„Polacy są tak agresywni, a to dlatego, że nie ma słońca nieomal przez siedem miesięcy w roku, a lato nie jest gorące”

Co roku w okolicy lutego i marca staram się, choć na chwilę przenieść w nieco bardziej sprzyjające jeździe na rowerze i ogólnemu funkcjonowaniu rejony.

W tym roku doładowanie energią i witaminą D postanowiłam zrobić razem z Arkiem Perinem i jego Arek Bike Center, wspólnie organizując rowerowy obóz w San Remo. Obóz ten jednak miał być nietypowy, bo zorganizowany specjalnie dla dziewczyn.

Dzień 1/2 – USTROŃ, SAN REMO i DIANO MARINA

Każdego wieczoru w garażu odbywa się tajna narada dotycząca organizacji dnia następnego. Pierwsza obozowa narada jest szczególna. Babski wyjazd to i prezenty dla pań być muszą.

Siedem silnych i twardych babek, którym nie straszne liguryjskie skały i sanromolańskie wertepy. Ty też możesz być jak my. Wystarczy wsiąść na rower.

Dzień 3 – FINALE LIGURE – DH MAN i DH WOMAN

Dzień 4 – SAN REMO – TUBI DI SAN LORENZO I DUE MURI

TUBI DI SAN LORENZO oraz DUE MURI to dwie trasy, na które warto przyjechać już rozjeżdżonym. Nie ważne, jak dziwnie by to nie brzmiało.

W ten dzień postanowiłam więcej jeździć niż pstrykać, więc i fotek wielu nie ma. Są za to lody i powrót nadmorską promenadą do domu.

Dzień 5 – REGENERACJA i PLAŻING

Pan Bóg odpoczywał siódmego dnia. My zmęczyliśmy się szybciej.
W sumie nie wszyscy, bo byli i tacy, co piątego dnia zauroczeni wałkowali „mostek”. Ja postanowiłam wyczilować i zresetować system. Pięć dni bez przerwy z ludźmi dla mojej głowy to zdecydowanie za dużo. Wzięłam plecak, kilka eurasków, aparat i pomaszerowałam na plażę. W nadmorskim barze nabyłam dwie buteleczki Birra Moretti oraz Pizzę Salami Picante.
Znalazłam osłoniety od wiatru dołek na plaży i zaległam.
Zdjęć żadnych nie zrobiłam, bo okazało się, że karta pamięci została w laptopie. Przeznaczenie? Możliwe.
Dobrze, bo będzie przynajmniej powód by tu wrócić i skraść milionem zdjęć trochę uroku tutejszych nadmorskich uliczek.

Odpoczynkowy wieczór był okazją do pogrzebania w rowerze. Oczywiście nie ja grzebałam, tylko pan trener-instruktor-mechanik Arkadiusz Perin, który to sprzedał mi znakomity sposób na polepszenie komfortu działania moich ulubionych Guide-ów.

Na zakończenie dnia zaś przewidziana była atrakcja w postaci przeprowadzenia video-analizy jazdy każdej z nas. Filmiki nagrywane podczas szkolenia znakomicie wychwytują charakterystyczne błędy i niedociągnięcia. Szkoda tylko, że tak trudno je potem poprawić i skorygować.

Dzień 6 – DOLCEACQUA

To moja ulubiona trasa. Dokładnie opisałam ją już tutaj.
Jeśli z danego dnia jest mało zdjęć, wiesz że było dobrze, bo nie miałeś nawet ochoty wyciągać aparatu.

Dzień 7 – łojenie i wyjazd – Ustroń

Siódmego dnia każdy miał wybór. Połoić jeszcze jedną z łatwiejszych okolicznych trasek, lub mentalnie przygotować się do powrotu do kraju.
Wybrałam to drugie. Chciałam by ostatnim wspomnieniem z San Remo były skaliste trasy Dolceacqua.

Do następnego.

Jeśli spodobał Ci się obozowy klimat zajrzyj na stronę Arka – AREK BIKE CENTER a za rok zapraszam na kolejny obóz GIRLS ONLY :)

Artykuł San Remo z Arek Bike Center – dziewczyński obóz rowerowy pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

San Remo nie jest dla piździpączków.

Gdy podczas rozmów ze znajomymi wspominaliśmy im, że w tym roku na zimowy obóz wybieramy się do Sam Remo, 90% z nich robiło wielkie oczy i coś tam przebąkiwało, że trasy tam należą do dość trudnych. Napędzili nam tym sporego pietra, ale z wiarą w zapewnienia Arka mieliśmy nadzieje, że mimo wszystko nie spędzimy wyjazdu na ciągłym sprowadzaniu.

Po pierwszym rekonesansie dotarło do nas, co w ustach znajomych oznaczało pojęcie „trudności”. Faktycznie, miejsce to nie jest dobre dla początkujących riderów, a charakter tras wymaga posiadania całkiem sporych umiejętności.
Uwierz na słowo, by tutaj przyjechać trzeba być bardzo świadomym bikerem.

Drugie co ci pomoże to odpowiedni rower.

• Jeśli masz zjazdówkę to w pełni wykorzystasz potencjał tras i na pewno będziesz czuł się bezpiecznie.
• Jeśli masz rower enduro o skoku 160/150 i nie jesteś Sławkiem Łukasikiem to jazda w San Remo będzie dla ciebie bardzo rozwijająca. Przełamywaniem barier i idealny trening przed sezonem startowym (o ile startujesz w zawodach). Po wizycie na „Boreliozie” każdy szlak w Polsce zrobisz z palcem … na gripie, a nie klamce hamulca.
• Jeśli masz rower typu all mountain i z mniejszym skokiem, nie daj boże sztywny to zdecydowanie po tygodniu jazdy w San Remo będzie należał ci się słuszny szacunek. Długość skoku i kąty mają znaczenie i mocno zmieniają odczucia z jazdy po tutejszych trasach.

Jeździmy tylko w dół.

Mimo iż nasz pobyt w tych rejonach trwał tylko 10 dni to wystarczyło, by zupełnie nieobiektywnie stwierdzić, że nie jest to miejsce na całodzienne wycieczki enduro. Owszem, można. Bo kto komu zabroni wdrapywania się przez kilka godzin na górę po to, by potem nie mieć sił na wymagający zjazd. Jednak zdecydowanie przyjemniejsza i efektywniejsza jest możliwość jazdy tylko w dół. Te szlaki miażdżą i wysoko stawiają poprzeczkę. Nawet małe zmęczenie spowodować może błąd którego twarde skały nie wybaczą (ja w ciągu siedmiu dni jeżdżenia popełniłam jeden i żebra dalej nie pozwalają na trenowanie zdobytych podczas wyjazdu umiejętności na rodzimych szlakach).
Podsumowując – we Włoszech jest wiele wartych zobaczenia miejsc, gdzie można jeździć zarówno w dół jak i w górę. San Remo niekoniecznie musi być jednym z nich.

Grunt to wiedzieć, gdzie jeździć.

Do wyboru są trzy opcje.

• Możesz spakować rower do samochodu, przyjechać na miejsce i i oddać się samodzielnej, nieograniczonej eksploracji terenu.
• Trochę łatwiej będzie jednak gdy zajrzysz na kilka internetowych stron (Ja polecam tą) i zdasz się na porady i wskazówki miejscowych.
• Trzecie, najłatwiejsze rozwiązanie polega znów na skorzystaniu z firm oferujących obozy ale o tym już pisałam, więc sobie poszukajcie.

Support

W San Remo dobrze mieć support. To naturalne następstwo punktu pierwszego.
Na początek każdej trasy trzeba dostać się autem.
Jak to zrobić?

• Możesz zafundować swojej dziewczynie/swojemu chłopakowi niezapomniany tydzień we Włoszech polegający na wywożeniu cię samochodem w górę po przyjemnych górskich, asfaltowych serpentynach. Czy po takim tygodniu związek przetrwa? Hmmm.
• Możesz z ekipą znajomych zorganizować busa z przyczepką, lub dobry bagażnik na samochód osobowy i wymieniać się za kółkiem co któryś zjazd. Biorąc pod uwagę zmęczenie jakie łapie się na tutejszych wertepach to pomysł dłuższego odpoczynku co jakiś czas nie jest zły.
• Możesz też skorzystać z firm organizujących takie wyjazdy i w swojej ofercie mających wywóz na górę. Totalbikes i ABC to chyba potentaci na rynku :)
• Można też zaryzykować skorzystanie z oferty miejscowych sklepów rowerowych, które organizują wywoź do góry. Tej opcji nie ogarniałam, więc jak ktoś z Was ma doświadczenia to chętnie dowiem się, jak to faktycznie funkcjonuje.

W San Remo musisz mieć sprzęt godny zaufania.

Jednym słowem:
– dobre opony – waga nie ma tutaj znaczenia. Lub inaczej – wbrew pozorom – im ciężej, tym lepiej. Szmaciane opony nie dadzą rady. Szorstkie kamienie ścierają bieżnik bardzo szybko, a ich ostre krawędzie potrafią w jednym momencie zepsuć całą frajdę z jazdy. Mój żelazny zestaw – Magic Mary i Hans Dampf z pomocą Trezado dał radę, pamiętajcie jednak, że ja kobita jestem i jeżdżę raczej mało agresywnie :)
– zapasowy komplet dobrych opon, jak wyżej,
– dętki, mleko
– dobry zapas klocków hamulcowych
– zapasowa korba – chodzą słuchy, że na tych trasach urywa się to i owo :)

Mam nadzieję, że te kilka rad okaże się pomocne w podjęciu decyzji, czy San Remo to odpowiednie miejsce dla Ciebie.

Jeśli mój wpis zachęcił cię do odwiedzenia San Remo, na pewno dobrym uzupełnieniem będą pozostałe notki z tej kategorii:

Dolceacqua enduro
Włoskie klimaty

Autorem wszystkich zdjęć jest Ewa Kania

Artykuł San Remo – krótki rowerowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Urban enduro w San Remo to połączanie przyjemnego z pożytecznym. Zdjęcia nie oddadzą klimatu, ale zapraszam choć na chwilę na bruki wąskich zaułków.

Collect moments, not things.

Artykuł Urban enduro w San Remo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Wybór tras zjazdowych w Dolceacqua jest spory. Wariant, który my wybraliśmy na ten dzień to trasa zawodów EES z 2015 roku. Tak na prawdę to dwie połączone ze sobą ścieżki zwane przez miejscowych jako Marcora i Lo Sparo . Możliwość poznania trasy zawodów na światowym poziomie było wartościowym doświadczeniem, które mocno przedefiniowało pojęcie enduro w naszych głowach.

Podobnie jak w przypadku większości tras w San Remo i tutaj bardzo opłaca się posiadać samochód. No chyba, że twoja żelazna łyda na luzie przyjmuje kilkunastokilometrowe podjazdy.
Jeśli jednak wolisz swoje siły zachować na soczysty zjazd, wybierz wspomaganie i z San Remo podjedź do miasteczka Ventimiglia, by następnie wąskimi, dość ekstremalnymi „asfaltami” wdrapać się na początek trasy widoczny na tracku. Stamtąd zaczyna się przyjemny singlowy podjazd na Monte Morgi.

Podjazd jest w całości do zrobienia na rowerze, momentami wymaga jednak sporych umiejętności. W naszej grupie tylko Arek dał radę.

Po wjechaniu na szczyt pozostaje tylko przywdziać ochraniacze, rozluźnić się i dać ponieść trasie, która na początku jest bardzo płynna i przyjemna, co pozwala na dobrą rozgrzewkę.

Po dostarczeniu do mięśni odpowiedniej ilości tlenu, przychodzi czas na zastrzyk adrenaliny.
Rozpoczynają się kamienne sekcje, przeplatane odpoczynkowymi singlami.

Wybór linii w niektórych momentach nie jest łatwy. Do pokonania skomplikowanych kamiennych układów można zastosować technikę „łubudubu” (jeśli masz zjazdówkę) lub bardziej kreatywnie podejść do sprawy (w przypadku roweru o skoku 160 i mniej).

Zjazd daje sporo satysfakcji i na endurówce takiej jak mój Tolek jest cały do ogarnięcia.
Są momenty gdy serce bardziej zabije, ale to jeszcze bardziej podkręca.

Co jakiś czas warto jednak rzucić okiem gdzieś dalej niż tylko przednie koło. Jazda granią funduje widoki, że głowa mała.

Podsumowując, trzeba jasno powiedzieć – trasy Dolceacqua Marcora i Lo Sparo łatwe nie są.
Na szczęście trudne odcinki przeplatane są odpoczynkowymi singlami.
W mojej ocenie według skali G3R – trudność P3 z dwoma elementami P4.
Po dwóch podejściach i opatentowaniu kilku miejsc przejechałam całość bez żadnej pomyłki.
Szlak polecam zdecydowanie osobom, które już coś potrafią na doskonalenie skilla, a osobom które owego skila już mają na dobrą rozgrzewkę przed innymi ścieżkami, które oferują tutejsze tereny.

Pozdrowienia z San Remo

mamba

Artykuł San Remo – Dolceacqua Marcora i Lo Sparo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.