L’Eroica – kolarstwo historyczne

L’Eroica to wyścig, który rozgrywa się w samym sercu Toskanii, w okolicy Sieny we Włoszech od 1997 roku. Motywem przewodnim imprezy jest jazda na rowerach zabytkowych. Wyścig nie ma charakteru rywalizacji a raczej chodzi w nim o dobre spędzenie razem czasu. Uczestnicy korzystają z zabytkowych rowerów, stylowych retro akcesoriów i odzieży, a trasa w dużej sześć obejmuje drogi szutrowe.

L’Eroica odbywa się rok rocznie w pierwszą niedzielę października. W imprezie może wziąć udział każdy, a uczestnicy po jej ukończeniu otrzymują certyfikat potwierdzający start w tym wyjątkowym wydarzeniu.

Jest tylko jeden warunek, który trzeba spełniać, by wystartować w L’Eroica. Trzeba posiadać rower wyprodukowany przed 1987 rokiem, charakteryzujący się:

• ramą ze stali
• dźwigniami zmiany biegów zamontowanymi na dolnej rurze ramy
• przewodami zewnętrznymi
• pedałami z noskami, paskami
• kołami i niskim profilu z co najmniej 32 szprychami

Impreza znana jest z wyjątkowego klimatu i atmosfery. Trasa liczy 205 kilometrów, ale są i krótsze alternatywy. Pokonanie założonego dystansu zawodnikom skuteczne utrudniają liczne bufety zorganizowane na trasie. Oliwki, wino, sery i inne lokalne specjały. To chyba jeden z pyszniejszych wyścigów na świecie.

Wszystkie informacja na temat wyścigu znajdziesz tutaj – EROICA.CC

Chianti

Chianti to najbardziej charakterystyczny rejon Toskanii. Brak tutaj większych miast i zabytków, są za to pejzaże z winnicami sięgającymi po horyzont. Tu nie podróżuje się od kościoła do katedry, a od jednej piwniczki z winem do drugiej. Na rowerze oczywiście degustacje nie są wskazane, jednak nocleg w jednej z winnic już jak najbardziej. Kto nie przepada za winem, ten powinien skosztować tutejszej grappy – wódki z moszczu winogron.

To nie był mój pierwszy raz w tym rejonie.
Kilka lat temu wybrałam się razem z Arturem na bikepackingi trasą równie interesującego wyścigu Tuscany Trail. Mimo słabej pogody spędziliśmy wtedy znakomity tydzień we Włoszech i przy okazji poznaliśmy Adasia Kolarskiego. Jeśli chcielibyście przeczytać o tamtych przygodach zapraszam do wpisów:

TOSKAŃSKIE DZIENNIKI

TOSKANIA – GRAVELOWY PRZEWODNIK

L’Eroica – trasa

Pełna wersja trasy liczy 205 kilometrów i 4000 metrów przewyższenia. Jest bardzo pagórkowata i interwałowa. Nachylenie na bardziej stromych wzniesieniach momentami osiąga 20%. Po drodze odwiedza się wiele zjawiskowych miasteczek takich jak Siena, Montalcino, Buonconvento, Murlo, Gaiole in Chianti.

Jest oczywiście bardzo widokowo. Ciężko nie zatrzymywać się co chwilę na zrobienie zdjęcia czy chociaż pokontemplowanie cudownych okoliczności przyrody.

Nie jest dobrym pomysłem by jechać cały dystans na strzała, z jedną trzecią trasy pokonanej w nocy. Zdecydowanie za dużo się traci. Jeśli nie jeździ się szybko (25-30 km/h) to lepiej trasę podzielić sobie na dwa dni.

Historia naszego objazdu L’Eroica

To była bardzo spontaniczna akcja. Na czwartkowej ustawce ETNH ktoś rzucił hasło, żeby pojechać do Toskanii i przejechać L’Eroicę. Tydzień później o tej samej porze byliśmy już gdzieś w okolicy Florencji. Od początku wiedzieliśmy, że przez piękne widoki i szybki jesienny zachód słońca część trasy będziemy jechać po ciemku. Czy było warto jechać 1300 km dla jednej dwustukilometrowej rundy. Zdecydowanie TAK!

Film – 212 km i 4000 metrów w górę

Jadąc te 205 kilometrów mocno zastanawiałam się, jakie muszą być odczucia z jazdy po tych szutrach na klasycznym rowerze z cienkim oponami, często szytkami, bez miękkich przełożeń.
Może kiedyś uda się spróbować. Choć przyznam, że nie wiem, czy przy tej ilości przepysznych bufetów i zjawiskowych widoków zmieściłabym się w limicie czasu.

Artykuł L’Eroica – 212 kilometrów śladami wyścigu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Toskańskie dzienniki – dzień 1

Poznawanie ludzi to jedna z najcenniejszych rzeczy, jakie mamy w życiu. Nieraz cieżko wyjść poza strefę komfortu, zaryzykować i powiedzieć nieznajomemu – cześć, chodź na rower.
Zazwyczaj jednak się opłaca.

W połowie kwietnia napisałam w jakimś komentarzu na FB , że najpewniej w maju wybieramy się z Arturem do Toskanii na kilkudniowy bikepackingowy trip. Po chwili napisał do mnie Adam, zapytał, czy może się przyłączyć. Bez zastanowienia odpowiedziałam: „No jasne”. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że spędzanie tygodnia z osobą, którą znasz tylko z obrazków w mediach społecznościowych, jest dość ryzykowne.
Po kilku mailach wymienionych z Adamem okazało się, że może on dołączyć do nas drugiego dnia podróży. Adam to człowiek zaprawiony w podróżowaniu, dla niego kilkaset kilometrów po Toskanii to pikuś. Co innego dla nas. Mieliśmy dwa dni na oswojenie się z sytuacją i przypomnienie sobie, jak to jest być w drodze.

Pierwszy dzień spędziliśmy więc sami. Przepedałowaliśmy 115 kilometrów patrząc prosto przed siebie. Choć chyba częściej na boki, bo od samego początku Toskania zaatakowała nas widokami jak z pocztówek. Zgodnie z przewidywaniami kolejne urokliwe włoskie miasteczka nie pozwalały na spokojny przejazd. Kawiarnie kusiły przytulną ciasnotą i gęstym espresso, kamienne uliczki w przyjemnym chłodem cienia namawiały do chwili odpoczynku. Nawet tłumy turystów w Lucce nas nie przeraziły. A gdy wieczorem dotarliśmy do wielkiego gospodarstwa agroturystycznego w toskańskim stylu, mieszczącego się oczywiście na wzgórzu wśród gajów oliwnych, w którym zaplanowany mieliśmy nocleg, byliśmy pijani powietrzem. Zrzucenie bagaży z naszych rowerów zajęło trzy sekundy, kolejne kilkadziesiąt sekund zajął szybki prysznic i już pedałowaliśmy do oddalonej od nas o trzy kilometry miejscowej kantyny, gdzie przyjęci zostaliśmy jak przystało na strudzonych wędrowców winem i wodą oraz przepysznymi specjałami toskańskiej kuchni. Złapanie toskańskiego tripowego klimatu okazało się całkiem łatwe i nad wyraz przyjemne.

Toskańskie dzienniki – dzień 2

Nie do końca pamiętamy, jak wróciliśmy poprzedniego wieczoru do domu. Czy to powietrze czy wino zawiniło. Zjedliśmy śniadanie, spokojnie kontemplując walkę słońca z poranymi mgłami, przypięliśmy tobołki do rowerów. Przez chwilę mieliśmy dylemat, co zrobić z makaronem, którego kucharz wczorajszej nocy przygotował chyba dla pięciu osób a nie dwóch i który dostaliśmy na wynos (ciekawe, bo wino dopiliśmy do końca). Ostatecznie makaron wylądował w bidonie. Bidon na tym wyjeździe pełnił jeszcze potem wiele innych niestandardowych funkcji. Makaron zaś zjedzony został o godz. 12 na rynku w jakimś miasteczku przed Florencją.

Do samej Florencji dotarliśmy późno, najpierw zatrzymało nas Vinci, miasto wielkiego mistrza, potem nie mogliśmy oprzeć się ścieżce wsród gajow oliwnych, której obrzeża porastały wyjątkowej urody maki i habry. Po drodze znalazło się kilka wzniesień, które skutecznie pozbawiały nas kolejnych pokładów energii. 
Florencja zaś rozłożyła nas na łopatki. Nie przepadamy za spędami turystów, za tłumami, zwiedzaniem i chodzeniem utartymi ścieżkami, ale przez to miasto nie da się przejechać tak po prostu. Pewni tego, że kiedyś tu jeszcze wrócimy odnaleźliśmy jeden z najwyższych w mieście punktów widokowych, zrobiliśmy obrzydliwie-sztampowe zdjęcie z widokiem na panoramę miasta i wyruszyliśmy w dalszą drogę.

Do zachodu słońca zostało już niewiele czasu, a my mieliśmy do przejechania jeszcze całkiem spory kawałek zaplanowanej trasy. Na dodatek okazało się, że był to bardzo trudny odcinek. Zarówno pod względem kondycyjnym jak i mentalnym. Nie dość bowiem, że sinusoida wzniesień nie dawała wytchnienia naszym mięśniom, to widoki, które ukazywały się nam za kolejnym wzniesieniem, nie pozwalały sercu jechać dalej.

Tempo jazdy oscylowało więc gdzieś w okolicach trzech zdjęć na minutę i 5 km na godzinę.
Na camping, gdzie planowaliśmy nocleg, dotarliśmy, gdy pan recepcjonista zamykał już swoje biuro. Na szczęście okazał się łaskawy dla strudzonych wędrowców. Czysta pościel, ciepła woda, kolacja ze specjałami tutejszej kuchni delikatnie podkręcona miejscowym winem. To raczej mało ekstremalne i przygodowe, ale czy w imię przygody warto odmawiać sobie takich przyjemności?
Na ostatni kieliszek Chianti załapał się też i Adam, który po lotniskowych przygodach w Bolonii, podróży autobusem do Florencji, na camping dotarł po ciemnku w ostatnich blaskach wyładowujących się rowerowych lampek z Decathlonu.

Toskańskie dzienniki – dzień 3

Ekipa wreszcie w komplecie. Po wczorajszym wieczornym zapoznawczym kieliszku wina dalej mało o sobie wiemy. Mimo wszystko znakomicie się rozumiemy, w tych samych miejscach dostrzegamy piękno, zachwycamy się tymi samymi atakującymi nas za każdym zakrętem i wzgórzem widokami. 
Nigdzie się nie spieszymy, robimy więcej zdjęć niż kilometerów. Zatrzymujemy się w każdym miasteczku, nie odmawiamy sobie kawy.

Niestety tą idyllę przerywa deszcz. Mocny, rzęsisty deszcz, który nie pozwala nam na zwiedzenie San Gimignano, miasta 100 wież nazywanego średniowiecznym Manhattanem. Schronienie znajdujemy w bramie tuż przy rynku, kupujemy pizze na kawałki i rozpoczynamy przekopywanie booking.com w poszukiwaniu noclegu. Na szczęście nie trwa to długo, karma jest dla nas łaskawa i dziś.

Toskańskie dzienniki – dzień 4

Czwartego dnia ze snu wyrywa nas dudnienie kropli deszczu o parapet. Nie jest dobrze. Zapowiadane ulewy jednak nas dosięgnęły. Na dodatek Artur całą noc męczył się z jakimś ogarniającym go przeziębieniem. Dreszcze, chrypa i obolałe gardło. Na termometrze za oknem 13 stopni, na termometrze Artura 38. Postanawiamy nigdzie się nie spieszyć, jemy śniadanie kosztując chyba wszystkich dostępnych rodzajów serów, wędlin, dżemów, kombinacji muesli i jogurtów . Niebezpieczna mieszanka. Tą noc spędzaliśmy znów w jednej z malowniczych posiadłości agroturystycznych ulokowanych na wzgórzu wsród winnic, rozważamy więc, by przeczekać deszcz i chorobę, uzupełnić zaległości w mediach społecznościowych i zwyczajnie pobimbać delektując się toskańskim leniwym popołudniem. Niestety, okazuje się, że na kolejną noc miejsc w pensjonacie nie ma.
Pakujemy więc tobołki i wykorzystując okno pogodowe udajemy się w dalszą drogę.

Deszczowa Toskania wychodzi na zdjęciach niewiele gorzej niż słoneczna. Wykorzystujemy więc trochę wolniejsze tempo nafaszerowanego Gripexem i Apapem Artura i łapiemy kadry jeden za drugim.
Pogoda z nami pogrywa, raz za razem deszcz przeplata się ze słońcem próbującym przebić się zza chmury. 

Podczas jednej z przerw na kolejną dawkę Gripexu dla Artura w lokalnej pasticerii, zagaduje nas jakiś miejscowy zainteresowany naszą wyprawą. Przy okazji wspomina coś o odcinkach Strade Bianche przebiegających w okolicy. To bonus, który dostajemy w prezencie w tym dość trudnym dniu. Jak pisałam gdzieś na początku, nie byliśmy przygotowani w w żaden sposób do tej wyprawy, nie szukaliśmy, nie czytaliśmy o tym, co warto zobaczyć w Toskanii. A tu zupełnym przypadkiem lokales informuje nas o takiej perełce. Jedziemy.
Nagle ni stąd ni zowąd niebo robi się jakieś jaśniejsze, chmury się rozstępują, a Artur zaczyna czuć się lepiej. To chyba magia toskańskich białych dróg.
Białymi szutrami docieramy niespiesznie do Murlo, gdzie znajdujemy nocleg w starym średniowiecznym domu urządzonym w mocno toskańskim klimacie.

Toskańskie dzienniki – dzień 5

Kolejna noc okazuje się zdecydowanie lepsza od poprzedniej. Przeziębienie Artura zaczyna odpuszczać, z nieba, póki co, nic nie kapie. Wcześniejszy dzień przebiegał pod znakiem Strade Bianche, dziś krążymy szutrami L’Eroici, by dotrzeć do Buonconvento, miasteczka, gdzie startuje ten historyczny wyścig.

Kawę, naleśniki i specyficzny rowerowy klimat zapamiętamy na długo. To kolejne miejsce, gdzie na pewno chcielibyśmy wrócić. Nas jednak czas nagli, dlatego postanawiamy wesprzeć się zdobyczami cywilizacji i pociągiem przenosimy się na wybrzeże. Dzięki czemu wieczorem lądujemy na plaży. Wreszcie udaje się załapać choć na końcówkę zachodu słońca. Salute!

Toskańskie dzienniki – dzień 6

Ostatni dzień naszej toskańskiej przygody spędzamy na półwyspie Argentario, którego klimat zdecydowanie bardziej przypomina hiszpańskie wyspy niż Toskańskie zielone wzgórza. Tym razem jedziemy bez tobołków, które zostały na campingu. Najpierw wspinamy się malowniczymi asfaltowymi drogami wzdłuż wybrzeża, potem wpadamy w szutrowo-kamieniste ścieżki, których nie powstydził by się maraton MTB .

Właśnie w takim terenie rowery Rondo pokazują swój potencjał. Bez dodatkowego obciążenia, do którego przyzwyczajeni byliśmy w ciagu poprzednich dni, mamy wrażenie, że rowery same płyną czy to po asfalcie, czy chropowatym szutrze. Jest pięknie i znów kończymy dzień przyjemnym zachodem.

Toskańskie dzienniki – epilog

Podczas trzygodzinnej podróży pociągiem wzdłuż wybrzeża, do miejsca gdzie czeka na nas samochód i gdzie sześć dni temu zaczynaliśmy naszą przygodę, stopniowo oswajamy się z myślą, że to już koniec. Sześć dni w zupełnie innej rzeczywistości, sześć dni z głową zajętą tylko tym co przed nami, sześć dni podczas których zapisujesz w pamięci tyle wspomnień i obrazów, których nie dałoby się zapisać na milion-terabajtowym dysku.

Artykuł Toskańskie dzienniki pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Wybór tego rejonu jako celu naszych majówkowych wojaży okazał się dość przypadkowy. Planowany od dłuższego czasu wyjazd na festiwal rowerowy nad Gardą w ostatniej chwili stanął pod znakiem zapytania. Na szybko, szukając alternatywy, przypomniało mi się, że w sumie, to gdyby pojechać w podobnym kierunku tylko trochę dalej (300 km) można by jeszcze uratować te kilka wolnych dni i spędzić je oczywiście w jedyny słuszny sposób – też na rowerze, pokonując 500 kilometrową trasę wyścigu Tuscany Trail.


Tuscany Trail to klasyczny bikepackingowy wyścig, gdzie uczestnicy otrzymują tracka GPX i ich zadaniem jest w jak najkrótszym czasie pokonać wskazaną przez organizatorów trasę. Podczas wyścigu należy być samodzielnym i samowystarczalnym. Wieźć ze sobą swoje tobołki, na bieżąco organizować ewentualne noclegi, w pensjonatach, hotelach czy też pod chmurką. Wszelka pomoc z zewnątrz jest niedozwolona.

Start w Tuscany Trail od dwóch lat siedział mi w głowie. Niestety z racji pracy, jaką wykonuję ,uzyskanie urlopu w czasie, gdy się odbywa, jest praktycznie niemożliwe. Jedynym sposobem na przygodę jest więc samodzielne przejechanie tej trasy w okresie innym niż wspomniana impreza.
Dziewięć wolnych, długoweekendowych, majowych dni wydawało się do tego idealnych.


To, że Tuscany Trail w całości przebiega najatrakcyjniejszymi pod względem turystycznym rejonami i pozwala poznać Toskanię bardzo dogłębnie, dotarło do mnie dopiero w samochodzie na autostradzie, gdzieś pomiędzy Wiedniem a Linzem. Spontaniczne, organizowane na ostatnią minutę wyjazdy mają swój urok.

O TOSKANII

Toskania – kraina winnic, gajów oliwnych i zielonych pól sięgających po górzysty horyzont. Pełna jest średniowiecznych miasteczek na wzgórzach, zamków i cyprysowych alei. Niewątpliwie ma w sobie coś magicznego i przyciągającego. Wybierając się w naszą podróż, miałam odwagę i czelność w to wątpić. Po pierwszym dniu musiałam zmienić zdanie. Toskania naprawdę jest piękna i urokliwa. Sześć dni, które mieliśmy na jej poznanie, to zdecydowanie za mało.

Obszar Toskanii obejmuje zachodnie zbocza Apeninów, Kotlinę Toskańską oraz Pogórze Toskańskie. Planując podróż warto wiedzieć, że większość terenów Toskanii (90%) stanowią rejony wyżynne i góry. Jazda na rowerze nie jest tu łatwa, tym bardziej że tutejsze pagórki bywają wyjątkowo strome. Dodatkowo jazdę co chwilę trzeba przerywać, bo dobry kadr do zdjęcia, bo ładne miasteczko, bo przyjemna kawiarenka z dobrym espresso. Czas płynie tu zdecydowanie za szybko.

POGODA

Do Toskanii najlepiej wybrać się wiosną lub jesienią. Wtedy jest tam najładniej. Wiosną soczysta zieleń atakuje Cię z każdej strony. Jesienią słomiano-rude krajobrazy sprawiają, że trudno od nich oderwać wzrok. Widok złotych zachodów słońca wśród ciemnych cieni cyprysów trudno sobie wyobrazić. Latem w Toskanii jest zdecydowanie za ciepło i dużo brzydziej. Roślinność jest mniej bujna, bardziej wysuszona. Jazda na rowerze przy temperaturach w okolicach 30 stopni także do super-przyjemnych nie należy. Jeśli podobnie jak ja, na urlop poza wakacyjnymi miesiącami nie masz co liczyć, jest wyjście. Najlepszym pomysłem na lato w Toskanii wydaje mi się być wynajęcie typowego toskańskiego domu o grubych murach (nie wpuszczających ciepła do środka), najlepiej dodatkowo z basenem. Spędzanie dni nad wodą w przyjemnym cieniu cyprysów oraz popołudniowo-wieczorne przejażdżki winnicami w poszukiwaniu najpiękniejszego miejsca na łyk wina w promieniach zachodzącego słońca. Chyba już wiecie, że Toskania i mnie jednak capnęła:)

DOJAZD

Aby dotrzeć do Toskanii, do wyboru mamy zasadniczo dwa sposoby – samolot lub auto. W dobie tanich linii lotniczych znalezienie korzystnego połączenia z Bolonią lub Florencją nie jest trudne. Lot samolotem z rowerem też przestaje kogokolwiek przerażać. Na miejscu znakomicie funkcjonuje sieć połączeń kolejowych, dzięki czemu nie ma problemu z dotarciem na miejsce startu czy też z powrotem do miejsca, gdzie zostawiliśmy auto (bilet na pociąg powrotny z Albinni do Viareggio – 17 euro plus 3,5 za rower).
Samochodem w zależności od miejsca zamieszkania do zrobienia jest 1300-1600 km. W dwie osoby zamieniające się za kierownicą jest to dużo, ale gdy odpowiednio wybierzecie czas podróży, wszystko zamknie się w kilkunastu godzinach. Nam tym razem udało się nadzwyczajnie. Dawno nie widziałam tak pustych włoskich i austriackich autostrad.

KOSZTY

Winiety i opłaty za autostrady w przypadku podróży do Włoch to spory wydatek.
Winieta Czechy 10 dni – około 43 zł, winieta Austria 10 dni – około 53 zł, włoskie autostrady – 187 zł w jedną stronę plus Przełęcz Brenneńska – 9,5 Euro.

Paliwo to kolejny niemały wydatek. Najdroższe we Włoszech (1,5 euro/litr diesela), tu na pewno nie warto tankować na stacjach tuż przy autostradach, bo ceny często sięgają 1,8 euro za litr. Najlepszy pomysł to tankowanie jeszcze w Austrii, by potem skorzystać już ze stacji w jakimś włoskim miasteczku. Będzie taniej.

Noclegi wybieraliśmy na booking.com Pierwszy rezerwowany jeszcze z Polski, pozostałe na bieżąco w miarę pokonywanych danego dnia kilometrów. Średnia cena w przeliczeniu na osobę to 20 euro. W ramach tej kwoty raz nocowaliśmy w małym hotelu, dwa razy w Toskańskich agroturystykach wśród winnic i oliwnych gajów rodem z filmów, dwa razy w cempingowych bungalowach, raz w średniowiecznym miasteczku na wzgórzu.

Jedzenie wychodzi oczywiście nieco drożej niż w PL, można stołować się w supermarketach (opcja jogurt+buła jest zawsze na propsie), można w pizzeriach i miejscowych restauracjach. By poczuć smak Toskanii, warto choć raz wybrać opcję na bogato i skosztować miejscowych specjałów w postaci serów, wędlin, oliwek, grillowanych mięs i warzyw, tortellini czy ravioli, okraszając to oczywiście miejscowym winem.

Przykładowe ceny:
– pizza na kawałki: 2-3 euro za kawałek
– coca cola 0,5 litra do pizzy: 2 euro
– kawa: 1-2,5 euro
– croissant z czekoladą: 1-1,5 euro
– penne z sosem pomodoro: 8 euro
– kolacja z toskańskimi specjałami na bogato – woda, wino, deska tradycyjnych przekąsek plus danie główne w postaci jakiegoś mięcha z dodatkiem lub ravioli z mięsem i deser: 25 euro od osoby.


MAPA, TRASA, JAKI ROWER?

Wybrana przez nas trasa Tuscany Trail liczy 530 km, ma 9 000 metrów przewyższenia i przebiega w większości terenowymi odcinkami szutrowymi, górskim ścieżkami, dzikimi singlami, polami i czasem asfaltem. Początkowo plan mieliśmy taki, by szlak przejechać na rowerach typu gravel. Niestety zorganizowany specjalnie na wyprawę rower dla Artura okazał się za mały, a próby zmiany pozycji mostka i widelca spełzły na niczym. Na szybko musieliśmy więc dostosować jego rower MTB do warunków wyprawowych.

Ja jechałam więc na pełnoprawnej wyprawowej szutrówce – Rondo Ruut Al, Artur na 29 calowym Tallboy-u ze skokiem 120 mm. Jak się okazało później, zabranie tego roweru wcale nie było takim złym pomysłem.


Wracając do trasy – pierwsze dwa dni staraliśmy się trzymać dokładnie jej przebiegu, od trzeciego dnia, kiedy to dotarł do nas Adam, trzeci uczestnik wyprawy, zaczęliśmy modyfikować tracka i wplatać w niego więcej asfaltów oraz skrótów. Niestety, jak już pisałam wcześniej, 6 dni na jazdę połączoną z niewielkim nawet zwiedzaniem i cykaniem fotek to za mało jak na Toskanię. Optymalne wydawałoby się 10-14 dni. Druga rzecz to charakter szlaku, który okazał się mocno terenowy i wymagający dla gravela, przez co średnia prędkość oscylowała w okolicach 15 km/h. Było to zdecydowanie mniej niż zakładane wcześniej 25 km/h :)
 Poniżej mapa z oryginalną trasą i nasze modyfikacje.

Trasa oryginalna

Nasze wariacje

TOSKANIA NA ROWERZE – CO WARTO ZOBACZYĆ?

W internetach znajdziesz milion poradników na temat tego, co warto zobaczyć w Toskanii. Są blogi, na których znajdziesz nawet informacje i koordynaty do miejsc oraz punktów widokowych, z których sam możesz zrobić tak zwanego „toskańskiego klasyka”, jak na przykład – droga Gladiatora.

Szlak Tuscany Trail, którym się inspirowaliśmy, ułożony jest tak, by nawet osoba nie przygotowana do wyjazdu (jak my), zobaczyła wszystko to co warto zobaczyć.

LUKKA

Była pierwszym większym miastem, do którego trafiliśmy. Od razu zaatakowała nas milionem kadrów, wąskimi uliczkami i … Polakami. Gdzie się człowiek nie obrócił, tam słyszał polski język. Uroki długiego weekendu. Na dodatek w tym okresie swój długi weekend mieli też Włosi, co sprawiło, że ilośc turystów była trochę męcząca i nie pozwalała na złapanie prawdziwego klimatu tego średniowiecznego miasta.
W Lucce bardzo chciałam wejść na Torre Guinigi (charakterystyczna wieża, na której rośnie drzewo), z której rozciąga się znakomity widok na całe miasto. Niestety kolejka do wejścia zatrzymałaby nas tam na zdecydowanie dłuższy czas niż zakładany. A tego dnia do zrobienia mieliśmy jeszcze 60 km. Jeśli będziecie w Lucce warto również przejechać się wałami obronnymi okalającymi całe miasto.

VINCI

Miasteczko, niedaleko którego urodził się Leonardo da Vinci. Malutkie, ale bardzo urokliwe, jak większość tutejszych, położone na wzgórzu. W sam raz na poranne espresso z croissantem.

FLORENCJA

Co tam się odjaniepawla??? Panie….
Florencja jest stolicą Toskanii, jej ogrom powala na wstępie. Na jednej uliczce jest więcej zabytkowych budynków i kościołów niż w całym Krakowie. Stojąc pod katedrą Santa Maria del Fiore masz wrażenie, że to nie dzieje się naprawdę. Piękno w czystej postaci, piękno obiektywne, długo trzeba zbierać zęby z kafelek, którymi wyłożony jest plac, na którym stoi katedra. 


O zwiedzaniu czegokolwiek we Florencji nie było mowy od początku. Sam przejazd przez miasto i zatrzymanie się w kilku charakterystycznych miejscach zajęło pół dnia. Jedno co wiemy, to ze tam na pewno wrócimy. Nie należę do osób przepadających za zwiedzaniem, podziwianiem katedr i kościołów, ale Florencja to miasto, dla którego trzeba zrobić wyjątek.


EKSTRA TIP: Jest takie miejsce, z którego rozpościera się widok na panoramę miasta. Dotarcie tam to swego rodzaju test charakteru. Można by powiedzieć, że są trzy Levele. Większość turystów zadowala się pierwszym z nich – Piazzale Michelangelo, docierając do tarasu widokowego, gdzie ludzi jest jak mrówków, a o chwili chillu z mega widokiem można zapomnieć, nie mówiąc o dobrym zdjęciu. Można jednak zaliczyć drugi level, wspinając się nieco wyżej na taras Bazyliki San Miniato al Monte. Będąc na drugim levelu, masz zdecydowanie większy komfort, ludzi jest mniej, ale zdjęcia bez Janusza w kadrze nie zrobisz. Dla tych wytrwałych jest też trzeci level. Na początku myśleliśmy, że może płatny, ale okazało się że wystarczy przejście dwie paru schodów i lądujesz na tarasiku, gdzie dociera garstka ludzi i tu masz chwilę relaksik z mega widokiem i kopułą Santa Maria del Fiore. Zaryzykuj trzeci level. Warto. Jeśli będziesz mieć możliwość pojawienia się tam o wschodzie lub zachodzie słońca ,to będzie jeszcze większy sztos.

REJON CHIANTI

Chianti to najbardziej charakterystyczny rejon Toskanii. Brak tutaj większych miast i zabytków, są za to pejzaże z winnicami sięgającymi po horyzont. Tu nie podróżuje się od kościoła do katedry, a od jednej piwniczki z winem do drugiej. Na rowerze oczywiście degustacje nie są wskazane, jednak nocleg w jednej z winnic już jak najbardziej. Kto nie przepada za winem, ten powinien skosztować tutejszej grappy – wódki z moszczu winogron.

SAN GIMIGNANO

Myślisz „włoskie miasteczko” – przed oczami masz San Gimignano. Typowe, położone na wzgórzu, z kamiennymi uliczkami, w kolorze sjeny palonej. My trafiliśmy tam w deszczu, ale i tak zrobiło na nas ogromne wrażenie. Niestety sława tego miejsca sprawia, że ilość turystów zwyczajnie męczy.

CASOLE D’ELSA

Kolejne miasteczko na wzgórzu z zacisznymi uliczkami, malowniczymi widokami, oraz JazzClubem połączonym z kawiarnio-winiarnią, w której robimy sobie przerwę.

GROSSETO

Do Grosseto nie warto przyjeżdżać. Widać to już po analizie mapy. Miasto raczej mało turystyczne i z żadnym klimatem. Przejeżdżamy przez nie tylko dlatego, że tu dojechaliśmy pociągiem, by nieco skrócić trasę.

STRADE BIANCHE I L’EROICA

Kto z Was nie zna Strade Bienche? Białych dróg Toskanii?

Znacie? My też znamy, ale na myśl nie przyszło nam, że jesteśmy tak blisko nich.
Wszystko oczywiście zawdzięczamy przypadkowi. W miasteczku Rosia zatrzymaliśmy się szybki kawałek pizzy, nie dość, że okazało się, iż obsługująca nas pani jest Polką, to po chwili zagadał nas pewien Włoch, pytając o rowery i naszą trasę. Przy okazji zapytał o to, czy znamy Strade Bianche. Pochyliliśmy się wspólnie nad mapą i… Już wiecie co się okazało? Tak, tak. Zupełnym przypadkiem rano planując trasę wyznaczyliśmy ją zgodnie z przebiegiem wyścigu SB. Przypadek? Los? Bogowie? Czy duchy?

http://www.strade-bianche.it/en/percorso/


Jeśli planowalibyście podróż podobną do naszej, najlepszym wyjściem było by mieć jeden dzień tylko na tą trasę i wariacje wokół niej. Nam udało się przejechać tylko kilkoma fragmentami.

Podobnie historia wygląda z trasą wyścigu L’Eroica, na którą także natknęliśmy się przypadkowo. Wyścig ten jest wyjątkowy, odbywa się co roku jesienią, ale wystartować można w nim tylko na rowerze wyprodukowanym przed 1987 roku. Również ubranie należy mieć odpowiednie. Do wyboru są różne dystanse, a wyścig ma charakter raczej zabawowy i biesiadny. Na trasie rozlokowane są bowiem miejsca odpoczynkowe, gdzie można zakosztować tradycyjnych potraw kuchni toskańskiej. Ech, na poznanie tej trasy również przydałby się osobny dzień wyprawy.

https://www.eroicagaiole.com

MONTE ARGENTARIO

W ostatni dzień naszych wojaży wybraliśmy się na wyspę, a może bardziej półwysep. Zupełnie nietoskański to był dzień. Wyszło słońce i poczuliśmy się jakbyśmy byli na jakiejś hiszpańskiej wyspie, a nie we Włoszech. Najpierw klasyk klasyków nadmorską drogą, potem teren, który dla naszych 35 i 43 mm opon był sporym wyzwaniem, a na końcu zwieńczenie całego wyjazdu siedmiokilometrową wspinaczką pod Croce Monumentale, gdzie miał być zachód słońca, a było jak zawsze, czyli chmury i siąpiący deszcz. Na szczęście na zjeździe pogoda się polepszyła.

CO OMINĘLIŚMY JEŻDŻĄC PO TOSKANII ROWEREM

Jeśli doczytaliście do tego momentu, już pewnie wiecie, że czas w Toskanii płynie zdecydowanie za szybko, a nam nie udało się zobaczyć ani połowy tego co chcieliśmy. Poniżej kilka typów, które koniecznie trzeba wziąć pod uwagę będąc w okolicy.

SIENA

Drugie co do wielkości miasto na trasie Tuscany Trail. Od wieków rywalizuje z Florencją o miano tej najpiękniejszej. Dwa razy w roku na charakterystycznym rynku w kształcie muszli odbywają się oryginalne wyścigi konne Palio di Siena. Pasiasta monumentalna Katedra Sienieńska to też wynik ciągłej rywalizacji z Florencją.

MONTEPULCIANO

Jeśli już jesteśmy przy konflikcie pomiędzy Florencją a Sieną, wspomnieć trzeba o jednym z podobno najładniejszych średniowiecznych miasteczek ulokowanych na wzgórzu, o które wspomniane wyżej dwie prowincje walczyły zaciekle. Nam Montepulciano kojarzy się jednak głównie ze szczepem czerwonych winorośli i chyba głównie dlatego chcielibyśmy kiedyś je odwiedzić.

Dolina Val d’Orcia

Popularna, zwłaszcza wśród fotografów dolina Val d’Orcia niestety na naszą wizytę musi poczekać. Szkoda, bo podobno tutaj właśnie robi się 90% zdjęć, z których ludzie kojarzą Toskanię. Wspomniana na początku „droga Gladiatora” znajduje się własnie tutaj.



SORANO i PITIGLIANO

Miasta tufowe, czyli zbudowane na skale wulkanicznej, wydają się wyrastać ze skały i mają charakterystyczny kolor, ponieważ ich domy też zbudowane są z tufu.

TERME DI SATURNIA

Może to zaskakujące, ale Włochy także mają swoje gorące źródła. Co więcej, podobno są one całkowicie darmowe. Jest ich kilka, ale te najpopularniejsze są właśnie w okolicy trasy Tuscany Trail w miejscowości Saturnia. W pierwotnej wersji wyprawy plan był taki by zatrzymać się w okolicy i skorzystać z nich na koniec długiego rowerowego dnia. Na razie jednak zostało to tylko wpisane na listę miejscówek oczekujących :)



Toskania na rowerze – podsumowanie

Gdy zasiadałam do komputera, myślałam, że napiszę szybki, krótki informacyjny tekst dotyczący Toskanii z punktu widzenia rowerowego siodełka. Ani się obejrzałam a wyszło z tego 14 tysięcy znaków. Zdecydowanie za dużo, ale musicie mi wybaczyć. 
Toskania pozytywnie mnie zaskoczyła. Myślałam, że jej popularność jest sztucznie nadmuchana przez media i organizacje turystyczne. Mocno się myliłam. Tak mocno, że w moim rowerowym notatniku zaznaczyłam wykrzyknikiem, iż jeszcze kiedyś trzeba tu przyjechać na co najmniej dwa tygodnie. Może stacjonarnie, szosowo, zabierając przy okazji endurówkę, bo przecież niedaleko Massa Martima i Punta Ala. Ach te Włochy, niby je znam, niby po tylu wizytach wiem, czego się spodziewać a tu jednak zaskoczenie.

Artykuł Toskania na rowerze – gravelowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.