Co zrobić, gdy po trzech dniach kręcenia bolą nogi ?
Na ratunek przychodzą dwa Bike Parki usytuowane na dwóch przeciwnych zboczach doliny.

O Mottolino nie ma co pisać. To Bike Park  wymieniany zawsze w gronie 10 najlepszych w Europie. Mamy tu  trasy zróżnicowane  pod względem trudności, mamy strefę north-shore, mamy hopy, mamy rockgardeny i korzenne dywany.

Zdecydowanie jest co robić i regeneracyjny dzień w bike parku często okazuje się wcale nie taki odpoczynkowy.

Z drugiej strony doliny nie tak dawno powstał Mountain Park Carosello 3 000.

Robienie na sąsiednim zboczu kopii Mottolino nie miało sensu dlatego twórcy Carosello poszli w zupełnie inną stronę. Celem ścieżek tutaj budowanych jest niejako wprowadzenie w świat band, hopek,  pompowania i ogólnopojetego flow.

Jak piszą twórcy ma być „fast for experts, safe for beginners”

Mountain Park Carosello 3 000.

Carosello 3 000 jest robione z rozmachem.
Dobre oznakowanie i tablice informacyjne sprawiają, że nie sposób się zgubić.

Ponumerowane i odpowiednio ponazywane ścieżki sprawiają, że łatwo wybrać interesującą nas opcję zjazdu.

Na uwagę zasługuje genialna ekipa obsługująca kolejkę.
Uśmiechnięta, pomocna, niczym u nas na Mosornym Groniu :)

Z racji tego, że wagonik kolejki jest słabo przystosowany do przewozu rowerów, we wtarabaninieniu się do środka pomoże miły Włoch.

Gdy wyjedzie się już do góry trzeba koniecznie zafundować sobie kawę na wysokości, chillout na leżaku wskazany. Darmowe WIFI pozwala wrzucić zdjęcie na INSTA i trochę podrażnić znajomych, którzy akurat siedzą w pracy.

Potem na spokojnie można zacząć zabawę.
Piszę na spokojnie ponieważ na tej wysokości serce początkowo szaleje i każdy podjazd czy depnięcie w pedały wywołuje nieporównywalny do oczekiwanego efekt.

Do wyboru mamy ścieżki bikeparkowe i naturalne.

Ścieżki bikeparkowe, mimo iż podzielone na osobne odcinki, tak na prawdę są dwie. Wkrótce ma nastąpić otwarcie kolejnych dwóch.

Na początek mamy łatwy trail „Coast to coast”, który  delikatnie wprowadza nas w stan flow. Dobrze wyprofilowane, szerokie bandy, muldy i hopki wprowadzające do pompowania i skakania. Rozgrzewka.

Po takim wprowadzeniu wybieramy albo ścieżkę „Hurt-dream”, która potem przechodzi w „Blueberry Line” lub idącego dalej zboczem „Roller Coastera”.

Na liniach oznaczonych czerwonym kolorem jest już więcej do roboty.

Zarówno na „H-Dream”, „Blueberry line” jak i na „Roller Coasterze” o trudności decyduje prędkość.

Amator przejedzie ścieżkę utrzymując ciągły kontakt z podłożem.

PROs 40% czasu spędzi w powietrzu.

Przyznam szczerze, że po pierwszym zjeździe nie potrafiłam określić swojego stosunku do tych ścieżek. Gładkie tory, bez żadnego elementu technicznego. Tylko bandy i skoki.
Na szczęście, gdy drugi i trzeci raz wjechaliśmy kolejką do góry, zmieniłam zdanie. Znając już ścieżkę mogłam rzadziej dotykać klamek i dzięki temu generowana prędkość pozwalała wyciskać ze ścieżki więcej funu.

Co ciekawe, nie tylko ja miałam takie odczucia.
Całej ekipie szczególnie przypadła sekcja wąskich band, na których faktycznie można było poczuć się niczym na Roller Coasterze. Co więcej – w jednym miejscu była zrobiona nawet pętla :)

Jak już wspomniałam, do wyboru mamy także ścieżki naturalne.
Zdecydowanie warto pomęczyć się trochę i podjechać na szczyt gdzie stoi Madonone.
Gdy zrobimy to późno, kiedy turystów już nie ma na szlakach warto spróbować zjazdu pieszym szlakiem nr 157 na dół do Livigno.

Druga opcja to zjazd singlem na drugą stronę do doliny Federia.
 

W Val Federia w schronisku trzeba zjeść domowe ciasto czekoladowe, mniam.

Siedząc na trasie schroniska można także wypatrzeć świstaki siedzące i zawijające w te sreberka.

Z doliny do Livigno najlepiej wrócić asfaltem lub szlakiem pieszym.

Na zaliczenie wszystkich szlaków w rejonie Carosello wystarczy jeden dzień.
Dostaniemy tu zarówno gładkie wyprofilowane trasy parku rowerowego, szerokie szutry prowadzące do Madonon, jak i wymyte single prowadzące do Val Federii.

Czy faktycznie będzie to dzień odpoczynkowy?

Artykuł Livigno – Carosello 3 000 pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

cisza…  błękit nieba…  ostre krawędzie kamieni…  Ty…

nie ma słów,  pozostały obrazy

ENJOY THE MOMENT, YOUR LIFE IS NOW

Pozostałe wpisy z Livigno 2016:

Livigno – najlepsza wycieczka na pierwszy dzień

Livigno – gdzie diabeł nie może tam endurnia pośle

Carosello 3 000

Livigno 2014

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Artykuł Bormio – Cima Bianca pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

DO EPIC SHIT, BE AWESOME !!!

DO EPIC SHIT, BE AWESOME !!!

Pozostałe wpisy z Livigno 2016:

Livigno – najlepsza wycieczka na pierwszy dzień

Livigno – gdzie diabeł nie może tam endurnia pośle

Cima Bianca

Livigno 2014

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Artykuł Livigno – do epic shit pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Gdy jakiś miesiąc temu okazało się, że istnieje sposobność, by ponownie odwiedzić te rejony od razu serce zabiło mocniej. Ostatnie wolne miejsce na wyjeździe organizowanym przez Martę z myTrail chyba specjalnie czekało na mnie.

I tak jestem. Tu. Znowu. Po dwóch latach.

Co ciekawe, zupełnym przypadkiem za cel pierwszego tripa wybrane zostały dwa jeziora, do których prowadzi wyjątkowo malownicza dolina Alpisella. A z której powrót jest jeszcze bardziej malowniczy tak zwaną „doliną świstakową”. Dokładnie te same szlaki, które poznawaliśmy w Livigno jako pierwsze dwa lata temu.

Oczywiście żadna wycieczka nie może obejść się bez przygód. Już na początku okazało się, że w jednym rowerze nie działa to, w drugim tamto. Adam na szczęście dzielnie pełnił rolę mechanika i ostatecznie można było zacząć kontemplację oszałamiających widoków w rytmie serca wariującego na wysokości 2 000 m n.p.m.

Szutrowy szlak prowadzący doliną Alpisella powoli, po kawałeczku odsłania nam uroki okolicy. Najpierw między drzewami, ponad doliną rwącej górskiej rzeki, potem wyżej i wyżej ponad linię lasu.

Otwierająca się przed nami przestrzeń robi wrażenie…

Nie trzeba się nigdzie spieszyć, najlepiej ułożyć się na chwilę na zielonej trawie, wciągnąć głęboko powietrze i poczuć to wszystko całym sobą.

Gdy nie trzeba się martwić trasą, bo ktoś inny za ciebie znajduje co fajniejsze szlaki, kontemplacja może być jeszcze intensywniejsza :)

W najbardziej do tego odpowiednim momencie szeroki szuter zmienia się w płynnego singla, którym docieramy do jeziora S. Giacomo di Fraele.

Jezioro to i drugie znajdujące się zaraz obok można objechać wokoło.
My tym razem wybieramy dłuższy popas w schronisku.
Pyszne domowe ciasto, makarony i kawa. Buźki się śmieją.

Porządna regeneracja sił i odnowienie zapasów energii się przydaje.
Stromy, sztywny podjazd w kierunku Val Trela chyba jednak warty jest wylania tych kilku kropelek potu.

Humory więc dopisują, a endorfiny buzują :)

Sama dolina Val Trela też niczego sobie.
Oprócz krów jest agroturystyka, gdzie można dobrze zjeść.

Krowy podobnie jak ludzie są bardzo przyjazne.

Ale nas ciągnie już obiecujący singiel doliną Pila.

Dla ostudzenia emocji miejscowi zamontowali też specjalne strumyki chłodzące.

Jednak endorfiny tak buzują, że dosłownie rzy..my tęczą :)))

Powrót nad jezioro najpierw trawersującym singlem, potem lasem. Flow i chwila na wystudzenie emocji.

Zdecydowanie dobry był to dzień.

Livigno – Ponte delle Capre – Valle alpisella – Lago di S. Giacomo di Fraele – Passo di Val Trela – Val Trela – Val Pila – Lago di Livigno – Livigno

Pozostałe wpisy z Livigno 2016:

Livigno – gdzie diabeł nie może tam endurnia pośle

Bormio – Cima Bianca

Carosello 3 000

Livigno 2014

Prolog
Lago di Cancano
Panoramica Trail
Choroba wysokościowa
Kolejny nudny dzień.
Passo Stelvio
Piątka z Madonną
Bernina Express downhill

Artykuł Livigno – feel the alps pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Livigno – spis treści

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Drugi dzień kiepskiej pogody w Livigno.
Nie ma takiej możliwości aby zmarnować go na kręcenie się bez roweru.
Zmontowaliśmy więc tym razem trochę mniejszą ekipę i pojechaliśmy busem przez przełęcz Forcola na szwajcarską stronę nad Lago Bianco, by stamtąd móc już tylko cieszyć się niczym nie zakłóconym napieraniem w dół.
Widoki na jezioro z miejsca startu ponoć piękne – niestety klimat tego dnia najlepiej odda określenie milky day.

To od kaprysów pogody zależało czy wszystko tonęło w bieli, czy nagle matka natura na chwilę odsłoni jakiś piękny widok na czterotysięczniki, jezioro czy inne warte uwagi okoliczności.

Niestety, mimo iż pierwsze kilometry były robione brzegiem jeziora, my zobaczyliśmy je może na kilka sekund. Kenneth, który był tu kilka dni temu pieszo pokazywał nam zdjęcia w telefonie aby zwizualizować sobie ten widok.

Trasa do trudnych nie należała, nie licząc jednego dość sytego zjazdu po kamieniach i korzeniach, które po dwóch dniach opadów były dość śliskie i pozwalały na wydzielenie się odrobiny adrenaliny. Co ciekawe, na całej długości trail przebiegał niemal zgodnie z trasą szwajcarskiej wysokogórskiej kolei Bernina Express – stąd nazwa szlaku.

Pomimo kiepskiej pogody, klimat tego wyjazdu bardzo mi się podobał. Nie zawsze musi przecież świecić słońce.

Przy okazji zaliczyliśmy również małe zwiedzanie. Pozostałości po epoce lodowcowej. Ogrom siły przyrody.

Studiowanie mapy – ileż tu jest jeżdżenia….

Gdy już zjechaliśmy grzecznie do Poschiavo wpakowaliśmy się znów do busa, który zawiózł nas z powrotem na Forcole.
Niestety były to dość krytyczne chwile, bowiem zaczęło lać jak z cebra.
Solidarnie jednak postanowiliśmy z przełęczy zjechać rowerami, nie busem. I okazało się że było warto. Zdjęć z wiadomych przyczyn brak :)

Artykuł Bernina Express downhill pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Livigno – spis treści

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Brak konsekwencji w prowadzeniu bloga bywa zgubny.
Każdy dzień tutaj to nowe miejsca, ludzie, widoki, trasy.
Jak nie siądziesz wieczorem i nie naskrobiesz kilku zdań na gorąco, bądź pewny, że dnia następnego wszystkie te widoki i sytuacje zleją się ze sobą i gdyby nie katalogi w komputerze, daty na zdjęciach i filmach nie zapamiętasz co było kiedy.

Tak jest z tym wpisem. Weny wieczorem nie było, odłożyłam więc laptopa na nocną szafkę i teraz mam niemały kłopot, bo wena dalej nie wraca, a głowa przeładowana wrażeniami nie działa jak trzeba.

Pozostaje ratować się zdjęciami, których na szczęście narobiliśmy znów sporo.

Masyw Carosello bardzo nam się spodobał. Przede wszystkim chyba przez to, że 1000 metrów przewyższenia można zrobić kolejką i dopiero potem męczyć się już na graniach i szczytach.

Nieprzewidywalna pogoda tego dnia dopisała.

Wybraliśmy się w kierunku Monte Rezze zaliczając przy okazji trochę jazdy, a raczej spacerów po śniegu.

Na szczycie miła niespodzianka – mini schronisko i uroczyste powitanie przez nie byle kogo, bo samą Madonna del Soccorso.

Przywitaliśmy się grzecznie i z racji iż był tam znaczek który bardzo nam się nie podobał… musieliśmy opuścić miło wyglądające agrafki i wrócić tą samą drogą, którą przybyliśmy.

Jednak zanim jeszcze rzuciliśmy się w wir singlowych zjazdów spotkała nast taka o miła sytuacja.

Myśleliśmy, że w owym miejscu ustronnym czai się kolejna Maryjka.
Jednak nie…

Widok wielce mnie uradował.

Jedno z najprzyjemniejszych siknięć w moim życiu – 2900 m n.p.m. :)

Po tylu nowych doznaniach zjazd był szybki i szybszy, bowiem do Val Federii prowadził singiel ze stravowym segmentem, na którym ostatnio przy wielkiej ilości turystów miałam ostatni czas. Moje ego nie pozwoliło mi tak tego zostawić. Niestety tym razem krowy utrudniły zadanie i zamiast QOM jest miejsce trzecie do poprawienia.

Schronisko w dolinie mocno kusiło, by się zatrzymać, niestety na ten dzień zaplanowany był jeszcze jeden podjazd. Choć może lepiej byłoby napisać wypycho-podjazd na Passo Cassana i mini wizytę w Szwajcarii.

Łatwo nie było i mimo mega widoków nastroje nie pozwoliły na robienie zbyt wielu zdjęć.
Szwajcarię zaliczyliśmy, zjazd szutrem, który bynajmniej również do łatwych nie należał także.
W nagrodę, wreszcie z zupełnie bliska, postanowiły pokazać się nam świstaki, które dotychczas tylko świstały i biegały w oddali po zboczach.

Livigno – Carosello (2700) – Monte delle Rezze (2958) – Lago Salin – Alpe Federia szlak 163 – Val Federia – Passo Cassana (2694) – Val Federia – Livigno

Artykuł Zbić piatkę z Madonną pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Livigno – spis treści

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Miała być regeneracja.
Zdobycie wysokości kolejką, singlowy, wymagający zjazd, potem troszkę pod górę i znów flow na zjeździe.
Mieliśmy się nie męczyć, podziwiać widoki, lansować do kolejnych zaczynających trącić kiczem zdjęć.

Tylko czemu na podjeździe, który miał być łagodny i niemal niezauważalny (500 metrów w pionie)kręciłam w miejscu, a na liczniku widniały 3km/h?
Tak, to jest możliwe. Trzy na godzinę na podjeździe… ponoć w ten sposób najłatwiej nauczyć się stójki :P

Na szczęście zjazdy okazały się być warte zachodu i odkryty nowy fragment szlaku z agrafkami wynagrodził wszelkie cierpienia.

I na koniec coś, co w Polsce by nie przetrwało tygodnia. W wielu miejscach w Livigno spotkać można tego rodzaju budki. W środku większość podstawowych kluczy, kombinerki i pompka.

Artykuł Regeneracja w Livigno? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Livigno – spis treści

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Passo Stelvio tylko dla szosowców?

Passo Stelvio to raczej szosowa miejscówka, którą każdy szoszon w życiu zaliczyć musi.
Mało kto wie, że i na rowerze MTB można tam całkiem miło pokręcić

Udało się w hotelu zebrać ekipę i razem z Luc’ą ogarnąć shuttle-busa.
Godzinka jazdy i po zaliczeniu miliona zakrętów od strony Bormio meldujemy się na kultowej przełączy Passo Stelvio .

Rozpakowywanie rowerów, pamiątkowe fotki, pogoda nie rozpieszcza, ale nogi same rwą się do kręcenia.

Po drodze ogromne ilości spotkanych rowerzystów. Głównie szosowcy oczywiście. My jednak nie po asfalcie przyjechaliśmy pojeździć. Dziś znów droga wiedzie niemal samymi singletrackami z Passo Stelvio do Livigno przez Lago di Cancano :)

Oczywiście nie obyło się bez wypychu :)

Ekipa mimo iż dość zróżnicowana (od mistrza enduro Hiszpanii poprzez nas do wycinaków rodem z xc) równo pokonuje kolejne wzniesienia, zastanawiając się – kiedy wreszcie będzie w dół?

Układ krążeniowo-oddechowy na 2700 znów daje o sobie znać, więc każdy odpoczynek mile widziany.

Nawet ten przy kolejnym łataniu dętki :)

Wreszcie jednak zaczyna się zjazd. Niezbyt trudny, ale przynajmniej można było podziwiać widoczki :)

Niestety nie ma nic za darmo i podjazdy muszą być. Na szczęście zawsze można liczyć na support w postaci Luki :)

Stromo, ślisko, ale dało radę :)

I zasłużyliśmy na pasta-break.

Potem były już tylko zjazdy po singlu, który znaliśmy już z poprzednich dni, szliśmy piecem,więc zdjęć brak :)
Jakiś filmik się jednak wyprodukuje. Stay tuned.

Artykuł Passo Stelvio MTB trail pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Hipoksja wysokościowa bowiem to zjawisko, które jak się okazuje jest wykorzystywane w treningach wielu sportowców wytrzymałościowych, a polega na powstawaniu niedoboru tlenu w tkankach ciała w wyniku przebywania na znacznych wysokościach, gdzie o dziwo wcale nie ma mniej tlenu, jak brzmi popularny mit ( wszędzie w powietrzu jest go 21%), a obniżone jest ciśnienie atmosferyczne i co za tym idzie obniżone również ciśnienie parcjalne, które wpływa na przenoszenie tlenu do krwi.

Organizm stara się radzić z „mniejsza ilością O2” i w wyniku tego dochodzi do szeregu zmian w większości układów w naszym ciele. Nas najbardziej interesują oczywiście zmiany zachodzące w układzie oddechowym i krążenia :)

W efekcie przebywania na dużych wysokościach nasze ciało produkuje większą ilość czerwonych krwinek i hemoglobiny, a także wydziela hormon, erytropoetynę popularnie zwaną EPO.

Najbardziej optymalna wysokość do treningu wysokogórskiego to przedział między 1800 a 2500 m n.p.m. Idealnie. Livigno leży na 1800 m n.p.m. a wszystkie trasy które zrobimy podczas tych wakacji będą mieścić się w tym przedzielę.

I to wszystko byłoby fajne, bo teoretycznie dwa tygodnie wakacji spowoduje wzrost mojej lichej ciągle formy, gdyby nie jedno ale. Gdyby te wszystkie ciśnienia parcjalne, wzrosty produkcji krwinek i produkcja EPO nie objawiały się mega zadyszką na podjazdach, których w normalnych warunkach nawet byśmy nie zauważyli.

Pierwszy szok przyszedł, gdy pierwszego dnia wjechaliśmy na Carosello (2700) kolejką i trzeba było zrobić jeszcze jakieś 100 metrów podjazdu. Po kilku obrotach korbą myślałam, że serce wystrzeli z klatki piersiowej, a płuca przestały działać. Krzyknęłam więc Arturowi, żeby mnie wyprzedził i tym sposobem nadążył za przewodnikiem, który z nami jechał, jednak moja prośba zaginęła gdzieś w czasoprzestrzeni, bo adresat zdawał się zupełnie niewzruszenie przebierać nóżkami na najmniejszym młynku. Jak się potem okazało wyprzedzić mnie zupełnie nie był w stanie.

Nie lepiej było dnia drugiego, kiedy to czekało nas już konkretne 1600 metrów do zrobienia w pionie. Pierwszy podjazd mimo tego, że z nóżki na nóżkę na Polarze nie wyglądał dobrze. Najgorsze okazały się przystromienia, które zupełnie dosłownie zapierały dech w piersiach. Co więcej, gdy zatrzymałam się za takim jednym akcentem i postanowiłam odsapnąć, serce zupełnie oszalało i z tętna 178 bpm spadło nagle do 80 bmp, co niemal doprowadziło do małej wywrotki. Na szczęście taki psikus wydarzył się tylko raz i reszta wycieczki przebiegła już pomyślnie.

Teorie mówią, że na przystosowanie się do warunków wysokogórskich i aklimatyzację potrzeba tygodnia, często już po czterech dniach organizm zaczyna funkcjonować normalnie. I mam nadzieję, że tak stało się w moim przypadku, bo trip po szczytach na 2700 w dniu trzecim nie był już tak traumatycznym przeżyciem jak poprzednie. Tętno nieco się unormowało i jakoś tak łatwiej szło kręcić kolejne metry pod górkę, bez przerażającego uczucia rozpierania płuc.

Idę więc na rower zadać organizmowi kolejny bodziec treningowy, a wy jak zainteresowaliście się tematem looknijcie tutaj:

Hipoksja wysokościowa

Trening wysokogórski i hipokscja

BikeBoard o hipoksji

Ps.
W ramach regeneracji było tez trochę czasu, więc krótki edit stworzyłam z doliny Alpisella.

Artykuł No i dopadła mnie… hipoksja wysokościowa pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Livigno – spis treści

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

W wielu miejscowościach do których przyjeżdżamy na rowerowe wakacje jest zazwyczaj tak zwany Panoramica Trail.
W Livigno również miejscowi sugerują jedną ze ścieżek jako zapoznawczą z doliną w której leży miasteczko.
Sama trasa ma kilka kilometrów, więc postanowiliśmy zrobić wariacje na podstawie Panorama Trail.
A że pogoda zapowiadała się zdecydowanie dobrze to za główny cel podróży obraliśmy górujący nad Livigno Monte Della Neve 2785 m n.p.m.

Aby ie marnować czasu na mozolne zdobywanie wysokości, korzystamy tego dnia z kolejki gondolowej Mottolino, dzięki której w kilka minut jesteśmy już na 2349 m n.p.m.
Teraz pozostaje już tylko kręcenie się po kolejnych szczytach masywu.

W prawym górnym rogu szczyt z anteną – cel dzisiejszego dnia. My tym czasem w zupełnie innym kierunku zaliczamy jeszcze La Pare (2393). Warto, bo singiel do niego prowadzący w połączeniu z widokami powala.

Ciężko było stamtąd odjechać. Ale kolejne szczyty kusiły. Nie było wyjścia trzeba było zacząć podjazdy. A im wyżej tym bardziej księżycowo.

W końcu dwa siedemset zaliczone.

Chwila odpoczynku i trzeba by było wreszcie kierować się na tytułowy Panoramic Trail.
A tu po drodze…

Pomimo nowych opon, o których osobny wpis, nie dało się pojeździć :)

Z Panoramic Trail zdjęć brak, bo był taki flow, że żal było się zatrzymywać. Mamy jednak kilka całkiem przyjemnych filmików. Stay tuned.

Gdy zjechaliśmy do doliny Val Delle Mine, w Alpe Mine zjedliśmy pyszny makaron wypatrując świstaków. Te jednak nie były chyba chętne do spotkań. Zebraliśmy się więc i zasugerowaną przez hotelowego przewodnika ścieżką 116 wzdłuż rzeki zjechaliśmy do doliny Livigno. Mamy nadzieję że zjazd ten jeszcze kiedyś zaliczymy, a przewodnika zapytamy o kolejne ciekawe kawałki, których w Livigno nie brakuje :)

Livigno – Mottolino (2349) – Passo D’eira – La Pare (2393) – Mottolino – Monte Della Neve (2785) – Baitel Da L’ables – Alpe Mine – zjazd 116 – szlak 100 do Livigno

Artykuł Livigno – Panoramica trail pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Livigno – spis treści

Livigno – Prolog
Livigno – Lago di Cancano
Livigno – Panoramica Trail
Livigno – Choroba wysokościowa
Livigno – kolejny nudny dzień.
Livigno – Passo Stelvio
Livigno – Piątka z Madonną
Livigno – Bernina Express downhill

Pierwsza konkretna trasa w Livigno i od razu trafiliśmy idealnie.

Tego oczekiwałam przyjeżdżając tu.

Enjoy.

Artykuł Lago di Cancano pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.