Accent Peak Lady – hardtail dla wymagającej dziewczyny

Accent Peak Lady – specyfikacja

To już drugi wpis na blogu o modelu Accent Peak Lady. Pierwszy pojawił się dwa i pół roku temu: https://mambaonbike.pl/accent-peak-lady-quick-test/. W zasadzie poza drobnymi poprawkami wiele od tego czasu w tym rowerze się nie zmieniło. Widać, że projektowany jest przez osoby same jeżdżące na rowerze, mające za sobą wiele startów, czujące maratonowego, górskiego ducha.

Rower jest spójnie złożony, charakteryzuje go dobry stosunek ceny do jakości. W zasadzie na pierwszy rzut oka nie znalazłam nic, co trzeba byłoby lub chciałabym zmienić.

Accent Peak Lady jest idealny na początek górskiej rowerowej przygody, gdy nie jesteśmy jeszcze pewni, czy to nam się spodoba i nie chcemy wydawać bajońskich sum na rower, który potem może więcej stać w garażu niż jeździć. Choc zapewniam, która z Was wsiądzie na Peaka, ta od razu poczuje to coś.

Z Accentem Peak Lady spędziłam cztery tygodnie. Na pierwszy strzał poszła Srebrna Góra i kompleks Trasy Enduro Srebrna Góra

Rower na krętej ścieżce podjazdowej zachowywał się bardzo zwrotnie i żwawo piął się do góry. Po zablokowaniu widelca odczucie efektywności jazdy jeszcze bardziej się poprawiło. Przypomniałam sobie, jak to czasem fajnie jest stanąć na pedały i podjechać fragment na stojąco (w fullu możesz o tym zapomnieć). Mała zębatka z przodu zdecydowanie ułatwiała zadanie. Przy 26 zębach najgorsze stromizny nie były straszne straszne.

Na zjazdach był niestety jeden feler – sztyca. Jestem niemal pewna, że w niedługim czasie do wszystkich rowerów MTB dodawać będą regulowaną sztycę. Taka mała rzecz a radykalnie poprawia nie tylko komfort rowerzysty ale i bezpieczeństwo. Póki co w Accencie sztycę na zjazdy musiałam wsuwać za każdym razem ręcznie. Dopiero wtedy rower pokazywał na co go stać. Wklejanie się w bandy, praca rowerem pod sobą, odpowiednia pozycja na stromych zjazdach.

Pomysł wizyty na Srebrnej Górze okazał się bardzo dobry właśnie ze względu na zjazdy. Zawsze bywam tu na rowerze w pełni amortyzowanym. Sprawdzenie sztywniaka w tych warunkach to solidna próba. Accent wyszedł z niej bez szwanku. Ja też. Rower poleca się na zjazdy :)

Po ekstremalnym górskim wyzwaniu przyszedł czas sprawdzenia roweru na leśnych ścieżkach w okolicy Katowic. I cóż tu mogę napisać? Rower poleca się też na leśne ścieżki wokół miast i w parkach :)

Accent Peak Lady – maraton w Zdzieszowicach

Co roku w okolicy wiosny powracają do mnie wspomnienia z dawnych lat i pojawia się chęć powrotu do maratonowego ścigania. Wykorzystując okazję, ostateczny test roweru Accent Peak Lady postanowiłam więc przeprowadzić podczas Bike Maratonie w Zdzieszowicach.

Zdzieszowicki maraton zawsze należał do moich ulubionych. Umiarkowana liczba podjazdów, umiarkowany poziom trudności technicznych, las i pola rzepaku w słońcu. Od startu do mety można cisnąć ile bozia dała.

Start z piątego sektora, nieustanny brak formy i pojawiające się ostatnio problemy z kolanem nie przeszkodziły mi w tym, by pójść piecem ten wyścig. Rower w końcu zobowiązywał ;)
Blogerska dusza nie odpuściła jednak możliwości zrobienia kilku zdjęć w trakcie.

Piec, jaki był, każdy widzi, więc wyników ze Zdzieszowic nie wyszukujcie. Nie warto. Start w tym maratonie ostatecznie utwierdził mnie jednak w przekonaniu, że Peak to bardzo przyjemny rower, który zaczynającym rowerową przygodę pozwoli na poczucie satysfakcji i frajdy z przejechanych kilometrów, a tym zaawansowanym da możliwość wykorzystania jego potencjału w 100% i być może nawet zdobycia pierwszych nagród.

Bardzo polubiłam Peaka i gdybym mogła, chętnie pozostawiłabym go sobie, by od czasu do czasu stanąć w sektorze startowym i znów poczuć motyle w brzuchu.

Jeśli po tym wpisie też masz na to ochotę, zajrzyj na stronę producenta – Accent Bikes, we współpracy z którym powstał ten wpis. Na pewno znajdziesz coś dla siebie.

Artykuł Accent Peak Lady – maratonowy pe(wni)ak pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jak to się stało, że po zawodach enduro wróciłam cała i zdrowa, a po niemal płaskim maratonie taki fail?

A no chyba tłok, zbytnie szarżowanie i pewien pan, który wymyślił sobie aby zatrzymać się na środku wąskiego gardła.

Na podjeździe pod Ankę czułam, że jest dobrze. Gdy zaczął się zjazd, było jeszcze lepiej, bo licznik wyprzedzanych osób cykał jak szalony. Niestety zatrzymał się równie szalenie i nastąpiło pięć minut zawieszenia w czasoprzestrzeni, po których wsiadłam na rower i z nieco boląca ręką postanowiłam jakoś jechać dalej.

Podjazdy były znośne, na zjazdach problem był z hamowaniem i wertepami, na które w normalnych okolicznościach nawet bym nie zwróciła uwagi.

Bark bolał dość konkretnie.
Po chwili jednak dało znać o sobie kolano, które początkowo przyćmione bólem barków zostało niezauważone, ale teraz domagało się uwagi.
Potem przyszedł czas na łokieć, który też przyjął na siebie impet uderzenia.

I tak jechałam nie mogąc skupić się na żadnym z bóli, dzięki czemu żaden ze mną nie wygrał.

Powtarzając sobie w duchu „pain is temporary” minęłam linię mety.

Czy duma pozostała? Mała ociupinka i owszem, bo nie każdy chyba dałby radę przejechać maraton ze złamaną ręką :)

Artykuł czyli Zdzieszowicki fail pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Żeby jednak nie było za łatwo dzień przed Challengem postanowiłam przejechać sobie rozgrzewkowo maraton. Tym sposobem mój mini Challenge ma 4 etapy :)

Pierwszy, maratonowy, poszedł całkiem dobrze. Na moje nieszczęście trasa składała się z samych szutrów i zera technicznych kawałków. Zamiast pudła musiałam pocieszyć się drugim miejscem. Zabrakło może kilometra zjazdów, a wygrana byłaby moja.

Drugi etap – prolog też zdecydowanie zaliczam do udanych. Na szczęście tu już było trochę bardziej technicznie i po podjeździe, na którym cały czas kontrolowałam sytuację przyszedł zjazd, gdzie udało mi się wyprzedzić jak się potem okaże stałą rywalkę – Paulinę. Niestety na szutrach znów mnie doszła i miałyśmy dość emocjonujący finisz. Na kreskę wjechałam kilka sekund wcześniej, jednak startowałam z półtoraminutowym opóźnieniem przewaga była więc już większa.

„Trzeci”, drugi etap to już zupełnie inna bajka. Tu dopiero zaczęło się ściganie. Pięćdziesięciokilometrowa trasa trochę mnie przerażała, nie wiedziałam jak zareaguje kolano na tak długi wysiłek. Dało jednak radę i dzięki znacznej ilości trudniejszych ścieżek udało mi się wypracować 10 minutowę przewagę nad resztą dziewczyn.

Etap ostatni to przedłużona powtórka z pierwszego. Oprócz znanych szutrów dochodzi singiel graniczny wśród borówek i jeden smakowity zjazd. Po raz kolejny przekonuję się, że Czarny to idealny rower dla mnie. Dzięki niemu płynnie pokonuję większość korzeni, kamieni i kałuż z bananem na twarzy, a nie buczeniem pod nosem „kto to tu wybudował?” Dzięki Czarnemu też udaje i się nieco powiększyć przewagę nad Pauliną i Anią. Co przyczynia się do utrzymania pierwszego miejsca w generalce.

Zadowolona z wykonanego planu wjeżdżam na metę. Trochę smutno, bo reszta jedzie dalej, a ja już kończę tę przygodę, ale co się odwlecze to nie uciecze, więc mam nadzieję że Sudety w pełnej krasie zaliczę za rok.

Artykuł Sudety MTB Challenge wersja skrócona pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Nie ciężko się jednak domyślić, że zjawisko to związane jest z bardzo intensywnym weekendem i dotyczy sportowców oraz ludzi aktywnych fizycznie.

Na pewno znacie to uczucie, kiedy przychodzi dłuuuuuugooczekiwany weekend i wreszcie jest czas na coś więcej niż tylko szybki trening przed/po pracą/y. Chciałoby się posiadany czas wykorzystać maksymalnie – wyjechać w góry, zrobić wszystkie zaległe treningi z tygodnia i do tego jeszcze wystartować w jakichś zawodach.

Wstajesz więc skoro świt, mimo że tylko w weekend wreszcie można by się wyspać, wyciągasz sprzęt i zaspanego partnera, no i jedziesz w te wszystkie miejsca, w których chciałbyś być oraz te które trzeba zaliczyć. Kręcisz, biegasz, pływasz i co tam jeszcze lubisz. Spotykasz ludzi, czas szybko płynie, mięśnie i ciało nie dostrzega zmęczenia, gdy nagle uświadamiasz sobie że jest 23.00 w niedzielę i jutro poniedziałek.
O 6.00 rano przed tobą ściana. Nagle wszystkie mięśnie postanawiają przypomnieć ci o swoim istnieniu, oczy jakoś nie chcą się otworzyć, a uszy udają, że nie słyszą, przenikliwego sygnału najgłośniejszego budzika w twojej komórce. Był weekend, a ty zamiast, jak Bóg przykazał, odpoczywać postanowiłeś zaliczyć kilka mocnych chwil, które kiedyś będziesz mógł wspominać. Zwlekasz się jednak z łóżka, bo jakoś trzeba zebrać szelesty na kolejny intensywny weekend. Wiesz jednak że dziś wszystko będzie w trybie „slow motion”.

Czy warto???

Odpowiedzcie sobie sami.
Ja od trzech miesięcy co poniedziałek doświadczam syndromu lazy Monday.
Kiedyś trzeba przecież odpocząć.
A praca nie ucieknie, dzieci w przedszkolu tez nie. Choć w sumie ostatnio mają jazdy.
Nie na darmo w Bibli… treningu kolarza górskiego Friel wskazał poniedziałek jako rest-day.
Tego się wiec trzymam i wam róznież tego życzę :)

Ps. Z konkretów – w weekend zaliczyłam dwa całkiem dające w kość maratony. Wałbrzych przypomniał mi o technice jazdy w błocie, Karpacz był tym co tygryski lubią najbardziej. Ubolewam, że niestety był to dystans mini ale i tak było syto. Stuczterdziestomilimetrowy skok w czarnym został wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem. No i wpadł kolejny element zastawy :)

Artykuł syndrom „lazy Monday” pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.