Jeśli do tej pory nie słyszeliście o Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to na pewno będzie dla was sporym zaskoczeniem fakt, że na Dolnym Śląsku uprawia się winorośl i produkuje winno.
Co ciekawe, początki tej działaności sięgają XII wieku.

Winnice na Dolnym Śląsku – trochę historii

Pierwszymi winiarzami na ziemiach polskich byli benedyktyni i cystersi, którzy na przyklasztornych poletkach uprawiali winorośl i wytwarzali mszalne wino. Później wytwarzaniem wina zajęło się również mieszczaństwo. Przyczyną takiego stanu rzeczy była dość prozaiczna. Zły stan dróg utrudniał przywóz tego trunku, co zaowocowało rozwojem rodzimych winnic i wytwarzaniem krajowego wina.

Szczyt rozwoju winiarstwa w regionie to rok 1787, kiedy według rocznika statystycznego na Dolnym i Górnym Śląsku (ujmowanych wówczas razem) funkcjonowało 1217 winnic!!!
Potem m.in w związku z burzliwą historią ilość winnych upraw zaczęła maleć, a w wyniku II wojny światowej i czasów tuż po niej winiarstwo na Dolnym Śląsku praktycznie wymarło.

Pierwsze próby przywrócenia upraw winnych podjęto w Polsce dopiero w latach 90. Na Dolnym Śląsku mówi się, że jedna z pierwszych była Winnica Jaworek.

Teraz, na początku XXI winna tradycja na nowo odżywa a enoturystyką zaczyna interesować się coraz więcej osób. I właśnie po to by ułatwić podróżowanie od winnicy do winnicy stworzony został Dolnośląski Szlak Piwa i Wina.

Jeśli weźmiemy pod uwagę niebywałe walory przyrodnicze rejonu Dolnego Śląska, to otrzymujemy nieskończenie wiele możliwości na spędzenie weekendu lub nawet dłuższego urlopu połączonego z degustacją specjałów znajdujących się w tutejszych przywinnicowych piwniczkach.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – wszystko co musisz wiedzieć

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina powstał w 2018 roku, łączy on ze sobą 20 winnic i 11 browarów zlokalizowanych na Dolnym Śląsku. Głównym celem powstania szlaku jest popularyzacja Dolnego Śląska z nieznanej dotąd perspektywy. Bowiem mało kto wie, że rejon ten obfituje w małe, lokalne browary rzemieślnicze i winnice, które mają bardzo wiele do zaoferowania przyjezdnym.

Szlak nie jest wyznaczony na sztywno, nie ma miejsca startu, ani mety. To gdzie pojedziemy i które miejsc wybierzemy, zależy tylko wyłącznie od nas. Pomiędzy winnicami i browarami można przemieszczać się w dowolny sposób. Można pojechać do jednej winnicy lub zrobić sobie objazdową wycieczkę po kilku miejscach. Od razu jednak mówię, że nie ma co szaleć i najlepiej wybrać na jeden raz właśnie dwa, góra trzy miejsca, bo ilość atrakcji zdecydowanie przerośnie nasze oczekiwania. Poza tym, obcowanie z winem powinno być przecież spokojne i niespieszne ;)

DSPiW – mapa

Przed wyruszeniem na szlak warto zapoznać się z atrakcjami oferowanymi przez konkretne winnice. W wielu z nich istnieje możliwość przenocowania, obowiązkowym punktem programu zawsze jest zwiedzanie winnicy i winiarni, odbywają się też degustacje z komentarzem czy uroczyste kolacje połączone ze smakowaniem win z danej winnicy.

W ramach promocji winiarstwa bardzo często odbywają się też różnego typu imprezy i wydarzenia.
Jednym z nich jest cykl spotkań „Winiarze i przyjaciele”. Podczas takiego wydarzenia w jednym miejscu przedstawiciele wielu winnic prezentują swoje najlepsze produkty, opowiadają o uprawie winorośli, prowadzą degustacje. Poza winnicami podczas imprezy wystawiają się także wytwórcy innych lokalnych produktów. W tym roku nie udało nam się zaliczyć takiej atrakcji, ale na przyszły rok na pewno rezerwuję jeden weekend na nadrobienie zaległości.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina rowerowo

Aby odwiedzić 20 winnic znajdujących się na szlaku potrzebne byłoby co najmniej 21 dni. A gdyby chcieć każdej winnicy spędzić odpowiednią ilość czasu to i jeszcze więcej.
Szybko porzuciliśmy więc pomysł, by połączyć ze sobą wszystkie miejsca na jednym wyjeździe.

Postanowiliśmy znaleźć dwie winnice położone w takiej odległości od siebie, by móc przejechać z jednej do drugiej w jeden dzień. I gdy przeglądając oferty różnych miejsc trafiłam na Winnicę Alvarium, która oferuje noclegi w hamakach tuż przy winnych krzewach, wiedziałam że – to jest to!

Bikepackingowy weekend z hamakami i winem – czy to nie brzmi dobrze?

Wyznaczenie trasy naszej wycieczki okazało się banalnie proste.
Zaczynamy z Złotoryi, w jednym z najstarszych miast w Polsce słynącym z wydobycia złota. Stąd jedziemy do Uniejowa i Winnicy Kindler z której w kilka chwil przejeżdżamy do Zamku Grodziec. Potem przecinając Przemkowski Park Krajobrazowy docieramy do drugiej Winnicy Alvarium, gdzie nocujemy w hamaczkach całe dwie noce. Z Winnicy Alvarium do Złotoryi wracamy częścią Przemkowskiego Parku Krajobrazowego i wiejskimi drogami dolnośląskich wsi i miasteczek.

Trasy poszczególnych dni wyglądają, jak poniżej.
Jeśli spodoba Wam się nasz wjazd, na spokojnie możecie ściągnąć sobie GPXy. Trasy układane pod rower gravelowy, ale oczywiście treking czy mtb też dadzą radę ;)

DSPiW – dzień pierwszy

Złotoryja

Złotoryja to jedno z najstarszych miast w Polsce. Oficjalna historia miasta sięga 1211 roku, kiedy książę Henryk I Brodaty nadał mu prawa miejskie. Od samego początku powstania miasto związane jest z wydobyciem złota. Dzisiaj już się go tutaj nie wydobywa, ale w XIII wieku wydobycie sięgało 50 kg rocznie.

Winnica Kindler

Nie przejechaliśmy daleko, bo raptem 3 kilometry, gdy wreszcie naszym oczom ukazała się pierwsza winnica. Serce zabiło mocniej. Mamy to. Nasz główny punkt programu na dzisiejszy dzień.

Trochę niepewnie wjechaliśmy na podwórko, pies zaszczekał kilka razy i po chwili zza drzwi (jak potem się dowiemy – winiarni) wyszedł Kamil, założyciel i właściciel winnicy.

Z Kamilem od razu złapaliśmy bardzo dobry kontakt, najpierw przy kawie, potem wśród winorośli opowiadał szalenie ciekawe rzeczy o swoich początkach, które w sumie cały czas jeszcze są początkami, o tym skąd w ogóle pomysł na winnicę, jak wygląda praca z winoroślą, jak wygląda cały proces powstawania wina. To wszystko było tak interesujące, że zupełnie straciliśmy poczucie czasu.

Gdy docieramy do Ostaszowa, do Winnicy Alvarium, w której spędzimy dzisiejszy nocleg, jest już ciemno, a na pola wychodzą Jelenie szykując się na rykowisko, którego zresztą będziemy w nocy świadkami.

Mimo dość późnej pory w winnicy praca wre. Okazało się bowiem, że akurat dziś odbywał się pierwszy zbiór w tym roku. Gospodarze częstują nas pyszną kolacją, a potem przenosimy się do winiarni, gdzie akurat odbywa się obrabianie zebranych winogron. To było niesamowite, zobaczyć jak robi się wino, na żywo tu i teraz.
Napiliśmy się też świeżo wyciśniętego z moszczu soku. Posłuchaliśmy o samym procesie produkcji wina. To był bardzo długi i ciekawy wieczór.

Jeśli ciekawi Was, jak to wyglądała, wszystkie momenty uwiecznione są w zapisanych Instagram Stories. To nie był moment na robienie zdjęć, a po prostu na bycie tu i teraz.

Dolnośląskim Szlak Piwa i Wina – dzień drugi

Winnica Alvarium

Winnica Alvarium to mała rodzinna winnica która powstała w 2012 r. Położona jest we wsi Ostaszów w samym sercu Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. Wina wytwarzane są tu naturalnymi metodami, a winnica prowadzona jest ekologicznie. Uprawia się tu takie szczepy jak: Solaris, Johanniter, Regent, Rondo, Gewütztraminer i Riesling.

Alvarium po łacinie oznacza ul, pasiekę. Jak pewnie się więc domyślacie, właściciele posiadają także pasiekę. I to właśnie stąd wzięła się pszczoła w logo winnicy.

Drugi dzień naszego bikepackingowego wyjazdu po Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to poza zwiedzaniem winnicy przejazd po pętli przebiegającej przez Przemkowski Park Narodowy. To miejsce okazuje się tak pełne atrakcji i niespodzianek, że zasługuje na osobny o nim wpis.

Wspomnę tu tylko, że Przemkowski Park Krajobrazowy to przede wszystkim przecudne i jedne z największych w Polsce wrzosowisk.

Mam nadzieję, że zdjęcia narobią Wam smaka na kolejny blogowy wpis.

Zachowując tradycję, z wrzosowej pętli po Przemkowskim Parku Krajobrazowy wracamy już po ciemku.
Szybko ogarniamy tobołki i ten wieczór spędzamy w obozowym, hamaczkowym klimacie.
Tu w zasadzie nie trzeba wiele komentarza.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – dzień trzeci

Trzeci dzień na Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to już w zasadzie powrót z Ostaszowa do Złotoryi. Podążamy niespiesznie leśnymi duktami Borów Dolnośląskich, na chwilę zatrzymując się przy ruchomych wydmach pod Wilkocinem, gdzie znajdują się poradzieckie, dwupoziomowe bunkry. My nie mamy odwagi wchodzić bardzo daleko, poza tym nie bardzo jest jak zostawić na zewnątrz rowery, ale dla odważnych i bez rowerów może być to całkiem interesująca do zobaczenia atrakcja.

Trzy intensywne bikepackingaowe dni, 200 km, dwie winnice, mnóstwo pięknej przyrody.
Macie ochotę?

My na pewno będziemy robić wszystko by jeszcze kilka winnic na Dolnośląski Szlak Piwa i Wina zaliczyć :)

***Kampania powstała przy współpracy z Urzędem Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego***

Artykuł Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – czyli rowerem między winnicami. pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Czym jest Via Sacra?

Podróżując Via Sacra, można odkryć monumentalne opactwa, barokowe kościoły, malowniczo położone klasztory oraz unikalne dzieła sztuki sakralnej. Szlak prowadzi przez urokliwe miejscowości, ukazując bogactwo tradycji duchowej i artystycznej tego zakątka Europy. To prawdziwa wędrówka w czasie – od średniowiecza po barok, od ciszy klasztornych murów po tętniące życiem miasteczka.

„Polska część szlaku rowerowego Via Sacra to 176 km przepięknej trasy prowadzącej przez Dolny Śląsk – idealnej zarówno dla miłośników turystyki rowerowej z sakwami, jak i dla osób jeżdżących na gravelach czy szosach.
Startujemy w Zgorzelcu, a kończymy w Chełmsku Śląskim.
Większość drogi to dobrej jakości asfalt o niewielkim ruchu samochodowym, dzięki czemu jazda jest naprawdę przyjemna. Po drodze czekają na nas malownicze miasteczka, widokowe podjazdy i sporo rowerowych emocji. Tylko miejscami nachylenie sięga powyżej 6%, a najbardziej wymagające fragmenty – pod Kościół Wang i Przełęcz Karkonoską – potrafią dobić nawet do 12%. Ale widoki zdecydowanie wynagradzają każdy metr wspinaczki.”

Trasa MTB w ramach Via Sacra to zdaniem jej twórców prawdziwa gratka dla fanów górskiego kręcenia – 197 km terenowej przygody z przewyższeniami sięgającymi +4032 m / -3776 m. Startuje w Zgorzelcu, a kończy w Kamiennej Górze, prowadząc głównie drogami gruntowymi i wąskimi, technicznymi singletrackami. Nie brakuje też odcinków utwardzonych – zazwyczaj widokowych i spokojnych, gdzie można chwilę złapać oddech.

Via Sacra – trasa i GPX

Wszystkie szczegóły dotyczące szlaku Via Sacra znajdziecie na oficjalnej stronie – www.via-sacra.info
Przyznam jednak, że w mojej ocenie jest ona mało user friendly.

Szukając tracka i informacji warto zajrzeć na polską stronę www.dolnyslaskrowerem.pl

Moje tracki znajdziecie oczywiście na Stravie.
A GPXa – o tutaj pod przyciskiem.

Relacja filmowa

Trzy dni spędzone na trasie z pięknymi widokami, przemyśleniami i ceika ostkami na temat odwiedzanych miejsc.
ZAPRASZAM i wiecie co? SUBSKTYBUJCIE :)

Co mijamy na trasie Via Sacra

Podróżując trasą Via Sacra trzeba koniecznie zobaczyć obowiązkowe punkty, które znajdziecie poniżej oraz w filmie.
Myślę jednak, że każdy powinien dać się ponieść szlakowi i przeżyć tę podróż na swój sposób.
Gdy jesteśmy w drodze zwracamy uwagę na mijane rzeczy, inaczej je przezywamy i dla każdego wartościowe mogą okazać się zupełnie inne miejsca.

Opactwo Pocysterskie w Krzeszowie

Jednym z najważniejszych punktów na Via Sacra po polskiej stronie jest Opactwo Pocysterskie w Krzeszowie, często nazywane „Europejską Perłą Baroku”. To sanktuarium maryjne o kilkusetletniej tradycji, miejsce szczególnego kultu i duchowej koncentracji regionu.

Największe wrażenie robi bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – monumentalna świątynia z XVIII wieku, ozdobiona niezwykle bogatymi freskami Michaela Willmanna, nazywanego „śląskim Rembrandtem”. Wnętrze zachwyca przepychem barokowej sztuki, pełne jest symboli i detali, które można odkrywać godzinami.

Na terenie opactwa znajduje się także kościół św. Józefa, słynący z cyklu malowideł Willmanna, klasztorne zabudowania oraz malowniczy cmentarz. Krzeszów to nie tylko zabytek, ale i żywe centrum duchowości – od wieków przyciąga pielgrzymów oraz podróżników, którzy chcą poczuć niezwykłą atmosferę miejsca.

Kamienna Góra

Stary rynek w Kamiennej Górze nosi dziś nazwę placu Wolności.
Najstarsza zabudowa pochodzi z XVII i XVIII wieku.
W jednej z barokowych kamienic znajduje się Muzeum Tkactwa.

Przełęcz Kowarska i Kowary

Przełęcz Kowarska to łącznik pomiędzy majestatycznymi  Karkonoszami a Rudawami Janowickimi. Pod przełęczą przebiega nieczynny tunel kolejowy o długości 1025 m łączący niegdyś Kowary i Ogorzelec. Przez przełęcz przebiega tak zwana Droga Głodu, która swą nazwę zawdzięcza kryzysowi nieurodzaju, upadkowi tkactwa, a tym samym głodu, który nawiedził te tereny w latach 50 XIX w. i skłonił władze pruskie do pomocy publicznej za prace przy budowie dróg.

Kowary, położone u podnóża Karkonoszy, maja bogatą historię związaną głównie z górnictwem sięgającym tutaj XII w. W czasach nowożytnych miasto zasłynęło z wydobycie rud żelaza a w XX w. zyskało znaczenie strategiczne dzięki eksploatacji uranu na potrzeby ZSRR.

Dziś dawna prace górników można poznać w turystycznych podziemnych trasach, takich jak Sztolnia Kowary czy Kopalnia Podgórze. Miasto znane jest tez z produkcji wyrobów tkackich i unikatowego klimatu uzdrowiskowego.

Kościół Wang

To chyba najbardziej egzotyczny kościół w Polsce – drewniana świątynia, która powstała w Norwegii ponad 800 lat temu. Przeniesiona do Karpacza, do dziś zachwyca swoją skandynawską architekturą, smoczymi zdobieniami i historią, która łączy północ Europy z Karkonoszami.

Kościół Wang w Karpaczu to jedna z najbardziej niezwykłych świątyń w Polsce i symbol całych Karkonoszy. Powstał na przełomie XII i XIII wieku w Norwegii, w miejscowości Vang – stąd jego nazwa. W XIX wieku został rozebrany, przetransportowany do Berlina, a następnie dzięki hrabinie von Reden sprowadzony do Karpacza.

Świątynia zbudowana jest z sosny norweskiej i łączona bez użycia gwoździ. Jej architektura – z charakterystycznymi smoczymi zdobieniami, rzeźbionymi portalami i masywną konstrukcją – przenosi w świat skandynawskich legend i wczesnego średniowiecza.

Dziś Kościół Wang pełni funkcję parafialną, ale jest też jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków w Sudetach, przyciągając turystów z całej Europy. Otoczony górskim krajobrazem, stanowi nie tylko perełkę architektury, ale i miejsce zadumy.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze to jedna z największych i najpiękniejszych barokowych świątyń na Dolnym Śląsku. Został wzniesiony w latach 1709–1718 jako tzw. kościół łaski – powstał dzięki decyzji cesarza Leopolda I, który pozwolił protestantom na budowę kilku reprezentacyjnych świątyń na Śląsku.

Świątynia zachwyca monumentalną architekturą, bogatymi zdobieniami i niezwykłym, centralnym układem wnętrza, wzorowanym na kościele św. Katarzyny w Sztokholmie. Do dziś wyróżniają ją eleganckie empory, barokowe ołtarze oraz imponujący prospekt organowy.

To nie tylko zabytek, ale także ważne centrum życia religijnego i kulturalnego miasta – miejsce koncertów, spotkań i uroczystości, które łączą tradycję z nowoczesnością.

Wieża Książęca w Siedlęcinie

W Siedlęcinie stoi niezwykła wieża książęca z XIV wieku. Łatwo policzyć, że ma ona ponad 700 lat. W jej wnętrzu kryją się unikalne freski z legendą o sir Lancelocie z Jeziora – jedyne  takie na świecie. To miejsce, gdzie średniowieczne legendy spotykają się z historią Śląska

Park Krajobrazowy Doliny Bobru i Zapora Pilchowicka

Zapora Pilchowicka na Bobrze to jedna z największych i najstarszych zapór wodnych w Polsce. Powstała na początku XX wieku, a jej budowa była odpowiedzią na katastrofalną powódź z 1897 roku. Monumentalna konstrukcja ma ponad 60 metrów wysokości i blisko 300 metrów długości, a za nią rozciąga się malowniczy zbiornik – Jezioro Pilchowickie.

To miejsce od lat fascynuje podróżników i fotografów. Potężny mur zapory kontrastuje z zielonymi wzgórzami, a okolica jest idealna na wycieczki rowerowe i piesze. Zapora była też planem filmowym – m.in. kręcono tu sceny do „Mostu nad doliną” oraz… planowano kaskaderski wyczyn w serii „Mission Impossible”.
Dziś to nie tylko świadectwo inżynieryjnej myśli sprzed ponad 100 lat, ale i niezwykle malowniczy punkt na mapie Dolnego Śląska.

Lubomierz

Lubomierz to jedno z najmniejszych miasteczek Dolnego Śląska, ale ma ogromne znaczenie kulturalne. To właśnie tutaj od lat odbywa się Ogólnopolski Festiwal Filmów Komediowych, a miasto na trwałe wpisało się w historię kina dzięki kultowej komedii „Sami swoi”. W centrum znajduje się niewielkie Muzeum Kargula i Pawlaka, które z humorem przypomina sceny z tego filmu i przyciąga turystów z całej Polski.

Lubomierz to także malowniczy rynek z zabytkowymi kamienicami, klasztor sióstr benedyktynek i spokojna, nieśpieszna atmosfera małego dolnośląskiego miasteczka. To świetne miejsce, by złapać oddech w trasie – kawa na rynku smakuje tu wyjątkowo dobrze.

Gryfów śląski

Gryfów Śląski to miasteczko z długą historią, sięgającą średniowiecza. Jego sercem jest rynek z pięknym ratuszem z XVI wieku i otaczającymi go kolorowymi kamienicami. Spacerując po centrum, można poczuć atmosferę dawnych czasów – to jedno z tych miejsc, gdzie historia spotyka się ze spokojnym rytmem codziennego życia.

Na uwagę zasługuje także kościół św. Jadwigi z gotyckim prezbiterium i barokowym wyposażeniem, a w okolicy miasta znajduje się Jezioro Złotnickie – malowniczy akwen, idealny na krótki odpoczynek. Ciekawostką jest również dawna linia kolejowa biegnąca przez most na Kwisie – to świetny punkt widokowy i ulubione miejsce fotografów.

Zamek Czocha

Zamek Czocha, położony nad Jeziorem Leśniańskim, to średniowieczna warownia z XIII wieku, która przez wieki pełniła funkcję obronną, rezydencjonalną, a nawet tajnej szkoły wywiadu w okresie międzywojennym. Dziś zachwyca swoją monumentalną sylwetką i bajkowym klimatem – to miejsce, które przyciąga zarówno miłośników historii, jak i fanów filmów czy seriali, bo zamek był scenerią wielu produkcji.

Na turystów czekają zwiedzanie komnat, tajemnicze przejścia i legendy – m.in. o „studni niewiernych żon”. Dodatkowo, z zamkowych murów rozpościera się wspaniały widok na Jezioro Leśniańskie i otaczające je lasy.

Leśna

Leśna to niewielkie miasteczko położone w sercu Dolnego Śląska, znane przede wszystkim z sąsiedztwa Zamku Czocha i malowniczych jezior – Leśniańskiego oraz Złotnickiego. Jednak sama Leśna ma też swój niepowtarzalny klimat. Urokliwy rynek z ratuszem i kamienicami, zabytkowy kościół św. Jana Chrzciciela czy dawne mury miejskie przypominają o długiej historii osady sięgającej średniowiecza. Leśna jest też świetnym punktem wypadowym na rowerowe i piesze trasy, zarówno w kierunku Gór Izerskich, jak i Pogórza Izerskiego. 

Zbiornik i zapora Niedów

Zbiornik Niedów, znany też jako Zalew Witka, to sztuczne jezioro na polsko-czeskim pograniczu. Okolica zbiornika jest spokojna, pełna ścieżek i dzikiej przyrody, dzięki czemu świetnie nadaje się na rowerowe wycieczki czy piesze spacery.

W sierpniu 2010 roku przez region przeszła katastrofalna powódź. Woda wezbrała tak gwałtownie, że spiętrzenie na rzece Witka zniszczyło fragment zapory. Zbiornik został niemal całkowicie opróżniony, a fala powodziowa spustoszyła okoliczne wsie, zwłaszcza Radomierzyce. 

Pałac w Radomierzycach

Pałac w Radomierzycach został wzniesiony w XVII wieku w stylu barokowym, a następnie przebudowany w XIX wieku. Była to okazała rezydencja szlachecka z pięknym parkiem i folwarkiem, która przez wieki stanowiła ważny punkt w krajobrazie Pogórza Izerskiego.

Niestety, II wojna światowa i powojenne dzieje przyniosły pałacowi upadek – najpierw służył jako magazyn, potem popadał w coraz większą ruinę. Do dziś zachowały się monumentalne mury i fragmenty dekoracji, które pozwalają wyobrazić sobie dawny splendor rezydencji.

Miejsce owiane jest również legendami – mówi się, że tuż przed końcem wojny gromadzono w pałacu archiwa i dokumenty III Rzeszy, a niektórzy wierzą, że w podziemiach mogą kryć się cenne zbiory lub tajemnice z tamtych czasów.

Europejskie Centrum Pamięć, Edukacja, Kultura w Zgorzelcu

Europejskie Centrum Pamięć, Edukacja, Kultura w Zgorzelcu mieści się w budynku dawnego Stalagu VIII A – niemieckiego obozu jenieckiego z czasów II wojny światowej. To właśnie tu w latach 1939–1945 więziono ponad 120 tysięcy żołnierzy z wielu krajów Europy, w tym także Polaków.

Centrum powstało jako wspólna inicjatywa polsko-niemiecka, by upamiętnić ofiary wojny i szerzyć ideę pojednania. Wystawy i multimedialne ekspozycje pozwalają poznać codzienność jeńców, realia obozowe, ale też niezwykłe wydarzenia, jak chociażby fakt, że właśnie tu powstało jedno z najważniejszych dzieł muzyki XX wieku – „Kwartet na koniec czasu” Oliviera Messiaena, francuskiego kompozytora i jeńca tego obozu.

To miejsce nie tylko pamięci, lecz także edukacji – organizowane są tu warsztaty, spotkania i projekty kulturalne.

Zgorzelec

Zgorzelec to miasto na Dolnym Śląsku, położone nad Nysą Łużycką. To szczególne miejsce, bo dzieli je rzeka – po polskiej stronie mamy Zgorzelec, a po niemieckiej Görlitz. Dawniej było to jedno miasto, dziś stanowi przykład polsko-niemieckiej współpracy i otwartości.

Spacerując po Zgorzelcu, warto zajrzeć na urokliwe bulwary nad Nysą, skąd rozpościera się piękny widok na starówkę Görlitz. Atrakcją są także zabytkowe kamienice, Dom Jakuba Böhme – słynnego filozofa mistyka urodzonego właśnie tu, czy Miejski Dom Kultury z charakterystyczną kopułą.

Miasto jest też pełne życia kulturalnego – odbywa się tu m.in. coroczny festiwal „Jakuby”, który nawiązuje do dawnej tradycji kupieckiej i jednoczy mieszkańców obu stron granicy. 

Görlitz

Görlitz to miasto położone tuż za granicą, po drugiej stronie Nysy Łużyckiej, naprzeciw Zgorzelca. Nazywane jest „miastem stu wież i stu kamienic”, bo rzeczywiście zachwyca bogactwem architektury – od gotyku i renesansu, po barok i secesję. Co ciekawe, Görlitz nie zostało zniszczone podczas II wojny światowej, dlatego spacer po starówce to prawdziwa podróż w czasie.

Do najważniejszych atrakcji należą:

• Rynek Dolny z ratuszem i pięknymi kamienicami kupieckimi,
• Kościół św. Piotra i Pawła – monumentalna gotycka świątynia z charakterystycznymi wieżami,
• Most Staromiejski łączący Görlitz ze Zgorzelcem,
• Wieża Reichenbacher i inne średniowieczne baszty obronne,
• Katedra św. Jakuba – ważny punkt na Drodze św. Jakuba,
• oraz liczne secesyjne kamienice, które sprawiają, że Görlitz często staje się planem filmowym.

Miasto zyskało przydomek „Görliwood”, bo kręcono tu sceny do takich filmów jak „Bękarty wojny” Tarantino, „Lektor” czy „Grand Budapest Hotel”.

Görlitz to świetne miejsce na rowerowy przystanek. Przez miasto przebiega EuroVelo 9 i 13, a trasy prowadzą malowniczo wzdłuż Nysy Łużyckiej. Jeśli masz chwilę, warto zejść z roweru i przespacerować się starówką – rower można bezpiecznie zostawić na rynku lub przy bulwarach.

Via Sacra – dla kogo?

Via Sacra to nie tylko szlak pielgrzymkowy. To podróż przez miejsca, które mają duszę – przez klasztory, pałace, miasteczka, w których historia wciąż oddycha między starymi murami. Jadąc tą trasą, miałam wrażenie, że każde z nich szepcze coś innego – o wierze, o czasie, o ludziach, którzy tu byli przede mną.
To też piękny przykład, że granice są tylko na mapie – bo po drodze Polska, Czechy i Niemcy łączą się w jeden wspólny rytm.

Dla mnie Via Sacra to trasa, która uczy uważności. Nie jest o pośpiechu ani o kilometrach, ale o chwilach, które zostają w pamięci: zapach lasu po deszczu, echo dzwonów w dolinie, rozmowa z przypadkowo spotkaną osobą.
To właśnie takie momenty sprawiają, że zsiadasz z roweru i myślisz: warto było tu przyjechać.

VIA SACRA – materiał powstał w ramach współpracy z Dolnośląską Organizacją Turystyczną

„Via Sacra- wkład w transgraniczne usieciowienie i rozwój produktu turystycznego” nr rej. PLSN.02.02-IP.01-0002/23

Projekt współfinansowany jest przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu współpracy Interreg Polska – Saksonia 2021-2027

Artykuł Via Sacra – śladami historii i duchowości Dolnego Śląska pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Sytuacja zmieniła się gdzieś w okolicy połowy lutego tego roku, kiedy to organizatorzy Race Trought Poland zapowiedzieli, że przeprowadzą w tym roku także serię brevetów. Na dodatek takich o bardziej górskim charakterze. Nie mogło być inaczej. Zajrzałam do startowego kalendarza i zapisałam się na jeden z nich. Od razu opłaciłam start i nie było już odwrotu, marudzenia i wymigiwania się.

Co to jest brevet?

Jak podaje Fundacja Audax Poland:

Tradycja rozgrywania brevetów sięga 1897 roku, kiedy to grupa włoskich rowerzystów przejechała w ciągu jednego dnia trasę między Rzymem a Neapolem. Było to dokładnie 230 kilometrów. W ówczesnych trudnych warunkach kolarskich wysiłek ten uznano za bardzo „odważny”.

W 1904 Henri Desgrange (twórca Tour de France) założył Audax France a nowo utworzonemu Audax Club Parisien nadał uprawnienia do certyfikowania brevetów organizowanych na zasadach Audax we Francji.

Audax Club Parisien (ACP) – jak sam o sobie pisze, skupiał zaawansowanych turystów rowerowych, którzy pokonywali długie dystanse ze średnią prędkością 18 km/h (sic!). W tamtym czasie tylko 200-kilometrowy dystans uznano za brevet, którego ukończenie uprawniało kolarza do otrzymania miana „Audax”. Poza tym ACP organizowała przejażdżki na 300 i 400 kilometrów. Nieco później pojawiły się przejażdżki na 600 kilometrów.

Potem oczywiście historia się nieco skomplikowała i o tym lepiej jak przeczytacie już w źródłach – Audax Club Parisien

Inaczej brevety bywają określane jako BRM (Brevets Randonneurs Mondiaux) – czyli w moim własnym tłumaczeniu – międzynarodowy certyfikat amatora długich dystansów :)

Paris-Brest-Paris PBP to największa impreza brevetowa na świecie organizowana przez ACP co cztery lata. Trasa z Paryża do Brestu i z powrotem liczy ok 1200km. W tym brevecie zazwyczaj bierze udział kilka tysięcy kolarzy z całego świata

Brevety w Polsce

W wszystkie informacje dotyczące imprez organizowanych w polsce znajdziecie tutaj – /brevety.pl/

Aktualna lista brevetów rozgrywanych w Polsce z informacją o homologacji znajduje się tutaj – brevety.pl/brevets

Brevet Serce Kotliny – film

Zanim przejdziecie do galerii i krótkiego opisu. Zapraszam Was na film, myślę, że on najlepiej pokazuje klimat tej imprezy.
Oczywiście większość na filmie, jak za wsze jadę sama, ale cóż, taki los kobiety w średnim wieku i o średniej kondycji :)

Serce Kotliny – fotorelacja

Tak było, nie kłamię.
Chcesz sprawdzić?
W czerwcu w Ożarach odbywa się kolejny brevet.
Tym razem 300.
Zapisałam się wczoraj na niego.
Ty tez tak zrób.
Nie będziesz żałować ;)

Artykuł Brevet Serce Kotliny – 200 km pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.