IZERY

Izery – Góry Izerskie to pasmo górskie należące do Sudetów, położone na pograniczu Polski i Czech.
Ich najwyższy szczyt – Wysoka Kopa – mierzy zaledwie 1126 m n.p.m., a krajobraz Izerów wyraźnie różni się od innych polskich gór. Zamiast stromych ścian i skalistych turni dominują tutaj szerokie, łagodne grzbiety, rozległe polany oraz charakterystyczne torfowiska wysokie, które są jednymi z najcenniejszych przyrodniczo obszarów w Sudetach. Wiele terenów objętych jest ochroną w ramach rezerwatów i obszaru Natura 2000, a symbolem regionu stało się Torfowisko Izerskie z drewnianymi pomostami prowadzącymi przez surowy, niemal północny krajobraz.

Izery słyną również z wyjątkowego mikroklimatu. Zimą często notuje się tu jedne z najniższych temperatur w Polsce, a rozległe hale i niewielkie zanieczyszczenie światłem sprawiły, że region zyskał miano polskiej stolicy ciemnego nieba. To właśnie tutaj powstał Izerski Park Ciemnego Nieba – pierwszy transgraniczny park tego typu w Polsce i Czechach, przyciągający miłośników astronomii oraz nocnej fotografii. Charakterystycznym elementem krajobrazu są także dawne osady przemytników i hutników szkła, które przypominają o bogatej historii regionu. Dziś Góry Izerskie przyciągają turystów szukających spokojniejszej alternatywy dla bardziej zatłoczonych karkonoskich szlaków – to miejsca, gdzie natura wciąż gra główną rolę.

Izery na rowerze?

Izery od lat uchodzą za jeden z najlepszych regionów rowerowych w Polsce i trudno się temu dziwić.
Wszystko przez łagodne ukształtowanie terenu oraz gęsta sieć szerokich szutrowych dróg, które pozwalają planować zarówno spokojne wycieczki, jak i całodniowe, bardziej wymagające trasy.

W przeciwieństwie do wielu górskich regionów, gdzie gravel szybko zamienia się w walkę z kamieniami lub stromiznami, Izery oferują wyjątkowo płyną jazdę. Długie podjazdy są zwykle równomierne, nawierzchnie dobrze utrzymane, a wysokość zdobywa się stopniowo, bez nagłych ścian i technicznych odcinków (no może nie licząc stromy podjazd pod Kopalnię Stanisław :))

To właśnie dlatego zawsze polecam te góry osobom, które pierwszy raz chcą spróbować jazdy gravelem w górach. Można tu poczuć górski klimat i przejechać dziesiątki kilometrów przez lasy, hale oraz rozległe panoramy, nie mając przy tym wrażenia ciągłej walki o przetrwanie.

Ogromnym atutem regionu jest także różnorodność tras – od szybkich szutrowych dróg wokół Świeradowa-Zdroju, przez kultowe trasy w stronę Chatki Górzystów, aż po długie pętle prowadzące na czeską stronę Izerów. To góry stworzone do spokojnego odkrywania świata z perspektywy roweru – bardziej o przyjemności jazdy i krajobrazach niż o biciu sportowych rekordów.

Izery – trasy rowerowe – mini przewodnik

Jeśli planujesz kilka dni jazdy po Górach Izerskich, ale nie chcesz spędzać wieczorów na analizowaniu map, szukaniu przejezdnych dróg i składaniu tras z przypadkowych fragmentów internetu — przygotowałam gotowy przewodnik z trasami gravelowymi po Izerach.

To zbiór sprawdzonych przejazdów, które prowadzą przez najpiękniejsze szutry, klimatyczne schroniska, kultowe izerskie miejsca i punkty widokowe. Trasy są ułożone tak, by można było po prostu przyjechać, wsiąść na rower i cieszyć się jazdą, zamiast zastanawiać się co chwilę „gdzie dalej?”

W ebooku znajdziesz propozycje tras na kilka dni jazdy, praktyczne wskazówki oraz gotowe inspiracje zarówno dla osób, które pierwszy raz jadą z gravelem w góry, jak i tych, którzy chcą po prostu dobrze wykorzystać czas w Izerach.

Jak zdobyć przewodnik?
Wystarczy, że postawisz mi kawę na buycoffee.to/mamba
W podziękowaniu dla osób, które stawiają Cappuccino i Latte wysyłam zawsze mini prezent.
Wpisz dedykację do kawki: „Izery” a ja będę wiedzieć, że chciałbys otrzymać przewodnik :)

Dostęp do przewodnika wyślę Ci najpóźniej następnego dnia.
Dostęp do przewodnika nie jest wysyłany automatycznie, czasem mam jednodniowy poślizg.

Dzięki temu wspierasz rozwój mojego bloga i kolejnych rowerowych materiałów, a przy okazji dostajesz gotowy plan na świetny wyjazd w jedne z najlepszych gravelowych gór w Polsce.

Izerski majowy weekend – film

W Izerach byłam już niezliczoną liczbę razy.
Każda kolejna wizyta tam jest jeszcze lepsza, mogłabym tam wracać i wracać.
Tym razem pojechałyśmy na weekend z GRAVELOVYMI TYPIARAMI

Trzy dni wystarczyły, by pokazać dziewczynom najlepsze gravelowe góry i, mam nadzieję, zarazić miłością do tych miejsc. Wszystkie pod koniec wyjazdu powiedziały, że na pewno tu wrócą.
Majowy weekend to nie jest najlepszy czas na jazdę po Izerach, więc planując swoje eskapady miejcie to na względzie :)

Góry Izerskie – galeria

W Izerach spędziłyśmy cztery dni.
Mieszkałyśmy tym razem w Harrachowie. To dobra baza wypadowa na polską i czeską część Gór Izerskich.
Trafiła nam się idealna majówkowa pogoda.

Na naleśniki w Chatce Górzystów czekałyśmy dwie godziny, ale było warto.

Która część Gór Izerskich lepsza? Polska czy czeska?
OBYDWIE :)

Musisz TAM pojechać jeśli jeszcze nie był*ś :)

Artykuł Izery – najlepsze góry na gravela pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Lądek Zdrój – miejscowość uzdrowiskowa, pełna sanatoriów i ośrodków leczniczych, których lata świetności dawno już minęły. Miejscowość gdzie główną atrakcją pobytu są kąpiele i degustacje wód wszelakich, zazwyczaj śmierdzących, niedobra kawa w Albrechtshalle oraz dansingowe wieczorki taneczne. To nie pierwszy nasz pobyt w Lądku, chciałoby się, by te skojarzenia wreszcie zastąpione zostały innymi. Ale nawet znakomity Festiwal Górski, na którym miałam okazję razem z Michałem z ETNH wygłaszać prelekcje o bikepackingu, nawet Singletrack Glacensis, próbujący ściągnąć do Lądka amatorów kolarstwa górskiego i kilka innych inicjatyw jakoś nie potrafią sprawić, aby te miejsce odżyło.

A Lądek ma potencjał. Jest przepiękna przyroda i malownicze góry, jest sporo przyjemnych szutrów, są glacensisowe single, jest opcja wypadu na czeską stronę w poszukiwaniu Kofoli. Aż prosi się, by zrobić z tego miejsca super gravelową miejscówkę.
Postanowiliśmy podjąć próbę. Czy nam wyszło? To zależy jak na to patrzeć.

Góry Złote i Rychelbskie Hory

Na początku jak zawsze kilka słów wyjaśnienia jeśli chodzi o lokalizację.
Polskie Góry Złote i Góry Bialskie w Czechach są Górami Rychlebskimi. Brzmi skomplikowanie, bo jest to dość skomplikowane. Pisałam już o zawiłościach związanych z nazewnictwem w tych rejonach we wpisie o gravelowych wojażach po Rychlebach w zeszłym roku – Rychlebskie Hory.

Mając już całkiem dobrze objechane południowe rejony Rychlebskich, tym razem padło na część północną leżącą na pograniczu Polski i Czech.
Trasy wyznaczane jak zawsze za pomocą aplikacji MAPY.CZ Cały czas, niezmiennie, uważam, że nie ma ona sobie równych pod względem mapy jaką oferuje. Po raz kolejny nie udało mi się przekonać do Komoota, który w tym przypadku pozostaje daleko w tyle.

Dwa dni jazdy. Jeden dzień kierunek wschód i Javornik, drugi dzień kierunek północ i Złoty Stok. Trasa z pierwszego dnia nieco do poprawy, bo zamiast górami do Javornika lepiej jechać doliną Račí údolí zaliczając interesujące elementy czeskiej architektury i popularny Konec Sveta. Natomiast trasa drugiego dnia – nieskromnie przyznam to majstersztyk. Przede wszystkim jeśli chodzi o wplecione w trasę Singletracki Glacensis. No mistrzostwo świata. Bardzo żałuję, że drugiego dnia postanowiłam jeździć i nie nagrywać materiału, bo powstałby z tego kolejny świetny odcinek vloga.

Lądek Zdrój – trasy gravelowe

Jeśli zdecydujecie się zagarnąć pomysł na weekend w Lądku, to wiedzcie, że nie są to trasy premium dla zaczynających przygodę z gravelem. Jest trochę fragmentów drogami górskimi, trochę kamieni i krętych singletracków. Jeśli poszukujecie premiumów i szybkich asfaltów to wybierzcie np Jeseniky a dopiero potem Lądek :)

Gravelowy Lądek Zdrój – vlog

Jak już pisałam wyżej bardzo żałuję, że drugiego dnia nie zdecydowałam się na nagrywanie vloga. Materiał byłby sztos! Zresztą zobaczcie dzień pierwszy, a drugiego można już domyślić się po zdjęciach.

Lądek Zdrój – Jawornik – Borówkowa Hora

Lądek – Złoty Stok – Lądek

Drugi dzień to wycieczka podzielona na pół. Do Złotego Stoku jedziemy szutrami i górskimi drogami różnej nawierzchni oraz jakości. Powrót w zasadzie cały czas Singletrack Glacensis. Ale to było dobre.

Artykuł Lądek Zdrój i jesienne Góry Złote gravelowo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Trzy pierwsze tygodnie września to było jakieś pogodowe nieporozumienie. Z pięknego i słonecznego lata nagle przeskoczyliśmy na inną planszę, na której ktoś zaprogramował codzienne opady deszczu i temperaturę o jakieś 20 stopni niższą, niż ta do której byliśmy przyzwyczajeni. Zupełnie nierowerowa plansza.
Postanowiłam wziąć na przeczekanie. Nie ma co walczyć z silniejszymi od ciebie. Poza tym, życie zgodnie z porami roku ma jakiś sens.

Po kilkunastu dniach cierpliwość zaczęła się jednak kończyć. No bo jak to. Wrzesień, jesień, złota, polska. Tak nie może być. Niemal jednocześnie dostaliśmy zielone światło z Jack Wolfskin, na pokazanie jesienno-zimowej kolekcji spod znaku wilka. Kilka wiadomości na whatsappowej grupie i mamy weekend zaplanowany. Pogoda nie ma wyjścia, tym razem my dyktujemy warunki. Ale czy na pewno???

Góry Izerskie

Zeszłoroczna jesień przebiegła pod znakiem rowerowych wypadów w Jeseniky. Jesień w górach wchodzi zawsze najpełniej. Tym bardziej w TAKICH górach. Ale czy my w Polsce nie mamy fajnych gór? Mamy. Góry Izerskie to najbardziej gravelowe góry w Polsce. Niezliczona ilość dróg szutrowych, podjazdy z łagodnym nachyleniem i urzekające widoki sprawiają, że ten rejon jest idealnym miejscem na jesienną bikepackingową wyprawę.

Niniejszym ogłaszamy: Góry Izerskie jesienną destynacją AD 2022.

Dlaczego Izery?

Góry Izerskie – bikepacking

Opracowanie rowerowej trasy po Górach Izerskich jest banalnie proste. Odpalasz mapy.cz i rysujesz sobie tracka po ścieżkach rowerowych zaznaczonych na różowo. Gdy chcesz dodać nieco smaczku swojej wycieczce szukasz Singltracka pod Smrkiem lub Singletracka Szklarską Poręba albo rysujesz trasę po przerywanych szarych drogach. Wtedy jednak trzeba bacznie śledzić poziomice. Poza gravelowym rajem, Góry Izerskie mają też sporo do zaoferowania fanom enduro.

W naszym przypadku trasa powstała w kooperacji z Michałem z ETNH.CC

Szukasz gotowych tras po Izerach – zajrzyj tutaj –

Dzień pierwszy: Szklarską Poręba – Jizerka 49 km

Na sam Stóg Izerski nie wjeżdżamy, ale jeśli będziecie powtarzać naszą trasę, to pod schronisko warto podjechać.
Widoki są całkiem znośne, niestety nie mam pojęcia jak zjedzeniem. Napiszcie w komentarzu.
My trawersujemy Stóg Izerski i jedziemy w stronę głównej atrakcji tego dnia.

Zachód słońca był zjawiskowy.
Żadne słowa nie są w stanie opisać, tego jaki był klimat. Tym bardzie moje nieudolne.
Najlepiej jeśli sami tu przyjdziecie i zobaczycie.

Dzień drugi: Jizerka – Rokytnice 78 km

Góry Izerskie dzień trzeci: Rokytnice – Szklarska Poreba – jak najkrótszą drogą

Jeśli dotarliście tu, to pewnie wiecie, że to był jeden z TYCH weekendów.
Nie muszę pisać, jak było znakomicie.
Mam nadzieję, że zdjęcia i cała relacja zachęciły Was do wybrania się w te rejony i przeżycia swojej przygody.

Jesienna kolekcja Jack Wolfskin dla kobiet

W trakcie wyjazdu korzystałam z następującego zestawu ubrań:

Kurtka softshellowa – DAMSKA KURTKA SOFTSHELLOWA NA ROWER MOROBBIA JKT W WILD BERRY

Bluza polarowa – druga warstwa – DAMSKA BLUZA ROWEROWA MOROBBIA HZ W WILD BERRY

Spodnie rowerowe długie z wkładką – DAMSKIE LEGGINSY ROWEROWE MOROBBIA TIGHTS W BLACK

Początkowo obawiałam się, że ubrania będą za ciepłe. Jednak bardzo szybko okazało się, że nie na darmo Halę Izerską porównuje się do Jakucji :) We wrześniu w górach trzeba mieć już ze sobą solidny zestaw ubrań.

W trakcie podjazdów polarowa bluza zapewniała dobrą wentylację a softshellowa kurtka chroniła od wiatru na zjazdach. Podczas wchodu słońca na Hali Izerskiej, gdy temperatura spadła kilka stopni poniżej zera, bluza w połączeniu z softshellem zapewniła komfort techniczny. Mogłam cieszyć się zjawiskowymi widokami nie myśląc o dokuczającym zimnie.

Spodnie Morobbia Tights W bardzo dobrze leżą i nadają się do jazdy w temaraturach od 0 do 15°. Po trzech dniach jazdy nadal zachowywały świeżość i nie miały nieprzyjemnego zapachu. Spodnie mają śliską strukturę, dzięki czemu błoto lecące spod kół do nich nie przylega i łatwo je otrzepać. Wchodząc do schroniska czy restauracji, nie trzeba martwić się, że obsługa zwróci nam page na niewłaściwy ubiór.

Artykuł Góry Izerskie – bikepacking pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się w Magazynie Bike nr 11/12/2020

Coronawirus i politycy zafundowali nam kolejny lockdown. Najlepszy sposób na odreagowanie całej tej absurdalnej sytuacji to oczywiście góry i las. Tradycji więc stało się za dość i w ramach „wyjazdu służbowego” postanowiłam uciec z miasta choć na tydzień. Podobnie jak przy pierwszym lockdownie bazą wypadową było Stronie Śląskie i zaprzyjaźniony Ski&Bike House Stronie Śląskie.

Pierwsze dwa dni spędziłam na objeżdżaniu szutrów i asfaltów Gór Bialskich na nowym Liv Devote w wersji Advanced. Gdy nogi już trochę się zmęczyły z pomocą przyszły rowery elektryczne. Nie trzeba było długo się namyślać. Jesienią na elektryku będąc tutaj najlepiej zaatakować lubiany i ciagle rozbudowywany Singletrack Glacensis.

Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój – Brzozów

O Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój słyszeliśmy już wielokrotnie. Nowe pętle, wybudowane w tym roku polecał nam sam prezes fundacji Singletrack Glacensis Marek Janikowski, znany głównie z Tras Enduro Srebrna Góra.
W Kudowie a dokładniej w Brzozowie koło Kudowy mamy cztery odcinki singletracka:

 
Do tego dochodzą krótkie odcinki dojazdowe. Całość można zamknąć w 18 kilometrowej pętli, na której pokonujemy prawie 500 metrów przewyższenia. Na rowerach elektrycznych samej jazdy wychodzi godzina, z licznymi postojami na ochy i achy oraz zdjęcia potrzeba już dwie godziny. Na rowerach bez wspomagania spokojnie można liczyć trzy godziny zabawy.



Objazd Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój zaczynamy od pętli Źródełko, która od razu przypada nam do gustu. Serpentyny podjazdowe lawirują między drzewami mieniącymi się pomarańczowym i żółtymi liśćmi. W powietrzu cały czas unosi się poranna mgła, co dodaje jeszcze większego uroku sytuacji. Jest bajecznie, jadąc na rowerach elektrycznych nie łapiąc zadyszki możemy skupiać się tylko na doznaniach wizualnych, ale i na zwykłym rowerze nie będzie specjalnie cieżko, ponieważ całość podjazdu ma średnie nachylenie 4%.

Po dotarciu na górę zaczyna się oczywiście zjazd. I ku naszemu zdziwieniu, to faktycznie jest zjazd. Do tej pory na większości odcinków Singletrack Glacensis, po których mieliśmy okazję jeździć, charakter ścieżki był mieszany, to w górę to w dół, często interwałowo. Tutaj na Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój mamy pętlę, na której jest jeden podjazd i jeden zjazd. Dzięki temu gdy już jest w dół, to jest na prawdę fajnie i przez dłuższą chwilę można pocieszyć się deniwelacją. Nie wiem, czy to kwestia doświadczenia budowniczych, czy tylko ukształtowania terenu w tym rejonie, ale mamy wrażenie, że na tej ścieżce czuć bardzo przyjemny flow, którego nie zawsze doświadczymy na ścieżkach Gacensisa. Słowem podsumowania – dla nas bomba.



Naturalną kontynuacją pętli Źródełko jest pętla Everest. Niedługo przychodzi nam czekać na znalezienie odpowiedzi, skąd ta oryginalna nazwa. Żadnego ośmiotysięcznika w okolicy nie widać, ale podjazd na szczyt kudowskiego Everestu jest chyba równie stromy co oryginał. Podjazd nie jest długi, bo ma zaledwie 1,2 kilometra, ale są na nim momenty. Na Liv Intrigue X E+, na którym dziś jadę podjazd nie robi wrażenia, ale po raz pierwszy od dłuższego czasu wrzucam czwarty poziom wspomagania. Nogi trzeba oszczędzać, baterię nie koniecznie, tym bardziej, że od tego sezonu w rowerach elektrycznych Liv wbudowane są większe baterie o pojemności 625Wh.

Everest mimo iż krótki, to w naszej ocenie jest równie udany, jak Źródełko. Płynny zjazd z licznymi zakrętasami i kilkoma miejscami, gdzie można oderwać się od ziemi. Sama przyjemność z jazdy. Nie licząc wymagających podjazdowych momentów bardzo dobry na wycieczkę z młodymi adeptami MTB.

Po Evereście przenosimy się na drugą stronę drogi, bliżej granicy z Czechami. Tam pokonujemy pierwszą cześć pętli Za Rzeką i odbijamy na Widoczek. Klimat i warunki trochę się zmieniają. Mgła gęstnieje, kolory znikają, robi się mrocznie i cicho. Las momentami przypomina plan zdjęciowy do jakiegoś horroru. Zupełne przeciwieństwo tego co mieliśmy przed chwilą. Jedziemy sobie tak w tej ciszy, udziela nam się ten nastrój. Nawet zdjęć nie robimy zbyt wielu. Gdy docieramy na szczyt podjazdu możemy sobie co najwyżej wyobrazić widok z tego miejsca. Mleko rozlane. No cóż. Trzeba będzie odwiedzić tą pętlę jeszcze kiedyś, gdy pogoda będzie mniej specyficzna.

Tym bardziej że nagle przed naszymi oczami wyłaniają się całkiem sporej wielkości hopy. Singiel widoczek lawiruje sobie miedzy nimi niewinnie, a my zastanawiamy się, co za wariaty te rzeczy tutaj latają. Ojjjj, już nam świta w głowie. Nie tak dawno ekipa Godziek Brothers wspominała coś o kręceniu nowego editu dla Red Bull-a. No to sobie wybudowali traskę na miarę swoich potrzeb i możliwości. Zatrzymujemy się na jej końcu. Ostatnie najwyższe lądowanie. Wspinam się pod górkę kilkanaście sekund. Mgła sprawia, że nie widać wszystkiego ale sprawa jest na prawdę duuuuuża. Widać kawał włożonej pracy i profesjonalne podejście. Pozostaje nam tylko czekać na premierę filmu Godźków. Jedziemy dalej.

A dalej juz tylko zjazd singlem Za rzeką i powrót na leśny parking zaznaczony na Trailforks, na którym zostawiliśmy samochód. Na licznikach mamy osiemnaście kilometrów i całkiem fajnie połączone w jedną pętle cztery single. Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój objechany, pora na drugą część na dzisiaj zaplanowanej trasy. W nawigację wstukujemy Duszniki Zdrój.



Singletrack Glacensis Duszniki Zdrój

Nie mija pół godziny a już parkujemy samochód na dużym parkingu z punktem widokowym pod Graniczną w Dusznikach. Mamy wrażenie, że przenieśliśmy się do zupełnie innego świata. Wszystkie mgły gdzieś się rozstąpiły, nad nami niebieskie niebo, słońce przyjemnie przygrzewa. Zmiana o 180 stopni. Uroki jesieni. Postanawiamy je trochę wykorzystać i mocno przeciągamy chwile spędzone na ogarnianiu ekwipunku. Trochę żałujemy, że nie wzięliśmy ze sobą kawiarki, bo widoki z tego miejsca skłaniaja do dłuższej chwili kontemplacji zastanych okoliczności przyrody.

W Dusznikach mamy też cztery pętle:

 
Są one dość krótkie i oddalone od siebie. Po połączeniu ich wszystkich, razem z dojazdówkami, podobnie jak w Kudowie, wychodzi nam trasa około 20 kilometrów. Zaczynamy od zaznaczonej na czerwono na Trailforks pętli Sołtysiej. To bardzo przyjemny gładki flow trail bez żadnych trudniejszych przeszkód i nierówności. Dynamiczne zakręty z bandami, momentami nawet całkiem ciasne wywołują szybsze bicie serca. Trail poprowadzony jest zboczem narciarskiej rasy zjazdowej przy niedziałającym już wyciągu. znakomicie wykorzystany potencjał stoku. 
Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. W przypadku Pętli Sołtysiej, zdecydowanie za szybko. Z mocnym niedosytem kierujemy się w stronę centrum Dusznik, by odnaleźć położoną na zboczu Góry Gajowej pętlę o tej samej nazwie.

Asfaltowy zjazd do Dusznik wywołuje w nas bardzo podobne spostrzeżenie. Duszniki mają specyficzny klimat. Zabudowania są inne niż wszędzie, gdzie do tej pory byłam. Dolina prowadząca do centrum miasta jest bardzo wąska, a zbocza jej wysokie. My do centrum nie docieramy, zahaczamy tylko o fragment Parku Zdrojowego. Niestety jesienne jeżdżenie nie pozwala na leniwe eksplorowanie objeżdżanych terenów. Do zachodu słońca zostały nam raptem dwie godziny, a jedno z nas zapomniało wziąć ze sobą lampki. Wykorzystując mocniejsze poziomy wspomagania na szczyt pętli docieramy bardzo szybko, trochę mylimy ścieżki na samej górze, tak dobrze nam się jedzie, że nie zauważamy dobicia w lewo. Na szczęście orientujemy się szybko i już wskakujemy na zjazd. Pętla Gajowa, tak szybko jak się zaczyna, tak szybko się kończy. Wracając z powrotem asfaltem w kierunku Sołtysiej Kopy mamy mieszane odczucia odnośnie tej części singletracka. Zdecydowanie czegoś tu brakuje, ledwo człowiek się rozkręci, to już jest koniec. Chyba musimy zapytać się projektantów tras, czy planowane są jakieś następne odcinki w tym rejonie, bo potencjał wydaje się spory. Tym bardziej, że Pętla Gajowa znajduje się przy samym centrum Dusznik.


Jedziemy czerwonym Głównym Szlakiem Sudeckim i na nowo wspinamy się w kierunku parkingu, gdzie zostawiliśmy samochód. Bardzo dobrze się składa, bo w rowerze Redaktora Grzegorza z pięciu diód symbolizujących naładowanie baterii świeci się już tylko jedna. Na szczęście w aucie czeka na nas druga bateria. Cała logistyka była pod tym kątem bardzo dobrze przemyślana. Ostatni fragment podjazdy pokonujemy po łące, którą poprowadzona była trasa Bike Maraton w Zieleńcu. Muszę przyznać, że nawet na rowerze elektrycznym jest wymagająco, liczniku momentami pokazuje nachylenie 30%. Nie wyobrażam sobie jechać tu na maratonie, na zmęczonych już nogach. 
Gdy docieramy do samochodu, szybko zmieniamy batery pack Grzegorza i tu nagle niespodzianka. Nowa bateria też pokazuje jedną kreskę. Na nic zda się przemyślana logistyka, gdy dzień wcześniej zapomnisz naładować drugą baterię. 
Ale jak to mówią, kto nie ryzykuje ten nie pije szampana. Grzegorzy wrzuca jedną baterię do plecaka i postanawiamy z dwoma bateriami po 10% jechać dalej. W razie czego, jak na większości ostatnich naszych elektrycznych wycieczek, będę robiła za wyciąg.

Dalsza cześć trasy na początku jest na szczęście w dół. Wspólną częścią singla dojeżdżamy do rozjazdu na Pętlę Sołtysią i Widokową. Tym razem zamiast w prawo odbijamy w lewo, w Widokową. Dziwne, bo widoków nie ma, są za to kozy i znów dość łatwy i płynny flow trail. Siła grawitacji dodająca przyspieszenia na zjeździe jest zjawiskiem na rowerze porządnym, niestety na podjeździe grawitacja wywołuje odczucia zupełnie odwrotne. Tym bardziej, gdy na wyświetlaczu poziomu baterii gasną wszystkie diody. Tak dzieje się, gdy wyjeżdżamy na asfaltowy podjazd, z którego mamy odbić na szlak graniczny, który zaprowadzi nas do startu ostatniego odcinka Singletracka Glacensis planowanego na ten dzień. Zmieniamy baterię i wskakujemy na szlak idący polsko-czeską granicą.

Ten fragment to bardzo fajne urozmaicenie dotychczas dość łatwych, niewymagających gładkich singli. Są korzenie, kamienie, jest pod górkę. Z dodatkowym watami w nogach szlak sprawia sporo frajdy z jego pokonania. Zaczynamy wspinać się na Graniczną, gdy druga bateria w rowerze Grzegorza się kończy.Przed nami spore przystromienie i wizja wypychu 25 kilogramowego roweru bez funkcji walk assist. Odpuszczamy, decydujemy się wrócić na asfalt. Na asfalcie tradycji staje się za dość i znów przypada mi funkcja holowania. Na szczęście w Livie zostały mi jeszcze dwie kreski baterii.

Docieramy znów do parkingu gdzie akurat zaczyna się kolorowy spektakl z zachodzącym słońcem i Górami Stołowymi w tle. Jest pięknie. Już się dzisiaj najeździliśmy, odpuszczamy ostatnią Pętlę Orlicką. Będzie dobry pretekst, by przyjechać tu znów. A dzięki temu też wreszcie znajduje się chwila czasu na zatrzymanie się i kontemplację tej wyjatkowej pory roku w górach jaka jest jesień. Jednym słowem równowaga zostaje zachowana.

Ps: W drodze powrotnej zatrzymujemy się jeszcze pod Schroniskiem Jagodna w Spalonej. Jeśli jeszcze tu nie byliście, to przyjedźcie koniecznie na przepyszne racuchy z jagodami. Petarda.

Artykuł Singletrack Glacensis – jesienna pętla Kudowa Zdrój i Duszniki pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pierwotnie plan na weekend zakładał kręcenie po Singletrack Glacensis na rowerze MTB, ale po poprzednich dwóch wyjazdach z grubszą oponą i amortyzacją zachciało mi się jednak wrócić do gravelowego minimalizmu. Okazja nadarzyła się znakomita, bo akurat do Magazynu Bike przyszedł testowy gravel – Liv Devote ADV Pro.

Szybkie spojrzenie na MAPY.CZ w okolicy Stronia Śląskiego, gdzie mamy super miejscówkę noclegową – Ski&Bike House, i już wiedziałam. Góry Bialskie doczekały się wreszcie należnego im zainteresowania.

Góry Bialskie na gravelu

Góry Bialskie położone są na południowy wschód od Stronia Śląskiego. W internetach przeczytamy, że stanowią one część Gór Złotych w Polsce i Rychlebskich w Czechach. Czasem włączane są do Masywu Śnieżnika.

Gdy przeanalizujemy mapę zauważymy, że góry te poprzecinane są licznymi drogami asfaltowymi i szutrówkami. Ich nachylenie zazwyczaj jest dość łagodne. Dzięki temu to my prędkością możemy decydować o intensywności naszej wycieczki. Przeważający rodzaj podłoża to ubite szutry średniej gramatury, asfalty oraz tak zwany szuter amerykański, czyli szuter klasy A, drobny i pozwalający nawet na przejazd szosą.

Góry Bialskie są ośrodkiem narciarstwa biegowego. Zimą warto przyjechać tu na biegówki.

Na objechanie tutejszych tras starczą nam dwa/trzy dni. Jeśli jesteś zwolennikiem konkretnych dystansów, w długi letni dzień możesz zaliczyć całość za jednym razem.

Jaki rower? Gravel najlepszy, ale da się i MTB ;)

Co zobaczyć, gdzie zjeść i spać:

Trasy i GPXy

Góry Bialskie dzień 1. – galeria

Tu dokumentacja fotograficzna się kończy. Słońce zachodzi, zaczyna robić się zimno, wrzucamy łańcuch na blat oraz ośkę i szybko wracamy na kwaterę.
Ale to było dobre…

Góry Bialskie dzień 2. – galeria

Jeśli spodobała Ci się ta wycieczka, udostępnij ją znajomym, polub mój fanpage na Facebooku lub Instagramie. Dla Ciebie to chwila, a dla mnie możliwość dotarcia do kolejnych rowerowych zapaleńców i przygotowywania kolejnych tego typu artykułów.

Artykuł Góry Bialskie – amerykańskie szutry i czeskie asfalty pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się w Magazynie Bike nr 5/6/2020

Na Singletrack Glacensis spędziliśmy dwa dni. Objechaliśmy większą część odcinków zlokalizowanych w okolicy Stronia Śląskiego i Złotego Stoku. Niestety w wyniku opóźnień z rozpoczęciem sezonu spowodowanych przez COVID19 część tras była jeszcze nie odświeżona i nieuprzątnięta po zimie, przez co nie wszystko okazało się przejezdne. Odczuły to mocno nasze bicepsy, na których teraz rowerowe koszulki opinają się jakoś mocniej. Przenoszenie rowerów nad wiatrołomami skutecznie przyczyniło się do wyrobienia w nas większej krzepy. Na szczęście aktualnie sytuacja jest już opanowana i na wszystkich singlach można jeździć bez przeszkód. A ewentualne pojawiające się utrudnienia są szybko usuwane przez opiekunów i zarządców tras. Informacje o prowadzonych pracach i utrudnieniach znajdziecie na grupie Singletrack Glacensis na Facebooku. Przed wybraniem się na wycieczkę zawsze warto sprawdzić, czy nie pojawiły się tam jakieś ważne komunikaty.

Aktualnie Singletrack Glacensis liczy 140 km tras i ciągnie się od Srebrnej Góry przez Bardo, Złoty Stok, Lądek Zdrój, Stronie Śląskie, Międzygórze, Jodłów , aż do Międzylesia.
Docelowo single tracki mają liczyć ponad 230 kilometrów, okrążać całą Ziemię Kłodzką i dawać możliwość aktywnego spędzenia kilku dni na rowerze przemieszczając się po oznakowanych trasach i poznając wyjątkowe walory przyrodnicze tych okolic. Przy okazji jazdy na rowerze można zobaczyć atrakcyjne turystycznie obszary Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, Gór Bystrzyckich i Orlickich, wielu rezerwatów przyrody m.in Wodospad Wilczki czy Jaskinia Niedźwiedzia. Ścieżki wijące się po zboczach gór i w gęstych lasach, widoki rozciągające się ze szczytów,

Stronie Śląskie i Masyw Śnieżnika

Zapoznanie z Singletrack Glacensis rozpoczęliśmy od strony południowej. Bazę wypadową ulokowaliśmy w miejscowości Stronie Śląskie, a dach nad głową zapewnili nam gospodarze Ski&Bike House Ania i Łukasz. Jeśli planujecie pobyt w okolicy, to bardzo fajne miejsce z klimatem na nocleg oraz wieczorne rowerzystów rozmowy przy ognisku. Często można tam spotkać różne osobistości kolarskiego światka. Podczas naszego weekendu był na przykład Bartek Mikler i Maciej Jeziorski.

W pierwszym dniu jazdy zafundowaliśmy sobie dość konkretną wycieczkę. Blisko sześćdziesięciokilometrową trasę opracował redaktor Grzegorz, wykorzystując do tego aplikację Trailforks, na której zaznaczone są wszystkie odcinki Singletrack Glacensis. Track z pierwszego dnia obejmował następujące odcinki.

Pętla Rudka

Pętla Stronie Śląskie

Pętla pod Śnieżnikiem

Pętla Ostoja

Już na pierwszych kilometrach można było odczuć, że Singletrack Glacensis ma bardzo łagodny charakter. Na podjazdach trasy poprowadzone są łagodnymi, wijącymi się w górę serpentynami. Nachylenie jest tak delikatne, że ścieżka pozwala na samodzielne dozowanie intensywności z jaką jedziemy. Można młynkować, można wjechać wszystko z blatu pobijając przy okazji stravowe rekordy. Nawierzchnia na większości odcinków jest utwardzona, ubita i przewidywalna. Nie ma kamieni i korzeni, które podnoszą stopień trudności. Na kilku odcinkach spotkaliśmy charakterystyczny dla singletrackowych tras żwirek, za którym specjalnie nie przepadamy, ponieważ powoduje bardzo szybką utratę przyczepności na zakrętach i często glebę. Dostaliśmy jednak informację, że na dniach żwirek zostanie rozdmuchany i jazda dzięki temu na powrót stanie się szybsza i bezpieczniejsza.

Zjazdy na SG także są raczej spokojne. Nie ma nieoczekiwanych niespodzianek, nie jest stromo, nie ma ostrych zakrętów, trasa poprowadzona jest dość przewidywalnie, co nie znaczy, że nudno. Na niektórych fragmentach (np Pętla Rudka) można złapać bardzo przyjemny flow, a gdy podkręcimy nieco prędkość, uda się i w kilku miejscach oderwać obydwa koła od ziemi. Taki spokojny charakter ścieżek powoduje, że odnajdzie się na nich prawie każdy rowerzysta i można zaryzykować zabranie na nie dzieci. Osoby początkujące w sposób bezpieczny poznają charakter tras typu single track, powoli wdrożą się w odpowiednie balansowanie rowerem, pompowanie, pokonywanie zakrętów. Natomiast osoby bardziej doświadczone z pewnością wykorzystają uformowanie terenu by wycisnąć z linii trochę więcej.

Szlaki singlowe są bardzo przyjemne, jednak po jakimś czasie mogą znużyć. Dla urozmaicenia wycieczki i z racji wielkiego głodu wysokich gór po izolacji w wyniku COVID 19, do odcinków singletrackowych dorzuciliśmy więc jeszcze wjazd naturalnymi szlakami na Trójmorski Wierch 1145 m n.p.m i jazdę odcinkiem graniowym aż pod Mały Śnieżnik. Mimo iż wieża widokowa na szczycie Trójmorskiego jest zamknięta to piknik na skalnym trawniku tuż pod nią okazał się równie atrakcyjny. Kawa zaparzona w kawiarce i pita z Bolesławieckiej Ceramiki smakowała wybornie. Ciekawostka – skąd w wysokich górach szczyt z morzem w nazwie? Nie, z wieży żadnego morza niestety nie da się zobaczyć. Szczyt jest jednym z sześciu miejsc w Europie i jedynym w Polsce, gdzie zbiegają się zlewiska trzech mórz: na zachodnich zboczach ma swoje źródło Nysa Kłodzka w zlewisku Morza Bałtyckiego, z południowo-wschodniego zbocza spływa Lipkovský potok, dopływ Cichej Orlicy (czes. Tichá Orlice) w zlewisku Morza Północnego, a u stóp wschodniego zbocza znajduje się dolina Morawy w zlewisku Morza Czarnego.

Wracając do tematu uzupełnienia wycieczki po singlach. W okolicach Masywu Śnieżnika znajduje się wiele przyjemnych szutrów jak i trudnych technicznych szlaków. Daje to świetną możliwość do połączenia rodzinnej wycieczki z dziećmi i wplecenia w nią trudniejszej pętelki o charakterze enduro dla bardziej zaawansowanej mamy lub taty. Schronisko pod Śnieżnikiem w swojej ofercie ma mnóstwo pyszności, a piknik na polanie tuż obok podczas gdy tata/mama zrobi sobie małą rundkę na szczyt i z powrotem, pewnie spodoba się całej reszcie rodziny.

Stronie Śląskie i okolice mają jeszcze jeden dodatkowy bonus. W niedalekiej okolicy znajduje się Bike Park Czarna Góra, który może być kolejną wariacją na temat tutejszych tras. Kursujący wyciąg pozwoli też na chwilę odpoczynku po kilometrach wykręconych dzień wcześniej.

Złoty Stok i Bardo

Po 63 kilometrach zrobionych pierwszego dnia, w drugim dniu jazdy postanowiliśmy wspomóc się rowerami elektrycznymi. Przy okazji chcieliśmy też zobaczyć, na ile kilometrów dystansu oraz metrów przewyższenia na tego typ trasie wystarczy nam baterii w rowerach.
 Ze Stronia Śląskiego udaliśmy się na północ w kierunku Złotego Stoku i Barda. Pokonaliśmy następujące odcinki:

Pętla Orłowiec

Pętla Złota

Pętla Chwalisław


Pętla Kłodzka

Najbardziej chyba obawialiśmy się podjazdowej Pętli Orłowiec, która z Lądka Zdroju prowadzi aż na Przełęcz Jaworową. Jak się okazało, obawy były zupełnie bezpodstawne, tutaj znowu singiel poprowadzony jest tak, by to rowerzysta mógł decydować o intensywności i szybkości podjazdu. Wspomagani baterią elektryka zupełnie nie odczuwaliśmy kolejnych metrów łapanego przewyższenia. Na Przełeczy Jaworowej wskoczyliśmy na Pętle Złotą, która zaprowadziła nas do Pętli Chwalisław. Ten fragment trasy jakoś nie przypadł nam do gustu. Sporo wiatrołomów i krajobraz przypominający o ciagle prowadzonej tutaj wycince. Na szczęście złe wrażenie po Chwalisławie zostało wymazane z pamięci na Pętli Kłodzkiej. Singiel trawersujący zbocza zalane zielenią listków młodych buków, widoki na Góry Stołowe, a dla wprawnego oka i ośnieżony szczyt Śnieżki. Pętla Kłodzka to zdecydowanie jeden z naszych faworytów Singletrack Glacensis jeśli chodzi o przyjemność z jazdy, płynność odcinka i widoki.

Niestety wszystko co dobre… Na Przełęczy Łaszczowej zauważyliśmy, że baterii w naszych elektrykach dziwnie szybko zaczyna ubywać. Dalsza jazda na północ wiązałaby się z ryzykiem utknięcia w środku trasy z 25 kilogramowym rowerem bez ani grama prądu. Z bólem serca zadecydowaliśmy, że wracamy, a Pętla Łaszczowa (podobno bardzo widokowa) razem oddalonymi na północ od Barda Petlą Chrabiowską i Wilczą będzie musiała poczekać na kolejną wizytę na Ziemi Kłodzkiej. Czerwonymi ścieżkami Pętli Kłodzkiej, Chwalisław, Złotej i Orłowiec na ostatnich oparach baterii wróciliśmy do Lądka Zdroju. Licznik pokazał 53 km.

Przy okazji warto poruszyć jeszcze tamat kolorów tras. W przypadku tego projektu kolory zupełnie nie mają związku z poziomem trudności. Trasa Singletracka składa się z kolejnych pętli i poprowadzona jest tak, by można było w dowolny sposób te pętle łączyć. Kolory pokazują nam w którą stronę jedziemy. I tak możemy pojechać sobie z Punktu A do B czerwonym szlakiem (szlaki są kierunkowe) a wrócić z B do A niebieskim. Możemy też jechać trzy pętle w jednym ciagu – z punktu A do B,C i D czerwonym a wrócić D, C, B, A niebieskim. Gdy całość będzie już gotowa, to challenge dla najwytrwalszych – będzie można ze Srebrnej Góry jadąc cały czas czerwonym singlem dojechać do Kudowy Zdrój objeżdżając wokół całą Ziemię Kłodzką a potem wrócić niebieskim do Srebrnej Góry
.

Niestety dla nas na przejechanie całości Singletrack Glacensis dwa dni okazały się za krótkie. Nie smucimy się jednak, bo z całą pewnością i przyjemnością tu wrócimy, by uzupełnić zaległości. A może i nawet spróbujemy znów przejechać całość. Tym razem z noclegiem gdzieś pośrodku? Kto wie. Wam na pewno polecamy to miejsce. Jeśli lubicie jeździć na rowerze po górach i nie koniecznie zawsze szukacie ekstremalnych doznań na trudnych szlach, jeśli chcecie zachęcić osobę początkującą do jazdy na singlach, jeśli chcecie zabrać ze sobą dzieciaki to Singletrack Glacensis idealnie się do tego nada.

Ślady naszych wycieczek – Stronie Śląskie, Masyw Śnieżnika, Złoty Stok i Bardo

Artykuł Singletrack Glacensis cz.1 – Stronie Śląskie i Masyw Śnieżnika pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na początku maja, czyli prawie rok po otwarciu wreszcie nadszedł odpowiedni moment.
Teraz już wiem, o co te wszystkie lamenty.

Pasmo Rowerowe Olbrzymy – lokalizacja, jak dojechać?

Pasmo Rowerowe Olbrzymy leży w najpiękniejszych górach w Polsce w Karkonoszach. Zawsze, gdy tam jestem, nie mogę się nacieszyć wyjątkową przyrodą, widokami, klimatem, jaki ma to miejsce. Karkonosze są piękne i kropka. Pomysł zrobienia na ich terenie tras rowerowych w formie singletracków to moim zdaniem strzał w dziesiątkę.

W okolicy Szklarskiej Poręby i Karpacza jest co prawda sporo przyjaznych dla rekreacyjnych rowerzystów szutrów oraz wymagających technicznie szlaków dla zwolenników enduro, ale uzupełnienie oferty w postaci singletracków jeszcze bardziej uatrakcyjnia ten rejon.

Pasmo Rowerowe Olbrzymy położone jest na południe od Jeleniej Góry i rozciąga się na obszarze pomiędzy Piechowicami, Przesieką a Borowicami.

Obojętnie w jakiej części Polski mieszkasz, na pewno w Karkonosze masz daleko.

Kraków – 380 km
Katowice – 300 km
Wrocław – 125 km (chyba tylko wrocławianie mają się dobrze)
Warszawa – 480 km
Gdynia – 600 km
Szczecin – 400 km

Dlatego najlepiej przyjechać tu na kilka dni. Taki typowy, polski przedłużony weekend ;)

Na objazd tras optymalnie jest przeznaczyć trzy/cztery dni, ale całość da się też przejechać w dwa.

W zależności od tego na którą cześć singli się wybierasz auto najlepiej zostawić:
– w Michłowicach – wtedy zaczynamy trudniejszą cześć zachodnią od zjazdów
– w Piechowicach – wtedy cześć zachodnią, trudniejszą zaczynamy podjazdowo
– w Jeleniej Górze Sobieszowo – miejsce wypadowe na ścieżki w okolicy Zamku Chojnik
– w Przesiece pod Chybotkiem – pętla wschodnia, łatwiejsza

Pasmo Rowerowe Olbrzymy – mapa

Pasmo Rowerowe Olbrzymy podzielić można na trzy części:

Trasy Olbrzymów zaznaczone są także w aplikacji Trailforks.

https://www.trailforks.com/region/olbrzymy-28617/

Trasy

Pętla Piechowicko-Michałowicka

Faktycznie, tak jak piszą internety, single po stronie zachodniej są zdecydowanie najbardziej wymagające. Aby czerpać z nich radochę trzeba mieć dobrą kondycję, lubić podjazdy, mieć dobre wyczucie roweru i umiejetność balansowania, a także radzić sobie na zjazdach i lubić wielkie kamienie. Przydaje się też umiejętne i szybkie operowanie manetkami przerzutek, sztycy i hamulca jednocześnie. Tu w jednym momencie dzieje się tyle, że czasem ciężko jest wszystko zsynchronizować.

Charakter pętli bardzo przypomina wymagające współczesne trasy XC. Czy ma na to wpływ osoba Mai Włoszczowskiej, która wspierała ich realizację? Pewnie trochę tak, ale specyficzny charakter Olbrzymów dla mnie jest plusem (o tym będzie jeszcze później). Trasy są bardzo interwałowe. Raczej nie puścisz się tutaj na długi zjazd, bo co chwilę coś albo wybija cię z rytmu, albo pojawia się nieoczekiwany fragment podjazdowy. Aby dobrze przejechać całość, trzeba odpowiednio rozpracować ścieżkę a trudniejsze fragmenty przejechać kilka razy. Zasadnicze znaczenie dla złapania flow na tych pętlach ma znajomość kolejno pojawiających się elementów i trudności.

Pierwszy objazd zachodnich odcinków może wywołać pewną konsternację, szczególnie gdy wybrałeś się tam z rowerem większym niż 120 mm skoku. Ale gdy zdecydujesz się przejechać Dopplera, Zmorę, Rokitnika, Leszego i Skarbka jeszcze raz, i jeszcze i jeszcze, to za którymś razem poczujesz nową jakość flow.

Pętla Przesieka

Pętla w okolicy Przesieki to pętla, od której chyba najlepiej zacząć eksplorację tutejszych singli. Odcinki Błotnik i Poświst są płynne i nie mają szczególnie trudnych fragmentów. Wijące się pomiędzy drzewami i kamieniami ścieżki prowadzą to w górę, to w dół, przyroda wokół zachwyca, a panoramiczne widoki na Karkonosze skłaniają do licznych postojów.

Za to Czart i Utopiec dodają pikanterii i pokazują czego można spodziewać się na trudniejszej zachodniej stronie.

Pętla Chojnik

Perun to świetna pętla na wycieczkę. Jest trochę szutrów, jest trochę górskich ścieżek, jest świetny podjazd ze stromymi agrafkami, trawers wzgórza, na którym stoi Zamek Chojnik i zjazd na którym można złapać dobry flow i poćwiczyć odrywanie się od ziemi.

Poza Perunem bardzo spodobał mi się Borowy i jego naturalne, trawersowe fragmenty. Niby łatwo, niewymagająco, ale nad wyraz urokliwie. Skrzat jakoś specjalnie nie utkwił w mojej pamięci a Licho to jedyny fragment singli, które ominęliśmy. Jest więc pretekst, by jeszcze tu wrócić :)

Charakterystyka ścieżek. Poziom trudności. Jaki rower zabrać?

Wybierając się na Pasmo Rowerowe Olbrzymy postanowiłam zabrać ze sobą nowy, jeszcze pachnący świeżością rower Liv Pique Adv. To lekki karbonowy full o skoku 100/100 mm wyposażony w opuszczaną sztycę. Trzy dni jazdy potwierdziły, że ten rodzaj roweru najlepiej nadaje się na te trasy. Wiele momentów podjazdowych i interwałowych sprawia, że lekkość i geometra fulla XC mocno pomaga w płynności jazdy i łatwości zdobywania kolejnych metrów przewyższenia, a na wszystkich fragmentach zjazdowych rower bez problemu daje radę. Ja ominąć musiałam tylko jeden kamyczek na Rokitniku. Jest to jednak głównie blokada siedząca w mojej głowie.

Jeśli na Pasmo Rowerowe Olbrzymy wybierasz się z rowerem enduro i nie masz wyrobionej żelaznej łydy, to możesz nieco gorzej odebrać tą miejscówkę. Serio skok amortyzatora powyżej 120 mm to tutaj przerost formy nad treścią.

Jaki charakter mają ścieżki Pasma Rowerowego Olbrzymy? A no właśnie górski, jak sama nazwa skazuje MTB – góry i rowery. Nie jest to enduro, nie jest to zjazd, nie jest to też flow trail. Pasmo Rowerowe Olbrzymy to specjalnie przygotowane trasy górskie, gdzie znajdziemy wszystkiego po trochu. Są podjazdy, zjazdy, trudniejsze fragmenty, kluczenie między drzewami, rockgardeny, nagłe zwroty akcji.

Pod względem trudności Pasmo Rowerowe Olbrzymy dla każdego jest wstanie zaproponować coś miłego. Stopniując trudność, najpierw najlepiej wybrać się na odcinki w Przesiece, a potem określić, czy chcemy coś bardziej czy mniej wymagającego.

Gdzie nocować i co jeść

Noclegów najlepiej szukać w Michałowicach lub Przesiece. Jeśli jedziecie z rodziną, to na pewno w grę wchodzi jeszcze Szklarska Poręba lub Karpacz.

Konkretną miejscówkę mogę polecić na razie jedną. Jest to ośrodek Drewniana Róża. Bardzo klimatyczne domki i apartamenty a wokoło całkiem spory obszar zieleni. Jedyny minus, który dla niektórych może być plusem, brak zasięgu i słabe parametry WIFI.

Gdzie jeść?
Będąc niedaleko Szklarskiej Poręby zawsze wybieramy Alfredo. Sałatka z wątróbką, pizza i sporo innych dobrych dań.

W przerwie pomiędzy jedną a drugą pętlą polecam dobrą kawę i ciasto w Chybotku. Innych rzeczy nie kosztowałam.

Jeśli macie jakieś miejsca godne polecenia podzielcie się z nimi w komentarzach.

Pasmo Rowerowe Olbrzymy podsumowanie i opinia

Wczoraj pod jednym ze swoich wpisów na Facebooku pewien znany bloger Maciek Hop napisał: mówię single – myślę enduro.

I to właśnie jest zasadniczy problem ze ścieżkami budowanymi w Polsce, a co za tym idzie za odbiorem wśród sporej części rowerzystów ścieżek Pasmo Rowerowe Olbrzymy. Nie wiem dlaczego, ale przyjęło się, że jeśli ktoś wspomni, że buduje się jakiś kompleks dla rowerzystów i będą tam single, to od razu muszą to być single o charakterze enduro i zjazdowym.

Nie.
Singiel to rodzaj ścieżki. W parku pod domem, gdy masz ścieżkę, na której zmieści się jeden rower to też jest singiel, ale czy on jest enduro?
No nie.

Pasmo rowerowe Olbrzymy to kompleks ścieżek przeznaczonych dla rowerzystów górskich, takich którzy lubią zarówno zjazdy, jak i podjazdy. Na trasach są liczne elementy zjazdowe, które mogą stanowić wyzwanie, jednak ogólny charakter tras wyraża się w jakże wymownym skrócie MTB.

Jeśli chodzi o jakość ścieżek i wykonanie, na które często narzekano w internetowych wypowiedziach, nie mogę się przyczepić do niczego (a wiecie, że lubię). Trasy po których jeździliśmy były bardzo dobrze przygotowane, nie miały żadnych niedoróbek, w mojej ocenie były też dobrze oznakowane. Podczas bonusowej pętli z Mają Włoszczowską, rozmawialiśmy o tym, że utrzymujący ścieżki, biorą pod uwagę informacje zwrotne od osób odwiedzających ścieżki i wyrażających swoje opinie w internecie na oficjalnym profilu – https://www.facebook.com/pasmoroweroweolbrzymy/
W najbliższym czasie powstanie także kilka nowych chicken line-ów.

Zbierając wszystko w kupę, Pasmo Rowerowe Olbrzymy otrzymuje ode mnie okejkę.

Artykuł Pasmo Rowerowe Olbrzymy – mtb nie umarło pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Biskupia Kopa i Zlate Hory

W drugiej części wycieczki pojechaliśmy na zachód od Zlatych Hor w okolice Pricnego Vrchu.
Tu w dokumentacji fotograficznej wyjazdu mamy czarną dziurę. Wszystko za sprawą drugiego konkretnego podjazdu tego dnia, który to pozbawił nas zupełnie sił i chęci do wyciągania aparatów.

Biskupia Kopa – „w te rejony na pewno wrócimy. Wrzucam je do pudełka – w pierwszej kolejności.”

Artykuł Buszujący w liściach – Biskupia Kopa pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł Góry Izerskie na grubo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł Góry Złote – jesienna galeria pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Najbardziej jednak Góry Złote i leżący w nich Złoty Stok kojarzę z widokowych tras znakomicie nadających się pod MTB.

Fajnie jest co jakiś czas wrócić na stare śmieci, a jesienne rowerowe chillowanie jest do tego idealne. Dziś zapraszam na mini przewodnik po Górach Złotych.

Złoty Stok i Góry Złote – Gdzie to jest? Jak dojechać?

Zloty Stok to, zaraz po Lądku Zdroju, największa i najbardziej znana miejscowość w Górach Złotych. I o ile do Lądka zdecydowanie nie warto zaglądać. No chyba, że jesteś już w mocno zaawansowanym wieku i pragniesz zakosztować właściwości uzdrawiających tutejszych wód, o tyle Złoty Stok stanowi świetną bazę wypadową do rowerowej eksploracji Gór Złotych.

Dlaczego wybierając miejsce na weekendowy wyjazd, warto zwrócić uwagę na Złoty Stok? Z prostej przyczyny – bo jest blisko głównych dróg i szybko można do niego dojechać. Z Katowic do Złotego Stoku mamy około 2 godzin jazdy. Gdy chcemy pojeździć po Sudetach, to poza Górami Opawskimi z Biskupią Kopą nie ma nic bliżej i szybciej.

Góry Złote – mapa i atrakcje turystyczne

Góry Złote to pasmo ciągnące się wzdłuż granicy polsko-czeskiej od Złotego Stoku po Stronie Śląskie. Co ciekawe, u naszych sąsiadów góry te noszą nazwę Gór Rychlebskich, a Zlate Hory znajdziemy u nich w okolicach naszych Głuchołaz.

Kompaktowość tych gór sprawia, że warto przyjechać tutaj na weekend – dwa dni zdecydowanie wystarczą na poznanie tych rejonów. Do wyboru mamy sieć szlaków pieszych jak i rowerowych, dlatego każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. Są szutry, są górskie single i korzenne tarki, znajdzie się nawet jakiś rock garden.

Jazdę w tej okolicy można połączyć ze zwiedzaniem. W trakcie planowania wycieczki warto zwrócić uwagę na miejsca takie jak Jaskinia Radochowska, Wieża na Borówkowej, ruiny zamku Karpień czy zamekRychleby.

Główną, nierowerową atrakcją Gór Złotych jest oczywiście Kopalnia Złota w Złotym Stoku. To miejsce, które zdecydowanie warto odwiedzić. Nie tylko z dziećmi.

Ścieżki i trasy rowerowe w Górach Złotych i Złotym Stoku

Jeśli masz ochotę na klasyczne MTB bez zbędnych udziwnień, to na pierwszy strzał proponuję przejechać się trasą kiedyś organizowanego tu przez Grześka Golonkę maratonu MTB. Trasa najpierw szeroką szutrowo-kamienistą drogą wspina się na Jawornik Wielki, potem lekko technicznym singlem i szlakiem zaanektowanym na drogę zwózkową dociera do Orłowca. Następnie niezaznaczonymi na mapie szutrami wspina się na zachodnie zbocza Borówkowej i zjeżdża szybką kamienistą drogą do Lutyni. Stąd wspina się przez Przełęcz Lądecką znów na Borówkową. Z Borówkowej kultowym zjazdem czerwono-zielonym szlakiem dociera do przełęczy Różaniec. Tu czeka nas wyzwanie w postaci 20-to procentowego podjazdu/wypychu z powrotem na Jawornik i szybki szeroki szuter już niemal do samego Złotego Stoku.

Jeśli wycieczka ma być bardziej Nduro, to ze Złotego zamiast podjazdu szutrem na Jawornik Wielki wybierz czerwony szlak – to fragment Głównego Szlaku Sudeckiego. Zrezygnuj z szybkiego zjazdu do Lutyni i wbij się na Borówkową wcześniej. A z Przełęczy Różaniec w drodze powrotnej do Złotego Stoku wróć szlakiem granicznym (uwaga, tu jest 100% Nduro, łącznie z wymagającym wypychem).

Galeria zdjęć z naszego jesiennego wyjazdu do Złotego Stoku

 
Jeśli chcesz coś zupełnie lightowego, to w aplikacji na telefon MAPY.CZ zobacz sobie wszystkie zaznaczone na fioletowo ścieżki rowerowe. Nie sprawdziłam ich wszystkich, ale podejrzewam, że poza wpadkami typu – droga zawłaszczona przez leśników na drogę zwózkową, będziesz pan zadowolony. Ścieżki typowo rowerowe zaznaczone są również bardzo dobrze na papierowych mapach wydawnictwa Compass.

Złoty Stok i Góry Złote – noclegi i gdzie zjeść?

Z noclegami w tych rejonach bywa ciężko. Złoty Stok to miejscowość, do której zazwyczaj przyjeżdża się na jeden dzień, do kopalni i tyle w temacie. Jeśli więc chodzi o wypróbowane kimy, to szału nie ma, ale warty polecenia jest „hotel” Gold Stok (tu nocowaliśmy zawsze przed maratonami) oraz apartamenty Vitusa (ładnie, czysto, ale jedna łazienka na trzy pokoje). Gdy w tych dwóch obiektach miejsc brak, można jeszcze próbować w Kopalni Złota, która na stronie oferuje miejsca noclegowe w swym hoteliku.

Ostatecznie zawsze znajdzie się też coś w Lądku. Ale z racji już wspomnianych wcześniej proponuję to jako ostateczną ostateczność.

Gdy w brzuchu ci burczy, a jesteś w Złotym Stoku, to większego wyboru nie masz i prędzej czy później wylądujesz w restauracji przy Kopalni Złota. Kiedyś dałabym się pokroić za jedzenie stamtąd. Teraz jest nieco gorzej, podczas dwóch wizyt w przeciągu ostatniego pół roku za każdym razem wychodziłam z knajpy zawiedziona. Nie wiem, czy kucharz się zmienił, czy olewają temat. Tym razem zdecydowanie lepsza okazała się zupa pomidorowa i pizza w pizzeri w kamieniołomie. Nomen omen też należącej do Kopalni Złota.

Jeśli zaś będziesz przejeżdżać obok przełączy Lądeckiej to zdecydowanie polecam Penzion & Restaurace Celnice

Zdecydowanie natomiast nie polecam Kawiarnii Albrechtshalle w Lądku. Wygląda dobrze i ludzie chwalą za dobre ciasta. My drugi raz trafiliśmy na lurowatą kawę i szarlotkę zakalca.

Podsumowanie

Jesień to dobry czas, by trochę ochłonąć, spauzować,
Lubisz jeździć po górach? Określenia Trail/Enduro/Mtb nie mają dla Ciebie znaczenia? Nie interesuje Cię szerokość kierownicy, ani milimetry skoku?
Po prostu, wsiadasz na rower i jedziesz?
To Góry Złote na pewno ci się spodobają.

Artykuł Złoty Stok i Góry Złote – trasy rowerowe pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.