Nie bez powodu wymieniam Joasię na końcu. Nie jest to wyraz braku szacunku. Wręcz przeciwnie, Asia to osoba, której należy się w tym tekście nieco więcej uwagi.
Joasia wzięła bowiem udział w konkursie Ambasady Szwajcarii oraz Gazety Wyborczej, w którym można było wygrać udział w naszym wyjeździe. Konkurs oczywiście wygrała.
Co przekonały jury do wyboru właśnie jej?
Asia cztery razy z rzędu zimowała w Hornsundzie, czyli Polskiej Stacji Polarnej na Spitzbergenie, gdzie m.in. pełniła funkcję meteorologa. Długie zimne zimowe wieczory przetrwała głównie dzięki trenażerowi, który stał się dla niej praktycznie codziennością. Słoneczna i zjawiskowa Szwajcaria na rowerze miała być znaczącą odmianą od chwil spędzonych w czterech ścianach.

Jak mieliście pewnie już okazję zobaczyć na relacjach i zdjęciach z wyjazdu, nasz pobyt w Szwajcarii był zdecydowaną przeciwnością do polarnych nocy czy temperatur spotykanych w tuż przy biegunie północnym, nawet latem.

Ale wróćmy tam jeszcze raz.

Szlakiem Szwajcarskich Jezior – Lakes Route

Szlakiem Szwajcarskich Jezior to szwajcarska trasa narodowa numer 9.
Szwajcaria ma bardzo przemyślany system szlaków i dróg rowerowych. Mamy szlaki ogólnokrajowe (oznaczane jedną cyfrą) – jest ich 9, mamy trasy regionalne ( liczby dwucyfrowe) – jest ich około 50 oraz trasy lokalne (oznaczane liczbami trzycyfrowymi) ich także jest około 50ciu.
Co ciekawe, wszystkie drogi są znakomicie pooznaczane, mimo iż dostępne są do ściągnięcia tracki GPX, wystarczy kierować się znakami i tabliczkami a na pewno się nie zgubimy.
W końcu to Szwajcaria :)

Wszystkie trasy znajdziecie w bardzo pomocnej mobilnej i desktopowej aplikacji – Switzerland Mobility

W aplikacji poza trasami rowerowymi znajdziemy także atrakcje dla turystów pieszych, wspinaczy, osób jeżdżących na rolkach oraz uprawiających canoeing. Dostępna jest też wersja dla sportów zimowych.

W aplikacji w opisie trasy, którą mieliśmy jechać przeczytamy:

„Lakes Route zabierze Cię w podróż przez Szwajcarię z pocztówek. Od Lac Léman do Jeziora Bodeńskiego, mijając 10 większych i mniejszych jezior i oferując wspaniałe widoki na wodę w Alpach i podgórzu alpejskim.”

Cały szlak ma długość 510 kilometrów i liczy około 6 tys. metrów przewyższenia. Jest dostępny prawie dla każdego rodzaju roweru. Najlepiej poradzą sobie na nim gravele oraz rowery trekingowe. Oficjalnie szlak podzielony jest na 10 etapów, ale kolarz o dobrej kondycji może spokojnie pokonywać dwa, czy nawet trzy etapy dziennie.

Szlakiem Szwajcarskich Jezior: Vevey – Schönried

Pierwszy pełen atrakcji dzień kończymy w wielogwiazdkowym hotelu w Schönried.
Przepyszna kolacja i degustacja miejscowych specjałów. Wszystko, by mieć energię na kolejny dzień jazdy. Gdy leżąc w łóżku zamykam oczy, pod powiekami cały czas majaczą niesamowite widoki.
Ciężko było zasnąć przez te wszystkie emocje.

Vlog z pierwszego dnia naszego wyjazdu

Szwajcaria na rowerze: Schönried-Spiez

Szwajcaria na rowerze – vlog z drugiego dnia

Na zakończenie

Niestety wszystko, co dobre, szybko się kończy.
Moja szwajcarska przygoda po trzech dniach dobiegła końca. Musiałam wracać do Polski na rowerowy obóz, który organizowałam na Kaszubach (czasem ciężko zgrać terminy).
Pozostałe uczestniczki miały przed sobą jeszcze jeden dzień jazdy. Strasznie im zazdrościłam, bo zarówno pogoda, jak i trasa znów zapowiadały się wybornie.

Nie było zaskoczeniem, że podróż ze Spiez do Warszawy przebiegła w mgnieniu okaz i bez komplikacji. Jak działają szwajcarskie koleje, miałyśmy już okazję przekonać się pierwszego dnia pobytu w Szwajcarii.
Oj, ile bym dała, by nasze polskie pociągi kursowały tak licznie oraz punktualnie.

Długo zastanawiałam się, co Wam tu napisać na koniec, ale chyba nic w zasadzie więcej nie trzeba.
Przepiękne góry, cudowne widoki, pyszne jedzenie.
W Szwajcarii można się zakochać.
Nie bez przyczyny akcja promocyjna Ambasady Szwajcarskiej w związku z którą otrzymałyśmy zaproszenie na ten wyjazd nazywa się #inlovewithswitzeralnd

Artykuł Szwajcaria na rowerze – Szlakiem Szwajcarskich Jezior pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się w Magazynie Bike nr 08/2019

Toblerone – czekoladowy czterotysięcznik

Jeśli poprosisz dziecko, by narysowało górę, narysuje Matterhorn. Ten mierzący 4478 m n.p.m. szczyt jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych gór świata. Charakterystyczny piramidalny kształt trudno pomylić z jakimkolwiek innym szczytem. Nie bez powodu Matterhorn nazywany jest Górą Gór i traktowany jest jako jej symbol. Fenomenu Metterhornu nie rozumiałam dopóki nie zobaczyłam go na własne oczy. Niesamowity magnetyzm tej góry jest czymś bardzo trudnym do opisania. Na nic zda się tysiąc słów, a wystarczy jedno spojrzenie. 
W Zermatt leżącym u podnóża Góry Gór spędziliśmy tydzień. Eksplorowaliśmy tutejsze szlaki, poznawaliśmy uroki przyrody i miejscowej kultury. Wszystko to odbywało się cały czas pod czujnym okiem Matt-a, który jak to na celebrytę przystało bywał bardzo kapryśny i dopiero ostatniego dnia zaprezentował nam się w pełnej okazałości. Warto było czekać.

Zermatt Gornergrat – stacja kolejowa na wysokości 3100 metrów n.p.m.

Planując jazdę rowerem w okolicach Zermatt i Matterhornu trzeba z góry założyć korzystanie z wyciągów oraz kolejek. Tu szczyty są tak wysokie i podjazdy tak długie, że nie warto marnować czasu na wielogodzinne łapanie wysokości, by potem na zmęczeniu tylko zwieść się na dół. Szlaki wokół Zermatt są znakomitym połączeniem trudności technicznych i flow. By wycisnąć je jak cytrynę, trzeba mieć siły. Na szczęście już dawno minęły czasy, gdy w kolarstwie górskim wspomaganie każdy traktował jak czyn karygodny. Nastała era tolerancji i hedonizmu, więc bez większych oporów zaraz po przyjedzie na miejsce udaliśmy się do kas kolejki (choć (raczej?) chyba bardziej pasowałaby napisać kolei) prowadzącej na szczyt Gornegrat i kupiliśmy trzydniowy karnet.

Dlaczego do wjazdu na Gornergrat bardziej pasuje określenie kolej górska? Bo faktycznie na szczyt dostajemy się… pociągiem. Zarówno na dolnej jak i górnej stacji znajdujemy pełnoprawne perony, wagony wyglądają prawie jak te w naszym pendolino, tylko z wielkimi widokowymi oknami, a rowery wieszane są na specjalnych hakach. Co więcej, po dotarciu na szczyt, ilość ludzi i ruch jaki tam zastajemy wprawia nas w kompletne osłupienie. Podkreślę raz jeszcze, wszystko to dzieje się na wysokości 3100 metrów nad poziomem morza. Ot, cała Szwajcaria.

Szwajcarski flow w Zermatt

Zermatt chyba nigdy nie narzekało na brak turystów. Matterhorn zdecydowanie robi tu robotę. Pewnie dlatego okolica ta wcześniej nie promowała się specjalnie rowerowo. Dopiero od dwóch lat można zaobserwować stopniowe otwieranie się na fanów dwóch kółek. Co widać po nieco bardziej korzystnych niż kiedyś cenach wyciągów (pojawiły się nawet kilkudniowe karnety), nowoopracowywanych rowerowych mapkach i działaniach marketingowców promujących rejon – jedna z edycji z cyklu EWS 2019 odbędzie się w Zermatt.
Jeśli więc szukasz miejsca podobnego do Saalbach, Gardy czy Livigno, to jeszcze nie ten moment. W Zermat na razie rowerzystów jest jeszcze niewielu. Pod tym względem jest spokojniej. Charakter szlaków też jest nieco inny. Większość z nich jest naturalna, dzielona wspólnie z turystami pieszymi. Nie ma za wielu sztucznych tworów i specjalnie budowanych „utrudniaczy”. Są za to obłędne widoki, ciągłe towarzystwo magicznego Matterhornu i dzika przyroda.

W krainie Hobbita i Japanese Highway

Podczas opracowywania tras na te kilka dni, które chcieliśmy spędzić w Zermatt, trafiliśmy w aplikacji Trailforks na ścieżkę o dość oryginalnej nazwie – Japanese Highway. Długo zastanawialiśmy się, o co mogłoby chodzić i dlaczego akurat taka nazwa. Gdy na niej wylądowaliśmy wszystko szybko się wyjaśniło. Długie ogonki japońskich turystów pomykały szlakiem jeden za drugim. Na dystansie prawie 7 kilometrów takich wycieczek spotkaliśmy kilkanaście. Na szczęście Japończycy są tak miłym i kulturalnym narodem, że nasza obecność na szlaku wcale im nie przeszkadzała. Nawet więcej, nam nie przeszkadzała obecność ich, bowiem na nasz widok z gestami pozdrowień i nieukrywany zdziwieniem patrzeli na nasze zjazdowe wyczyny (pod względem trudności szlakowi temu dość daleko do autostrady). Dlaczego akurat taka nazwa ścieżki? Do tej pory nie wiemy. Opracowaliśmy jednak swoją teorię, iż najpewniej w jakimś znanym japońskim przewodnik, ktoś opisał ten szlak jako wyjątkowo atrakcyjny i od tej pory dla wszystkich odwiedzający Zermatt Japończyków jest to obowiązkowy „must see”.

Pod północną ścianą Matterhornu na zboczach doliny rzeki Zmutt znajduje się zaś Kraina Hobbita. Zielone pagórki i wijąca się pomiędzy nimi kręta ścieżka licząca zaledwie dwa kilometry była drugą z najbardziej zapamiętanych i polecanych ścieżek w okolicy. Adam, który reprezentuje najwyższy poziom techniczny z całej naszej grupy, wykorzystując naturalne ułożenie terenu co chwilę znajdował się w powietrzu. My zaś bawiliśmy w znajdowanie najciekawszych ścieżek alternatywnych odchodzących od głównego trailu. Z tego miejsca kiedyś można było podjechać aż pod sam język lodowca Zmutt (Zmuttgletscher), niestety znika on w zastraszającym tempie i dotarcie rowerem do jego czoła jest już praktycznie niemożliwe.

Air Zermatt

Charakterystyczne niebieskie logo Air Zermatt z pewnością kojarzą wszyscy fani netfliksowych seriali. Trzymające w napięciu akcje ratownicze z wykorzystaniem śmigłowców, codzienne ocieranie się o smierć, zupełnie odmienna od naszej rzeczywistość życia w wysokich górach. Przygody realnych, prawdziwych bohaterów wciągają wszystkich. Nie tylko tych, którzy jak my każdą wolną chwilę starają się spędzać w górach.
Moja codzienność nie pozwala na poświęcanie większej ilości czasu na oglądanie telewizji, dlatego o serialu dowiedziałam się dopiero, gdy pod zdjęciem helikoptera z rowerami na facebookowym wallu jeden z fanów o nim wspomniał. Zaraz po powrocie ze Szwajcarii obejrzałam wszystkie dostępne odcinki.


Jak to się jednak stało, że podczas wizyty w Zermatt udało się odhaczyć jedno z głównych punktów rowerowej buckett list i polecieliśmy z rowerami helikopterem? Jak w większości sytuacji zadziałało prawo przypadku. Podczas pierwszej rozpoznawczej wycieczki po okolicach miasteczka, trafiliśmy na widokową ścieżkę wiodącą tuż obok głównego budynku szwajcarskiej służby lotniczej. Akurat gdy tamtędy przejeżdżaliśmy, do lotu szykowała się jakaś ekipa rowerzystów. Widok rowerów zamocowanych na helikopterze przyprawił nas o szybsze bicie serca. Potem wystarczyło już tylko kilka klików w internecie, dwa telefony i mieliśmy rezerwację na ostatni dzień naszego pobytu w Zermatt.

Helibiking

Na płytę lądowiska helikopterów Air Zermatt można dostać się tylko wjeżdżając do góry specjalną windą. Gdy potężne stalowe drzwi zamknęły się za nami i winda ruszyła, nie wiedziałam, czy to ona jedzie do góry, czy to serce czuję już w gardle. Na płycie czekał na nas już śmigłowiec z przygotowanymi stanowiskami dla rowerów. Przyszliśmy wcześniej niż byliśmy umówieni, ale pracownicy machają do nas, by się pospieszyć, bo wynikła im jakaś niespodziewana akcja. Na szczęście nie chodzi tu o akcję ratunkową. Do tych lotów wykorzystywane są dwie inne maszyny. My mieliśmy lecieć helikopterem używanym komercyjnie do przewozu ładunków, jako powietrzna taksówka oraz właśnie do lotów z narciarzami i rowerzystami.

Obsługa działa wyjątkowo sprawnie i szybko. Ani się obejrzeliśmy rowery już są zamocowane. Robimy szybkie pamiątkowe foto, nie ma nawet czasu na instagramowe relacje czy filmy. Wszystko odbywa się w tempie ekspresowym. Helikopter wynosi nas na wysokość 3103 m n.p.m. (Unterrothorn). Ile trwa lot? 3-4 minuty. Gdybyśmy chcieli wjechać tu rowerem zajęło by nam to co najmniej cztery godziny. Trochę żałujemy, że nie mogliśmy skorzystać z opcji lądowania na lodowcu i jazdy po nim. Niestety nasz mocno nadszarpnięty szwajcarskimi cenami budżet chyba by tego już nie wytrzymał. Poza tym, akurat przewodnik organizujący te wyjazdy był „czasowo niedostępny”.

Z tej wycieczki powstał osobny wpis – Helibiking Zermatt

1600 metrów w dół

Po wysadzeniu nas na górze śmigłowiec znika tak szybko, że przez chwilę zastanawiamy się, czy my w ogóle nim lecieliśmy. Stoimy na szczycie naładowani emocjami. Wokół panuje kompletna cisza i spokój. Normalnie działający tu wyciąg aktualnie jest w remoncie, przez to raczej nie docierają tu żadni turyści. Jesteśmy tylko my i Matterhorn na wyciagnięcie ręki. Nigdzie się nie spieszymy. Każdy kontempluje tą chwilę. Nie mogliśmy wymyślić sobie lepszego zakończenia tego wyjazdu. Dziś czeka nas już tylko zjazd. 1600 metrów deniwelacji widokowym singlem do Tasch, cały czas w towarzystwie Matta czającego się za plecami. Pogoda siadła idealnie, na niebie tylko kilka fotogenicznych chmurek, spokój przyrody, warunki na trasie znakomite i pełen flow przerywany tylko co jakiś czas na przypozowanie do zdjęcia, bo za każdym zakrętem widoki wydają się jeszcze bardziej zjawiskowe. 
To był dobry tydzień pełen widoków, wymagających ścieżek, dobrego jedzenia w wyjątkowym towarzystwie jednej z najbardziej charakterystycznych gór świata. Dzięki Matt za gościnę, mam nadzieję, że szybko znów się zobaczymy.

Artykuł Zermatt – trailove eldorado pod Matterhornem pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Niestety, kilka dni po ogłoszeniu wyników konkursu okazało się, że szwajcarski sen wcale nie jest taki, jak bym tego oczekiwała. Szlaki mtb i enduro zupełnie nie wchodziły w grę, zamiast monumentalnych przełęczy w planie imprezy widniały przełęcze „gorszego sortu”. Na domiar złego okazało się, że wyznaczone trasy pokonać mamy na rowerach trekingowych lub elektrycznych. Istniało wielkie prawdopodobieństwo, że #swissbikedream zmieni się w szwajcarski rowerowy koszmar.

Co z tego wyniknęło?
Tak, wiem, że już dobrze się domyślacie. Wyszedł z tego jeden z lepszych rowerowych wyjazdów, na jakich byłam dotychczas. Zresztą sami zobaczcie.

Alpejska Trasa Panoramiczna – dzień zero – nadprogramowa rozgrzewka

Warszawa – Zurych – Urnäsch – Appenzell

Wszystko zaczyna się na lotnisku Chopina w Warszawie.
Jest nas w sumie 10 osób. Piątka dość mocno zaawansowanych rowerowo zwycięzców konkursu i czwórka przedstawicieli mediów, którzy przy okazji będą robić swoje materiały o rowerowej Szwajcarii. Nad wszystkim stara się panować Adrianna (a uwierzcie, nie było łatwo), przedstawicielka szwajcarskiej ambasady, jak się okazało, również całkiem dobrze wytrenowana rowerzystka.

Taka mieszanka zapowiada przygody.
Każdy z nas jest inny, każdy uprawia nieco inny rodzaj kolarstwa.
Ania jest zaawansowaną podróżniczką-geografką, Mariusza znam już z Wisły1200, też lubi podróże z sakwami i tobołkami, wszystko uwiecznia za pomocą swojego drona, Maciek – wysokie góry zna jak własną kieszeń, ale głównie z wycieczek pieszych i wspinaczkowych, na rowerze nie zrobił jeszcze życiu podjazdu dłuższego niż 2-3 km. Adam to wesołek, kolarz maratończyk, ma najlepszą ze wszystkich łydę i równie rozwinięte poczucie humoru. Na końcu ja, Mamba. Mnie już znacie.

Ze zwycięzcami konkursu zdążyliśmy się poznać dzięki przedwyjazdowej intensywnej wymianie maili, podczas której mocno zastanawialiśmy się, jakie atrakcje szykują nam organizatorzy konkursu. O przedstawicielach mediów nie wiemy nic, na początku jedynie Łukasz zaskakuje nas tym, że na lotnisko przyjeżdża… rowerem. A cały jego bagaż łącznie z laptopem mieści się w małym 20 litrowym plecaczku.

Alpejska Trasa Panoramiczna – dzień pierwszy

Urnäsch – Linthal

Wczorajsze rozkręcenie nogi i miejscowe pyszne jedzenie sprawiły, że rano wszyscy z dobrymi humorami meldują się na śniadaniu. Między jedną a drugą łyżką owsianki zastanawiam się, co to będzie. Poziom ekscytacji osiąga najwyższy z możliwych leveli.

Po śniadaniu ostatnie przygotowania, już gpx z trasą załadowany, opony na 8 barów nabite, tobołki i drugie śniadanie wrzucone do sakw w elektrycznych rowerach dziewczyn z ekipy medialnej. Pierwsze depnięcie w pedały i – falstart. Łukasz chwyta swoją szosę a tu … guma.

Na szczęście Maciej i Adam z wymianą dętki radzą sobie w pięć minut i można ruszać. Wszyscy jednak w myślach modlą się o to, by taka przygoda nie złapała jakiegoś elektryka. Wymiana dętki w tym rowerze, to nie rurki z kremem.

Na pierwszym podjeździe ekipa prezentuje się w całej okazałości.
Czy ja już wspominałam, że to jedna z najlepszych ekip, z jaką kiedykolwiek gdzieś byłam? Jeśli tak, to sorry, ale warto to powtórzyć.

Na dzień dobry czekają nas cztery kilometry podjazdu ze średnim nachyleniem 6%.

Jak było do przewidzenia, na zjazdach szosowa ekipa w składzie: Ania, Dorota, Adam, Maciej, Mariusz i Łukasz zdecydowanie odchodzi elektrykom. Łukasz jako jedyny z ekipy media” zdecydował się też na rower szosowy. Ciągle nie potrafi wyjść z podziwu, z jaką prędkością potrafimy pokonywać zakręty kolejnych serpentyn. Jeszcze nie wie, że ostatniego dnia jego prędkość nie będzie dużo mniejsza niż nasza.

Po czterdziestu kilometrach docieramy do Kaltbrunn, gdzie zaczyna się druga cześć trasy wiodąca doliną Glarus. Robi się płasko, o górach przypominają nam tylko strzeliste zbocza doliny. Jedziemy to wśród łąk, to wsród sadów, gdy nagle do naszych nozdrzy dociera specyficzny zapach.
Owszem, jadąc w takich okolicznościach przyrody, jesteśmy pijani powietrzem, ale żeby aż tak?

Alpejska Trasa Panoramiczna – dzień drugi – Klausenpass i Jezioro Czterech Kantonów

Linthal – Wilen 106 km 1685 m w górę

Wczorajsza wieczorna kolacja nieco się przeciągnęła, potem trzeba było jeszcze posiedzieć przy komputerze, by obrobić zdjęcia i nakarmić poranne „fejsbuki”. Poszłam spać zdecydowanie za późno.
Gdy o 7 dzwoni budzik, marzę, by to była tylko jakaś senna mara. Niestety, po chwili z łóżka obok zbiera się Ania, nie pozostawiając złudzeń. Śniadanie umówione mamy na 7.15. z łóżka zwlekam się o 7.12.

Na dole chłopaki już w gotowości bojowej. Jedzenie śniadania w pielusze i SPDach to nie jest to, co mamby lubią najbardziej, więc moja gotowość bojowa jest, powiedzmy sobie, w powijakach. Zresztą nie tylko wizualnie nie jestem jeszcze kolarzem. Mentalnie nie wygląda to lepiej. Szykuję więc owsiankowo-nutellowe kolarskie śniadanie, by choć te pięć procent mnie poczuło się kolarzem.

Magia owsianki i nutelli zadziałała. Zadziałały też poranne rozmowy dotyczące największego wyzwania dzisiejszego dnia. W planach mamy przeszło 100 km i wjazd na przełęcz Klausen. By to zrobić, musimy pokonać w pionie przeszło 1200 metrów.

Elektryczna ekipa od razu wystrzeliła do przodu. Niby mówią, że oszczędzają baterię, ale dwie dychy z licznika nie schodzą ;) My oczywiście co rusz zatrzymujemy się na foty.

Wiecie, co jest fajnego, gdy na wyjazd zabiera się ekipę blogerów? Wszyscy znakomicie się rozumieją, nie patrzą na ciebie jak na idiotę, gdy zatrzymujesz się na każdym zakręcie, bo tu dobry kadr, tu dobre światło. Jest tylko wtedy jeden problem. Podjazd zamiast dwóch godzin zajmuje cztery ;)

Podjazd na Klausen Pass można podzielić na dwie około 10-kilometrowe części. Między nimi otrzymujemy chwilę płaskiego wytchnienia. To znakomity moment na to, by wreszcie przedstawić wszystkich zwycięzców konkursu #swissbikedream.

I tak jechaliśmy, jechaliśmy, jechaliśmy.
I końca nie było widać.
Krowy dzwoniły dzwonkami.
Na jezdni było pełno ich kup. Nie było wątpliwości, kto tutaj rządzi.

W końcu po czterech godzinach wjechaliśmy.

I zobaczcie te miny. Zero zmęczenia. Pijani szwajcarskim powietrzem.

Zjazd zakończył się nad Jeziorem Czterech Kantonów. Od tego momentu miało być już tylko płasko. Ufff.

W głowach mieliśmy już tylko SPA, dobre jedzenie i wygodne łóżka, a w nogach tyle kilometrów, że nikt nie myślał o zdjęciach, podziwianiu widoków, które przecież w dalszym ciągu nas atakowały. Ostatnie 10 kilometrów robiliśmy już, jak na autopilocie.

W hotelu czekała na nas też ostatnia brakująca uczestniczka szwajcarskiej wyprawy.
Jolanda Neff wróciła właśnie z Mistrzostw Świata w Lenzerhaide i zaproponowała, że następnego dnia zrobi sobie z nami rozjazd.

Rozjazd? yhmmm…

Alpejska Trasa Panoramiczna – dzień trzeci – Jolanda’s Day

Wilen – Thun 77km 1877 m w górę

Gdy rano budzę się i wychodzę na balkon, widzę, jak Jolanda kontempluje już śniadanie razem ze swoją świeżą miłością. Wybrańcem złotowłosej okazuje się sam Luca Shaw, którego też poznaliśmy na wieczornej kolacji. To się nam dobrała para jak z bajki.

Po śniadaniu umówieni jesteśmy na wywiady i wspólne foto. Potem czeka nas wspomniany rozjazd z gwiazdą. Jolanda obiecuje, że nie pojedzie szybko i że po wyścigu musi odpocząć, więc będzie to zwykła przejażdżka. Zapobiegawczo ograniczam nieco ilość śniadania, by zawartość żołądka nie przeszkadzała w utrzymaniu odpowiedniego tempa „przejażdżki”.

W trakcie śniadania pilnie przestudiowaliśmy wykres przewyższeń dzisiejszej trasy. Wszyscy z ulgą przyjęli fakt, iż pierwsze kilka kilometrów przebiega po płaskim. Będzie czas na rozgrzanie się i wejście na wyższe obroty. Bo potem znów czeka nas 12-kilometrowy podjazd na Glaubenbielenpass, gdzie złapiemy 1000 metrów przewyższenia.

Podjazd okazuje się bardzo selektywny. Każdy musi jechać swoje, nie ma szans na jakieś naciąganie się. Jadę gdzieś w środku stawki, gdy nagle dojeżdża do mnie Jolka. Przez moment trzyma moją prędkość, ale już po chwili mimowolnie, powoli zaczyna przyspieszać. Mimo moich marnych umiejętności językowych całkiem dobrze nam się rozmawia, więc początkowo trzymam jej koła. Po kilku minutach zaczynam zamiast dłuższych zdań odpowiadać jednym, dwoma słowami i modlę się, by ktoś do nas doszedł i dał mi zmianę. Wytchnienie daje mi chyba Adam. Ma chłopak łydę i ratuje z opresji. Ufff, wreszcie mogę wrócić do swoich 7 km/h ;)

Gdy już prawie wszyscy są w beztlenie, nasze twarze zaczynają przybierać purpurowych kolorów, a konwersacje zmieniają się w monolog Jolandy, Mariusz wpada na znakomity pomysł. Proponuje abyśmy poczekali na ebikową ekipę. Ufff.

Na Glaubenbielenpass przyszło nam pożegnać się z Jolką. Musiała wracać już do hotelu. Pewnie miała jeszcze jakieś ważne sprawy do załatwienia ze swoim nowym chłopakiem ;) Nie było nam szczególnie smutno, bo tempo rozjazdowego podjazdu według Jolandy Neff nas zmasakrowało.
Myśl o tym, że resztę dzisiejszej trasy zrobimy już sami, wywoływała ulgę. A wiedzcie, że przed nami było jeszcze trochę metrów przewyższenia do zrobienia.

Na trzydziestym piątym kilometrze wjeżdżamy w urokliwą Dolinę Emmentall. Piętnastokilometrowy zjazd daje wytchnienie. Jest bardzo malowniczo, trzeba jednak mocno pilnować klamek hamulcowych, bo rowery rozpędzają się do kosmicznych prędkości. Na zjeździe oczywiście żal się zatrzymywać, dlatego też nie mamy stamtąd żadnego zdjęcia.

Mamy za to na ostatnim tego dnia podjeździe :)

Na szczęście 20 km, które zostało nam do Thun (tam nocujemy), też jest z górki.
Jedziemy sobie leniwie, co chwilę spoglądając w stronę wysokich gór, gdzie w oddali majaczy szczyt Eigeru i Breithornu. Gdy przy drodze pojawia się punkt widokowy z zachęcającą do postoju ławeczką, zatrzymujemy się, by chwilę nacieszyć oczy widokiem. Dziś nigdzie się już nie spieszymy.

Umęczeni docieramy do Thun.
Kolacja nad rzeką i wieczorny spacer kończy nasz szwajcarski sen.

Jak potoczą się losy bohaterów po #swissbikedream?
O tym dopiero w kolejnym sezonie serialu.

Artykuł Alpejska Trasa Panoramiczna czyli #swissbikedream pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Marzenia są po to by je spełniać.
Czasem przychodzi nam to łatwiej czasem trudniej.
Trzeba jednak robić wszystko, by pomóc im się ziścić.

Pamietam to jak dziś. To jedno z tych wspomnień-obrazów z dzieciństwa, które zachowujemy niczym fotografię gdzieś głęboko w głowie na całe życie.

Siedzę w pustym autokarze z policzkiem przyklejonym do szyby, przyglądam się zaaferowanym dzieciakom, moim kolegom z grupy. Po tygodniowej rozłące z rodzicami błyskawicznie wskakują w ich objęcia, są uśmiechnięci, rozgadani. Dla sześcioletniego przedszkolaka tydzień bez mamy i taty to wyzwanie. Każdy stęskniony, podczas powrotnej podróży Wisły do Katowic niecierpliwie przebierał nogami. Ja nie mam zamiaru wyjść z autobusu, siedzę niewzruszenie, widzę zdezorientowaną mamę, szuka mnie nerwowym wzrokiem, a po moich policzkach spływają łzy wielkości grochu.

Nigdy nie lubiłam powrotów, te łzy i poczucie pustki po skończonej podróży zostały mi na bardzo długo. Już w całkiem dorosłych czasach chwytałam się na tym, że każda droga powrotna z wakacyjnych wyjazdów, weekendów, wycieczek była smutna. Im bliżej domu, tym bardziej chciało mi się płakać, że to już koniec.

Skąd ta pustka? Nostalgia, potrzeba bycia w ciągłej drodze?

Czasami w komentarzach na blogu i FB pytacie mnie, jak ja to robię, że tak ciągle wyjeżdżam, na okrągło wrzucam zdjęcia z nowych i czasem tych mniej nowych miejsc. Całkiem możliwe, że ja dalej uciekam, a kolejne podróże, nowe sytuacje powodują, że wracam ze spokojem wiedząc, że za chwilę znów czeka mnie kolejny wyjazd i kolejna przygoda.

I tak w sumie to nie bardzo wiem, czemu dziś o tym piszę.

Jedno wiem, podczas pobytu w Zermatt spełniłam jedno z marzeń. Zupełnie nieplanowanie i zupełnym przypadkiem. Po raz kolejny okazuje się, że czasem warto pozwolić sobie na spontaniczne akcje.

Jeden obraz wart więcej niż tysiąc słów, dziś więc sama galeria, bez niepotrzebnych literek.

Kto chciałby też spełnić jedno ze swych marzeń, tego odsyłam na stronę Air Zermatt oraz Zermatt.
Znajdziecie tam wszystkie informacje – co, gdzie, kiedy i za ile.

Artykuł HELI BIKING ZERMATT – czyli rowerem w chmurach pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Trzy lata temu wymyśliłam sobie, by w alternatywie do popularnych zdjęć szosowych stworzyć „ENDURO LIFE BEHIND BARS”. Trochę czasu trzeba było czekać na drugą odsłonę. Mam nadzieję, że trzecia ukaże się nieco szybciej.

W roli głównej szwajcarskie miasteczko Zermatt i górujący nad nim Matterhorn. Zdjęcia zrobione zostały podczas wyjazdu organizowanego przez Martę i Adama z myTrail.
Pięknie, wyjątkowo, wysokogórsko.
Myślę, że oglądając te zdjęcia, wszyscy którzy pytają mnie, skąd ta pasja, znajdą odpowiedź.

Pierwsza odsłona – Enduro Life Behind Bars

Zermatt – rowerowy raj mtb/enduro

W Zermatt zdecydowanie jest gdzie jeździć. Mimo iż na rowery ta miejscówka otworzyła się dość późno, to jest to chyba najlepsze rowerowe miejsce, w którym do tej pory byłam. Jak odrobię się z bieżącymi materiałami, to może wreszcie ogarnę temat opisu tego rowerowego spotu.

Szlaki i trasy w Zermatt to w 90% widokowe single o średnim poziomie trudności. Dla osób początkujących zalecałabym najpierw zdobycie trochę większego objeżdżenia a dopiero potem eksplorację tych rejonów. Praktycznie każdy szlak oferuje widoki z Matterhornem w tle. Matt to ciągły towarzysz tutejszych wycieczek.

Wybierając się do Zermatt, trzeba założyć iż podczas jazdy korzystać będzie się z wyciągów. Ilość przewyższeń jakie można tutaj zrobić jednego dnia może przyprawić o zawrót głowy. Jeśli chce się poznać to miejsce i przejechać wszystkie polecane szlaki, nie ma sensu marnować czasu i sił na podjazdy.

Pełne płynności single często zmieniają się w kamieniste wymagające ścieżki. Nie żeby na kamieniach nie dało się złapać flow.

Jaki rower najlepszy? Zdecydowanie enduro lub lekki trailowy full, ale wtedy trzeba liczyć sie z tym, że czasem przydarzy się konieczność sprowadzania roweru.

Behind bars – różnorodność

Behind bars – zdjęcia zza kierownicy znakomicie oddają różnorodność, jaką spotyka się na tutejszych ścieżkach. Z jednej strony kamienie głazy, odsłonięte przestrzenie i ekspozycja. Z drugiej strony przyjemne, pełne zieleni leśne ścieżki, czasem gładkie, czasem najeżone korzeniami.

Artykuł Life behind bars – Zermatt Szwajcaria pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.