzy mnie wyśmiewają, bo nie mają wiedzy, że handbike to nie moje widzimisię (a może jednak moje widzimisię?) i nie rozumieją jak można być „tak śmiesznym” i jechać na leżaco. Ale co chciałam powiedzieć to to, że choć mi tu ciężko, wcale nie łatwo i dość skomplikowanie, to dla tych widoków, ścieżek rowerowych, pocięłabym się…Tu tak bardzo rowerzysta jest święty, że jest to momentami naprawdę aż śmieszne. No, ale to lata, dosłownie lata kultury. Życzę jak najwięcej jazd ” po drugiej stronie lustra”. A sobie życzę tego, by nikt mi już tego nie zabrał…

Autor: Dorota Juranek

Dorota Juranek — Thu, 13 Aug 2015 09:02:00 +0000

W odpowiedzi do Seweryn. Ech cierpliwość to też towar deficytowy, przynajmniej u mnie ;)

Autor: Seweryn

Seweryn — Thu, 13 Aug 2015 08:48:00 +0000

Droga Mambo, a to wszystko dlatego, że mentalności Polaków niestety w przeciągu paru lat zmienić się nie da. :) Niestety, ale przy naszym nastawieniu, potrzeba do tego przetasowania paru pokoleń. Nic tylko wyposażyć się w mnóstwo cierpliwości. :)