Galicja Gravel Race – Gravelowy Festival w Podkarpackim

Nie ma co się oszukiwać. Czas leci jak szalony tegoroczna edycja Podkarpackie Gravel Festiwal to już piąta odsłona tego wydarzenia. Dla mnie był to trzeci start w zawodach organizowanych przez sympatyczną ekipę z Podkarpacia.
I od razu powiem Wam, że zarezerwowałam już termin na koniec lipca 2026. Dlaczego?

Z roku na rok rozmach imprezy rośnie. To sama przyjemność móc obserwować, jak zwiększa się liczba dystansów, jak coraz więcej osób decyduje się na start i jak coraz lepiej zaopiekowani są startujący.
Galicja Gravel Race ma ugruntowaną pozycję na gravelowej scenie w Polsce. A konkurencja cały czas jest niemała.

Co sprawia, że impreza jest tak wyjątkowa? Chyba przede wszystkim klimat, jaki robią organizatorzy i startujący. Uczestnicząc w wydarzeniu ma się uczucie, że jest się jego cześcią. Jedną gravelową rodziną. W przedstartowy wieczór przechadzasz się miasteczkiem i spotykasz znajomych, co chwilę ktoś cię zaczepia i rozmowom nie ma końca.
I nie, nie tylko gdy jesteś „taką mamba”. Startujący są zawsze pozytywnie do siebie nastawieni, rozmawiają o planach na wyścig o trasie i przygotowaniach.

Druga rzecz to oczywiście lokalizacja – trasy Galicji i Łemko prowadzą przez tereny idealne na gravela. Szutry premium, puste leśne asfalty, kilka odcinków technicznych, by nie było za nudno. Płaska Galicja jest idealnym wyścigiem, by bić rekordy średniej na wyścigu. Łemko zaś znakomicie nada się do bicia rekordów ilości podjazdów :)

Trzecim aspektem jest oczywiście organizacja. Dobrze wyznaczona trasa (przejechana i sprawdzona przez organizatorów), atrakcyjne pakiety startowe, dobre jedzenie na bufetach i na mecie, prawidłowo działający tracking, baza zawodów z dostępną ofertą noclegową, jasna komunikacja przedstartowa, oprawa medialna wyścigu. To wszystko ma znaczenie i na Galicji jest ogarnięte idealnie. Nawet medale, o które w zeszłym roku była niemała afera wróciły w tej edycji.
Uczestnik jest tutaj zaopiekowany.

Galicja, Łemko czy Etapówka? A może Sprint?

Podkarpackie Gravel Festival to cztery wyścigi i siedem różnych tras. Zawodnicy mieli do wyboru start w:

• Galicja Gravel Race – 500 lub 350 km – najszybsza gravelowa trasa w Polsce prowadząca przez Puszczę Sandomierską i Roztocze.
• Łemko Gravel – trasa górska 250 i 450 km prowadząca przez Beskid Niski, z klimatem opuszczonych wsi i Kapliczek – wybitnie malownicza i dzika.
• Głogów Gravel Racing – sportowy sprint 100 km, ekstremalnie szybki, rozpoczynający się peletonem z asystą policji i kończący w centrum Głogowa Małopolskiego
• Etapówka – nowość 2025, trzydniowy rajd rozgrywany na 3 etapach po maks. 120 km każdy (łącznie ok. 300 km), z noclegiem, wyżywieniem i pełnym zapleczem w miasteczku festiwalowym

Lokalizacja – miasteczko zawodów i baza

Miasteczko zawodów zlokalizowane było w Centrum Natura Caritas w Budach Głogowskich.
Miejsce to pełni co roku rolę centrum wydarzenia — stąd startują i kończą się wszystkie trasy, a uczestnicy mają dostęp do zaplecza: noclegów, posiłków, strefy relaksu.

Dzieci mogły liczyć na dodatkowe atrakcje w postaci wydarzeń prowadzonych przez centrum edukacji leśnej. Zawodnicy i osoby towarzyszące mogły skorzystać z oferty gastronomicznej stoisk kół gospodyń wiejskich. W sobotni wieczór odbył się też koncert,

Bufety i jedzonko

Jedzenie na tej edycji festiwalu zasługuje na osobny rozdział.
Co tam się działo….
Bufety były solidnie zaopatrzone przez Koła Gospodyń i Gospodarzy Wiejskich. Jedzonko było tak dobre, że żal było opuszczać pit stopy. Dodatkowo utrudniała to niesamowicie przyjazna atmosfera, o którą dbali gospodarze.

Kto nie wykorzystał okazji na pit stopach mógł nadrobić kalorie na mecie. Tutaj też lokalna oferta gastronomiczna była bogata. Proziaki, chleb ze smalcem, ciasta i pierogi. Ajjjj, chce się wracać na Galicję dla samego jedzenia.

Warto też zwrócić uwagę, że tego rodzaju współpraca ze społecznością lokalną to ważny element organizacji zawodów. Dzięki temu widać realny wpływ na promocję regionu. Zawodnicy często wracają w miejsca, w których odbywają się zawody. Przyjeżdżają z rodzinami i bliskimi. Społeczność lokalna ma też wtedy okazję do większej aktywizacji.

Galicja Gravel Race – klimat jest najważniejszy

O atmosferze i klimacie pisałam już w pierwszym akapicie.
To jednak też rzecz, na którą trzeba zwrócić uwagę.
Gdy przyjeżdżasz na Podkarpackie Gravel Festival czujesz się jak byś przyjeżdżał do znajomych.
Wszyscy w miasteczku zawodów są przyjaźni, mnóstwo uśmiechów i pozytywna energia aż buzuje.
Nie ma spiny, nie ma negatywnych emocji. No może tylko na dystansie sprinterskim jest więcej rywalizacji i konkurencji.

Większość uczestników przyjeżdża na Podkarpackie Gravel Festival by przejechać fajna trasę i spędzić czas z ludźmi podobnymi sobie.

Podkarpackie Gravel Festival – moje 500 km w 24 h

Początkowo plan był taki, by wystartować w ETAPÓWCE.
Trzy dni, trzy trasy i możliwość integracji z innymi zawodnikami pomiędzy etapami.
Jednak im bliżej było do wyścigu, tym częściej w głowie pojawiał się pomysł, by jeszcze raz wystartować w 500tce i spróbować pobić samą siebie – zrobić 500 km w 24 godziny.

Mój pierwszy start w Galicji miał miejsce w 2022 roku – wspominam go znakomicie i bardzo dobrze pamietam trasę, która była szybka, malownicza i kusiła, by pojechać ją na raz. To był mój pierwszy wyścig na 500 km zrobiony tak zwanym longiem. Tu zobaczycie jak było – Galicja Gravel Race longiem 2022

W 2022 roku przejechałam 500 km w około 26 godzin, więc próba pobicia samej siebie i zmieszczenia się w 24 godzinach była całkiem realna. Tym bardziej, że trasa w tym roku przeszła mały lifting i usunięte zostały niektóre piaszczyste fragmenty. Kiedy jak nie teraz? Pomyślałam i tydzień przed wyścigiem zmieniłam listę startową z Etapówki na Galicję 500 km.

Jak było? Czy wypaliło?
Mam nadzieję, że już oglądaliście te odcinki vloga i wiecie.
A jeśli nie, to poniżej znajdziecie moje dwa filmy – pierwszy to przygotowania a drugi to realizacja planu.
Życzę miłego seansu :)

Podkarpackie Gravel Festival – Galicja Gravel Race – podsumowanie

Czy po przeczytaniu tego wpisu zastanawiasz się nad startem?
Słusznie!
Choć w zasadzie to nie ma co się zastanawiać. Trzeba się zapisać. No bo kiedy, jak nie teraz?

Podkarpackie Gravel Festiwal to świetne trasy, dobra organizacja, przepyszne bufety, tętniące życiem miasteczko zawodów i ludzie – zarówno ci startujący jak i organizatorzy – rowerowi pasjonaci robiący to z czystej zajawki i wkładający w organizację całe swoje serce.

Ja na 90% w przyszłym roku wybiorę tę ETAPÓWKĘ, ale daję sobie 10% możliwości zmiany decyzji.
Bo przecież na Łemko Gravel też fajnie byłoby poprawić wynik :))))

Impreza w tym roku była objęta moim patronatem medialnym i miała wyjątkową oprawę dzięki wsparciu samorządu WOJEWÓDZTWA PODKARPACKIEGO.

Artykuł Galicja Gravel Race 2025 – Podkarpackie Gravel Festival pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Można powiedzieć, że tegoroczny GravOn 3 Countries był edycją zerową.
Mariusz Lickiewicz – organizator i pomysłodawca – nie promował wyścigu w specjalny sposób, nie reklamował się, nie walczył, by zapełnić na maksa listy startowe.
Kto wiedział o wyścigu, ten wiedział. Kto przeczuwał, że będzie warto, ten się nie zawiódł.
Efektem tego było kameralne grono startujących – około 100 osób, które spędziły w najlepszy sposób jaki można sobie wyobrazić długi czerwcowy weekend w górach.

Mamba On Bike z GravOn-em jestem od samego początku.
Razem z Mariuszem spotykaliśmy się na trasach pierwszych terenowych ultramaratonów w Polsce.
Potem Mario przyjechał na trasę podczas jednego z PGRów, by pokibicować mi i podnieść morale tuż przed metą.
W końcu zaprosił mnie na swoją imprezę i przepadłam.
Nawet jeśli nie startowałam, to co roku pojawiałam się w miasteczku zawodów
Nie mogło mnie więc nie być na tym wyścigu. Wiedziałam, że szykuje się coś wyjątkowo dobrego.

Autorami zdjęć w artykule są: Kamila Leszczyńska, Bartek Bodzek, Paweł Zatoński.

GravOn 3 Countries – trasa

Ilość atrakcji na trasie GravOn-u spokojnie starczyłaby na trzy wyścigi. Pierwszy odbywał by się w polskich i czeskich Izerach, drugi w Górach Łużyckich a trzeci w Czeskiej i Saksońskiej Szwajcarii.
My dostaliśmy to całe dobro razem, po kolei niczym w trzy-daniowym obiedzie, gdzie na samym końcu czeka na ciebie najlepszy deserek z wisienką.

Jakie to było dobre!

Nie dziwi więc fakt, że na ten artykuł zbierałam się trzy tygodnie. Trzeba to było wszystko przetrawić :)

O Izerach pisałam na blogu już nie raz. To najbardziej gravelowe góry w Polsce. Jeśli zastanawiasz się, gdzie wybrać się pierwszy raz w góry z gravelem – niech będą to Izery.
Przeczytaj – Góry Izerskie – jesiennie i bikepackingowo

O Górach Łużyckich i Czeskiej oraz Saksońskiej Szwajcarii dopiero będę pisać.
To miejsca, które zasługują na osobne wpisy, więc teraz niech wystarczy Ci moje słowo, że te rejony to też gravelowy i bikepackingowy raj.

Połączenie tych wszystkich w jednym wyścigu to jakby red bulla popijać kawą. Jest intensywnie.

Oczywiście jeśli macie ochotę, można zabrać sobie tracka i przejechać go w innym terminie niż wyścig, ja jednak ze względu na niesamowita atmosferę i klimat polecam zrobić to przy okazji zawodów.
Element integracyjny w postaci między-noclegu i socjalizacja była tym, co wyróżniło 3 Countries na tle konkurencji.

Film – trzy kraje i trzy dni

Co sprawia, że jedne trasy zostają w pamięci na zawsze, a o innych nie potrafisz nic ciekawego powiedzieć po tygodniu?
Jak to jest, że niektóre ultra to szybkie gonki, gdzie rach ciach ciach chcesz zaliczyć trasę, a inne trudno łyknąć na raz, bo żal tych wszystkich widoków i przygód?

GravOn 3 Countries to wyścig, który, daję głowę, pojedziesz dwa razy.
Dlaczego?
Bo gdy zdecydujesz się na jazdę „longiem”, to po wpadnięciu na metę powiesz – „Muszę tutaj wrócić, by poczuć to jeszcze bardziej” a gdy przejedziesz ją na spokojnie, to w głowie pojawi się myśl – Chce to na raz!

Ja na pierwszy raz wybrałam wersję romantyczną. Wersję z czeskimi hospódkami, z widokami, ze spaniem w łóżku z czystą pościelą i z knedlikami z borówkami w Smedavie. Jaki będzie drugi? Zgadnij!

Widzieliście film? Jeśli nie, to nadróbcie zaległości, bo zdecydowanie lepiej wygląda to na obrazkach niż w moich karkołomnych próbach opisania tego, co nas tam spotkało.
A że pogoda tym razem okazała się mocno łaskawa, to dopełniła całości.

GravOn 3 Countries – foto relacja

Dzień – 1 – 127 km w stronę Kytlic

Start 8:00 spod Dolnośląskiego Centrum Sportu – Polana Jakuszycka.
To miejsce już nie pierwszy raz pokazuje nam swoja gościnność.
Kilka rozmów z uczestnikami, odbiór trackera, trochę zagrywek i JEDZIEMY.

Ekipa kameralna, pierwsze kilometry pokonujemy razem z Olą, Kamilą i Adamem. Mijamy też innych uczestników, albo też my jesteśmy przez nich mijani.
Start z Jakuszyc, więc od razu pod kołami szutry gravelowej klasy A.
Od razu też przekraczamy granicę. Ani się obejrzeliśmy a jesteśmy już u naszych południowych sąsiadów.

Ten dzień to festival szybkich szutrów, czeskich wąskich asfaltów i kofoli. W tle na horyzoncie majaczy Jested, ale tym razem go nie odwiedzamy.

Jest też jeden dziwny babol na trasie – konkretny wypych, gdzie 25 % utrzymuje się na dłuuuugim odcinku Mariusz zgrywa się, że nie może być tylko miło, gładko i przyjemnie. Chłopak tęskni za Carpatią – chyba trzeba go na nią zapisać w przyszłym roku :P

Meta pierwszego dnia to Kytlice i typowo czeski ośrodek wypoczynkowy.
Małe domki campingowe dla uczestników – organizator zapewnia noclegi – oraz bar gdzie dostaniesz trochę czeskiego jedzenia oraz dużo piwa, kofoli i Birella z Pomelo :)

Pomysł na podział trasy na dwa etapy – genialny!!!
Jest czas na rozmowy, integracje, wspólne dzielenie się wrażeniami z trasy.
Trochę jak na gravelowym wakacyjnym obozie tylko dla starych ludzi :)

Dzień 2 – 280 km dla jednych ostatni a dla innych nie

Drugi dzień to kwintesencja tego wyścigu – punkt kumulacyjny – Czeska i Saksońska Szwajcaria.
Obojętnie co bym nie pisała, to nie odda atrakcyjności i rzeczywistości tego rejonu.
Jest PIĘKNIE.
Po drodze znów czeskie gospody i miasteczka zapraszające na chwilę odpoczynku.
Dobrze że zdecydowałam się jechać te trasę w trybie romantycznym.

Mariusz namawiał uczestników na longa drogiego dnia i chyba większość się skusiła.
Okoliczności przyrody i pogoda były do tego idealne.
Mi ten dzień bardzo przypomniał czasy pierwszych wyścigów, gdzie większość się znała a kolejne sklepy czy przystanki na trasie były okazją do niezliczonych spotkań i rozmów.

Jedyny negatywny aspekt tego dnia – to puste i smutne niemieckie miasteczka, gdzie cisza i brak ludzi były przygnębiające . Zupełnie co innego niż w Czechach.

Dzień 3 – Smedava i borówkowy knedlik

Trzeciego dnia większość zawodników była już na mecie, a niektórzy nawet i w domu.
My zafundowałyśmy sobie 112 kilometrów w trybie „na knedlika”.
Od rana słońce nie dawało wytchnienia – dobrze, że podjazd na Smedavę w większości przebiegał w lesie.

Trzeci dzień to rowerowe latko na pełnej. Nie spotkałyśmy już żadnego zawodnika na trasie, więc zupełnie zapomniałyśmy, że to wyścig. Ale to było dobre!

Czeskie i Polskie Izery – mimo iz trasa do samego końca biegła pod górkę to żal było kończyć tę przygodę.

GravOn 3 Countries – widzimy się w przyszłym roku!

Nie widzę tu możliwości innego podsumowania – oczekujcie zapisów i widzimy się za rok!!!

Artykuł GravOn 3 Countries – edycja zero i sukces na pełnej pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

To już piąta edycja imprezy Mazowiecki Gravel. Wyścigu, o którym słyszałam wiele (i to nie tylko dobrych komentarzy) a w którym jeszcze nie dane było mi wystartować
W takich sytuacjach zazwyczaj mówię sprawdzam. Już za wiele razy zasugerowałam się opiniami innych, które potem okazywały się w mojej ocenie zupełnie błędne.
Wystartowałam więc, ale jak już wspomniałam powyżej, przekornie, jednak na szosie.
Plan był taki, by w tym roku próbować nowych rzeczy i 500 km po szosach Mazowsza a dokładnie Kurpiowszczyzny wydawało się bardzo atrakcyjne. Czyżbym podświadomie jednak bała się tutejszego piachu? Być może…

Odbiór pakietów startowych

Jeszcze zanim o wyścigu.
Rzecz, która nie zdarza się często: aby usprawnić organizację, swój pakiet startowy można było odebrać tydzień wcześniej – w sobotę w warszawskiej siedzibie Centrum Rowerowego (chętnym pakiety wysyłano też InPostem)
Całkiem fajna sprawa jeśli chodzi o relację organizator – uczestnik.
Odbiór pakietu był okazją do rozmowy z organizatorem i innymi uczestnikami – bez tej przedstartowej gorączki, która zawsze pojawia się w dniu zero. Była to też forma pokazania partnera imprezy jakim było Centrum Rowerowe. Wcześniejszy odbiór pakietu sprawia także, że rano nie ma w bazie zamieszania i uczestnik przyjeżdżający komunikacją zbiorową z ograniczoną ilością bagażu nie musi martwić się, gdzie tu schować worek z giftami od organizatora.
Jednym słowem – plus organizacyjny

A co w pakiecie?
Szczerze to nie pamietam już dokładnie, co znajdowało się w worku z logotypem Mazowieckiego Gravela :P
Najważniejszy oczywiście numerek i rzecz dla mnie znacząca – czapeczka.
Lubię, gdy w pakiecie startowym znajduje się czapeczka. To bardzo miła pamiątka po wyścigu. Dużo atrakcyjniejsza niż koszulka czy medal, który moim zdaniem powinien być wręczany jedynie zwycięzcom.
Tak wiem – mam bardzo niepopularne zdanie w tej kwestii. Puchary i nagrody powinny otrzymywać tylko osoby, które wygrały.

Mazowiecki Gravel – przygotowania

Przygotowań w zasadzie nie było. Kto śledzi trochę bardziej bloga ten wie, że poza zimowymi wyskokami nie trenuję, nie liczę watów i żadnych innych cyferek. Po prostu jeżdżę. A że maj był mocno aktywny eventowo, to na jeżdżenie czasu nie było.
Na dodatek dwa tygodnie przed imprezą znów pojawił się ITBSowy ból kolana. A tu czekała na mnie płaska trasa, która tylko pogorszyła by sprawę.
Ostatecznie zdecydowałam się zmienić dystans na krótszy. 340 km to też nie mało i chyba dobry dystans, by nie przegiąć. W zasadzi to był mój pierwszy start w tym roku. Nie licząc zimowej Watahy.

Dzień przed startem w Mazowiecki Gravel napompowałam opony w Langmie , uzupełniłam w nich mleko, spakowałam 10 żeli i kamizelkę przeciwwiatrową. Jeszcze tylko sprawdzenie baterii w kamerze (drona nie zabierałam, bo w ostatnich dniach jakieś dziwne akcje działy się z dronami), napełnienie bidonów napojem wysoko węglowodanowym i byłam gotowa.

Mazowiecki Gravel – trasy

Liczba tras, jaką organizatorzy zaproponowali uczestnikom, była .
Na gravelu można było przejechać 500, 200, 120 i 80 kilometrów. Na szosie zaproponowano dwa dystanse 300 oraz 500 km. Każdy startujący mógł znaleźć coś dla siebie.

Oczywiście najatrakcyjniejsze były trasy najdłuższe. Zarówno gravelowa jak i szosowa pięćsetka zahaczały aż o Mazurski Park Krajobrazowy a tam nie było już tak płasko. Pojawiły się górki.

Pozostałe atrakcje na trasach to oczywiście Kurpiowszczyzna z Myszyńcem, Wydmusami i Kadzidłem, fragmenty wzdłuż Narwi oraz szutrowe dukty Puszczy Białej.

Nie można nie wspomnieć także o Fiszorze – mnie na trasie szosowej ominął ten akcent, ale kto wie, czy w przyszłym roku nie przymocuję japonek do roweru i nie podejmę wyzwania przekroczenie tej rzeki na zakończenie gravelowej 500tki :)

Mazowiecki Gravel – relacja

Co zastaliśmy na trasie?

Mazowiecki Gravel w wersji dla cienkich opon to przepiękne, gładkie szosy biegnące lasami i polami, sporadycznie przecinające małe wioski i miasteczka.
Mimo iż było płasko, to jednak oczy cieszyły się widokami.
Pozwalał też na to bardzo mały ruch samochodowy.
Czasem zdarzył się oczywiście przejazd przez większe miasto – co w połączeniu z większym ruchem było już mniej przyjemne. Jednak całość trasy oceniam bardzo dobrze.

Jakie są moje wrażenia po pierwszym szosowym wyścigu?

Na pewno na szosie kilometry uciekają szybciej niż na gravelu. Przez to nawet zaczęłam żałować, że nie wystartowałam na pięćsetce i pomyślałam, że może warto było by to jeszcze zmienić. Szybko jednak porzuciłam tę myśl. Pierwsze 7 godzin pod wiatr było bardzo dokuczliwe i skutecznie odbierało energię.

W szosie dużo przyjemniej odczuwa się prędkość. Bezpośrednie przełożenie mocy na rower jest mocno odczuwalne.

Trzecia rzecz to monotonia – na gravelu jednak więcej się dzieje. Na szosie cały czas pod kołami masz asfalt. No chyba, że akurat jest on trochę dziurawy. Wtedy jedziesz nieco bardziej uważnie. Szosa jest spokojniejsza, bardziej przewidywalna – jeśli jedziesz samemu. Jeśli jedziesz w grupie to potrafi się już dziać więcej – zmiany, pilnowanie koła etc.
Ale dalej nie jest to ta dynamika, co w przypadku gravela w terenie. Choć to i też pewnie mocno zależy od trasy.

Kolejnym trudnym tematem na szosie jest pozycja – tu cały czas jesteś w tej samej pozycji. Na gravelu się ruszasz, na gravelu pracujesz ciałem, częściej wstajesz z siodełka. Na szosie – cały czas jesteś w praktycznie takim samym ustawieniu – czasem zmieniasz chwyt i jeśli masz lemondkę to trochę urozmaica sytuację. Dalej jednak jest to bardzo statyczna pozycja i na długim dystansie potrafi dać w kość.

No i ten dylemat – ścieżka rowerowa czy droga? Mimo iż mam opony 32 mm i uważam, że rowerzyści, jeśli jest ścieżka, to zawsze powinni nią jechać, to jednak czasem ścieżki poprowadzone są tak fatalnie, że trudno jest lawirować po nich na rowerze szosowym.

Coś więcej? Zobaczcie film.

Czy szosa mnie wciągnie?
Podobało mi się bardzo. Trasa, klimat i widoczki.
Na razie jednak nie planuję większych romansów z rowerem z wąskimi oponami. Pewnie sporadycznie, okazjonalnie rower szosowy będzie się pojawiać na wyjazdach, jednak na stałe rowerem pierwszego wyboru pozostaje gravel!

Podsumowanie – czy warto wystartować?

Wracając do samej imprezy i organizacji.
Widać, że Bartek z Marcinem niejedną imprezę już zrobili razem.

Komunikacja przed wyścigiem była jasna i klarowna.
Choć czasem w mailach pojawiały się babole – np zła data.
Jako zawodnik czułam się zaopiekowana.
Na starcie wszystko przebiegło sprawnie i szybko. Nawet zmiana godziny startu (o 30 minut) nie była problemem.
W miasteczku panowała bardzo przyjazna atmosfera.
Brakowało mi trochę znajomych twarzy, ale to chyba fakt, że imprez coraz więcej i nie da się wszędzie startować. No i mój start był wspólny z szosowcami. Znałam tam w zasadzie tylko Anię Koseską i Asię Rumińską.

Trasa – przepiękna, jej autorom Marcie Gryczko i Marcinowi Koseskiemu należą się gratulacje.

Bufety – na szosowej trasie skromne, było jednak wszystko czego kolarzowi trzeba. W Ostrołęce woda, soki, przepyszne bułeczki i banany, w Kurpiowskiej Krainie smakowite zupki, chałka, chlebek i napoje.
Niestety minusem było oznaczenie bufetów.
Następnym razem warto kilka flag ze startu wywieżć w teren i oznaczyć miejsce, by bufet był widoczny z daleka dla startujących.

Meta – każdy witany był z fanfarami, organizatorzy gratulowali uczestnikom i zbijali z nimi piąteczki. Było też dobre jedzonko – makaron, ciastki i napoje. Wieczorem zapłonęło ognisko.
Cóż więcej potrzeba zmęczonemu ultrasowi na mecie.

Medialnie – na trasie było kilku fotografów. Chyba nie ma osoby, która nie załapałaby się na zdjęcie. A taka pamiątka dla wielu osób jest ważna. Każdy kto próbował, ten wie, że na wyścigach nawet, gdy jedziesz rekreacyjnie jakoś ciężko robi się zdjęcia i wyciąga telefon :)

Podsumowując – bardzo poprawnie zorganizowana impreza z dobrym klimatem, przemyślaną i sprawdzoną trasą oraz uśmiechniętymi ludźmi zarówno na starcie, jak i na mecie.
Wpisuję Mazowieckiego Gravela na listę planów startowych na przyszły rok. Zobaczymy jak się to poukłada, całkiem możliwe że sobaczymy się na stracie. Tym razem jedyny słuszny dystans i nawierzchnia – Gravel 500 :)

Artykuł Mazowiecki Gravel 2025 – w szosowym wykonaniu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pierwotnie chciałam wystartować na 5oo km i pojechać trasę longiem, bez spania. Niestety tym razem choroba pokrzyżowała plany a i pogoda nie była specjalnie sprzyjająca. Postanowiłam przepisać się na średni dystans i to było bardzo dobrym pomysłem. Okienko pogodowe trwało kilkanaście godzin i pozwoliło suchą stopą przejechać tę trasę.

No bo nie ma nic gorszego niż start w deszczu. Jeśli pada w trakcie wyścigu, jakoś motywujesz się do jazdy dalej i dalej. Jednak gdy pada na starcie i wszystko powoli staje się mokre, morale spada i motywacja gdzieś się dosłownie rozpływa.
Gdybym nie przepisała się na krótszy dystans, czekałaby mnie prawdziwa Lubuska Przygoda z wiejącym wiatrem, mokrym stopami i opadem właściwe ciągłym. A tak z tych trzech rzeczy w kość dał jedynie wiatr, którego nie cierpię podobnie jak deszczu, ale który jakoś ostatecznie dało się pokonać.

Lubuska Przygoda objęta była moim patronatem medialnym. Patronatem obejmuję tylko sprawdzone i godne polecenia imprezy.
Nie wiem jeszcze kiedy, ale tu będą zapisy na przyszły rok KLIK

Lubuska Przygoda – trasa

Do wyboru zawodnicy mieli trzy dystanse – 100, 250 i 500 km.
Moje 250 km wyglądało tak:

Lubuska Przygoda – fotorelacja

Jak już wspominałam trasa była wyborna, urozmaicona i nie pozwalała się nudzić.
Niestety przez mocny opad, mający miejsce dzień wcześniej, kałuż i błota nie brakowało. Przez to w relacji trochę mniej zdjęć i nagrań z trudniejszych odcinków. Bądźcie tego świadomi.

Nie mniej te kilkanaście godzin bawiłam się wybornie …no może nie licząc jazdy wzdłóż wałów :P
Zaliczyłam 250 dobrych kilometrów, spotkałam mnóstwo przemiłych ludzi na trasie, pobyłam sam na sam ze sobą w otoczeniu przepięknej otaczającej mnie przyrody.
Już wiem, że w przyszłym roku drugi wrześniowy weekend rezerwuję na długi dystans Lubuskiej Przygody. Te bruki, piaski, wały, single wzdłuż jezior – to chce się jeździć.

Film

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie wzięła do kieszonki kamery.
Przy okazji dziękuję, za liczne rozmowy i pozytywne opinie na temat tego co robię. Bardzo cieszę się, że moje filmy i zdjęcia motywują Was do robienia fajnych rzeczy i cieszę się bardzo, że dostaję od Was takie wsparcie zwrotne. To motywuje do dalszego rozwoju.

Podsumowanie

Choroba zmusiła mnie do zmiany dystansu na średni. Początkowo miałam dylematy, ale teraz wiem, że nie ma przypadków. Dobrze było przejechać 250 km w tym roku i móc za rok zrobić dwa razy tyle kilometrów. Więcej zabawy i więcej frajdy :)

Jeśli zastanawiacie się, czy warto. Nie ma co dumać.
Trasa Lubuskiej Przygody ma w sobie mnóstwo uroku, jest przyjemna i płynna, ale też momentami potrafi pokazać rożki. Mała ilość przewyższeń i niewielki procent trasy trudnej technicznie pozwala na podjęcie próby zrobienia tego dystansu tak zwanym „longiem”. Co będzie moim planem na przyszły rok.

W kwestiach organizacyjnych Lubuska Przygoda ma tylko jeden słaby punkt. Jest nim brak spotkania integracyjnego i pasta party przed wyścigiem.
Cała reszta to majstersztyk i znakomita organizacja. Wszak Weronika i Robert Janikowie mają za sobą sługa historię organizowania imprez typu ultra.
Konkretyzując. Dwa bufety na średnim dystansie, możliwość przepaku na długim. Posiłek regeneracyjny na mecie. Czego tu więcej trzeba?
Widzimy się w przyszłym roku?

Artykuł Lubuska Przygoda – 250 km rowerowych przygód pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Można by powiedzieć, że to moje drugie podejście do URDB.
W zeszłym roku data startu pokrywała się z innymi obowiązkowymi obowiązkami, postanowiłam więc zrobić oficjalny przejazd i odbiór trasy w innym terminie, trochę przed zawodami.
Tak spodobały mi się te tereny i sama rzeka, że gdy organizatorzy zaproponowali mi objęcie patronatem medialnym ich imprezy, nie mogłam odmówić.

W ramach More Ultra Race w tym roku odbędzie się jeszcze jeden wyścig ULTRA RACE SILESIA
Masz ochotę spróbować.
Zajrzyj tutaj KLIK

URDB przygotowywania

Czy przygotowywałam się do tego jakoś specjalnie? Chyba nie. Wbrew pozorom nie jeżdżę tak dużo, jak mogłoby się wydawać. Zajrzyjcie na Stravę, ona prawdę Wam powie. Nie mam planu treningowego, nie robię specjalnych jednostek treningowych. Po prostu trochę jeżdzę i korzystam z tego, że robię to już od kilkunastu lat i jakoś tak organizm wie, że czasem trzeba trochę mocniej popracować.

Z wyborem dystansu nie było wątpliwości. Noga rozkręcona po obozie na Kaszubach i wizycie w Szwajcarii rwała się do jazdy. Wystarczyło tylko odpowiednio przygotować sprzęt i ułożyć taktykę żywieniową :) Na szczęście prognozy pogody były przychylne i nie trzeba było rozważać scenariuszy związanych z deszczem.

Przygotowałam rower (będzie o tym osobny film), zgadałam się z dwoma genialnymi dziewczynami – Migota i Asia i w czwartek wieczorem zameldowałyśmy się w Chełmie, by odebrać pakiety startowe i trochę pogadać z uczestnikami i organizatorami.

Ultra Race Dolina Bugu – trasa

Ultra Race Dolina Bugu to jeden z tych wyjątkowych wyścigów, które mają start i metę w innym miejscu. Jest coś magicznego i wyjątkowego w podróżowaniu z miejsca A do B, w eksploracji i jeździe prosto przed siebie, nie po pętli. Od wieków ludzie podróżowali wzdłuż rzek. Chcąc poznać nowe rejony, odkryć dokąd zaprowadzi ich rzeka oraz zobaczyć, jak wygląda świat w odległych krainach.

Uczestnicy zawodów do wyboru otrzymali dwa dystanse – 304 lub 550 km z odpowiednio 1500 oraz 2600 metrami przewyższeń. Mimo dość dużych cyferek, trasa była praktycznie płaska jak stół. Nie licząc kilku nielicznych podjazdów w większości przebiegała nawet z górki :)

Długi dystans startował z miejscowości Chełm, krótki zaczynał się w Białej Podlaskiej.
Meta obydwu ulokowana była na plaży miejskiej w Wyszkowie. Okazało się to znakomitym pomysłem. Zawodnicy po jeździe w upale bardzo chętnie wykorzystywali chłód jaki dawała rzeka. Podróżując wzdłuż jej biegu, na koniec otrzymywali prezent i wynagrodzenie za trud włożony w pokonanie trasy.

Pod względem technicznym trasa była ułożona znakomicie.
Szerokie drogi szutrowe, trochę dróg polnych, kilka fragmentów singlami. Wszystko poprzeplatane asfaltami, gdzie można było nieco odpocząć. Pokonywanie kolejnych kilometrów było bardzo płynne a widoki nie pozwalały doprowadzić do znużenia. Ja jechałam oczywiście dystans 520 km. Bardzo duże znaczenie dla komfortu jazdy miała w tym przypadku druga część trasy, którą pokonywało się już po ciemku. Potwierdzeniem tego, że trasa była wyznaczona dobrze jest fakt, że przejechałam ją na jednej tylko lampce, która włączona była około godziny 20:00 a przestała działać o 6 nad ranem. To znak, że charakter trasy i teren pozwalał na to, żeby wykorzystywane tryby były w miarę niskie.
Kto mnie zna, ten wie, że w nocy jestem ślepa i najchętniej korzystałabym z najmocniejszych trybów po 1000 lumenów. Tu nie było to konieczne.

Trasy oficjalne

Ultra Race Dolina bugu 2024 w moim wykonaniu

URDB 2024 w obrazkach

To co dzieje się w głowie podczas pokonywania tak długiego dystansu to mieszanka wybuchowa.
Są chwile słabości, są chwile uniesienia, nogi bolą, głowa czasem odmawia posłuszeństwa.
Ale jedzie się dalej, bo wokół ciebie są fajni ludzie i niesamowite okoliczności przyrody.
Tego nie da się opisać, to trzeba samemu poczuć.

Ultra Race dolina bugu 2024 – film

520 kilometrów i 28 godzin spędzonych na siodełku złożone w 32 minuty filmu.
Mam nadzieję, że ten vlog choć trochę oddaje klimat tych zawodów oraz moich rozterek i walki ze zmęczeniem na ostatnich kilometrach.
Mam nadzieję, że ta publikacja zachęci Was do wystartowania w tego typu zawodach.

Za co lubię URDB – podsumowanie

Fajna to była zabawa. Trochę męcząca, ale ostatecznie satysfakcja na mecie i woda tytułowej rzeki zmyła zmęczenie. Gdy w zeszłym roku jechałam objazd trasy tego maratonu nie spodziewałam się, że cos może mnie zaskoczyć. A jednak tak się stało. Jednak co wyścig, to wyścig.

Jeśli zastanawiacie się nad startem w przyszłym sezonie to ja zdecydowanie polecam.
Szczególnie jeśli miałby to być Wasz pierwszy start.
Trasa jest wyjątkowo przyjemna i przystępna.

Za co lubię Ultra Race Dolina Bugu?

• za płynną i ciekawą trasę
• za prostą trasę z małą liczbą przewyższeń
• za dużo dobrego jedzenia – na starcie, na PIT STOP-ach, na mecie
• za możliwość spania na PIT STOP-ach
• za dobry klimat i miła atmosferę

Za co nie lubię Ultra Race Dolina Bugu?

• za brak przepaków na bufetach
• za ostatnie 2 kilometry trasy po gruzie i ujeb…ch
• za to, że kusi żeby wystartować znów w przyszłym roku :)

Artykuł Ultra Race Dolina Bugu 2024 – 520 km longiem bez spania pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na całokaształt wpływa dodatkowo wsparcie Województwa Podkarpackiego!!!

Na Galicji potrafią w dobre imprezy!!!

Artykuł Łemko Gravel i Galicja Gravel Race 2024 – co tam się działo!!! pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na starcie Ultra Race Roztocze 2024 w Suścu pojawiło się przeszło 300 zawodników. Do wyboru mieli trzy trasy: GIGANTE – 650 km i 4500 m w górę, CLASSICO – 350 km i 2500 metrów spinaczki oraz PICCOLO – 120 km i 700 metrów w górę.
Start GIGANTE miał miejsce w piątek, CLASSICO w sobotę i PICCOLO w niedzielę.
Dzięki takiemu rozwiązaniu w niedzielę na metę zjeżdżali się zawodnicy różnych dystansów, co stworzyło bardzo fajny klimat i pozwoliło do miasteczka przyciągnąć większą liczbę kibiców.

Ultra Race Roztocze 2024 – trasa

Po przejechaniu średniego dystansu w zeszłym roku, byłam pewna, że trasa Gigante, czyli 650 km jest warta zobaczenia i zmierzenia się z nią (szkoda tylko, że moje nogi nie były o tym przekonane :))
Jak pewnie się domyślacie, nie myliłam się.
Szybkie, szutrowe leśne dukty, polne drogi wijące się wsród rzepaku i innych nieznanych mi upraw, asfalty czasem w wersji grevelowej a czasem nowiuśkie, jakby wylane specjalnie przed wyścigiem. No i wisienki na torcie, takie jak Singletrack Józefów czy przejazd przez kamieniołomy i wąwozy lessowe.

Trasa jest urozmaicona i przyjemnie płynna. Jedynie fragment za pierwszym PIT STOPEM, prowadzący w bardzo dużej cześci polami nieco się dłużył. Jeśli chcecie zobaczyć, o czym piszę, od razu odsyłam Was do relacji filmowej, która poniżej.

Jedyny minus, niestety całkiem spory w mojej ocenie, to odporność trasy na warunki pogodowe. Do tej pory organizatorzy Ultra Race Roztocze mieli szczęście, że obydwie edycje odbywały się w sprzyjającej pogodzie. Pytanie, co w przypadku, kiedy podczas wyścigu przewidywane będą opady lub, nie daj Boże, będzie padać na kilka dni przed?
Wtedy z wszystkich fragmentów, które prowadzone były malowniczymi drogami polnymi zrobi się niezła przygoda, będącą dla niektórych trudną do ogarnięcia. Po opadach na tych drogach w pierwszej kolejności powstaje wyjątkowo śliska maź, potem, przy większym udziale wody, maź zaczyna się przyklejać do kół, a co dzieje się potem, to już lepiej nie wiedzieć.
Może warto w tym miejscu schować mój pesymizm i trzymać się, tego, że na Ultra Race Roztocze pogoda jest zawsze zamówiona :)

Przygotowania, założenia i lista sprzętu

Przygotowując się do Ultra Race Roztocze nie miałam wyraźnego planu na wyścig. Zakładałam, że mogę próbować przejechać tę trasę na raz – longiem, zakładałam też możliwość jazdy romantycznej, tak by zobaczyć na Roztoczu najwięcej, jak się da.
Nie potrafiłam ocenić poziomu kondycji i swojego przygotowania fizycznego. Brak ustrukturyzowanych i systematycznych treningów, kilkudniowe okresy bez roweru, generalnie brak ładu i składu w tym moim jeżdżeniu. To nie wpływa pozytywnie na formę ;)
W związku z powyższym postanowiłam wystartować i zadecydować spontanicznie w trakcie jazdy.
I generalnie okazało się to dobrym pomysłem. Nie licząc błędów ze sprzętem, który zabrałam.
Mając bowiem w perspektywie rozbicie trasy na trzy dni, nie do końca dobrze to przemyślałam.

Rozbicie trasy na trzy dni w tym wyścigu było ułatwione i myślę, że trzeba na to zwrócić uwagę. Organizatorzy na trasie zaplanowali dwa PIT STOPy, gdzie można było uzupełnić zapasy jedzenia i picia oraz przespać się na przygotowanych materacach.
Pierwszy przystanek był na 265 kilometrze w miejscowości Turobin, drugi znajdował się na 470 km w Tomaszowie Lubelskim. Każdy z uczestników miał więc możliwość przejechania trasy rozdzielając ją na dwa lub trzy dni bez ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z noclegiem. Myślę, że w przypadku gdy ceny startu w ultramaratonach stają się coraz wyższe, jest to super pomysł godny naśladownictwa przez innych organizatorów.
Oczywiście warunki nocowania na punktach nie były super komfortowe. Jednak większość z GIGANTE znalazła swój materac i jako tako mogła zmrużyć na chwilę oko.

Biorąc pod uwagę powyższe, stanęłam na starcie z rowerem w konfiguracji jak na zdjęciu.
Zabrałam ze sobą:

• podsiodłówka z narzędziami – co mam w środku przeczytasz tutaj
• torba na ramie – Apidura – w środku żele i batoniki Sponser, chusteczki antybakteryjne,
• dwa bidony 750 ml
• fork bag Jack Wolfskin na widelec – śpiwór Cumulus, spodnie długie do jazdy w nocy, longsleeve merino, buff, kurtka przeciwdeszczowa Gore, skarpetki,
• handlebar bag na kierownicy – żele, batoniki na dwa kolejne dni, powerbank 20 000, kabelki, zapięcie do roweru Abus, dokumenty, zatyczki do uszu,

W powyższym zestawie niestety brakowało kilku rzeczy. O czym uświadomiłam sobie na pit stopie, gdy okazało się, że nie zabrałam ze sobą żadnego kosmetyku – szczoteczka, pasta, krem wielofunkcyjny, nie zabrałam rzeczy, w których można by się komfortowo przespać (długie spodnie miały być alternatywą, ale okazały się za ciepłe i za bardzo kompresyjne, merino też było za ciepłe).

Mimo wszystko jakoś udało mi się ogarnąć nocleg na pierwszym punkcie. Choć regeneracyjnym snem raczej nie można tego nazwać. Drugiego dnia zaś postanowiłam przenocować w pensjonacie w Horyńcu Zdrój, by choć trochę wykorzystać czas przeznaczony na sen.

Poza tymi „drobnymi” błędami zabrany ze sobą sprzęt spisał się znakomicie. Nowy rower ogarnięty na szybko przez Giant Gliwice i oklejony na CITO przez Adriana (tu przeczytacie o oklejaniu roweru folią) sprawdził się znakomicie na tak długiej trasie. A przyznam szczerze tu też były obawy, czy dobrze przeniosłam pozycję ze starego roweru, czy osprzęt używany pierwszy raz nagle nie okaże się jakiś falerny. Na szczęście w tym temacie wszystko zgrało się idealnie i sprzęt nie zawiódł. Co więcej spisał się znakomicie.

Relacja filmowa

Jeśli jeszcze nie widzieliście relacji filmowej z Ultra Race Roztocze 2024, to polecam ją bardzo gorąco.
Przy okazji dajcie SUBA i zostawcie łapkę w górę lub komentarz :)

Co poszło nie tak? Podsumowanie zobaczycie w osobnym filmie.

Ultra Race Roztocze 2024 – wyniki

Początkowy plan jazdy longiem i próba zmierzenia się z trasą na jeden raz została zaniechana już po pierwszych kilometrach. Za ładnie, zbyt widokowo i sielankowo jest na Roztoczu, by jeździć tam po nocy :) Oczywiście forma też na to nie pozwoliła. Nazwijmy rzeczy po imieniu.

Pokonując trasę w trzy dni, wylądowałam na drugim miejscu podium. Nie było to trudne, biorąc pod uwagę, że wystartowały tylko dwie dziewczyny.
Mam nadzieję, że ta relacja przekona większą ilość dziewczyn do startu na długim dystansie w przyszłym roku :)

1 Anna Jurosz-Ryś 13. Meta (654km) 51:54:13
2 Dorota Juranek 13. Meta (654km) 53:28:0

Pełne wyniki znajdziecie oczywiście na stronie organizatora – Wyniki

Podsumowanie

Kalendarz gravelowych imprez pęka w szwach. Zapowiadany przez wielu upadek tej formy rywalizacji nie następuje. Trzeba jednak przyznać, że konkurencja na rynku jest i prędzej czy póżniej nastąpi pewnego rodzaju przesiew. W grze zostaną tylko dobre imprezy, z dopracowanymi trasami, sprawną organizacją oraz niezapomnianą atmosferą.
Czy będzie wśród nich Ultra Race Roztocze?
Z pewnością tak. Jestem w tej kwestii pewnie trochę nie obiektywna, ponieważ impreza ta była objęta moim patronatem medialnym. Jednak fakty mówią same za siebie.

Rejon Roztocza to bardzo atrakcyjne miejsce na wyścig. Bujne lasy, ciągnące się po horyzont pola rzepaku, pagórki rodem z Toskanii. Tu chce się jeździć.
Znakomita organizacja i mnóstwo uśmiechów. W miasteczku zawodów przed startem oraz na mecie panowała bardzo pozytywna atmosfera, wszyscy zawodnicy czuli się zaopiekowani i każdy został godnie przywitany na mecie. PIT STOPy, posiłek przedstartowy oraz afterparty – nikt nie wyszedł głodny czy spragniony.
Jedynym problemem był początkowy brak trackingu dla dystansu GIGANTE. Było to jednak spowodowane przez dostawcę trackerów.
Podsumowując – tak jeśli się zastanawiasz, to przestań i wystartuj w tej imprezie.

Artykuł Ultra Race Roztocze 2024 – wyzwanie GIGANTE podjęte pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Co to jest bikefitting?

Bikefitting to proces mający na celu ustawienie prawidłowej pozycji kolarza na rowerze. Jest to metoda, która pomaga zoptymalizować pozycję kolarza, poprzez analizę biomechaniki, dynamiki jazdy, a także indywidualnych preferencji. Podczas bikefittingu wykonuje się dokładne pomiary ciała, takie jak długość nóg, długość ramion, a także zakres ruchu w stawach. Na podstawie zebranych danych, specjalista odpowiednio dopasowuje wysokość i nachylenie siodełka, wysokość i szerokość kierownicy, a także ustawienie pedałów i klamek hamulcowych. Bikefitting pozwala na poprawę efektywności jazdy oraz eliminację bólu i kontuzji związanych z nieodpowiednią pozycją na rowerze. Dlatego bikefitting jest niezwykle ważnym procesem dla każdego kolarza, niezależnie od poziomu zaawansowania, od amatorów po zawodowców. 

Jak przebiega cały proces?

Podczas bikefittingu dostosowuje się rower do indywidualnych potrzeb i parametrów danego kolarza tak, aby zapewnić optymalną wygodę, efektywność oraz bezpieczeństwo podczas jazdy.

W trakcie bikefittingu specjalista analizuje postawę i biomechanikę kolarza, sprawdzając m.in. kąty nachylenia ciała, długość kończyn dolnych oraz ruchomość stawów. Na podstawie tych informacji dopasowuje odpowiednie ustawienia roweru, takie jak wysokość i wysunięcie siodełka, długość mostka, szerokość i kąt nachylenia kierownicy czy położenie bloków. Podczas bikefittingu używa się specjalistycznego sprzętu, takiego jak kamery motion capture czy platformy dynamiczne, które pozwalają na jeszcze dokładniejszą analizę ruchu kolarza.

Po co robić bikefitting?

Robienie bikefittingu ma wiele różnych korzyści. Po pierwsze, pomaga zapobiec bólowi i kontuzjom, poprawiając pozycję i wygodę jeźdźca na rowerze. Dzięki bikefittingowi można także zwiększyć efektywność pedałowania, poprawiając synchronizację ruchów i wykorzystując pełny potencjał mięśniowy. Inną zaletą jest poprawa techniki jazdy i stabilności roweru, co przekłada się na lepszą kontrolę i bezpieczeństwo na drodze. Bikefitting może też zwiększyć osiągi sportowe.

Co to jest bikesizing?

Bikesizing jest wykonywany jeszcze przed zakupem roweru. Pomaga on zdecydować, jaki rozmiar ramy należy wybrać. Przy wyborze odpowiedniego rozmiaru roweru warto także wziąć pod uwagę preferowany styl jazdy, typ terenu, na którym będzie się jeździło oraz poziom zaawansowania. Dzięki bikesizingowi możliwe jest znalezienie idealnie dopasowanego roweru, co wpływa zarówno na komfort jazdy, jak i wydajność podczas treningów czy zawodów.
Nie ryzykujemy także, że kupiony rower okaże się za duży lub za mały.

Gdzie zrobić bikefitting?

Jeśli szukasz miejsca, gdzie można zrobić bikefitting, zdecyduj się na skorzystanie z usług profesjonalisty. Najlepiej by był to doświadczony fizjoterapeuta. Bikefittingi wykonuje się często w sklepach rowerowych, gabinetach fizjoterapeutycznych lub miejscach takich jak Velolab, nastawionych na wielowymiarową pracę z osobami aktywnymi. Kluczową rolę w tym procesie odgrywa doświadczony specjalista, który używa specjalistycznego sprzętu i technik, aby zapewnić optymalne dopasowanie roweru.

Jak się przygotować?

Jest kilka kroków, które warto podjąć przed wizytą u specjalisty. Przede wszystkim warto dokładnie zastanowić się, jakie są nasze cele i oczekiwania związane z jazdą na rowerze. Czy będziemy korzystać z roweru głównie do rekreacji, czy może planujemy brać udział w zawodach? Następnie warto pomyśleć, o kontuzjach i dolegliwościach jakie mamy (bóle pleców, kolan, drętwienie dłoni). Dobrze jest także mieć ze sobą odzież i obuwie, w którym będziemy jeździć na rowerze.  Bikefitting wykonuje się w obuwiu w blokami SPD a także tych bez. Przygotowanie się do bikefittingu pomoże nam w pełni wykorzystać potencjał naszego roweru i uniknąć nieprzyjemnych dolegliwości związanych z nieodpowiednim dopasowaniem. 

Ile kosztuje bikefitting?

Koszt bikefittingu może się różnić w zależności od miejsca, w którym się odbywa oraz doświadczenia osoby wykonującej usługę. Ceny mieszczą się w przedziale od 500 do 1500 złotych. BikeFitting to usługa, która może sprawić, że jazda na rowerze będzie wygodniejsza i bardziej efektywna. Wydanie pieniędzy na profesjonalne dopasowanie do swojego roweru może pomóc uniknąć kontuzji wynikających z nieprawidłowej postawy i ruchów podczas jazdy. Dlatego warto zainwestować w tego typu usługę. Szczególnie jeśli na rowerze jeździmy często i intensywnie.

Mój bikefitting w VeloLAB Gdańsk

Wybierając miejsce, w którym zrobię swój pierwszy bikefitting, nie miałam watpliwości, że musi być to osoba z doświadczeniem i odpowiednią wiedzą. Fitting powinien być robiony przez fizjoterapeutę, który zna i rozumie zasady funkcjonowania ciała osoby aktywnej.

Wybrałam w mojej ocenie najlepiej jak mogłam. Pojechałam do Agaty Soboty do VeloLAB w Gdańsku.

Zobaczcie relację z mojej wizyty.

Transkrypcja odcinka

Ja: Cześć z tej strony MambaOnBike, witajcie w kolejnym odcinku. Dzisiaj nietypowo temat, który chciałam poruszyć już od dawna na blogu, ale niestety cały czas został przekładany.
Bikefitting. Dzisiaj będziemy robić bikefitting. Od może 20 lat, przeszło 20 lat jeżdżę na rowerze i do tej pory jeszcze nie zdecydowałam się na ustawianie roweru pode mnie. Zdarzało się tak, że ustawiałam rower według ogólnie przyjętych norm, zasad, na wyczucie i do tej pory było raczej wszystko ok.
Nie narzekałam, nie miałam żadnych problemów, dolegliwości, nie bolały kolana, nie bolały nadgarstki, choć może trochę jak zaczęłam jeździć w długiej dystansy to te nadgarstki czasami mi drętwiały, ale generalnie nie było źle. W tym roku niestety podczas Wisełki 500 skontuzjowałam sobie kolano, na 200 kilometrze zaczęło boleć mi kolano. Zawodzowało to krótką przerwą w jeździe na rowerze, musiałam sobie wszystko pokładać, udałam się do fizjoterapeuty, na szczęście on bardzo dobrze zdiagnozował ten temat i wszystko jest już na dobrej drodze. Już wszystko wraca do normy, kolano działa, mogę jeździć na rowerze, ale postanowiłam udać się do Bikefittera, udać się do profesjonalnego gabinetu, w którym sprawdzę, czy ten rower jest dobrze ustawiony, czy bardzo dużo zmian będzie trzeba zrobić czy nie.
Zaraz przyjdzie tutaj do nas Agata, zaraz będziemy przedstawiać miejsce w jakim jesteśmy, także już za chwilę zapraszamy na bardzo fajny odcinek o bikefittingu.

Ja: Jest tu już Agata, powierzam się w Agaty ręce. Znamy się już od jakiegoś czasu, nawet udało nam się jechać jakiś wspólny maraton. Agata jest specjalistką od bikefittingu, jest fizjoterapeutką, ale myślę, że trochę lepiej będzie jak Ty coś powiesz o sobie i o miejscu, w którym jesteśmy.

Agata: Znajdujemy się w VeloLab w Gdańsku, jest to gabinet fizjoterapeutyczny, przy którym działa też studio bikefittingu, miejsce to zostało założone przez Łukasza Szczesnego w 2010 roku, więc jesteśmy na rynku już 13 lat. W naszym gabinecie działamy zarówno z pacjentami, jak i z kolarzami. Jeżeli chodzi o kolarzy to mamy kilka usług. Nie jest to tylko bikefitting, mamy również sizing, czyli jest to usługa dedykowana dla osób, które chciałyby dobrać rower przed zakupem.
A jeżeli chodzi o bikefitting to mamy tak naprawdę dwie usługi, mamy usługę podstawową dla osób, które nie korzystają z pedałów wpinanych i mamy usługę bardziej zaawansowaną, tą też dzisiaj będziemy wykonywać, bo Dorota jest osobą zaawansowan.

Agata: I taki bikefitting trwa 4 godziny i jest dedykowany dla osób, które jeżdżą w pedałach wpinanych, dzięki czemu ta analiza całej pozycji jest bardziej dokładna, dlatego też tego czasu potrzebujemy trochę więcej, żeby te wszystkie aspekty dokładnie przeanalizować, co też dzisiaj na pewno będziemy robić.

Ja: Ja myślę, że ten film będzie oglądało bardzo wiele osób, które jeszcze nie robią bikefittingu tak jak ja, może zastanawiają się nad bikefittingiem. Pytanie, co trzeba zabrać ze sobą na taki bikefitting?

Agata: Na bikefitting na pewno trzeba zabrać ze sobą swój rower, strój kolarski, w którym jeździcie na co dzień, jest to ważne, żeby zabrać spodenki, w których najlepiej Wam się jeździ, żeby te odczucia były jak najbardziej wiarygodne. No i oczywiście buty, w których jeździcie. To nie musi być jedna para butów. Jeżeli macie kilka par, to warto je zabrać ze sobą, bo wtedy ustawiamy bloki we wszystkich butach i macie pewność, że to ustawienie jest spójne, jest odpowiednie dla każdego buta.

Ja: Czy jakieś specjalne przygotowania dzień przed są konieczne?

Agata: Przygotowania może nie, ale warto się zastanowić, czego od tej usługi oczekujemy, czy przychodzimy tutaj, bo chcemy się po prostu czegoś dowiedzieć, jesteśmy ciekawi jak ta usługa wygląda, czy mamy jakieś konkretne dolegliwości. Jeżeli tak, to dobrze by było się zastanowić, kiedy te dolegliwości się pojawiają, jak szybko, w których dokładnie miejscach. Jest to dla nas bardzo ważne, dla nas bikeitterów i fizjoterapeutów, żeby móc dobrze zdiagnozować ten problem, żeby lepiej znaleźć tą przyczynę, no i tym samym jak najskuteczniej potem rozwiązać ten problem.

Ja: Ja do tej pory, tak jak już mówiłam we wstępie, nie robiłam bikefittingu, przez kilkanaście lat jeździłam na rowerze bez bikefittingu. Wydawało mi się, że wszystko jest ok. Wiadomo, do czasu.
Może takie pytanie do Ciebie, z punktu widzenia specjalisty, po co w ogóle robić taki bikefitting?
Po co robić bikefitting?

Agata: Bikefitting można zrobić albo po to, żeby rozwiązać bieżące problemy, albo żeby tym problemom zapobiec, czyli bardziej prewencyjnie. Jeżeli jeździmy na rowerze, nie mamy specjalnie jakichś dolegliwości, tak jak w Twoim przypadku, to wcale nie jest wykluczone, że te dolegliwości po jakimś czasie się nie pojawią, tak jak ta historia z kolanem. Może będzie coś ciekawego dzisiaj, może coś tam znajdziemy. Akurat pech trafił, że w tym roku dopiero to się objawiło, a może jest coś, co na to pracowało przez dłuższy czas.

Ja: A przychodzi do Ciebie więcej klientów z problemami, czy raczej z prewencją urazów?
Chcą zapobiegać, czy może przychodzą, jak zaczyna boleć?

Agata: No pewnie łatwo się domyśleć, że zdecydowanie więcej jest tych osób, które przychodzą już z dolegliwościami bólowymi i często po wielu próbach takich samodzielnych rozwiązania tego problemu.
Nierzadko jest tak, że te próby kończą się jeszcze gorzej, czyli jest jakiś problem, zaczynają się próby zmiany tej pozycji i nagle na przykład dochodzi jeszcze jedna rzecz, albo ten problem się pogarsza, albo nie do końca jest rozwiązany. Więc to zazwyczaj są osoby, które jednak jakieś dolegliwości mają.

Ja: Jesteśmy w VeloLab w Gdańsku, to jest oczywiście materiał robiony we współpracy.
Umówiałam się z Agatą, znamy się bardzo dobrze, więc z namią wiem, że po Wisełce 500 też zajęła się bezpośrednio od razu moim kolanem, więc wiedziałam, że mogę jej zaufać.
Czy jest jakiś sposób na rozpoznanie, ponieważ w Polsce aktualnie jest bardzo wiele miejsc, które oferują bike fitting, czasami też inaczej to jakoś nazywają.
Czy jest jakiś sposób, żeby rozpoznać profesjonalistów, fachowców, żeby oddać się w dobre ręce, nie ryzykować. Ja zawsze jestem sceptycznie nastawiona do takich rzeczy i naprawdę muszę mieć bardzo duże zaufanie do specjalisty, do którego się oddaję. Jak to jest?

Agata: No tak, studiów bike fittingu mamy coraz więcej w Polsce, to nie ulega wątpliwości.
Są studia, które znajdują się przy sklepach, są studia niezależne i takie studia jak nasze myślę, że na skalę Polski jest wyjątkowym miejscem, bo mamy rzeczywiście funkcjonujący gabinet fizjoterapeutyczny i jednocześnie bike fitting. No i myślę, że szukając odpowiedniej osoby do tego, żeby wykonać ten bike fitting, no to warto by było, żeby ta osoba, która ten bike fitting wykonuje była jednak fizjoterapeutą.
Z tego względu, że jest to praca z ciałem, jest to praca z ciałem w ruchu, więc trzeba potrafić identyfikować, czy te problemy, które występują u kolarza to są problemy, które wynikają stricte tylko z pozycji na rowerze, czy jednak ta przyczyna jest bardziej gdzieś ukryta i może wynika z jakichś poprzednich kontuzji albo jest ukryta w ciele i rower tylko na przykład ją wywołuje i trzeba na przykład popracować parę razy w ramach jakiejś sesji fizjoterapeutycznej, żeby ten problem rozwiązać bądź też wyciszyć i dopiero wtedy na przykład osiągnąć tą pełnię satysfakcji i komfortu z jazdy na rowerze. Także myślę, że pod tym kątem, szczególnie osoby, które mają jakieś problemy bólowe i one już trwają jakiś czas, no to warto zaufać osobie, która będzie potrafiła dokonać takiej głębszej analizy.

Ja: Czyli często może być też tak, że ten bikefitting nie skończy się na jednej wizycie. Może nie często, ale może to być tak, że też dostaniesz jakieś zadania, ćwiczenia do domu, tak, żeby wyrównać jakieś dysbalanse mięśniowe.

Agata: Tak, no nierzadko tak jest, że osoby, które przychodzą do nas na bikefitting, potem po fittingu umawiamy się na przykład na 4-5 sesji fizjoterapeutycznych, bo akurat okazuje się, że ten problem, który występuje wymagałby jeszcze podejścia fizjoterapeutycznego.
No i rzeczywiście po przepracowaniu odpowiednich ćwiczeń, wykonaniu terapii manualnej w połączeniu z dobrze ustawionym rowerem często jesteśmy w stanie ten problem, który był na przykład długotrwały, skutecznie obniżyć lub w ogóle zlikwidować.

Ja: My już mamy rower postawiony na specjalnej platformie. Zaraz zaczniemy nasze działania tutaj. Powiedzieliśmy już, że 4 godziny około trwa ten bikefitting, który będzie u mnie. Mniej więcej jakie są etapy?

Agata: Zaczynamy od wywiadu. Wywiad to jest taki moment, kiedy my jako bikefitterzy poznajemy naszego klienta, poznajemy jego oczekiwania, z czym do nas przychodzi, czy właśnie to jest ciekawość, czy to jest jakiś konkretny problem. Poznajemy historię, jak długo trwa ta przygoda rowerowa, czy to jest na przykład gravel, czy jest pierwszym rowerem tego typu z barankiem. Te rzeczy też są dla nas ważne.
Poznajemy się, mówiąc krótko. Potem przechodzimy do badania fizjoterapeutycznego, gdzie sprawdzamy, jaka jest mobilność ciała, jakie mamy zakresy, czy są jakieś asymetrie, na które potem trzeba będzie zwrócić uwagę na przykład na rowerze, albo które pozwolą nam wytłumaczyć, dlaczego pewne rzeczy dzieją się na rowerze i jak ewentualnie pracować z nimi poza rowerem.
Jak zrobimy badanie, to przechodzimy do analizy pozycji początkowej, czyli wtedy rower, który mamy postawiony na trenerze. Prosimy o wejście na ten rower i my jako fitterzy oceniamy tę pozycję. Składając te informacje z wywiadu i z badania, zaczynamy analizować, co w tej pozycji jest nie tak i nad czym będziemy pracować. Dalsze postępowanie w dużej mierze zależy od tego, co my zobaczymy w tej pozycji początkowej. Czy ta pozycja to będą zmiany w centymetrach, czy ta pozycja to będą zmiany w milimetrach. Ewentualnie skupiamy się na szczegółach albo na takich rzeczach w skali makro.
Oczywiście dokonujemy analizy siodełka, czyli robimy pomiary na matach tensometrycznych, ewentualnie testujemy siodełka, sprawdzamy podparcie stopy, pracujemy też na klinach kątowych. Dużo zależy od tego, co zobaczymy w tej początkowej pozycji.

Ja: My dzisiaj będziemy fittować rower gravelowy. Fituje się rower czy fituje się parę?

Agata: Fituje się rower i ridera.

Ja: Rower gravelowy przede wszystkim z myślą o tym, żeby robić długie dystanse, żeby jeździć bikepackingi. Czy to ma znaczenie w trakcie ustawiania tego roweru?

Agata: I tak, i nie. Pytasz pod kątem ustawiania na długie dystanse. I tak, i nie, bo to znowu zależy od doświadczenia tej osoby, kto do nas przychodzi. Czy to jest osoba, która dopiero zaczyna swoją przygodę i chciałaby komfortowo w ten świat graveli, długich dystansów wejść. Czy jest to osoba już trochę bardziej doświadczona i już ma swoje oczekiwania wobec tej pozycji.
Także jako tako nie ma czegoś takiego jak ustawienie konkretnie jakiś wzorzec pozycji długodystansowej. On zawsze będzie zależał od tego, z kim mamy do czynienia, jak przebiegnie badanie fizjoterapeutyczne. Także to wszystko jest bardzo indywidualne.

Ja: No cóż, chyba do dzieła. Nie ma co przedłużać. Zaraz pewnie wyląduję na stole, który znajduje się za kamerą. No i działamy.

WYWIAD

Ja: Pierwszy etap mamy zaliczony. Agata zrobiła ze mną wywiad, kontuzje, doświadczenie sportowe. Kontuzji mam sporo, kto czyta vloga ten wie, że jestem po dwóch rekonstrukcjach wiązadeł krzyżowych.
Problemy również były z kostką kiedyś. Na szczęście nie mam żadnych dolegliwości pleców. Zwróciliśmy uwagę też na moje nadgarstki, które czasami drętwieją. Z siodełkiem nie mam problemów. Generalnie nie mam za wielu problemów, ale zaraz się okaże, czy może jednak je mam.
Pierwszy etap wywiad zrobiony i teraz lądujemy. O tam, tak? Tam będziemy lądować? Tak, tam będziemy lądować. O to łóżko. Kozetka.

Ja: Okazało się, że mam dobre zakresy. W niektórych miejscach za dobre, ale jest OK. No to co tam już o Panie Agato?

Agata: Mamy hipotezę, że prawa noga może być krótsza i to może pośrednio też być przyczyną tego przeciążenia w obrębie lewej nogi, bo jeżeli rzeczywiście tak będzie na rowerze, że będziemy mieć tą różnicę i będzie widać różnicę na stawie kolanowym, no to w tym momencie *LEWE kolano będzie miało więcej ugięcia, co może też przyczyniać się do przeciążania tego stawu kolanowego po stronie nogi teoretycznie dłuższej. To jest bardzo częsty mechanizm. Często tak jest, że u osób, które mają różnicę długości nóg, cierpi nie ta krótsza noga, tylko właśnie ta dłuższa. Zazwyczaj ustawiamy sobie siodełko tak, żeby ta lewa noga, czy też ta krótsza noga miała komfortowe warunki do pracy. To często powoduje, że ta, która jest dłuższa ma trochę za nisko ustawione siodełko. Powstaje ten dysbalans między prawą a lewą nogą. Tak jak mówiłam, to jest często mechanizm jednostronnego przeciążania stawu kolanowego, czyli różnica długości nóg. Zobaczymy, czy nam się to sprawdzi, czy też na rowerze nam się to ujawni. Czasami nie do końca te różnice są widoczne, bo ktoś na tyle dobrze siedzi na siodełku, że siodełko wprowadza lepszą symetrię. Zobaczymy, jak będzie u ciebie.

Agata: Chyba wyszło na rowerze jednak to, że mam za krótką nogę. Znaczy widać… Nie za krótką, ale różnica długości nóg rzeczywiście jest widoczna na rowerze. Prawy staw kolanowy zdecydowanie ma więcej wyprostu, a lewy ma zdecydowanie więcej tego ugięcia.
Dodatkowo, żeby nie było za prosto, w związku z tym, że jest ograniczenie zgięcia w stawie skokowym lewym po skręceniu, to jeszcze dodatkowo tą dłuższą nogę, czyli kolano, które już wyjściowo ma więcej wgięcia, to poprzez podniesienie dodatkowo pięty do góry Dorota jeszcze bardziej zwiększa to zgięcie w stawie kolanowym lewym. Więc ta różnica jest jeszcze większa, jeszcze bardziej widoczna.
Nikt nie mówił, że to będzie łatwy przypadek, ale jest rzecz, która wyszła dobrze.
Długość pozycja jest bardzo dobra.
Czyli moje ustawienie…
Nie będą to na pewno zmiany w centymetrach, nie wiadomo jak dużych, ale są szczegóły, które na pewno musimy doprecyzować, czyli na pewno rotacja kierownicy i ustawienie klamek.
Nie jest to wykluczone, że po tym co tutaj zrobimy, to nie będzie konieczny tak krótki most jak w rowerze, co też przełoży się na lepszą sterowność.

Ja: Kilka słów wytłumaczenia.
To jest rower Devote w rozmiarze S, gravelowy.
Ja na nim czułam się dość mocno wyciągnięta, ponieważ zmieniłam sobie kierownicę na Cadexa.
W Devote są oryginalnie kierownice z backsweepem.
W momencie kiedy ja założyłam kierownicę płaską bez backsweepu, to już czułam się za bardzo wyciągnięta, więc postanowiłam skrócić sobie mostek. Niestety nie miałam na razie mostka 60, to jest 50. W gravelu 50 to już jest mało.

BADANIE STOPY

Agata: Ogólnie wysklepienie łuku podłużnego stopy jest w porządku, ale jak spojrzymy sobie na łuk poprzeczny, czyli tutaj, to w prawej stopie to, co jest nieprawidłowe, to jest ten punkt, a w lewej te dwa punkty. Czyli prawidłowe podparcie stopy jest wtedy, kiedy mamy podparcie pierwszego, piątego stawu i one razem z piętą tworzą nam tzw. trójkąt podparcia.
I w momencie, kiedy pojawia się coś pomiędzy pierwszym a piątym stawem, to świadczy to o tym, tak jak np. u Ciebie, że ten łuk poprzeczny stopy odrobinę się zapada. Część osób może z tego tytułu doświadczać jakiejś dolegliwości właśnie w obrębie stopy, najczęściej drętwienie, mrowienie, jakieś takie uczucie zimna, czasami palenia. Szczególnie, jeżeli jest to połączone z nieodpowiednim ustawieniem bloku, czyli jeżeli oś bloku wchodzi np. w okolice czwartego, trzeciego stawu, czyli blok jest za bardzo wysunięty do przodu, no to wtedy może powodować właśnie tego typu dolegliwości.
Ty nie narzekasz na żadne dolegliwości ze stóp.

BADANIE NA MATACH TENSOMETRYCHNYCH

Agata: Do gry wchodzą maty tensometryczne. Zrobimy pomiar na siodełku, zobaczymy, w którym miejscu masz kontakt z tym siodełkiem i czy to co sobie wypalpowałam rzeczywiście ma miejsce. Czyli czy Twój lewy guz jest wysunięty lekko do przodu. No i na tej podstawie też podejmiemy decyzję co do ostatecznej pozycji siodełka.

Ja: Ja oczywiście zaraz odłożę ten aparat. Bo będzie na pewno w pewnym sensie zaburzone to w tej chwili. Ale zróbmy z ciekawości. Ja tak jeżdżę, nie? Więc w sumie to jest bike fitting dla osób, które jeżdżą z kamerą w jednej ręce, a jedną ręką trzymają kierownicę. Takie poproszę.

Agata: No i się zgadza po lewej stronie. No tak, bo tak trzymam, bo też idzie siła bardziej. No tak, dociskasz bardziej lewą stronę. Także nic się nie ukryje.
No wygląda naprawdę nieźle, bo masz podparcie na dwóch guzach kulszowych. Co prawda one znajdują się dosyć mocno na krawędzi tego siodełka. No ale to jeszcze nie musi oznaczać nic złego.
Natomiast mata nam potwierdza, że jednak ta lewa strona i to też mi się wydawało jak sobie badałam jak pedałowałaś jak rusza się miednica na siodełku, że jednak tego ruchu po lewej stronie jest więcej no i rzeczywiście mata nam to potwierdza bo mamy trochę kontaktu po lewej stronie z gałązki łonowej
czyli tutaj z tej przedniej części. Ale ogólnie wygląda dobrze. W sumie to spodziewałam się, że będzie tutaj większa asymetria, że ten lewy guz będzie trochę bardziej wysunięty do przodu, a tak nie jest.
Ale spróbujemy jeszcze z podparciem pięty i zobaczymy.
Może coś się zadzieje. Może się zadzieje magia.
Dobra, to teraz sprawdzamy na przykład jakieś inne siodełko.
Żeby mieć porównanie z ciekawości, to klasyczny Power. To jest Power, a to jest Twoje siodełko.
W Powerze praktycznie w ogóle nie masz kontaktu z siodełkiem. No i ok, masz tkanki miękkie, w ogóle nie mają ucisku. A tu trochę jest… no ja myślę, że to wynika właśnie z szerokości tego noska.
Że jednak Power ma węższy nos, a to Selle Italia ma troszeczkę szerszy ten przód.
I to może mieć znaczenie.

Ja: Podsumowanie siodełek.

Agata: Nie jest źle, ale jest potencjał, żeby było lepiej na przykład stosując siodełko Specialized Power szerokości 143. Power jest siodełkiem, który ma nos węższy niż to Selle Italia, które masz.
No i przede wszystkim to, co robi nam największą różnicę, to fakt, że tylna część siodełka jest w Powerze wypłaszczona a w Twoim siodełku ten tył jest taki bardziej opadający.
Więc na tym Selle Italia więcej kontaktu jest w związku z tym z przednią częścią siodełka. A Power dzięki temu, że jest płaski z tyłu zdejmuje ten kontakt w przedniej części siodełka. Więc potencjalnie jest to dobre siodełko, żeby wyeliminować ten kontakt po lewej stronie, który pojawia się na tym siodełku, które mamy zamontowane aktualnie. No ale to pojeździsz po tych zmianach, które zrobiliśmy i ocenisz na ile rzeczywiście ten przód mógłby być problematyczny na dłuższych dystansach.

Ja: Ale nie jest on zauważalny. Na razie nie jest. Jak będę czuła jakiś większy dyskomfort, to wtedy zainteresuję się.

Agata: Ale w razie czego jest pomysł na to, co można przetestować.

POMIAR RETUL

Agata: Ok, jesteśmy po pomiarach z czujnikami optycznymi i mamy w tej chwili wartości kątowe dla wszystkich stawów. Mamy dla porównania prawą i lewą stronę. No i to, co mnie w pierwszej kolejności interesuje to są parametry stawu kolanowego. No i nie jest to zaskoczeniem, że Twoje lewe kolano ma więcej ugięcia niż prawe, bo wiemy, że ta prawa noga wypada trochę krótsza. Plus to, że Twoja lewa noga jest bardzo mocno ustawiona na palce. No i program to potwierdza, bo ustawienie stawu skokowego jest 6 stopni wyżej ustawiona pięta niż w prawej nodze. I to dodatkowo, tak jak rozmawiałyśmy wcześniej, zwiększa to zgięcie w stawie kolanowym. Więc jeszcze bardziej to potęguje i ta różnica między prawą a lewą stroną to jest 6 stopni dla stawu kolanowego w tej chwili.
Co też jest ciekawe i istotne to to, że teoretycznie mamy jakieś zakresy, w jakich ta pozycja powinna się mieścić, ale do naszej perspektywy to są tylko jakieś tam wskazówki, które my musimy odnieść do tego, z kim akurat pracujemy i jakie mamy dolegliwości, jakie mamy zakresy. My na przykład przetestowałyśmy sobie tą wysokość siodełka, sprawdzałyśmy wyżej, tam od razu czułaś, że to nie jest to.
No i gdybym Cię miała ustawić zgodnie z sugestią programu, to powinnam Ci podnieść to siodełko jeszcze pewnie z pół centymetra wyżej. Ale wiemy, przetestowałyśmy to, że to wcale nie jest najlepszy wybór dla Ciebie. Więc nie ma nic złego w tym, kiedy te wartości z pomiaru nie pokrywają się z jakimś tam zakresem, który jest sugerowany.

Ja: Czyli podsumowanie – dla mnie największe odczucie jest ciekawe z tymi podkładkami w butach.
Dostałam podkładki w butach pod piętę i to jest odczuwalne.
A jak się czuję, będę Wam pewnie mówić na rowerze przy najbliższej okazji.
Dziękuję Pani Agato. Zaraz zrobimy sobie jeszcze tutaj spacer po całym Velolabie, bo chciałabym zobaczyć dokładnie, jak to tutaj jeszcze wygląda i Wam pokazać.
Ewentualnie też Was zaprosić, ponieważ tak jak mówiłam jest to materiał we współpracy, nie ukrywamy tego. Znamy się z Agatą, bo Agata tutaj akurat pracuje. Miejsce wygląda mega profesjonalnie, także jeszcze sobie pospacerujemy.
Jeżeli chcielibyście przyjść na taki bike fitting to oczywiście zapraszamy.
Agata, gdzie możemy Cię znaleźć w internecie i gdzie możemy Cię znaleźć na żywo?

Agata: W internecie możecie mnie znaleźć pod nazwą „Sobota na kole”, a w Gdańsku możecie mnie znaleźć właśnie tutaj w Velolab, gdzie zajmuję się fizjoterapią i bike fittingiem. No i generalnie w Gdańsku na rowerze po naszych lasach. Zapraszam serdecznie.

Ja: Rower zfitowany, można się teraz przejść na spacer po Velolabie.

Agata: ierwsza sala fittingowa, mamy dwie sale, więc za chwilę będziemy przez drugą salę fittingową przechodzić, a potem przejdziemy sobie do sal, do gabinetu fizjoterapeutycznego. Tam jest właśnie chyba Łukasz? Tak. Cześć Łukasz. Cześć, hej.
Tutaj Łukasz pracuje, proszę bardzo.
Tu mamy główną salę fizjoterapeutyczną i proszę bardzo.
To będzie gabinet, taki do pracy jeden na jeden z pacjentem.
Tutaj mamy ścianę chwały, ściana profesjonalizmu powiedziałabym.

Ja: Papierkowe potwierdzenie umiejętności, które dzisiaj zdecydowanie odczułam.

Agata: Mam nadzieję, że mimo tych, można powiedzieć, że w sumie niedużych zmian, bo wizualnie to się wydaje, że ta pozycja się nie zmieniła,ale jednak na tej jakości myślę, że popracowałyśmy i na tej stopie, całej lewej nodze, plus jednak to cofnięcie środka ciężkości.
Jestem ciekawa. Będę czekać na feedback za 3-4 tygodnie, jak pojeździsz, jakie będziesz miała przemyślenia. To też jest dla mnie bardzo ważne, żeby taki feedback dostawać, bo to też potem poszerza moje doświadczenie i potem działania na przyszłość. Także cenię sobie zawsze feedback od każdego, kto do mnie przychodzi.

Ja: Ja też jestem bardzo ciekawa, jak to wyjdzie i po pierwszych jazdach na pewno dam wam znać.
Jeszcze raz na koniec, VeloLab, jeżeli jesteście z północy Polski, to na pewno. Jeżeli jesteście z południa, to myślę, że też warto przyjechać.

Agata: Pendolino 5 godzin. Też mamy takie osoby, które przyjeżdżają do nas z południa.

Ja: Jeżeli macie jakieś pytania, piszcie w komentarzach. Możliwe, że Agata na nie odpowie.
Postaram się. Na pewno nie gdy będą zbyt skomplikowane. A jeżeli macie skomplikowane pytania, to oczywiście zapraszamy do Agaty. Dzięki Agata jeszcze raz, za poświęcamy czas.

Agata: Dziękuję, do zobaczenia.
Do następnego, trzymaj się.

Artykuł Bikefitting – jak ustawić dobrą pozycję na rowerze? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Od momentu, kiedy opracowywałam kalendarz zawodów ultra na 2023 rok, wiedziałam, że Łemko Gravel będzie jednym z moich ważniejszych wyścigów w tym sezonie. Trasa wiodąca przez niesamowicie klimatyczny Beskid Niski nie mogła umknąć mojej uwadze i zainteresowaniu. Po zeszłorocznej Galicja Gravel Race wiedziałam, że organizacja tych zawodów jest na wysokim poziomie, trasy są płynne i przemyślane, a podczas całego wydarzenia panuje niesamowicie pozytywna atmosfera.

W związku z powyższym Łemko Gravel (w porozumieniu z organizatorami) został objęty moim patronatem medialnym. Co, jak się okazało, było strzałem w 10.
W ramach patronatu staram się pokazywać i trochę promować zawody, w których warto wystartować oraz których jestem w 100% pewna, że będą dobrze zorganizowane a trasy poprowadzone najlepiej jak można.

Łemko Gravel – trasa

Trasa miała swój początek w Budach Głogowskich. By dotrzeć w najatrakcyjniejsze rejony Beskidu Niskiego, zawodnicy musieli najpierw rozgrzewkowo przeprawić się przez strome i interwałowe pagórki Pogórza Strzyżowskiego oraz Pogórza Jasielskiego. Następnie ślad prowadził do Magurskiego Parku Narodowego, gdzie znajdował się najwyższy punkt trasy. Kto był w Beskidzie Niskim, ten doskonale zna tamtejsze szutry, liczne cerkwie, strumyki, brody. Trasa kluczyła od jednej do drugiej atrakcji regionu. Kto nie zna tych rejonów, tego zapraszam do wpisów o Beskidzie Niskim

W najbardziej wysuniętym na południe fragmencie zawodnicy zahaczali o fragmenty poprowadzone na Słowacji, by wrócić do Polski i przez Komańczę, Wisłok Wielki oraz Iwonicz kierując się już z powrotem na północ. Na zakończenie oczywiście znów trzeba było przebić się przez ulubione pogórza :)

Pokonanie trasy zajęło mi 33 h i 50 minut. Postanowiłam w połowie zatrzymać się na nocleg w Jaśliskach i drugiego dnia cieszyć się widokami zamiast jeździć po nocy.
A perspektywy wyniku zatrzymanie się na 6 godzin nie było dobrym pomysłem, jednak cieszę się, że dzięki temu mogłam nacieszyć oczy widokami za dnia.

Fotorelacja

W trakcie wyścigu sporo padało, nie miałam głowy do robienia zdjęć. Trasa nie była łatwa, wyciąganie kamery i telefonu czasem bywało utrudnione. Ale mam nadzieję, że chociaż te kilkanaście kadrów pokaże mały wyrywek tego, jak było.

Starałam się spakować jak najlżej i chyba udało mi się zoptymalizować właściwie bagaż.
Nie brałam nic do spania, bo w planach była albo jazda ciągiem, albo nocleg na kwaterze.

O bezpieczeństwo energetyczne nieustannie dba u mnie marka Sponser. Napoje węglowodanowe, żele, batony to podstawa mojego żywienia na tego rodzaju trasach. Do tego dochodzi jeszcze jeden lub dwa konkretniejsze posiłki – tu był to croissant z serem pleśniowym oraz makaron i zupa pomidorowa na wieczór.

Trasa od samego początku pokazała, że nie będzie lekko pod względem kondycyjnym. Spore nachylenia i do tego mocne opady deszczu. Na szczęście było ciepło i po dwóch ulewach dwa razy udało się wysuszyć w trakcie jazdy.

Gdy o 21:00 byłam pod Barem Czeremcha w Jaśliskach mocno zastanawiałam się, czy jechać dalej, czy zostać. Ostatecznie na decyzję wpłynęła niedoleczona jeszcze kontuzja. Kolano przez cały dzień nie bolało, więc zdecydowałam nie nadużywać tej sytuacji i dać mu odpocząć w nocy.

Noc oczywiście nie przespana. Zawsze mam problem z wyciszeniem po tak intensywnym dniu. Chyba dlatego będę starała się jeździć longiem kolejne takie wyścigi. Mięśnie niby nocą odpoczęły, ale nie powiem żebym czuła się jakoś dobrze.

Na szczęście druga połowa trasy była bardziej asfaltowa. Lubię teren, ale na zmęczeniu wolę asfalt :)

Jęk widać dnia drugiego zdjęć już zupełnie nie wiele. Nawet ja czasem nie potrafię się zmotywować do sięgnięcia po aparat, nawet ten w telefonie.

Na szczęście jest jeszcze relacja filmowa.

Łemko Gravel – vlog

Jeśli jeszcze nie widzieliście relacji filmowej z Łemko Gravel, zapraszam oczywiście do obejrzenia.

Te widoki i emocje zdecydowanie łatwiej przekazać za pomocą ruchomych obrazów.

Łemko Gravel – wyniki

Wyniki z zawodów na razie dostępne są na stronie trackingu Poltrax Łemko Gravel

Aktualnie czekamy na ich weryfikację.

Podsumowanie

Na koniec oczywiście trzeba szczerze napisać, czy warto wystartować w tym wyścigu w przyszłym roku.
Jeśli macie jeszcze jakieś watpliwości, to napiszę to na głos – ZDECYDOWANIE WARTO WZIĄĆ UDZIAŁ W TYM WYŚCIGU :)

Łemko Gravel to piękna trasa, niepowtarzalny klimat, super wyzwanie pokonania 7 tyś przewyższeń. Miałam takie przemyślenie, że Łemko to takie nieco krótszy Poland Gravel Race. Trasa w kilku miejscach nawet się pokrywa. Oczywiście dla jednych 428 km będzie kolejnym etapem spróbowania łyknięcia tego dystansu na raz, ale i rozdzielenie trasy na trzy dni jest super pomysłem. Kto tak zrobi, nie będzie zawiedziony.

W ramach pakietu startowego zawodnicy otrzymywali – czapeczki, skarpetki, zestaw witamin i suplementów, zniżki na zakupy u partnerów imprezy. Posiłek przed i po-startowy był słusznej wielkości oraz bardzo smaczny. Do tego każdy mógł częstować się piwem alkoholowym i bez. Dodatkowo postawiony został food track, z którego wiele osób intensywnie korzystało. A, zapomniałabym, na każdego finiszera czekała pamiątkowa koszulka.

Jeśli na zawody planujecie wybrać się z rodziną, to na pewno też będzie dla was ważne, że miasteczku zawodów organizowane były dodatkowe atrakcje dla dzieci, było gdzie się wybiegać, wieczorem rozpalone było ognisko i w sobotę odbył się nawet koncert. Zawodnicy mogli także zapisać się na darmowe masaże.

Podsumowując imprezę nie można pominąć negatywnych komentarzy, które pojawiły się w internecie tuż po niej. Można było przeczytać głosy wypominające organizatorom brak medali oraz nierówne traktowanie zawodników na mecie (były osoby, które nie zostały przywitane przez nikogo).
Faktycznie medale były ujęte w regulaminie imprezy i w tej sytuacji bezwzględnie każdy powinien dostać medal na mecie. Organizator wczoraj przyznał się do błędu i każdy kto zgłosi taką chęć medal otrzyma.

Jeśli zaś chodzi o przywitanie na mecie, to w kilku przypadkach chyba coś faktycznie zawiodło. Co ciekawe, w zeszłym roku to jak zwodnicy byli witani właśnie na mecie Galicji dawałam jako przykład innym organizatorom doradzając, co mogliby zrobić lepiej na ich imprezach. Biorąc pod uwagę zaangażowanie głównego organizatora Damiana, myślę, że w przyszłym roku na pewno nie będzie już takich sytuacji.

Nie wiem co prawda jeszcze, jak będzie wyglądał mój przyszłoroczny grafik startowo-zawodowy, ale na pewno będę robić wszystko by znów móc stanąć na starcie ich zawodów. Cały czas czeka 500 km w limicie 24 godzin, lub poprawienie Łemko i zrobienie tj trasy bez spania.

Widzimy się?

Artykuł Łemko Gravel 2023 pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Gdy jesienią zeszłego roku zastanawiałam się nad kalendarzem startowym 2023, nieśmiało zaczęłam spoglądać na stronę Wisła 1200. Pomyslałam, że świetnie byłoby wystartować w tym ultramaratonie jeszcze raz i porównać swój pierwszy start „ultra” (5 lat temu), kiedy byłam jeszcze zupełnie zielona i nawet nie wiedziałam, czego mam się spodziewać, do startu teraz, gdy trochę wyścigów już przejechałam i trochę poznałam ten klimat i charakter zawodów.

Niestety plany solidnych treningów zimą a potem przełożenia tego na długie jazdy wiosenne i nabijanie jak największej ilości kilometrów nie został zrealizowany. Nie wiem, o co chodzi, ale cały czas cierpię na brak czasu :) Do tego doszły liczne choroby oraz wyjazdy i na mojej Stravie pod koniec czerwca nabite było zaledwie 4,5 tys. kilometrów. Czy taki „trening” może przełożyć się na komfortowe przejechanie 1200 km? Nie sądzę. Zdecydowałam się więc, że spróbuję podjąć wyzwanie Wisełki 500, czyli krótszej wersji dystansu koronnego.

Wisełka 500 – przygotowania, założenia i lista sprzętu

Przygotowanie do wyścigu Wisełką 500 zaczęłam całe dwa dni przed startem. Wiedziałam, że będę chciała zrobić tę trasę w jednym ciągu, bez spania oraz z jak najmniejszą liczbą odpoczynków. W tej sytuacji nie trzeba było jakoś specjalnie przygotowywać roweru ani obmyślać zestawu, który miałam wziąć ze sobą. Tym bardziej, że pogoda na wyścig zapowiadała się łaskawie (temperatura w nocy nie miała spaść poniżej 10 stopni). Oczywiście brałam pod uwagę sytuację, że nie dam rady przejechać tak długiego dystansu na raz, więc awaryjny nocleg planowałam w Toruniu lub trochę dalej. Ale o tym miało zadecydować samopoczucie.

Co ze sobą zabrałam?

• rower gravelowy Liv Devote Advanced Pro
• torba na ramę Top Tubę Bag Apidura
• food pouch Apidura
• torebka z narzędziami pod siodełko
• 2 bidony – 750 ml oraz 950 ml
• bidon narzędziowy z batonikami
• licznik Garmin 1040 Solar
• światło przednie Lezyne Macro Drive 1300
• światło tylne Lezyne
• narzędzia – tool, 2 dętki, samuraje, scyzoryk, łyżki do opon, smar, pompka, srebrna taśma,
• ubrania w bagażu: kurtka przeciwdeszczowa, spodenki przeciwdeszczowe, rękawki, buff,
• ubrania na sobie: koszulka, spodenki cargo, kamizelka, czapeczka, rękawiczki bez palców, skarpetki,
• buty spd Rapha
• jedzenie: około 20 sztuk żeli i batoników marki Sponser, croissant z serem pleśniowym
• chusteczki mokre, chusteczki suche,
• dokumenty
• telefon

Oczywiście w ramach przygotowań sprawdziłam czy rower jest sprawny :)
Potem opracowałam listę sklepów i miejsc, gdzie planowałam się zatrzymać.
Wgrałam trasę do Garmina, przygotowałam bidony i byłam gotowa.

Relacja filmowa

Wisełka 500 rozpoczęła się od początkowych problemów z nawigacją. Na szczęście szybko sytuacja kryzysowa została opanowana i mogłam jechać spokojnie, skupiając się na swoim tempie oraz przecudnych widokach.

Trasa, jak to w przypadku Polskiego Kolarstwa Przygodowego, była bardzo urozmaicona. Było chyba wszystko – asfalt, szutry, leśne ścieżki, polne drogi, single, jazda w pokrzywach i ostach. No i oczywiście wały, wały, wały w nieustannym towarzystwie Wisły.

Samopoczucie podczas całego wyścigu było bardzo dobre. Nogi trochę bolały, ale generalnie czułam się super. Regularnie jadłam i starałam się nie naginać z tempem jazdy. Kolejne kilometry mijały całkiem przyjemnie, no może nie licząc wiatru który w tym dniu był wyjątkowo nieprzychylny zawodnikom. Pomyslałam nawet, że całkiem fajnie byłoby wystartować w Wiśle 1200.

Niestety na około 180 kilometrze Wisełki 500 zaczęło pobolewać mnie lewe kolano i zaczęła się gonitwa myśli w głowie. Jechać, nie jechać, odpocząć w nocy i jechać dalej następnego dnia czy zupełnie zrezygnować?

Podjęcie decyzji było bardzo trudne. Z jednej strony czułam się super, z drugiej strony wiedziałam, że jazda z bolącym kolanem to spore ryzyko.
Czy zdecydowałam się na dalszą jazdę? Aby poczuć ten klimat i te dylematy zachęcam do obejrzenia relacji filmowej :)

Wisełka 500 – podsumowanie

Po 31 godzinach i 17 minutach udało się dojechać do mety.
Zajęłam 2 miejsce wśród kobiet i 9 open.
Zaryzykowałam, ale ostatnie godziny były już walką z samym sobą.
Podjęcie decyzji o jeździe do końca chyba nie było zbyt odpowiedzialne.
Ale cóż, tak zrobiłam.

Czy jestem zadowolona z wyścigu? Bardzo.
Przede wszystkim z tego, że przez cały jego czas miałam dobre samopoczucie, nie licząc jednego momentu w południe, który trwał może z 10 minut, nie chciało mi się spać i głowa działała dobrze.
Poniżej wrzucam film podsumowujący te start oraz odpowiedzi na pytania, które obserwatorzy zadali na Instagramie, do którego śledzenia oczywiście zachęcam :)

Czy wystartuję w przyszłym roku w Wiśle 1200?
Być może :))

Jeśli zastanawiasz się nad startem w tym wyścigu, wrzucam jeszcze mini galerię zdjęć zrobionych przez EMTEBOWO.

Artykuł Wisełka 500 – przygotowania, relacja, lista sprzętu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Piasek, spacer z rowerem, walka o utrzymanie równowagi – tak mógłby zaczynać się ten tekst. Kto był na Roztoczu, ten pewnie zna mocno specyficzny charakter tych rejonów. Głównym atrybutem, jeśli chodzi o rodzaj nawierzchni, jest tu piasek.

Gdy pod koniec 2022 roku napisała do mnie Patrycja z propozycją objęcia patronatem wyścigu, bardzo mocno wypytałam ją o trasę, jej przebieg i przewidywaną nawierzchnię. Na hasło Roztocze, od razu przed oczami pokazał się sielski obrazek jazdy wsród pól, łąk i lasów. Jednak po Galicji Gravel Race (fragment tracka zahaczał o rejon Roztocza) wiele osób pisało do mnie, że na Roztoczu trudno o dobrą trasę, właśnie z powodu piasku. Zaangażowanie i zapał Patrycji w rozwiewaniu moich watpliwości sprawił, że postanowiłam udzielić jej kredytu zaufania i objęłam wyścig moim patronatem medialnym.

Roztocze – małe ale z potencjałem

Hen, hen na wschodzie naszego kraju, pomiędzy Kraśnikiem a Tomaszowem Lubelskim oraz dalej aż do Lwowa rozciąga się Roztocze. Kraina geograficzna bardzo charakterystyczna, bo mająca postać wypiętrzonego wału o długości około 180 km a szerokości 12-32 km.

Krajobraz tutaj wielu osobom przypomina pagórki Toskanii. Ja wolałabym powiedzieć, że Toskania to takie włoskie Roztocze :) Nie mniej coś w tym jest, bo na terenie Roztocza znajduje się kilka całkiem stromych i wysokich wzniesień, kojarzących się z podjazdami w Toskanii.

Roztocze to rejon mocno promujący się turystycznie oraz rowerowo. Znajdziemy tu wiele ścieżek rowerowych oraz moc atrakcji wartych zobaczenia. Miałam cichą nadzieję, że podczas pobytu związanego z wyścigiem uda się zobaczyć choć trochę z nich. A wyszło oczywiście jak zawsze. Więc trzeba będzie tu wrócić, by ten wpis uzupełnić o aspekt bardziej krajoznawczy.

Noclegi – Pensjonat Sosnowe Zacisze

Baza noclegowa na Roztoczu jest dość bogata. Noclegi w ramach wyścigu zapewnił nam Pensjonat Sosnowe Zacisze To bardzo przyjemny ośrodek zlokalizowany wśród sosnowego lasu. Widok z okna mówi sam za siebie. Podczas pobytu w ośrodku byliśmy bardzo miło ugoszczeni.
Na uwagę zasługuje fakt, że jest to miejsce przyjazne rowerzystom – rowery mogliśmy wprowadzić do pokoju, było gdzie je umyć po wyścigu, śniadanie w dniu startu przygotowane było specjalnie wcześniej. Niestety nie udało nam się skorzystać z basenu oraz sauny. Pewnie nadrobimy to następnym razem.

Ultra Race Roztocze – trasa, czyli to co najważniejsze

Trasa krótkiego dystansu obejmowała Roztocze Środkowe i Zachodnie, Równinę Biłgorajską oraz Padół Zamojski. Poprowadzona była zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Start i meta miały miejsce w Suścu.

Całość była bardzo szybka i płynna. Średnia prędkość 21 km/h z całego wyścigu w moim wykonaniu to bardzo dobry wynik. Ciekawe, jak prędkość wyglądałaby, gdyby nie wiatr, który towarzyszył zawodnikom praktycznie cały czas.

Obiektywne rzecz biorąc na całym dystansie było całkiem sporo asfaltów, w drugiej kolejności pojawiały się leśne drogi szutrowe oraz ścieżki lessowe wśród pól. Patrząc subiektywnie na trasę, dla mnie ilość asfaltu była ok. Każdy maraton ma charakter typowy dla rejonu w którym przebiega. Zdecydowanie bardziej wolę szybkie przeloty niż walkę w piasku, którego jak ustaliliśmy na Roztoczu jest całkiem sporo, a którego organizatorom udało się prawie całkowicie nam oszczędzić (nie było miejsca, którego nie dało się przejechać).

Na całym dystansie 350 kilometrów nie było nudy. Nawierzchnie i widoki zmieniały się co chwilę. Po dłuższych odcinkach asfaltów wskakiwało się w teren. Niewątpliwym hitem okazał się 8-kilometrowy Singletrack Józefów. Dla początkujących mógł być wyzwaniem, a zaawansowani musieli uważać, by przypadkiem nie przeszarżować i nie spotkać się z drzewem (patrz autorka tekstu).

Pod względem widoków tylko jedno określenie ciśnie się na usta – petarda. Moment rozgrywania wyścigu był idealny. Dobra pogoda dodała swoje. Żółć mleczy rzepaku, zieleń łąk i lasów oraz błękit nieba. Złota godzina wśród pól po dwusetnym kilometrze trasy to była najpiękniejsza rzecz na tym wyścigu.
Bardzo żałuję, że lessowe wąwozy dane mi było pokonywać po ciemku. A organizatorzy mówili – lepiej wziąć nocleg i jechać w ciagu dnia :)

Osoby jadące krajoznawczo też nie mogły narzekać. Track przebiegał przez większość wartych zobaczenia miejsc w tym regionie:
– Zwierzyniec
– Szczebrzeszyn
– Kamieniołom w Nowinach
– Kamieniołom w Józefowie
– Roztoczański Park Narodowy
– Park Krajobrazowy Lasy Janowskie
– Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej
– Krasnobrodzki Park Krajobrazowy
– Zamość

Pod względem logistycznym trasa też była przemyślana. Większe miejscowości pojawiały się co kilkadziesiąt kilometrów. Można było być spokojnym o zapas wody i jedzenia a także nocleg.
Jedyny minus, to fakt, że w Zamościu track nie przebiegał przez rynek. Taki smaczek byłby dodatkowym atutem krajoznawczym i wtedy też pewnie bliżej byłoby do jakiejś stacji całodobowej (większość startujących Zamość zaliczała w nocy).

Podsumowując – trasa idealna na pierwszy wyścig, łatwa technicznie, trudniejsza kondycyjnie, bo podzielona trochę na dwie części – pierwsza bardziej płaska, druga z większa ilością wzniesień.
Będę mocno zastanawiać się nad startem w przyszłym roku na długim dystansie. Po krótkim jest ochota na więcej.

350 km krótkiego dystansu

Ultra Race Roztocze był moim pierwszym dłuższym wyścigiem w tym sezonie. Tak naprawdę była to też pierwsza dłuższa trasa w tym roku. Niestety na jazdę na rowerze ostatnio mam mało czasu a długie dystanse potrzebują go sporo. W związku z tym miałam pewne obawy, czy dam radę pojechać całą trasę na raz. Najdłuższe wycieczki w tym roku to 120 km i po nich nie czułam się jakoś świeżo.

Na szczęście adrenalina i dobre przygotowanie plus odżywianie zaskutkowały całkiem dobrym samopoczuciem na trasie i czasem na mecie (oraz 3 miejscem wsród kobiet). Prawie cały dystans przejechałam sama z okazjonalnymi wspólnymi odcinkami z innymi osobami. Tuż po starcie okazało się, że wyczerpała mi się bateria w manetce AXS i musiałam wracać się do hotelu by ją wymienić (na szczęście miałam taką w bagażu i nie trzeba było szukać po sklepach).
Przez to pierwsze 100 km było gonieniem zawodników, a potem stawka była tak rozciągnięta, że ciężko było znaleźć osobę o podobnym tempie jazdy.

W przejechaniu w dobrym stylu takiego dystansu na pewno pomógł też bufet zlokalizowany na 212 kilometrze trasy. Można było usiąść, odpocząć zjeść, napić się i uzupełnić zapasy. Wiele osób skorzystało także z możliwości przespania się na glebie i kontynuowania jazdy po takim odpoczynku.

Podsumowując moje boje – jestem zadowolona z tego, jak potoczył się ten wyścig. Oczywiście nie licząc przygody manetkowej :) Dobrze się czułam dobrze jadłam i piłam. Zabrałam ze sobą odpowiednie rzeczy (ubrania na noc bardzo się przydały, bo temperatura spadła do 3 stopni).

Ultra Race Roztocze – film

Jeśli jesteś zwolennikiem ruchomych kadrów, to zapraszam do obejrzenia relacji filmowej z wyścigu.

Jechać czy nie jechać?

Jechać.

Ultra Race Roztocze zrobiony był z pasją i zaangażowaniem. Organizatorzy postarali się w każdym szczególe. Trasa, pakiety startowe, miasteczko zawodów, bufet i forszmak na zakończenie. Dzięki dobremu zaopiekowaniu zawodnicy mogli skupić się na wyzwaniu trasy i pokonywaniu kilometrów.

Co zaskakuje. Bardzo mała ilość zawodników wybrała długi dystans (ja też jechałam krótki). Czy to jeszcze obawy związane z początkiem sezonu, czy nieufność co do trasy? Możliwe, że ciągle zdobywające na popularności wyścigi przyciągają wielu nowicjuszy, którzy wolą w pierwszej kolejności sprawdzić się na krótszej trasie. W przedstartowych rozmowach wiele razy pojawiał się argument, że 350 km to idealny dystans, by pierwszy raz spróbować jazdy „longiem”. I faktycznie uczestnicy nie dali spać organizatorom, zjeżdżali na metę przez cała noc, dumni z pokonania dystansu i własnych słabości.

To co? Widzimy się za rok? Albo na Ultra Race Dolina Bugu, który przygotowywany jest na wrzesień i który też zapowiada się wyśmienicie.

Artykuł Ultra Race Roztocze – 350 km widokowej sielanki pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.