Dlaczego porównuję Beskid Śląski do pierwszego chłopaka, bo były to pierwsze góry, w które pojechałam na rowerze. Bo to w Beskidzie Śląskim robiłam pierwsze podjazdy i poznawałam, co to adrenalina na zjazdach. To tam zaliczyłam pierwszą konkretną glebę, pierwsze zawody, zachód słońca i jazdę na lampkach po zmroku. Wiele wspomnień i wiele dobrych momentów. Nawet na pierwszą rowerową randkę a Arturem pojechaliśmy w Beskid Śląski….

Do tego wpisu robiłam już kilka podejść. Za każdym razem rezygnowałam z publikacji. Bo Beskid Śląski w gravelowej wersji wypada marnie. Tu jeździ się mtb, enduro, nawet DH, ale gravel… to bardzo skomplikowane.

Dodatkowo, mam pewne obawy odnośnie tego wpisu, bo już sam tytuł weekendowej wycieczki na Stravie wywołał burzliwą dyskusję. Trochę to zrozumiałe, trudno słuchać nieprzychylne opinie o miejscu, które jest komuś bliskie sercu. Ale prowadząc bloga zawsze decydowałam się na to, że bez względu na wszystko będzie on prowadzony szczerze i bezkompromisowo. Taka jestem. Taki jest ten blog. Taka jest moja opinia o Beskidzie Śląskim.

TL:DR – Ta trasa to w zasadzie jedyna sensowna trasa na gravela w Beskidzie Śląskim. Można ją przejechać w kilku wariantach. Te góry na pewno warte są zobaczenia. Jednak zdecydowanie wystarczy nam na to jeden weekend.

Beskid Śląski

Na początek trochę teorii. W Atlasie Gór Polski przeczytamy:

„Dzisiejszy Beskid Śląski niewiele ma wspólnego z dzikimi górami. Są to obecnie najlepiej zagospodarowane tereny górskie w Polsce, na licznych dobrze oznakowanych szlakach czekają na turystów bufety i schroniska. Wytrwały wędrowiec znajdzie tu jednak miejsca, gdzie przyroda budzi respekt. Warto przyjechać tu bez względu na dziwaczną architekturę ustrowisk z lat 70., na tłumy okupujące stację kolejki linowej, na ogromne schroniska tak inne od zgrabnych drewnianych bacówek”

Ten opis wydaje mi się zaskakująco trafny. Bo Beskid Śląski jest właśnie tak bardzo swoisty.

Beskid Śląski obejmuje kilka pasm górskich – Pasmo Klimczoka, Pasmo Czantorii, Pasmo Równicy, Beskid Węgierski (nigdy o nim nie słyszałam) oraz Pasmo Baraniej Góry ze Skrzycznem.

W Pasmo Równicy gravela można zabrać co najwyżej na asfalty. Okolice Klimczoka i Czantorii mają fajne gravelowe fragmenty, ale nie mam odpowiedniej wyobraźni, by sensownie poskładać je na wycieczkę gravel friendly. Pozostaje Barania Góra ze Skrzycznem i tu można trochę pokombinować i ten rejon obejmuje dzisiejszy wpis oraz proponowana trasa.

Beskid Śląski słynie ze sporych nachyleń i przewyższeń oraz gruboziarnistego szutru. Mówiąc gruboziarnisty szuter mam na myśli na prawdę sporej wielkości luźne kamienie, często zwane beskidzką rąbanką.

Problem z gravelowymi trasami w Beskidzie Śląskim jest taki, że nawet jak masz jakąś fajną szutrówkę, bo kilka takich się tu znajdzie oczywiście, to ona kończy się w jakimś dziwnym miejscu i ni jak nie idzie połączyć jej z inną szutrówką, czy nawet asfaltem by zamknąć trasę w sensowna pętlę. A często jak macie asfalt to jest on znów bardzo ruchliwy (totalnie subiektywna opinia osoby nie jeżdżącej na szosie właśnie z powodu ruchu samochodowego).

Podsumowując – gravelowo w BŚ się da ale zawsze wiąże się to z kompromisami.

Trasa: Węgierska Górka – Barania Góra – Salmopol – Szczyrk – Buczkowice – Węgierska Górka

Rejon Baraniej Góry można zaatakować w dwójnasób. Pierwszą możliwością jest dostanie się do Wisły (możliwe także pociągiem), zostawienie auta na parkingu w okolicy zbiornika Wisła Czarne i przejechanie pętli zaczynając od asfaltowego podjazdu Doliną Czarnej Wisełki. To alternatywa pokazana na pierwszej mapie.

Druga wersja, to start w Węgierskiej Górce, gdzie także można podjechać pociągiem lub samochodem i wykonanie pierwszego podjazdu wschodnimi stokami Baraniej Góry. My tym razem wybraliśmy właśnie tę opcję.

Początek podjazdu przebiega Głównym Karpackim Szlakiem Rowerowym. W Dolinie Kameszniczanki szlak rowerowy odbija w dół, a my dalej wspinamy się leśnymi szutrowymi drogami aż do Karolówki. Jakość nawierzchni bardzo przyjemna. Szutry i leśne drogi z małą ilością kamieni. Tylko kocówka jest nieco bardziej wymagająca.

W podjeździe nieustannie towarzyszy nam przepiękny widok na pasmo Beskidu Żywieckiego. Ten weekend znów dopisał pogodowo, ale był chyba ostatnim takim jesiennym weekendem w tym roku.

W okolicy Karolówki mamy trudniejszy fragment trasy. Trzeba się nieco bardziej skupić, by podjechać i zjechać kilka kamieni.
Potem rzecz o której wspomniałam wcześniej. Przyjemna leśną droga kończy się i aby dojechać do asfaltu prowadzącego do Schroniska pod Przysłopem trzeba zaliczyć wymagający 200 metrowy zjazd po kamieniach. Niby nic, niby krótko, ale dla wielu osób taki fragment często decyduje o wrażeniach z wyjazdu.

Na szczęście fragment jest stosunkowo krótki i można się nim przespacerować, a potem jesteśmy już prawie w Schronisku pod Przysłopem, gdzie pyszne jedzenie pozwala uzupełnić straconą energię na blisko 18 kilometrowym podjeździe.

Ze schroniska wyjeżdżamy późno, bo liczymy na złapanie zachodu słońca na stokowej szutrówce biegnącej w kierunku Salmopolu.
Udaje się.
Jest przepięknie.

Resztę drogi do Biało Krzyża robimy po ciemku. Na Białym Krzyżu w Bikej Cafe nie ma już żadnego ciasta. Wypijamy więc ciepłą herbatę oraz kawę i zjeżdżamy asfaltem do Szczyrku. Tu w zasadzie kończy się ta fajniejsza część trasy, teraz wioskami asfaltami kierujemy się w stronę Węgierskiej Górki.
Staramy trzymać się lasu. Mimo to smog produkowany przez liczne gospodarstwa domowe wdziera się agresywnie do naszych nozdrzy.

Jazda po ciemku jest fajna, ale jakoś tu nie przynosi nam radości.
20 kilometrów drogi powrotnej może w ciagu dnia byłoby przyjemniejsze, bo może nie byłoby smogu.

I tak o to pod Komendą Policji w Węgierskiej Górce zamykamy beskidzką gravelową pętlę. Fajny to był dzień, miła trasa, ale chyba nie prędko wrócimy tu znowu.

Pozostałe wpisy z Beskidu Śląskiego znajdziecie tutaj – BESKID ŚLĄSKI

A już na dniach krótki film o tym wyjeździe.

Artykuł Beskid Śląski (nie)gravelowy ? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Dolina Czarnej Wisełki, którą prowadzi czarny szlak z Wisły Czarne w kierunku Schroniska Przysłop pod Baranią Górą, to wyjątkowo malownicza dolina, którą na spacer wybrać może się praktycznie każdy. Latem włączając w to nawet spacer z wózkiem.

Droga wiedzie początkowo asfaltem, a w ostatnim momencie zmienia się w szeroką szutrówkę. Aby dojść do schroniska Przysłop można na końcu wybrać także trasę alternatywną czerwonym szlakiem. Jest ona nieco bardziej wymagająca i bardziej stroma, ale pozwala na urozmaicenie monotonii 7-mio kilometrowego spaceru szerokim duktem

Lubię tę dolinę ponieważ niewymagająca wędrówka w stałej obecności wyjątkowo urokliwej rzeki pozwala na głębokie wyciszenie i wejście w pewnego rodzaju stan medytacji. Dzięki bardzo łagodnemu nastromieniu, czarny szlak nadaje się na spacer dla niezaawansowanych turystów, a na końcu czeka na nas nagroda w postaci przepysznych schroniskowych drożdżówek z serem (nie wymieniając pozostałych specjałów).

Latem zdecydowanie polecam zamoczyć nogi w Czarnej Wisełce. To bardzo dobry wstęp do treningu ekspozycji na zimno i morsowania. Jeśli interesujesz się tematem to zapraszam do artykułu Morsowanie – jak zacząć, co daje…

Dolna Czarnej Wisełki jest dla nas zazwyczaj pewnego rodzaju rozgrzewką przed wejściem na Baranią Górę. Tym razem jednak nie mieliśmy tyle czasu, by dokonywać ataku szczytowego. Z Wisły Czarne znad Jeziora Czerniańskiego doszliśmy do Schroniska Przysłop, zjedliśmy po drożdżówce i tym samym czarnym szlakiem zeszliśmy w dół.
Pomysł nagrania wędrówki zrodził w trakcie samego zejścia.

Co to jest silent hiking?

Silent hiking to cicha, spokojna wędrówka w otoczeniu przyrody, w bezpośrednim z nią kontakcie, bez zbędnych rozpraszaczy. To bycie tu i teraz z przyrodą. To swego rodzaju medytacja pozwalająca na czerpanie energii prosto z natury a przez to wprowadzenie się w stan prawdziwego relaksu.

Silent hiking to sposób na zwolnienie i odcięcie się od pędu dzisiejszego świata, natłoku obowiązków, goniących terminów. Liczy się chwila obecna i nasze jej odczuwanie, bez zbędnych słów i natłoku myśli.
Jeśli wędrujesz sam to obcowanie z ciszą jest czymś naturalnym, w przypadku spaceru w towarzystwie silent hiking jest nieco bardziej wymagający, bo są osoby z którymi czasem trudno powstrzymać się od rozmowy ;)

Uważność, mindfulness, samoświadomość – to wszystko pomaga nam odnaleźć siebie i przez to utrzymać równowagę w dzisiejszym bardzo trudnym do funkcjonowania świecie. Jeśli kiedykolwiek uprawiałeś jogę, medytowałeś, morsowałeś, to na pewno znasz to uczucie. Wyciszenie, spokój i relaks powodują, że nagle w głowie wszystko się układa. To nie my musimy sobie to układać.

Dolina Czarnej Wisełki – spokojna wędrówka – film

Pokazywanie wędrówek w takim stylu zainicjował Kraig Adams, który na swoich filmach prezentuje kilkugodzinne przejścia pięknymi rejonami zazwyczaj wysokich gór. Jeśli jeszcze go nie znacie, to polecam zaznajomić się z jego twórczością na YouTube.

Nasz film to swobodna interpretacja i próby zabawy tą formą.
Ale muszę przyznać, że coś faktycznie jest w tego typu produkcjach.
Filmy są spokojne i praktycznie nie ma w nich żadnej akcji, a jednak sprawiają, że ogląda się je z zaciekawieniem i powodują pewnego rodzaju relaks w zaciszu swojego domu.

[jg-ffw]

Artykuł Dolina Czarnej Wisełki – spokojny spacer – silent hiking pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Mówisz – Beskid Żywiecki.
Myślisz – gruboziarnisty szuter i zagłębie dzikich singli enduro.

Mówisz – gravel.
Myślisz – Żywiecki to ostatnie miejsce na liście miejscówek, gdzie warto zabrać tego rodzaju rower.

Stety/niestety w ostatnich latach w Beskidzie Żywieckim trochę się pozmieniało. Wszechobecna wycinka odkryła wiele widokowych miejsc, bezczelnie ogałacając z drzew szczyty gór. Ciężkie harwestery zrobiły miazgę z niejednego leśnego szlaku, ale jednocześnie powstało dzięki nim kilka gravelowych autostrad. Gdy kilka dni temu uzupełniałam Kalendarz Ultramaratonów, zauważyłam, że jedną z opcji Szosowego Ultramaratonu Beskidzki Zbój jest właśnie wersja gravelowa licząca 116 kilometrów.
Serce zabiło mocniej.
Czy to możliwe, żeby na terenie dotychczas zupełnie nie gravel friendly wyrysować gravelową trasę.
To trzeba było sprawdzić.

Beskidzki Zbój – wersja family gravel

Listopad to nie jest najlepsza pora do robienia długich gravelowych tripów. Krótki dzień, zimny wiatr i jesienne zmęczenie całym sezonem zdecydowanie nie motywują do wielogodzinnej włóczęgi po górach.
116 kilometrów to na jeden dzień za dużo a na dwa dni za mało.

Oczywiście, nie piszę tu, że się nie da. Da się, i owszem. O czym przekonał nas Michał z ETNH, który zawłaszczył trasę dzień wcześniej i startując skoro świt przejechał całość meldując się jakąś godzinę po zachodzie słońca na mecie.
Ja jednak nie chciałam jechać w ten sposób. Na zaginanie się przyjdzie pora w przyszłym sezonie. Teraz króluje jesienny SLOW RIDE.

Skorzystałam więc z sytuacji i wypytawszy Michała o najlepsze fragmenty trasy, postanowiłam, że zamiast pierwotnie planowanych pierwszych 60 km przejedziemy jednak drugą połowę tracka, bo jest on zdecydowanie przyjemniejszy i teoretycznie bardziej gravelowy.
Już teraz mogę Wam powiedzieć, że był to strzał w dziesiątkę.

Przychodzi czas na pierwszą przygodę, przez którą tracimy chyba dobrą godzinę.
Paweł łapie gumę. Niestety ani pompka, ani wentyle, ani też dętka nie chcą z nami współpracować.
Oszczędzę wam długiego opisu. Na szczęście ostatecznie udaje się naprawić szereg usterek i jedziemy dalej.

Kolejna przygoda zmusza nas do skrócenia trasy. Z bólem serca omijamy szutrowy trawers pod Krawcowym Wierchem i jedziemy w stronę Złatnej.
Na propozycję drugiej modyfikacji – ominięcie dzyndzla, którego widać na tracku tuż za Złatną reaguję stanowczym sprzeciwem. I jak się okazuje, bardzo dobrze, bo jest to jeden z przyjemniejszych fragmentów Beskidzkiego Zbója. Tu nawet nie potrzeba żadnego opisu.

W Złatnej obok schroniska Gawra znajduje się oficjalny start Beskidzkiego Zbója. Gdy tam docieramy, zostaje nam jakaś godzina do zachodu słońca i 24 kilometry do Rajczy, gdzie zostawiliśmy samochody a w pizzeri Tre Monti czeka na nas przepyszna pizza
Na szczęście podjazdowy trawers idący pod Rysianką i Boraczym Wierchem, jest kolejną wisienką na torcie tego dnia. Jedzie się dobrze, trasa obfituje w liczne punkty z dobrymi kadrami.

Ostatnie kilometry naszej wersji Beskidzkiego Zbója robiliśmy po ciemku.
Zgodnie uznaliśmy, że trasa była bardzo urozmaicona i mimo kilku fragmentów z błotem oraz kamieniami, to Beskidzki Zbój da się lubić.
Na pewno wrócimy tu, gdy dni staną się dłuższe i cieplejsze, by przejechać całość.
Będziemy też śledzić ewentualne zmiany w przebiegu trasy, bo do wyścigu jeszcze daleko i jak na jednym ze zdjęć w relacji było widać, szutry w tych rejonach cały czas się budują :)

Artykuł Beskidzki Zbój – listopadowe gra(vel)sowanie po Beskidzie Żywieckim pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

W przypadku statystycznego Kowalskiego jazda na rowerze jest pewnie na końcu listy aktywności podejmowanych w zimie. W sumie, ja też ostatnio mam okres raczej niechęci do niskich temperatur, całej tej zabawy z odpowiednim ubraniem i przygotowaniem sprzętu. Ten weekend był jednak inny. Usilna potrzeba kontaktu z naturą i świeżym powietrzem oraz konieczność wyładowania nagromadzonej w tygodniu energii sprawiły, że w piątkowy wieczór zamiast chillować przy jakimś serialu na Netflixie, siedziałam z nosem wlepionym w komputer. Na kartach przeglądarki otwarte były yr.no, meteo.pl, mapy.cz i mapaturystyczna.pl.

Wiedziałam, że to nie jest dobry pomysł, ale raz na jakiś czas trzeba zrobić jakąś głupotę. Mając nadzieję, że w górach spotkam jedynie pozostałości śniegu, wyznaczyłam sobie przyjemną szutrową pętelkę po Beskidzie Śląskim zakładającą obowiązkowo wizytę w jednym moich ulubionych schronisk na Przysłopie pod Baranią Górą.

Opracowując trasę zupełnie nie wzięłam pod uwagę wskazówek, o których zawsze trąbię, gdy ktoś pyta się mnie o zimową jazdę na rowerze. Brawo ja.

Na szczęście najważniejszą decyzję tego dnia podjęłam właściwie. Na pierwsze górskie jazdy w tym roku zabrałam ze sobą rower elektryczny Liv Vall E+. Chyba podświadomie wiedziałam, że nie będzie lekko.

Na szczęście rowery elektryczne mają opcję walk assist. I ta wycieczka to moment, kiedy wreszcie opanowuje jej obsługę perfekcyjnie.
Spacer po górach też w końcu fajny :)

Liv Vall E+

Rower, na którym jadę to e-bike marki Liv – Liv Vall E+
Górski, hardtail elektryczny ze średniej półki cenowej.

Wszystkie informacje techniczne, specyfikację, tabelki rozmiarów etc znajdziecie na stronie producenta – https://www.liv-cycling.com/pl/vall-eplus

Z racji iż zostałam gdzieś zupełnie z tyłu jeśli chodzi o rozwój tej działki kolarstwa i w tym przypadku jestem raczej konsumentem niż specjalistą, skupię się krótko i subiektywnie na moich najmojszych odczuciach z jazdy na tym rowerze.

Moje dotychczasowe doświadczenia z rowerami elektrycznymi związane były głównie z rowerami typu full suspension. Najcześciej jeździłam w bardzo trudnym i wymagającym terenie, gdzie tego typu rower bardzo pomaga.

Coraz cześciej zdarza się jednak, że charakter trasy i rodzaj spotkanych na niej trudności sprawiają, że rower typu full okazuje się niepotrzebny i w zupełności wystarczy mi prostszy model z amortyzacją tylko z przodu. Właśnie dlatego w tym roku zdecydowałam uzupełnić park maszyn o Liv Vall E+, elektrycznego hardtaila przeznaczonego do jazdy w łatwiejszym górskim terenie.

Już od pierwszych kilometrów, które zrobiłam w Beskidzie Sądeckim wdrapując się na Przehybę i Radziejową – wiedziałam, że to był dobry wybór. Geometria rowerów elektrycznych Liv bardzo mi pasuje. Na rowerze czuję się komfortowo i wygodnie. Mimo iż tym razem wybrałam rozmiar mniejszy niż zawsze – S, to w przypadku jazdy w łagodniejszym terenie, mniejsza rama bardzo dobrze się sprawdza. Rower jest dzięki temu bardziej zwrotny szybciej reaguje na moje polecenia. Łatwiej go ujarzmić.

Bardzo odpowiada mi także charakterystyka pracy silnika w rowerach Liv i Giant, szybkość reakcji, i specyficzne wyrywanie się do jazdy. Dzięki dużej reaktywności na trudnych i stromych podjazdach, nawet gdy się podeprzesz bardzo łatwo jest ruszyć znów pod górę.

Zastosowany w rowerze osprzęt to może nie są jakieś fajerwerki, ale zdecydowanie dobrze i niezawodnie sprawdził się już na kilku górskich wycieczkach. Podczas wspomnianego już wcześniej wyjazdu w Beskid Sądecki, na Liv Vall E+ udało mi się zjechać prawie cały żółty szlak z Przehyby. Kto był, ten wie, że całość jest wymagająca i do tego dochodzą tak zwane momenty.

Jedyne co postanowiłam zmodyfikować w Vall E+, to sztyca, którą wymieniłam na droppera. Dzięki czemu właśnie w bardziej wymagającym terenie rower nie ogranicza rowerzysty.
Na trudniejszych szlakach przydałyby się też konkretniejsze opony. Jednak wracając znów do docelowego przeznaczenia tego roweru, jakim są łatwe górskie szlaki, było by to przerostem formy nad treścią. Liv Vall E+ jest złożony bardzo sensownie i przemyślanie.

Jest jeszcze jeden ważny powód, dla którego wybrałam akurat ten rower. Bardzo dobrze nadaje się on na to, by zabrać ze sobą w góry, na łatwiejszą trasę, osobę, która normalnie z powodu słabszej kondycji nie byłaby w stanie czerpać przyjemności z jazdy w takim terenie.

Rower elektryczny otwiera przed nami możliwości, o których bez elektrycznego wspomagania nawet byśmy nie pomyśleli. To znakomite narzędzie, które dobrze wykorzystane może sprawić sporo dobrego.

Dolina, którą zjeżdżam, okazuje się wyjątkowo fotogeniczna. Droga to najpewniej szeroka szutrówka, która latem powinna znakomicie nadawać się na gravela. Prowadzi ona mniej więcej do 1/3 asfaltu, którym wcześniej wjeżdżałam na Przysłop.
Tym sposobem trochę na około, ale jednak, realizuję plan, z jakim tu przyjechałam. Chciałam objechać okoliczne szutry, by opracować optymalną pętlę gravelową na wiosenną ustawkę.
Oczywiście objazd trzeba będzie powtórzyć w bardziej sprzyjających okolicznościach, ale w pętelkę na pewno wplotę zjazd lub podjazd tą dolinką.

Gdy docieram do czarnego szlaku, postanawiam ponownie wjechać na Przysłop i tym razem skorzystać z przepysznej ofert gastronomicznej schroniska. Gorąca czekolada i drożdżówka z serem uzupełniają straty energetyczne, do zachodu słońca zostaje jeszcze chwila, więc decyduję się, jeszcze raz przejechać nowopoznaną dolinką.

W sumie to mieli rację, całkiem fajnie było w tych górach, i jak zwykle z przygodami.

Artykuł Liv Vall E+ – zimowo pod prądem pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

* poza zimowymi nielegalami, które uskuteczniane były swego czasu przez jedną znaną grupę freeride-ową, i które działały mocno na moją wyobraźnię.

Oczywistą oczywistością jest, że na Babią Górę zimą idzie się na wschód słońca.
To taki wycieczkowy klasyk.
Jednak, gdy jesteś śpiochem takim jak ja, wschód słońca możliwy jest chyba tylko po zachodzie i noclegu na szczycie. Nie cierpię wstawać wcześnie rano, a właściwie to w środku nocy, więc pogodziłam się z tym i w góry chodzimy na zachody słońca :)
Ma to niewątpliwie pewne plusy. Rano wstajesz i jesz sobie spokojne niedzielne śniadanko, potem niespiesznie ładujesz się do auta, dojeżdżając na miejsce nie stoisz w korkach, bo wszyscy są w górach albo już z nich schodzą. Nie ma też wtedy problemu z parkowaniem (a na Krowiarkach to wiadomo łatwo nie jest), bo ci co schodzą jadą już do domu i miejsca się zwalniają.
Same plusy :)

Pojechaliśmy więc sobie na Babaią Górę na zachód słońca.
Nie będę wam tu wypisywać co, gdzie i jak. Są już na ten temat wpisy w internetach. Na przykład tutaj – gorydlaciebie.pl/wyprawy/babia-gora/

Na górę weszliśmy czerwonym szlakiem z Krowiarek, napiliśmy się herbatki na szczycie, zjedliśmy po cytrynowym croissancie, zrobiliśmy kilka zdjęć (niestety nie braliśmy ze sobą statywu, więc szczególnego szału nie ma), zeszliśmy po ciemku tą sama drogą, uratowaliśmy dwie turystki, które na zachód słońca wybrały się bez lampek i w śliskich butach. Zjedliśmy placki ziemniaczane z pudełka na wynos i wróciliśmy trochę zmęczeni do domu.
To był kolejny, dobrze spędzony dzień w górach.
Oby takich więcej.

Artykuł Diablak – Babia Góra zimą z przełęczy Krowiarki – galeria pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

To miał być wpis z cyklu SLOW RIDE COLLECTIVE, niestety mocny spontan jaki nam towarzyszył i dość niesprzyjające warunki atmosferyczne (halny i minusowe temperatury) nie pozwoliły na specjalnie długie rozmowy. Poza tym w schronisku na Przehybie nie uświadczysz dobrej kawy, a przy wietrze z porywami do 50 km/h wszystkie aeropressy się przewracają.

Było dość zimno, wiatr był porwisty, i jak zawsze w takich momentach widoki były wyjątkowe.
Nie będę więc pisać wiele, bo wpis ma być szybkim przepisem na fajną kilkugodzinną traskę do zrobienia w krótki jesienny/zimowy dzień.

Charakter wycieczki

Trasa o charakterze enduro/mtb z dłuuuuugim asfaltowym podjazdem na początku i dłuuuugim singlowym zjazdem na końcu. Po drodze mnóstwo widoków i schronisko, gdzie można uzupełnić straty energetyczne.
Znakomity żółty szlak z Przehyby wskakuje do mojego TOP 5 najlepszych naturalnych szlaków ever. A po przejeździe Secret FR Trail (znajdziecie na trailforks) zaczynam rozważać rezygnację ze sprzedaży roweru enduro.

Dystans: 30 km
Przewyższenie: 1200 metrów
Czas: 3h jazdy 5h ze zdjęciami i licznymi postojami
Poziom trudności kondycja 1-5: 4
Poziom trudności technika 1-5: 4
Rodzaj roweru: mtb/enduro/ebike

Radziejowa i Przehyba trasa GPX

Samochody zostawiamy na mini-parkingu przy kaplicy pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu w Skrudzinie. Stamtąd zaczynamy blisko 10 kilometrowy podjazd pod Schronisko na Przehybie.
Ja całą wycieczkę robię na rowerze elektrycznym, więc ciężko ocenić trudność podjazdu.
Miny współtowarzyszy na analogach mówią jednak same za siebie.

W schronisku na Przehybie robimy krótki odpoczynek. Covidowe obostrzenia sprawiają, że nie przeciągamy tam pobytu. Wskakujemy w teren i jedziemy czerwonym szlakiem przez Złomisty Wierch oraz Bukowniki w kierunku Radziejowej.
Po drodze pomimo przenikliwego wiatru zatrzymujemy się na milion zdjęć. Widoki są zjawiskowe, mimo iż nie widać tego najważniejszego. Tatry bowiem kryją się w oddali za chmurami.

Na wieży widokowej na Radziejowej wytrzymujemy tylko kilka minut. Duje srogo.
Wracamy w stronę Przehyby nieco inną trasą – tajemny łącznik prowadzi nas na szutrówkę, którą docieramy do Hali Koniecznej. Stamtąd jedziemy w kierunku żółtego szlaku.
Zjazd żółtym szlakiem przypomina mi jak fajne jest enduro i już wiem, czemu Boguś z Gorlickich Ścieżek tak często tu bywa. A gdy z żółtego wskakujemy na Secret FR Trail już zupełnie nie mam pytań.
To był znakomity dzień, w super miejscu ze świetnymi ludźmi.
Sami zobaczcie.

Artykuł Radziejowa w porywach z Kołem Południa – Beskid Sądecki pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Beskid Mały

Gdy zaczynałam swoją przygodę z rowerem mtb, jednym z najczęściej wybieranych wycieczkowych celów był Beskid Mały. Chyba wydawało mi się, że skoro taka nazwa, to pewnie będzie w miarę lekko i nie wymagająco. O tym, jak bardzo się myliłam, w zasadzie, przekonałam się już podczas pierwszej wycieczki, gdy ledwo co wdrapałam się stromym asfaltem na Hrobaczą Łąkę. Byłam jednak zawzięta i uparta, dlatego dopiero po którymś z rzędu wypadów zrozumiałam, że Beskid Mały nie jest taki, jak sugerowałaby jego nazwa, a na pewno nie w odniesieniu do wysokości wzniesień i nachylenia terenu.

Drugi raz o swoistości Beskidu Małego przekonałam się podczas wspomnianego we wstępie przejazdu MSB. Wypychanie obładowanego roweru pod Łamaną Skałę, Potrójną i Hrobaczą Łąkę zapamiętam na zawsze.

Wszystko to sprawiło, że w dalszej rowerowej karierze w Beskidzie Małym bywałam rzadko, żeby nie powiedzieć wcale. Tym bardziej, że pod rower enduro, a potem pod gravela te rejony zupełnie wydawały mi się nieoptymalne.

Teraz gdy na nowo w rowerowej stajni zagościł lekki full XC – Liv Pique Advanced bardziej łaskawie spoglądam w kierunku Beskidu Małego i Leskowca.
Fajnie jest po prostu pojeździć po górach, bez enduro hard-core-ów i bez leniwych szutrów. Po górskich szlakach i ścieżkach. Taki powrót do klasyki mtb.

Aaaa, zapomniałabym. Leskowiec jest też fajny, bo z Katowic w te rejony dojeżdżamy w niecałą godzinę. Więc jesienny krótki dzień i późna pobudka nie wyrządzą nam wielkiej krzywdy.

Charakter wycieczki

Dystans: 48 km
Przewyższenie: 1200 metrów
Czas: 7 godzin
Poziom trudności kondycja 1-5: 3
Poziom trudności technika 1-5: 3
Rodzaj roweru: mtb ht lub full 100 mm, a najfajniejszy będzie elektryk ;)

Beskid Mały – Leskowiec – trasa i GPX

Niebieskim szlakiem jedziemy w stronę Porabki, potem w Fabiowie odbijamy na leśne szyfry prowadzące pograniczem lasu. Jedziemy nimi aż do Brzezinki i tam wskakujemy na asfalt, który prowadzi nas z powrotem na parking pod basenem.

To był typowa, klasyczna jesienna wycieczka na rowerach MTB po górach. Nie wiem, czy ktoś jeszcze tak jeździ, ale nam się podobało.

Artykuł Leskowiec – jesienne MTB po Beskidzie Małym pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się w „elektrycznym” wydaniu Magazynu Bike nr 3-4/2020

Beskid Śląski – gruboziarniste szutry i 25% nachylenie


Okolice Wisły i Ustronia w Beskidzie Śląskim ze względu na dobre skomunikowanie, liczne połączenia kolejowe i popularną gierkówkę (tak nazywa się droga łącząca Warszawę z Katowicami i Wisłą, którą towarzysz Gierek z Warszawy podróżował na górski wywczas) to rejon najczęściej wybierany przez fanów kolarstwa górskiego z Górnego Śląska. Beskid Śląski to więc niewątpliwie moje tereny. To tutaj pokonywałam pierwsze górskie kilometry, zdobywałam pierwsze szczyty, zaliczałam pierwsze gleby i łapałam pierwsze gumy. Nie było łatwo. Początki w kolarstwie górskim chyba nigdy nie są łatwe. Gdy na pierwszy cel rowerowych eskapad wybierasz pasmo Równicy, Czantorii lub Kotarza poprzeczka podnosi się jeszcze wyżej. Wspominałam już o tym przy okazji relacji z Carpatia Divide.

Beskid Śląski jest stromy, kamienisty i bardzo wymagający zarówno kondycyjnie jak i technicznie. Potwierdzą to też z pewnością zawodnicy, który mieli okazję startować w regularnie organizowanych tutaj maratonach MTB.

Nie wiedzieć czemu zainteresowanie edycjami w Wiśle i Ustroniu zazwyczaj jest mniejsze niż w przypadku pozostałych lokalizacji ;)

Gdy pewnego wiosennego poranka Grzegorz zaproponował wspomaganą elektrycznie rundę po tych okolicach, pomyślałam, że to może być całkiem dobry pomysł. Do tej pory na samą myśl o podjeździe na Trzy Kopce moje tętno wchodziło w strefę beztlenową, a gdy przypomniałam sobie wylatujące spod kół i trafiające zawsze wyjątkowo celnie, prosto w piszczel kamienie beskidzkich gruboziarnistych szutrów, na twarzy momentalnie pojawiał się grymas bólu. Pewnie dlatego, od chwili gdy poznałam inne rejony górskie, w okolicy Równicy, Kotarza i Orłowej pojawiałam się sporadycznie. Tym razem mogło być inaczej. Pomyślałam sobie, że rower elektryczny może wreszcie odczarować moje złe wspomnienia związane z tutejszymi szlakami. Na stromiznach dodatkowe waty generowane przez silnik pozwolą utrzymać przyjemność z jazdy, a na zjazdach ciężar roweru i konkretne plusowe opony pomogą zapomnieć o morzu kamieni pod kołami. Postanowiłam zaryzykować.

Beskid Śląski – stromo, stromiej najstromiej


Wszystkie wycieczki w Ustroniu i Wiśle zaczynają się tak samo, czyli od jazdy bulwarem wzdłuż rzeki. Ten obowiązkowy punkt programu może okazać się dość irytujący, gdy naszą eskapadę zaplanujemy na jeden w weekendowych dni. Wtedy jazda prowadzącą tędy ścieżką rowerową przybiera charakter slalomu i lawirowania pomiędzy dzikim tłumem turystów, który coweekendowo pojawia się w tych miejscowościach i ni jak nie zważa na rowerzystów. Nam, tym razem się upiekło, nie dość, że był środek tygodnia, to dopiero kilka dni minęło od zniesienia rządowych ograniczeń w zakresie jazdy po lesie związanych z corona wirusem. Chyba nigdy nie widziałam takiego spokoju w tym popularnym kurorcie.

Trasę wycieczki tym razem ułożyła nam redaktor Ania Sadowska, która ma to (nie)wątpliwe szczęście, że tu mieszka, a strome, kamieniste szlaki Beskidu Śląskiego to jej poligon treningowy. Jak pisałam już wcześniej, sama pasmo Równicy i Trzech Kopców znam bardzo dobrze, ale gdy „lokales” poskłada ci trasę, zawsze znajdzie się w niej jakiś smaczek i na pewno poznasz ciekawe alternatywne fragmenty ścieżek, których nie znałeś.



I tak stało się już na początku, gdy niby obcykana w rejonie pewna byłam, że doliną Dobki wdrapiemy się na Zakrzosek, by stamtąd pojechać w kierunku Trzech Kopców. Ze zdziwieniem zauważyłam, że nieoczekiwanie ominęliśmy Zakrzosek, by zboczami Bukowej Góry pojechać w kierunku szczytu o nazwie Kamienny i Trzy Kopce zdobyć od zupełnie mi nieznanej strony.
 Zupełnie mnie natomiast nie zdziwiły charakterystyczne beskidzkie płyty z dziurami, które pojawiły się już na pierwszym stromym odcinku wycieczki. Ażurowe płyty układane są na wszystkich przystromieniach w okolicy domostw i osad, których bardzo wiele znajduje się w tych górach. Musicie bowiem wiedzieć, że Beskid Śląski jest jednym z najbardziej zurbanizowanych obszarów górskich w Polsce i domostwa spotkać można tu bardzo wysoko i w wielu zupełnie niespodziewanych miejscach. Wracając jednak do płyt. Każdy kto choć trochę pojeździł po Beskidzie Śląskim i Żywieckim, albo też brał udział w kultowym swego czasu MTB Trophy, ten znakomicie wie, o czym piszę. Betonowe, dziurawe płyty nigdy nie zwiastują niczego dobrego. 
Na szczęście tym razem obydwoje dysponowaliśmy dodatkowymi watami pod nogą i nawet fragmenty podchodzące pod 22-25% nachylenia specjalnie nie robiły na nas wrażenia. To jest mocny argument za tym, że rowery elektryczne w tym rejonie to bardzo dobry pomysł.



Telesforówka i wychodek z widokiem

Zaraz za Trzema Kopcami na naszej trasie znajduje się Telesforówka, małe przytulisko założone w 1994 roku. Można tu coś zjeść, przenocować, a przede wszystkim rozłożyć się na trawie i chłonąć widoki na okoliczne szczyty układające się prawie w panoramę 360 stopni. My mieliśmy tego dnia szczęście i zobaczyliśmy nawet ośnieżone jeszcze szczyty Małej Fatry. Do niedawna można było skorzystać tu z bardzo popularnego w internetach drewnianego wychodka z widokiem prosto na Czantorię. Niestety wychodek padł ofiarą swojej własnej popularności. Panie z sanepidu też zaglądają na Facebooka.
W Telesforówce robimy sobie przerwę na kawę i oscypki z żurawiną. Odbywamy też interesującą rozmowę z właścicielem, który opowiada nam krótką historię tego miejsca. Niestety zobowiązani jesteśmy zachować ją dla siebie. Nasz rozmówca ma w planach bardziej oficjalną publikację dziejów Telesforówki, więc puki co czekamy.


Maratonowe trasy

Trasa naszej wycieczki w wielu miejscach pokrywa się ze wspominanymi wcześniej trasami organizowanych tutaj maratonów. Z Trzech Kopców jedziemy dalej żółtym szlakiem w stronę Smrekowca. Bardzo dobrze pamietam ten fragment wyścigu (też startowałam kilka razy), chwila płaskiego odpoczynku, by za chwilę przycisnąć stromym podjazdem pod Jawierzyny. Luźne kamienie i nachylenie momentami dochodzące do 20%. Podjazd nie jest długi, ale na maratonach niejednego sprowadza do parteru zmuszając do zejścia z siodełka i wypychu. Na Cannondale-u, na którym jadę, sytuacja wygląda dużo przyjemniej. Gdy dysponuje się bonusowymi watami pod nogą, luźne kamienie już nie są takie straszne. Dalej wymagają dobrego balansu i równowagi, ale elektryk z grubymi oponami radzi sobie na nich dużo lepiej niż tradycyjny ścigancki rower. W głowie pojawia się myśl – aaaa to tak pewnie czują się ci z maratonowej czołówki, którzy generują te 7-8 W/kg.


Za Jawierzynami czeka nas dwukilometrowy szeroki, szybki zjazd do Brennej Lesnicy. Jedyne na co trzeba tu uważać, to przecinające drogę belki odpływowe. Jak leżący policjanci na drogach, pilnują, by nie przekroczyć prędkości, a gdy tylko na chwilę się zagapisz, dostajesz strzał z kierownicy . Najgorsi są jednak gdy pada, nie wybaczają i często potrafią posłać w krzaki.

Z Brennej Leśnicy track ułożony przez Anię prowadzi nas do Chaty na Grabowej. Zupełnie nie znam tej drogi i w głowie mi się nie mieści, jak można podjechać tu na zwykłym rowerze XC/MTB. 
Jest stromo, cały czas powyżej kilkunastu procent i momenty nawet pod 25%. O luźnych kamieniach już nie wspominam. One są w Beskidzie Śląskim wszędzie, więc nawet gdy o nich nie piszę musicie czytając to pamietać, że ona na pewno cały czas są pod kołami. Gdy się jedzie rowerem po tutejszych szlakach raczej nie da się tego faktu przeoczyć.

W końcu docieramy na Grabową, to kolejne miejsce, gdzie normalnie można było by się zatrzymać na krótki odpoczynek. Dziś niestety nie możemy na to liczyć. W związku z wirusem większość tego typu obiektów jest w dalszym ciągu pozamykana. Nie martwimy się tym jednak zbytnio, bo dzięki temu w górach spotykamy tylko prawdziwych turystów, a nie okazjonalnych piwnych spacerowiczów, których akurat w rejonie Wisły, Ustronia i Brennej jest zazwyczaj bardzo wielu. To na Grabowej uświadamiam sobie, że chyba nigdy dotychczas nie widziałam Beskidu Śląskiego takiego pustego. Tylko kilku rowerzystów i dwie pary spotkane przy Telesforówce. To naprawdę dziwne dla mnie uczucie.

Z Grabowej, widokową otwartą granią jedziemy w kierunku wieży na Starym Groniu. Z lewej strony mijamy Trzy Kopce, Zakrzosek i Orłową, z prawej „masyw” Kotarza i za nim Brenna w dolinie. Cały ten wyjazd wykorzystuję na mini trening orientacji w terenie. Po wspięciu się na wieżę widokową dokonuje dalszych identyfikacji – Klimczok, Stołów, Błatnia i schowane za Kotarzem Skrzyczne. Chyba jednak nie jest tak źle z tą moją orientacją.


Grań Trzy Kopce Wiślańskie – Równica

Słońce, widoki i wszechobecna cisza sprawia, że na wieży z premedytacją marnujemy trochę czasu, ale ostatecznie rozsądek każe nam się zbierać. Zjeżdżamy żółtym szlakiem pieszym do Brennej Leśnicy. Ten szlak pamietam bardzo dobrze. Szybki ale uważny z kilkoma trudniejszymi zakrętami, największym problemem były tu zawsze… kamienie. Tym razem jest dużo łatwiej niż się spodziewałam. Gdy potem z Leśnicy wspinamy się z powrotem na pasmo Trzech Kopców i Równicy rozmawiamy chwilę na ten temat. Czy to sprzęt tak zmienił się w ciągu tych kilku lat, czy szlaki jednak pracują i też się zmieniają, czy to może nasze umiejętności i skill poszedł w górę. Ostatecznie ustalamy wspólną nieco filozoficzną wersję, że wszystko płynie i wszystko się zmienia. Jak nie można dwa razy wejść do tej samej rzeki, tak i dwa razy nie da się zjechać po tym samym szlaku.


Nasze filozofowanie przerywa zupełnie nieoczekiwanie spotkana w środku lasu młoda pani na skuterku. Pani zaskoczona naszą obecnością równie mocno jak my, odpala motorek i na naszych oczach dzielnie pokonuje 20% podjazd jak gdyby nigdy nic. Nie pozostaje nam nic innego jak też odpalić tryb e-mtb w naszych rowerach i spróbować zrobić to samo. Za zakrętem okazuje się, że w lesie na końcu świata jest jeszcze schowane jakieś domostwo, bardzo oryginalne było to miejsce. Zobaczcie na zdjęcie. 

Tu po raz kolejny przekonujemy się, że wyznaczenie trasy przez Redaktor Annę było bardzo trafnym pomysłem.
Na grań Trzy Kopce-Równica dostajemy się takimi zakamarkami, że na pewno sama bym tego nie wymyśliła. Teraz jeszcze tylko Orłowa, Beskidek i Równica. Ostatnia seria podjazdów przed nami, a na wyświetlaczach kresek baterii coraz mniej.

Przez cały wyjazd nie szalejemy jakoś specjalnie z trybami wspomagania, wiemy, że prąd jest drogi i trzeba go oszczędzać. Poza tym z doświadczenia wiemy też, że baterii w elektrykach starcza średnio na 1000 metrów w pionie.

Podczas całej wycieczki staramy się korzystać głównie z trybu Tour i czasem tylko wspomagać się e-mtb i boost (nie jestem pewna jakie tam były, popraw to Grzegorz). Gdy docieramy na Równicę licznik pokazuje mi 1350 metrów podjazdu w pionie. Grzegorzowi zostaje jakieś 8% baterii w rowerze, ja mam jeszcze 30%. Najprawdopodobniej spowodowane jest to różnicą w naszej wadze i tym, że ja tym razem nie taszczyłam ze sobą sprzętu foto. Poza ostatnim krótkim podjazdem na parking teraz czeka nas już tylko zjazd, więc najprawdopodobniej uda nam się zakończyć wycieczkę przed zmrokiem.

Zjazd z Równicy w kierunku Lipowskiego Gronia też znany mi jest doskonale. To klasyk ustrońskiego maratonu. Szeroka gruboziarnista szutrówka. Niech was nie zmyli to określenie. Na zawodach na tym zjeździe po przejechaniu go przez kilkunastu zawodników z czołówki ukazywała się optymalna linia przejazdu. Gdy w tym miejscu miało się pecha i kogoś się dogoniło, wyprzedzenie wiązało się z wskoczeniem w morze kamieni, które wszystkie były przeciw tobie. Oczywiście zawsze miałam pecha i doganiałam tam dwie, trzy osoby, które słabiej radziły sobie na zjazdach i oczywiście zawsze wyprzedzałam ich ze strachem w oczach. Na szczęcie zawsze też się udawało. Tym razem śmierci w oczach nie było i zjazd wydał się dużo łatwiejszy. Jednak na samym dole Grzegorz przyznał – całkiem sporo kamyczków tu było.


Holowanie

Powrót na parking Bulwarem Wiślanym pozwolił wyciszyć się skołatanym nerwom. To jednak nie był jeszcze koniec. Wspominałam przecież, że ostatnie kilkaset metrów trasy było jeszcze podjazdowe. I tu jak wisienka na torcie na czerwono zaświeciła się kontrolka baterii redaktora Grzegorza, po czym silnik się wyłączył. Na szczęście moje 25% baterii pozwoliło na odholowanie współtowarzysza wycieczki do naszego samochodu.
 Licznik pokazuje, że tego dnia zrobiliśmy 44 kilometry i 1520 metrów przewyższenia w górę. Dzięki wspomaganiu i dodatkowym watom z silnika nieco bardziej przychylnym okiem spojrzałam na Beskid Śląski. Na rowerze elektrycznym te góry pokazały mi się z zupełnie innej strony.

Artykuł Beskid Śląski wspomagany – czyli eMTB po gruboziarnistych szutrach pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Bogusia poznałam przy okazji akcji nagłaśniającej głosowanie na projekt „Gorlickie Ścieżki” w budżecie obywatelskim Gorlic. Wstyd się przyznać, ale udostępniając na jego prośbę post na moim facebookowym fanpage-u nie wiedziałam zupełnie gdzie leżą Gorlice. Potem spotkaliśmy się przy okazji kilku zlotów Rowerowego Podhala i tym podobnych endurowych imprez. Była to jednak znajomość dość luźna i niezobowiązująca ;)

Gdy wybieraliśmy się na wakacje w Beskid Niski, Boguś zaproponował nam „przewodnikowanie”. Pomyślałam, że to bardzo dobry pomysł pojeździć z osobą znającą dobrze te rejony. Nie dość że oszczędzimy czas na rozkminianie mapy, to jeszcze zobaczymy najciekawsze miejsca okolicy.

Wybraliśmy się wspólnie na dwie wycieczki i wystukaliśmy na messengerze kilka tysięcy znaków konsultując . Efektem tego są dwa konkretne wpisy na blogu dotyczące Beskidu Niskiego i Łemkowszczyzny. Byłoby tego więcej, niestety doba ma tylko 24 h i na więcej pewnie już czasu nie znajdę.

Na początek oczywiście mini wywiad z Bogusiem

Skąd pomysł na Gorlickie Ścieżki?

Inspiracją była okładka marcowego wydania magazynu bike Board z 2010 roku, na której widniało hasło „przekopmy polskie góry”. Tak więc sam pomysł na ścieżki powstał dużo wcześniej. 
Wtedy w bikeBoardzie pojawił się artykuł, że na pograniczu polsko – czeskim w Nowym Mieście otwiera się 10-cio kilometrowa pętla ścieżek stricte dla rowerzystów. Teraz ta pętla ma około 80 km i wszyscy znamy ją jako singletrack pod Smerkiem. Ale wtedy to była absolutna nowość! Właśnie w tamtej chwili wydało mi się to świetnym pomysłem na Beskid Niski. Czymś, co mogłoby ściągnąć do nas turystów a jednocześnie nie zaingeruje w znacznym stopniu w naturalne środowisko. Przez kilka lat z pomysłem odbijałem się od różnych instytucji aż do czasu, kiedy to nastały złote czasy budżetów obywatelskich. Najpierw wygrałem a w zasadzie wygraliśmy projekt na pumptrack (nie pytaj dlaczego pumptrack pierwszy bo do dziś sam nie wiem), a niespełna dwa lata później projekt singletracka

Jaki będą miały charakter Gorlickie Ścieżki?

Najłatwiej chyba to nazwać mikrokompleksem ścieżek, czyli specjalnie przygotowanymi ścieżkami dla rowerzystów, którzy będą mogli doskonalić tam swoje umiejętności. Coś podobnego, pod względem wielkości, jest w Rudzie Śląskiej i nazywa się Bielszowice Trails.
Z założeń powstanie trasa podjazdowa i trzy trasy zjazdowe o zróżnicowanym stopniu trudności. Gorlickie ścieżki będą ulokowane na zboczu Góry Cmentarnej w Gorlicach, w miejscu nieczynnego już wyciągu narciarskiego.
Wbrew nazwie miejsca, gdzie powstaną ścieżki nie będzie ryzyka latania 50-cio metrowego gapa „no handerem” bo inaczej zaliczy się rów z czekającymi tam zombiakami czy krokodylami.
Jak już wspomniałem projekt zakłada trzy trasy zjazdowe o zróżnicowanym stopniu trudności i tak w skali Bielskiej będą to trasy: niebieska, czerwona i czarna

Gorlickie Ścieżki to Ty i ktoś jeszcze, czy sam wszystko ogarniasz?

W kwestii portali społecznościowych typu Facebook czy Instagram to zajmuję się tym sam, natomiast projekt to grupa 924 osób, które postanowiły oddać na niego głos w Budżecie Obywatelskim Gorlic. Nieocenioną pomocą było wsparcie wszystkich Mam, poznanych na pumptracku, które mocno zaangażowały się w promowanie projektu wśród znajomych i w najbliższym otoczeniu. Poza tym, w okresie walki o singletracka włączyło się mnóstwo innych osób, którzy pomagali nagłośnić ten projekt (drukowali ulotki, załatwiali najlepsze miejsca na banery reklamowe czy wspierali produkcję materiałów promocyjnych). 
Mnóstwo świetnej energii i pomocnych osób łączył jeden cel – wygrana w Budżecie

Skąd rower w Twoim życiu?

Może to zabawnie zabrzmi ale…z pasji do pociągów. Kiedys byłem ogromnym fanem kolei i często jeździłem rowerem na pobliską stację oglądać pociągi (to były piekne czasy kiedy jeszcze „Bieszczady” kursowały przez Gorlice). Raz, wziąłem mapę i stwierdziłem, ze 25 km dalej jest dużo większa stacja…a jak większa stacja to więcej pociągów! Pojechałem i to było moje pierwsze 50 km przejechane na rowerze. Wtedy odkryłem, że rower to wolność i że daje możliwość poznania mnóstwa ciekawych miejsc, niekoniecznie związanych z koleją. Nastąpił wtedy odwrót od zdobyczy cywilizacji, jaką jest kolej w kierunku lasu i gór. W międzyczasie porzuciłem rower na rzecz pieszych wędrówek ale nie trwało to długo i wróciłem na właściwą drogę rozwoju.

Jaki rodzaj kolarstwa preferujesz. Jest szczególnie ulubiona dziedzina?

„Kolarstwo romantyczne”- to popularne hasło jest trochę tożsame z tym co preferuję ale zdecydowanie w górach, nie na szosie. Uwielbiam jeździć w terenie i kolekcjonować momenty typu wschody i zachody słońca na Mietłówce w Kościelisku, mgły nad halami w Gorcach czy poziomy deszcz na Przehybie. Nie definiuję tego jakoś konkretnie. Myślę, że to trochę jak bycie górskim cyganem… plecak z karimatą, rower i łączenie kolejnych punktów na mapie najfajniejszymi ścieżkami. Po prostu czerpię z tego mnóstwo radości i właśnie taka jazda sprawia mi największą frajdę.

Ulubione miejsce do jazdy na rowerze?

Patologiczną miłością pałam do wspomnianej już Przehyby w Beskidzie Sądeckim – niektórzy posądzają mnie nawet o to, że zamieszkuję gdzieś na zboczach tej góry. Jest ona wybitnie doskonałym połączeniem pięknych widoków, srogich podjazdów i przepięknych dzikich singli w dół czyli dokładnie tego co lubię, choć nie ukrywam, że trochę podgryza ją Luboń ze swoim Absztyfikantem. Niemniej to Przehyba była pierwsza i zawsze wiedzie prym w kwestii wyboru na wypad.

Rowerowe marzenia?

Chyba zabrakłoby czasu aby wspomnieć o wszystkich ale takim, które chciałbym zrealizować w najbliższej przyszłości jest wyprawa do Rumunii i eksploracja tamtejszych gór na rowerze enduro.

Na rowerze kawa czy piwo?

Kawa i ja wzajemnie się wykluczamy – nie spożywam jej nawet siedząc przy biurku także nie pozostawiłaś mi dużego wyboru ;-)

Haribo Miśki czy Tropikalne?

Wybór jest prosty – tylko Miśki. Można je tak fajnie zgniatać, poza tym podobno jak rzucisz miśka Haribo prawdziwemu miśkowi to on wtedy daje Ci spokój (niestety info jeszcze potwierdzone) ;-)

Platformy czy SPD?

Platformy w enduro i SPD w gravelu – nie dyskryminuję żadnej z opcji.

Gravel czy enduro?

Mimo ogromnej sympatii do żwirków zdecydowanie enduro.

Dzięki za rozmowę i konkretna pomoc w rozpracowaniu Beskidu Niskiego.

Dzięki, polecam się na przyszłość.

Beskid Niski – Magurski Park Narodowy i Nieznajowa

A teraz pora już na naszą wspólną wycieczkę podczas której zaliczyliśmy wizytę w Magurski Park Narodowy :)

Magurski Park Narodowy – gpx

Artykuł SR CLTV – Magurski Park Narodowy i Nieznajowa pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Beskid Niski od dłuższego czasu był na naszej liście miejscówek „do zobaczenia”. Nigdy jednak jakoś nie było na niego czasu. Start w zeszłorocznej Carpatia Divide i przejazd przez te rejony niewątpliwie przyczynił się do podjęcia decyzji o spędzeniu tegorocznego urlopu właśnie tutaj.

Beskid Niski

Beskid Niski to około 100 kilometrowy odcinek Karpat ciągnący się od przełęczy Tylickiej (okolice Krynicy-Zdrój) do Przełęczy Łupkowskiej (na południe od Komańczy). Od zachodu Beskid Niski graniczy z Beskidem Sądeckim. Rozdziela je Dolina Mochnaczki i Kamienicy Nawojowskiej. Na wschodzie Beskid Niski styka się z Bieszczadami. Tu granicą jest dolina Osławicy, Osławy i Laborca.

Średnie wysokości tutejszych wzniesień to 700-850 metrów. Najwyższe szczyty Beskidu Niskiego sięgają zaledwie 1000 m n.p.m. – Busov – 1002 m n.p.m. oraz Lackowa 997 metrów n.p.m.

Co ciekawe, Beskid Niski jest nie tylko niski ale i wąski (maksymalnie 30 km szerokości), co miało niewątpliwy wpływ na historię tych terenów. To najbardziej dostępne dla człowieka góry w całym grzbiecie Karpat. W tym miejscu najłatwiej było przekroczyć łuk Karpat, w związku z tym już w czasach starożytnych przebiegały tędy liczne drogi komunikacyjne łączące północ z południem.

Na potrzeby bloga i wpisów postanowiłam podzielić Beskid Niski na trzy części – cześć zachodnią, cześć wschodnią i rozdzielający je Magurski Park Narodowy.

Ten wpis skupia się głównie na części zachodniej.

Łemkowszczyzna

Opisując Beskid Niski nie sposób pominąć Łemków i ich historii. Beskid Niski bardzo często zamiennie nazywany jest Łemkowszczyzną, bo to głównie te rejony zamieszkiwane były przez Łemków – lud który ukształtował się tutaj w XVII/XVIII wieku z przyjezdnej ludności głównie Rusinów. Utworzyli oni grupę etniczną o wyrazistej, odrębnej kulturze i dialekcie. Dużą rolę w rozwinięciu się tej grupy miał Kościół wschodni – prawosławny, potem grekokatolicki. Dlatego na w tych rejonach tak licznie spotkać można stare cerkwie i liczne krzyże oraz kapliczki.

Niestety w związku z historycznymi wydarzeniami pierwszej i drugiej Wojny Światowej a także powojennej akcji wysiedleńczej „Wisła” większość wsi łemkowskich na tych rejonach została zlikwidowana, a przedstawicieli tej grupy przesiedlono na północne i zachodnie obszary Polski.

Historia Łemków i Łemkowszczyzny jest równie interesująca co skomplikowana, dlatego nie odważę się mocniej rozwijać tutaj tego tematu a zainteresowanych odsyłam do licznych publikacji na temat Łemków i ich dziejów.

Co trzeba zobaczyć w Beskidzie Niskim?

W ramach okołorowerowego zwiedzania będąc w Beskidzie Niskim na pewno warto zainteresować się trzema tematami – architekturą drewnianą, historią Łemków oraz I Wojną Światową.

Architektura drewniana – cerkwie prawosławne i grekokatolickie

Historia Łemków

Pozostałości po I Wojnie Światowej

Co jeść? Gdzie spać?

Będąc na Łemkowszczyźnie warto spróbować tutejszego lokalnego jedzenia. W restauracji trzeba zapytać o Fuczki, Kiszeniaki i Hałuszki.

Mieszkając w Ropkach jedliśmy głównie w Wysowej-Zdrój i w Ropkach do babci przychodziliśmy na deser na „domowe ciasto”.

Bar u Tomasza, czeka na zdjęcie :)

Jeśli chodzi o nocleg, to ciężko mi cokolwiek polecić. Dopiero pierwszy raz tu jesteśmy i mamy słabe rozpoznanie. Jeśli chodzi o miejsca, to na pewno Ropki (cisza i spokój) i Wysowa Zdrój (dostępność gastronomii) mogą być OK.
Może byliście gdzieś i możecie polecic jakieś ciekawe miejsca? Piszcie w komentarzach.

My przez ten tydzień spaliśmy w Dworze Rajdany w Ropkach. Miejsce mocno klimatyczne i przyjemne, ale właściciele tak specyficzni, że nie wiem czy moge polecić to miejsce z czystym sumieniem.

Gdzie jechać? Jaki wziąć rower?

W zasadzie obojętnie w którą stronę pojedziesz to będzie dobrze. Będą widoki, kilka podjazdów, kilka zjazdów, kilka cerkwi, jakiś cmentarz, mnóstwo przydrożnych krzyży, cisza i spokój.

Jedyne czego może brakować to sklepów i wody. Kto przyzwyczajony jest do wiejskich sklepików na tripach, ten może się zdziwić. Na szczęście ludzie są życzliwi i wodą z kranu dzielą się dość ochoczo.

Najlepszy rower na te tereny to gravel. Jest tu sporo przyjemnych asfaltów łączących wioski i miasteczka, jest dużo szutrów, są też asfalty nieoczekiwanie zmieniające się w szutry. Rower szosowy oczywiście da radę, ale czasem trzeba będzie porzeźbić.
My wybraliśmy lekkie fulle o skoku 100 mm. W sumie tylko i wyłącznie dla większej wygody i możliwości wskoczenia w konkretniejszy teren, którego tutaj jednak za wiele nie ma.

Beskid Niski często wybierany jest też przez zwolenników trekingów i rodziny z dziećmi. Drogi nie są ruchliwe, a podjazdy nigdy szczególnie długie ani specjalnie strome.

60 kilometrów śladami Łemków i drewnianych cerkwi – zjawiskowe szutry z elementami asfaltu

Na potrzeby zapoznania się z okolicą opracowujemy 60 kilometrową trasę po tutejszych asfaltach i szutrach. Zaznaczamy na mapie cerkwie i miejsca związane z historią Beskidu Niskiego, łączymy je ze sobą i jak się okazuje wychodzi nam z tego bardzo dobra wycieczka znakomicie pokazująca te tereny.

Pierwotnie plan zakładał, że będziemy na rowerach gravelowych, dlatego na trasie nie ma wielu akcentów MTB. Zachodnia część Beskidu Niskiego jest mało MTB, co nas bardzo cieszy, bo chyba się starzejemy i ostatnio cześciej ciągnie nas do szlajania się po szutrach niż ekstremalnych doznań z kamieniami i korzeniami w roli głównej. A przynajmniej taki spokojniejszy miał być ten urlop.

Trasa wygląda więc tak:

Ropki-Hańczowa-Kwiatoń-Smerekowiec-Gładyszów-Krzywa-Czarne-Radocyna-Zdynia-Regietów-Skwirtne-Hańczowa-Ropki

TRACK GPX

Startujemy z Ropek i jedziemy asfaltową drogą do Hańczowej (zdecydowanie lepszą alternatywą jest równolegle idąca droga szutrowa, łatwo znajdziecie ją na mapie). W Hańczowej zatrzymujemy się przy pierwszej tego dnia cerkwi. Jest niedziela i w wielu odwiedzonych przez nas świątyniach będą odbywać się nabożeństwa. To nawet plus, bo widać, że te miejsca żyją a nie pełnią tylko funkcji atrakcji turystycznych.

Na początek jeszcze małe wyjaśnienie. Nie należymy do osób specjalnie zachwycających się kościołami, muzeami i nastawionych na intensywne zwiedzanie. Jednak Beskid Niski nie pozwala przejść obok tych miejsc obojętnie. Cerkwie są tak piękne a historia tych terenów tak interesująca, że nie sposób opisać Beskidu Niskiego bez nawiązań do religii czy historii.

Z Hańczowej kierujemy się na Kwiatoń.
Tutejsza cerkiew zasługuje na nieco więcej uwagi. Zdaniem wielu jest to najpiękniejsza z cerkwi łemkowskich zachodniej części regionu i wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Bardzo rusza mnie ta sytuacja. Dzieciaki mają wakacje i nie siedzą w domach przed komputerem ani przed telefonami, tylko robią coś by ich rzeczywistość była fajniejsza. Trochę rozmawiamy z dzieciakami i gratulujemy pomysłu, obiecujemy wrócić tu na zakupy samochodem, bo teraz do nerki ni jak żadna deseczka z malowidlem się nie zmieści.

Wracamy na wyznaczony szlak, nagle ni stąd ni z owąd asfaltowa droga zmienia się w szutrową. Takie rzeczy tylko w Beskidzie Niskim ;) Jeśli wybierasz się tu na szosie dokładnie przestudiuj mapę :)

Potem przyjemnym, terenowym, fragmentem żółtego szlaku docieramy do miejscowości Konieczna i kierujemy się na Zdynię.

MTB i trochę enduro

O tym, że w Beskidzie Niskim od biedy coś trudniejszego do jazdy też można wymyślić, pierwszego dnia przekonał nas Boguś z Gorlickie Ścieżki.

Akurat, dziwnym zbiegiem okoliczności w okolicy Ropek, gdzie zarezerwowaliśmy noclegi, znajduje się według przewodników „najbardziej górska” część Beskidu Niskiego – Hańczowskie Góry Rusztowe.

To tutaj znajdują się najwyższe szczyty BN – Lackowa, Ostry Wierch czy Busov.

Z Przełęczy Wysowskiej jedziemy żółtym szlakiem na Blechnarkę i na skrzyżowaniu odbijamy w prawo by nieco na około dojechać do Wysowej-Zdrój.

Ta wycieczka to dość ciekawą odskocznią od swoistego Beskidu Niskiego.

Artykuł Beskid Niski – część zachodnia – śladami Łemków i drewnianych cerkwi pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Szczegółowy wpis o Szczyrk Enduro Trails pewnie za jakiś czas pojawi się na blogu.
W nim znajdziecie wszystkie ważne informacje o trasach, cenach, infrastrukturze, miejscach noclegowych i restauracjach godnych polecenia.
Na razie zapraszam do zobaczenia filmu.
W roli głównej Hip Hopa Air oraz Hip Hopa Flow.

Szczyrk Enduro Trails – Hip Hopa Air i Hip Hopa Flow

Artykuł Szczyrk Enduro Trails – film pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.