Artykuł ukazał się w Magazynie Bike nr 11/12/2020

Coronawirus i politycy zafundowali nam kolejny lockdown. Najlepszy sposób na odreagowanie całej tej absurdalnej sytuacji to oczywiście góry i las. Tradycji więc stało się za dość i w ramach „wyjazdu służbowego” postanowiłam uciec z miasta choć na tydzień. Podobnie jak przy pierwszym lockdownie bazą wypadową było Stronie Śląskie i zaprzyjaźniony Ski&Bike House Stronie Śląskie.

Pierwsze dwa dni spędziłam na objeżdżaniu szutrów i asfaltów Gór Bialskich na nowym Liv Devote w wersji Advanced. Gdy nogi już trochę się zmęczyły z pomocą przyszły rowery elektryczne. Nie trzeba było długo się namyślać. Jesienią na elektryku będąc tutaj najlepiej zaatakować lubiany i ciagle rozbudowywany Singletrack Glacensis.

Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój – Brzozów

O Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój słyszeliśmy już wielokrotnie. Nowe pętle, wybudowane w tym roku polecał nam sam prezes fundacji Singletrack Glacensis Marek Janikowski, znany głównie z Tras Enduro Srebrna Góra.
W Kudowie a dokładniej w Brzozowie koło Kudowy mamy cztery odcinki singletracka:

 
Do tego dochodzą krótkie odcinki dojazdowe. Całość można zamknąć w 18 kilometrowej pętli, na której pokonujemy prawie 500 metrów przewyższenia. Na rowerach elektrycznych samej jazdy wychodzi godzina, z licznymi postojami na ochy i achy oraz zdjęcia potrzeba już dwie godziny. Na rowerach bez wspomagania spokojnie można liczyć trzy godziny zabawy.



Objazd Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój zaczynamy od pętli Źródełko, która od razu przypada nam do gustu. Serpentyny podjazdowe lawirują między drzewami mieniącymi się pomarańczowym i żółtymi liśćmi. W powietrzu cały czas unosi się poranna mgła, co dodaje jeszcze większego uroku sytuacji. Jest bajecznie, jadąc na rowerach elektrycznych nie łapiąc zadyszki możemy skupiać się tylko na doznaniach wizualnych, ale i na zwykłym rowerze nie będzie specjalnie cieżko, ponieważ całość podjazdu ma średnie nachylenie 4%.

Po dotarciu na górę zaczyna się oczywiście zjazd. I ku naszemu zdziwieniu, to faktycznie jest zjazd. Do tej pory na większości odcinków Singletrack Glacensis, po których mieliśmy okazję jeździć, charakter ścieżki był mieszany, to w górę to w dół, często interwałowo. Tutaj na Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój mamy pętlę, na której jest jeden podjazd i jeden zjazd. Dzięki temu gdy już jest w dół, to jest na prawdę fajnie i przez dłuższą chwilę można pocieszyć się deniwelacją. Nie wiem, czy to kwestia doświadczenia budowniczych, czy tylko ukształtowania terenu w tym rejonie, ale mamy wrażenie, że na tej ścieżce czuć bardzo przyjemny flow, którego nie zawsze doświadczymy na ścieżkach Gacensisa. Słowem podsumowania – dla nas bomba.



Naturalną kontynuacją pętli Źródełko jest pętla Everest. Niedługo przychodzi nam czekać na znalezienie odpowiedzi, skąd ta oryginalna nazwa. Żadnego ośmiotysięcznika w okolicy nie widać, ale podjazd na szczyt kudowskiego Everestu jest chyba równie stromy co oryginał. Podjazd nie jest długi, bo ma zaledwie 1,2 kilometra, ale są na nim momenty. Na Liv Intrigue X E+, na którym dziś jadę podjazd nie robi wrażenia, ale po raz pierwszy od dłuższego czasu wrzucam czwarty poziom wspomagania. Nogi trzeba oszczędzać, baterię nie koniecznie, tym bardziej, że od tego sezonu w rowerach elektrycznych Liv wbudowane są większe baterie o pojemności 625Wh.

Everest mimo iż krótki, to w naszej ocenie jest równie udany, jak Źródełko. Płynny zjazd z licznymi zakrętasami i kilkoma miejscami, gdzie można oderwać się od ziemi. Sama przyjemność z jazdy. Nie licząc wymagających podjazdowych momentów bardzo dobry na wycieczkę z młodymi adeptami MTB.

Po Evereście przenosimy się na drugą stronę drogi, bliżej granicy z Czechami. Tam pokonujemy pierwszą cześć pętli Za Rzeką i odbijamy na Widoczek. Klimat i warunki trochę się zmieniają. Mgła gęstnieje, kolory znikają, robi się mrocznie i cicho. Las momentami przypomina plan zdjęciowy do jakiegoś horroru. Zupełne przeciwieństwo tego co mieliśmy przed chwilą. Jedziemy sobie tak w tej ciszy, udziela nam się ten nastrój. Nawet zdjęć nie robimy zbyt wielu. Gdy docieramy na szczyt podjazdu możemy sobie co najwyżej wyobrazić widok z tego miejsca. Mleko rozlane. No cóż. Trzeba będzie odwiedzić tą pętlę jeszcze kiedyś, gdy pogoda będzie mniej specyficzna.

Tym bardziej że nagle przed naszymi oczami wyłaniają się całkiem sporej wielkości hopy. Singiel widoczek lawiruje sobie miedzy nimi niewinnie, a my zastanawiamy się, co za wariaty te rzeczy tutaj latają. Ojjjj, już nam świta w głowie. Nie tak dawno ekipa Godziek Brothers wspominała coś o kręceniu nowego editu dla Red Bull-a. No to sobie wybudowali traskę na miarę swoich potrzeb i możliwości. Zatrzymujemy się na jej końcu. Ostatnie najwyższe lądowanie. Wspinam się pod górkę kilkanaście sekund. Mgła sprawia, że nie widać wszystkiego ale sprawa jest na prawdę duuuuuża. Widać kawał włożonej pracy i profesjonalne podejście. Pozostaje nam tylko czekać na premierę filmu Godźków. Jedziemy dalej.

A dalej juz tylko zjazd singlem Za rzeką i powrót na leśny parking zaznaczony na Trailforks, na którym zostawiliśmy samochód. Na licznikach mamy osiemnaście kilometrów i całkiem fajnie połączone w jedną pętle cztery single. Singletrack Glacensis Kudowa Zdrój objechany, pora na drugą część na dzisiaj zaplanowanej trasy. W nawigację wstukujemy Duszniki Zdrój.



Singletrack Glacensis Duszniki Zdrój

Nie mija pół godziny a już parkujemy samochód na dużym parkingu z punktem widokowym pod Graniczną w Dusznikach. Mamy wrażenie, że przenieśliśmy się do zupełnie innego świata. Wszystkie mgły gdzieś się rozstąpiły, nad nami niebieskie niebo, słońce przyjemnie przygrzewa. Zmiana o 180 stopni. Uroki jesieni. Postanawiamy je trochę wykorzystać i mocno przeciągamy chwile spędzone na ogarnianiu ekwipunku. Trochę żałujemy, że nie wzięliśmy ze sobą kawiarki, bo widoki z tego miejsca skłaniaja do dłuższej chwili kontemplacji zastanych okoliczności przyrody.

W Dusznikach mamy też cztery pętle:

 
Są one dość krótkie i oddalone od siebie. Po połączeniu ich wszystkich, razem z dojazdówkami, podobnie jak w Kudowie, wychodzi nam trasa około 20 kilometrów. Zaczynamy od zaznaczonej na czerwono na Trailforks pętli Sołtysiej. To bardzo przyjemny gładki flow trail bez żadnych trudniejszych przeszkód i nierówności. Dynamiczne zakręty z bandami, momentami nawet całkiem ciasne wywołują szybsze bicie serca. Trail poprowadzony jest zboczem narciarskiej rasy zjazdowej przy niedziałającym już wyciągu. znakomicie wykorzystany potencjał stoku. 
Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. W przypadku Pętli Sołtysiej, zdecydowanie za szybko. Z mocnym niedosytem kierujemy się w stronę centrum Dusznik, by odnaleźć położoną na zboczu Góry Gajowej pętlę o tej samej nazwie.

Asfaltowy zjazd do Dusznik wywołuje w nas bardzo podobne spostrzeżenie. Duszniki mają specyficzny klimat. Zabudowania są inne niż wszędzie, gdzie do tej pory byłam. Dolina prowadząca do centrum miasta jest bardzo wąska, a zbocza jej wysokie. My do centrum nie docieramy, zahaczamy tylko o fragment Parku Zdrojowego. Niestety jesienne jeżdżenie nie pozwala na leniwe eksplorowanie objeżdżanych terenów. Do zachodu słońca zostały nam raptem dwie godziny, a jedno z nas zapomniało wziąć ze sobą lampki. Wykorzystując mocniejsze poziomy wspomagania na szczyt pętli docieramy bardzo szybko, trochę mylimy ścieżki na samej górze, tak dobrze nam się jedzie, że nie zauważamy dobicia w lewo. Na szczęście orientujemy się szybko i już wskakujemy na zjazd. Pętla Gajowa, tak szybko jak się zaczyna, tak szybko się kończy. Wracając z powrotem asfaltem w kierunku Sołtysiej Kopy mamy mieszane odczucia odnośnie tej części singletracka. Zdecydowanie czegoś tu brakuje, ledwo człowiek się rozkręci, to już jest koniec. Chyba musimy zapytać się projektantów tras, czy planowane są jakieś następne odcinki w tym rejonie, bo potencjał wydaje się spory. Tym bardziej, że Pętla Gajowa znajduje się przy samym centrum Dusznik.


Jedziemy czerwonym Głównym Szlakiem Sudeckim i na nowo wspinamy się w kierunku parkingu, gdzie zostawiliśmy samochód. Bardzo dobrze się składa, bo w rowerze Redaktora Grzegorza z pięciu diód symbolizujących naładowanie baterii świeci się już tylko jedna. Na szczęście w aucie czeka na nas druga bateria. Cała logistyka była pod tym kątem bardzo dobrze przemyślana. Ostatni fragment podjazdy pokonujemy po łące, którą poprowadzona była trasa Bike Maraton w Zieleńcu. Muszę przyznać, że nawet na rowerze elektrycznym jest wymagająco, liczniku momentami pokazuje nachylenie 30%. Nie wyobrażam sobie jechać tu na maratonie, na zmęczonych już nogach. 
Gdy docieramy do samochodu, szybko zmieniamy batery pack Grzegorza i tu nagle niespodzianka. Nowa bateria też pokazuje jedną kreskę. Na nic zda się przemyślana logistyka, gdy dzień wcześniej zapomnisz naładować drugą baterię. 
Ale jak to mówią, kto nie ryzykuje ten nie pije szampana. Grzegorzy wrzuca jedną baterię do plecaka i postanawiamy z dwoma bateriami po 10% jechać dalej. W razie czego, jak na większości ostatnich naszych elektrycznych wycieczek, będę robiła za wyciąg.

Dalsza cześć trasy na początku jest na szczęście w dół. Wspólną częścią singla dojeżdżamy do rozjazdu na Pętlę Sołtysią i Widokową. Tym razem zamiast w prawo odbijamy w lewo, w Widokową. Dziwne, bo widoków nie ma, są za to kozy i znów dość łatwy i płynny flow trail. Siła grawitacji dodająca przyspieszenia na zjeździe jest zjawiskiem na rowerze porządnym, niestety na podjeździe grawitacja wywołuje odczucia zupełnie odwrotne. Tym bardziej, gdy na wyświetlaczu poziomu baterii gasną wszystkie diody. Tak dzieje się, gdy wyjeżdżamy na asfaltowy podjazd, z którego mamy odbić na szlak graniczny, który zaprowadzi nas do startu ostatniego odcinka Singletracka Glacensis planowanego na ten dzień. Zmieniamy baterię i wskakujemy na szlak idący polsko-czeską granicą.

Ten fragment to bardzo fajne urozmaicenie dotychczas dość łatwych, niewymagających gładkich singli. Są korzenie, kamienie, jest pod górkę. Z dodatkowym watami w nogach szlak sprawia sporo frajdy z jego pokonania. Zaczynamy wspinać się na Graniczną, gdy druga bateria w rowerze Grzegorza się kończy.Przed nami spore przystromienie i wizja wypychu 25 kilogramowego roweru bez funkcji walk assist. Odpuszczamy, decydujemy się wrócić na asfalt. Na asfalcie tradycji staje się za dość i znów przypada mi funkcja holowania. Na szczęście w Livie zostały mi jeszcze dwie kreski baterii.

Docieramy znów do parkingu gdzie akurat zaczyna się kolorowy spektakl z zachodzącym słońcem i Górami Stołowymi w tle. Jest pięknie. Już się dzisiaj najeździliśmy, odpuszczamy ostatnią Pętlę Orlicką. Będzie dobry pretekst, by przyjechać tu znów. A dzięki temu też wreszcie znajduje się chwila czasu na zatrzymanie się i kontemplację tej wyjatkowej pory roku w górach jaka jest jesień. Jednym słowem równowaga zostaje zachowana.

Ps: W drodze powrotnej zatrzymujemy się jeszcze pod Schroniskiem Jagodna w Spalonej. Jeśli jeszcze tu nie byliście, to przyjedźcie koniecznie na przepyszne racuchy z jagodami. Petarda.

Artykuł Singletrack Glacensis – jesienna pętla Kudowa Zdrój i Duszniki pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się w Magazynie Bike nr 5/6/2020

Na Singletrack Glacensis spędziliśmy dwa dni. Objechaliśmy większą część odcinków zlokalizowanych w okolicy Stronia Śląskiego i Złotego Stoku. Niestety w wyniku opóźnień z rozpoczęciem sezonu spowodowanych przez COVID19 część tras była jeszcze nie odświeżona i nieuprzątnięta po zimie, przez co nie wszystko okazało się przejezdne. Odczuły to mocno nasze bicepsy, na których teraz rowerowe koszulki opinają się jakoś mocniej. Przenoszenie rowerów nad wiatrołomami skutecznie przyczyniło się do wyrobienia w nas większej krzepy. Na szczęście aktualnie sytuacja jest już opanowana i na wszystkich singlach można jeździć bez przeszkód. A ewentualne pojawiające się utrudnienia są szybko usuwane przez opiekunów i zarządców tras. Informacje o prowadzonych pracach i utrudnieniach znajdziecie na grupie Singletrack Glacensis na Facebooku. Przed wybraniem się na wycieczkę zawsze warto sprawdzić, czy nie pojawiły się tam jakieś ważne komunikaty.

Aktualnie Singletrack Glacensis liczy 140 km tras i ciągnie się od Srebrnej Góry przez Bardo, Złoty Stok, Lądek Zdrój, Stronie Śląskie, Międzygórze, Jodłów , aż do Międzylesia.
Docelowo single tracki mają liczyć ponad 230 kilometrów, okrążać całą Ziemię Kłodzką i dawać możliwość aktywnego spędzenia kilku dni na rowerze przemieszczając się po oznakowanych trasach i poznając wyjątkowe walory przyrodnicze tych okolic. Przy okazji jazdy na rowerze można zobaczyć atrakcyjne turystycznie obszary Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, Gór Bystrzyckich i Orlickich, wielu rezerwatów przyrody m.in Wodospad Wilczki czy Jaskinia Niedźwiedzia. Ścieżki wijące się po zboczach gór i w gęstych lasach, widoki rozciągające się ze szczytów,

Stronie Śląskie i Masyw Śnieżnika

Zapoznanie z Singletrack Glacensis rozpoczęliśmy od strony południowej. Bazę wypadową ulokowaliśmy w miejscowości Stronie Śląskie, a dach nad głową zapewnili nam gospodarze Ski&Bike House Ania i Łukasz. Jeśli planujecie pobyt w okolicy, to bardzo fajne miejsce z klimatem na nocleg oraz wieczorne rowerzystów rozmowy przy ognisku. Często można tam spotkać różne osobistości kolarskiego światka. Podczas naszego weekendu był na przykład Bartek Mikler i Maciej Jeziorski.

W pierwszym dniu jazdy zafundowaliśmy sobie dość konkretną wycieczkę. Blisko sześćdziesięciokilometrową trasę opracował redaktor Grzegorz, wykorzystując do tego aplikację Trailforks, na której zaznaczone są wszystkie odcinki Singletrack Glacensis. Track z pierwszego dnia obejmował następujące odcinki.

Pętla Rudka

Pętla Stronie Śląskie

Pętla pod Śnieżnikiem

Pętla Ostoja

Już na pierwszych kilometrach można było odczuć, że Singletrack Glacensis ma bardzo łagodny charakter. Na podjazdach trasy poprowadzone są łagodnymi, wijącymi się w górę serpentynami. Nachylenie jest tak delikatne, że ścieżka pozwala na samodzielne dozowanie intensywności z jaką jedziemy. Można młynkować, można wjechać wszystko z blatu pobijając przy okazji stravowe rekordy. Nawierzchnia na większości odcinków jest utwardzona, ubita i przewidywalna. Nie ma kamieni i korzeni, które podnoszą stopień trudności. Na kilku odcinkach spotkaliśmy charakterystyczny dla singletrackowych tras żwirek, za którym specjalnie nie przepadamy, ponieważ powoduje bardzo szybką utratę przyczepności na zakrętach i często glebę. Dostaliśmy jednak informację, że na dniach żwirek zostanie rozdmuchany i jazda dzięki temu na powrót stanie się szybsza i bezpieczniejsza.

Zjazdy na SG także są raczej spokojne. Nie ma nieoczekiwanych niespodzianek, nie jest stromo, nie ma ostrych zakrętów, trasa poprowadzona jest dość przewidywalnie, co nie znaczy, że nudno. Na niektórych fragmentach (np Pętla Rudka) można złapać bardzo przyjemny flow, a gdy podkręcimy nieco prędkość, uda się i w kilku miejscach oderwać obydwa koła od ziemi. Taki spokojny charakter ścieżek powoduje, że odnajdzie się na nich prawie każdy rowerzysta i można zaryzykować zabranie na nie dzieci. Osoby początkujące w sposób bezpieczny poznają charakter tras typu single track, powoli wdrożą się w odpowiednie balansowanie rowerem, pompowanie, pokonywanie zakrętów. Natomiast osoby bardziej doświadczone z pewnością wykorzystają uformowanie terenu by wycisnąć z linii trochę więcej.

Szlaki singlowe są bardzo przyjemne, jednak po jakimś czasie mogą znużyć. Dla urozmaicenia wycieczki i z racji wielkiego głodu wysokich gór po izolacji w wyniku COVID 19, do odcinków singletrackowych dorzuciliśmy więc jeszcze wjazd naturalnymi szlakami na Trójmorski Wierch 1145 m n.p.m i jazdę odcinkiem graniowym aż pod Mały Śnieżnik. Mimo iż wieża widokowa na szczycie Trójmorskiego jest zamknięta to piknik na skalnym trawniku tuż pod nią okazał się równie atrakcyjny. Kawa zaparzona w kawiarce i pita z Bolesławieckiej Ceramiki smakowała wybornie. Ciekawostka – skąd w wysokich górach szczyt z morzem w nazwie? Nie, z wieży żadnego morza niestety nie da się zobaczyć. Szczyt jest jednym z sześciu miejsc w Europie i jedynym w Polsce, gdzie zbiegają się zlewiska trzech mórz: na zachodnich zboczach ma swoje źródło Nysa Kłodzka w zlewisku Morza Bałtyckiego, z południowo-wschodniego zbocza spływa Lipkovský potok, dopływ Cichej Orlicy (czes. Tichá Orlice) w zlewisku Morza Północnego, a u stóp wschodniego zbocza znajduje się dolina Morawy w zlewisku Morza Czarnego.

Wracając do tematu uzupełnienia wycieczki po singlach. W okolicach Masywu Śnieżnika znajduje się wiele przyjemnych szutrów jak i trudnych technicznych szlaków. Daje to świetną możliwość do połączenia rodzinnej wycieczki z dziećmi i wplecenia w nią trudniejszej pętelki o charakterze enduro dla bardziej zaawansowanej mamy lub taty. Schronisko pod Śnieżnikiem w swojej ofercie ma mnóstwo pyszności, a piknik na polanie tuż obok podczas gdy tata/mama zrobi sobie małą rundkę na szczyt i z powrotem, pewnie spodoba się całej reszcie rodziny.

Stronie Śląskie i okolice mają jeszcze jeden dodatkowy bonus. W niedalekiej okolicy znajduje się Bike Park Czarna Góra, który może być kolejną wariacją na temat tutejszych tras. Kursujący wyciąg pozwoli też na chwilę odpoczynku po kilometrach wykręconych dzień wcześniej.

Złoty Stok i Bardo

Po 63 kilometrach zrobionych pierwszego dnia, w drugim dniu jazdy postanowiliśmy wspomóc się rowerami elektrycznymi. Przy okazji chcieliśmy też zobaczyć, na ile kilometrów dystansu oraz metrów przewyższenia na tego typ trasie wystarczy nam baterii w rowerach.
 Ze Stronia Śląskiego udaliśmy się na północ w kierunku Złotego Stoku i Barda. Pokonaliśmy następujące odcinki:

Pętla Orłowiec

Pętla Złota

Pętla Chwalisław


Pętla Kłodzka

Najbardziej chyba obawialiśmy się podjazdowej Pętli Orłowiec, która z Lądka Zdroju prowadzi aż na Przełęcz Jaworową. Jak się okazało, obawy były zupełnie bezpodstawne, tutaj znowu singiel poprowadzony jest tak, by to rowerzysta mógł decydować o intensywności i szybkości podjazdu. Wspomagani baterią elektryka zupełnie nie odczuwaliśmy kolejnych metrów łapanego przewyższenia. Na Przełeczy Jaworowej wskoczyliśmy na Pętle Złotą, która zaprowadziła nas do Pętli Chwalisław. Ten fragment trasy jakoś nie przypadł nam do gustu. Sporo wiatrołomów i krajobraz przypominający o ciagle prowadzonej tutaj wycince. Na szczęście złe wrażenie po Chwalisławie zostało wymazane z pamięci na Pętli Kłodzkiej. Singiel trawersujący zbocza zalane zielenią listków młodych buków, widoki na Góry Stołowe, a dla wprawnego oka i ośnieżony szczyt Śnieżki. Pętla Kłodzka to zdecydowanie jeden z naszych faworytów Singletrack Glacensis jeśli chodzi o przyjemność z jazdy, płynność odcinka i widoki.

Niestety wszystko co dobre… Na Przełęczy Łaszczowej zauważyliśmy, że baterii w naszych elektrykach dziwnie szybko zaczyna ubywać. Dalsza jazda na północ wiązałaby się z ryzykiem utknięcia w środku trasy z 25 kilogramowym rowerem bez ani grama prądu. Z bólem serca zadecydowaliśmy, że wracamy, a Pętla Łaszczowa (podobno bardzo widokowa) razem oddalonymi na północ od Barda Petlą Chrabiowską i Wilczą będzie musiała poczekać na kolejną wizytę na Ziemi Kłodzkiej. Czerwonymi ścieżkami Pętli Kłodzkiej, Chwalisław, Złotej i Orłowiec na ostatnich oparach baterii wróciliśmy do Lądka Zdroju. Licznik pokazał 53 km.

Przy okazji warto poruszyć jeszcze tamat kolorów tras. W przypadku tego projektu kolory zupełnie nie mają związku z poziomem trudności. Trasa Singletracka składa się z kolejnych pętli i poprowadzona jest tak, by można było w dowolny sposób te pętle łączyć. Kolory pokazują nam w którą stronę jedziemy. I tak możemy pojechać sobie z Punktu A do B czerwonym szlakiem (szlaki są kierunkowe) a wrócić z B do A niebieskim. Możemy też jechać trzy pętle w jednym ciagu – z punktu A do B,C i D czerwonym a wrócić D, C, B, A niebieskim. Gdy całość będzie już gotowa, to challenge dla najwytrwalszych – będzie można ze Srebrnej Góry jadąc cały czas czerwonym singlem dojechać do Kudowy Zdrój objeżdżając wokół całą Ziemię Kłodzką a potem wrócić niebieskim do Srebrnej Góry
.

Niestety dla nas na przejechanie całości Singletrack Glacensis dwa dni okazały się za krótkie. Nie smucimy się jednak, bo z całą pewnością i przyjemnością tu wrócimy, by uzupełnić zaległości. A może i nawet spróbujemy znów przejechać całość. Tym razem z noclegiem gdzieś pośrodku? Kto wie. Wam na pewno polecamy to miejsce. Jeśli lubicie jeździć na rowerze po górach i nie koniecznie zawsze szukacie ekstremalnych doznań na trudnych szlach, jeśli chcecie zachęcić osobę początkującą do jazdy na singlach, jeśli chcecie zabrać ze sobą dzieciaki to Singletrack Glacensis idealnie się do tego nada.

Ślady naszych wycieczek – Stronie Śląskie, Masyw Śnieżnika, Złoty Stok i Bardo

Artykuł Singletrack Glacensis cz.1 – Stronie Śląskie i Masyw Śnieżnika pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na początku maja, czyli prawie rok po otwarciu wreszcie nadszedł odpowiedni moment.
Teraz już wiem, o co te wszystkie lamenty.

Pasmo Rowerowe Olbrzymy – lokalizacja, jak dojechać?

Pasmo Rowerowe Olbrzymy leży w najpiękniejszych górach w Polsce w Karkonoszach. Zawsze, gdy tam jestem, nie mogę się nacieszyć wyjątkową przyrodą, widokami, klimatem, jaki ma to miejsce. Karkonosze są piękne i kropka. Pomysł zrobienia na ich terenie tras rowerowych w formie singletracków to moim zdaniem strzał w dziesiątkę.

W okolicy Szklarskiej Poręby i Karpacza jest co prawda sporo przyjaznych dla rekreacyjnych rowerzystów szutrów oraz wymagających technicznie szlaków dla zwolenników enduro, ale uzupełnienie oferty w postaci singletracków jeszcze bardziej uatrakcyjnia ten rejon.

Pasmo Rowerowe Olbrzymy położone jest na południe od Jeleniej Góry i rozciąga się na obszarze pomiędzy Piechowicami, Przesieką a Borowicami.

Obojętnie w jakiej części Polski mieszkasz, na pewno w Karkonosze masz daleko.

Kraków – 380 km
Katowice – 300 km
Wrocław – 125 km (chyba tylko wrocławianie mają się dobrze)
Warszawa – 480 km
Gdynia – 600 km
Szczecin – 400 km

Dlatego najlepiej przyjechać tu na kilka dni. Taki typowy, polski przedłużony weekend ;)

Na objazd tras optymalnie jest przeznaczyć trzy/cztery dni, ale całość da się też przejechać w dwa.

W zależności od tego na którą cześć singli się wybierasz auto najlepiej zostawić:
– w Michłowicach – wtedy zaczynamy trudniejszą cześć zachodnią od zjazdów
– w Piechowicach – wtedy cześć zachodnią, trudniejszą zaczynamy podjazdowo
– w Jeleniej Górze Sobieszowo – miejsce wypadowe na ścieżki w okolicy Zamku Chojnik
– w Przesiece pod Chybotkiem – pętla wschodnia, łatwiejsza

Pasmo Rowerowe Olbrzymy – mapa

Pasmo Rowerowe Olbrzymy podzielić można na trzy części:

Trasy Olbrzymów zaznaczone są także w aplikacji Trailforks.

https://www.trailforks.com/region/olbrzymy-28617/

Trasy

Pętla Piechowicko-Michałowicka

Faktycznie, tak jak piszą internety, single po stronie zachodniej są zdecydowanie najbardziej wymagające. Aby czerpać z nich radochę trzeba mieć dobrą kondycję, lubić podjazdy, mieć dobre wyczucie roweru i umiejetność balansowania, a także radzić sobie na zjazdach i lubić wielkie kamienie. Przydaje się też umiejętne i szybkie operowanie manetkami przerzutek, sztycy i hamulca jednocześnie. Tu w jednym momencie dzieje się tyle, że czasem ciężko jest wszystko zsynchronizować.

Charakter pętli bardzo przypomina wymagające współczesne trasy XC. Czy ma na to wpływ osoba Mai Włoszczowskiej, która wspierała ich realizację? Pewnie trochę tak, ale specyficzny charakter Olbrzymów dla mnie jest plusem (o tym będzie jeszcze później). Trasy są bardzo interwałowe. Raczej nie puścisz się tutaj na długi zjazd, bo co chwilę coś albo wybija cię z rytmu, albo pojawia się nieoczekiwany fragment podjazdowy. Aby dobrze przejechać całość, trzeba odpowiednio rozpracować ścieżkę a trudniejsze fragmenty przejechać kilka razy. Zasadnicze znaczenie dla złapania flow na tych pętlach ma znajomość kolejno pojawiających się elementów i trudności.

Pierwszy objazd zachodnich odcinków może wywołać pewną konsternację, szczególnie gdy wybrałeś się tam z rowerem większym niż 120 mm skoku. Ale gdy zdecydujesz się przejechać Dopplera, Zmorę, Rokitnika, Leszego i Skarbka jeszcze raz, i jeszcze i jeszcze, to za którymś razem poczujesz nową jakość flow.

Pętla Przesieka

Pętla w okolicy Przesieki to pętla, od której chyba najlepiej zacząć eksplorację tutejszych singli. Odcinki Błotnik i Poświst są płynne i nie mają szczególnie trudnych fragmentów. Wijące się pomiędzy drzewami i kamieniami ścieżki prowadzą to w górę, to w dół, przyroda wokół zachwyca, a panoramiczne widoki na Karkonosze skłaniają do licznych postojów.

Za to Czart i Utopiec dodają pikanterii i pokazują czego można spodziewać się na trudniejszej zachodniej stronie.

Pętla Chojnik

Perun to świetna pętla na wycieczkę. Jest trochę szutrów, jest trochę górskich ścieżek, jest świetny podjazd ze stromymi agrafkami, trawers wzgórza, na którym stoi Zamek Chojnik i zjazd na którym można złapać dobry flow i poćwiczyć odrywanie się od ziemi.

Poza Perunem bardzo spodobał mi się Borowy i jego naturalne, trawersowe fragmenty. Niby łatwo, niewymagająco, ale nad wyraz urokliwie. Skrzat jakoś specjalnie nie utkwił w mojej pamięci a Licho to jedyny fragment singli, które ominęliśmy. Jest więc pretekst, by jeszcze tu wrócić :)

Charakterystyka ścieżek. Poziom trudności. Jaki rower zabrać?

Wybierając się na Pasmo Rowerowe Olbrzymy postanowiłam zabrać ze sobą nowy, jeszcze pachnący świeżością rower Liv Pique Adv. To lekki karbonowy full o skoku 100/100 mm wyposażony w opuszczaną sztycę. Trzy dni jazdy potwierdziły, że ten rodzaj roweru najlepiej nadaje się na te trasy. Wiele momentów podjazdowych i interwałowych sprawia, że lekkość i geometra fulla XC mocno pomaga w płynności jazdy i łatwości zdobywania kolejnych metrów przewyższenia, a na wszystkich fragmentach zjazdowych rower bez problemu daje radę. Ja ominąć musiałam tylko jeden kamyczek na Rokitniku. Jest to jednak głównie blokada siedząca w mojej głowie.

Jeśli na Pasmo Rowerowe Olbrzymy wybierasz się z rowerem enduro i nie masz wyrobionej żelaznej łydy, to możesz nieco gorzej odebrać tą miejscówkę. Serio skok amortyzatora powyżej 120 mm to tutaj przerost formy nad treścią.

Jaki charakter mają ścieżki Pasma Rowerowego Olbrzymy? A no właśnie górski, jak sama nazwa skazuje MTB – góry i rowery. Nie jest to enduro, nie jest to zjazd, nie jest to też flow trail. Pasmo Rowerowe Olbrzymy to specjalnie przygotowane trasy górskie, gdzie znajdziemy wszystkiego po trochu. Są podjazdy, zjazdy, trudniejsze fragmenty, kluczenie między drzewami, rockgardeny, nagłe zwroty akcji.

Pod względem trudności Pasmo Rowerowe Olbrzymy dla każdego jest wstanie zaproponować coś miłego. Stopniując trudność, najpierw najlepiej wybrać się na odcinki w Przesiece, a potem określić, czy chcemy coś bardziej czy mniej wymagającego.

Gdzie nocować i co jeść

Noclegów najlepiej szukać w Michałowicach lub Przesiece. Jeśli jedziecie z rodziną, to na pewno w grę wchodzi jeszcze Szklarska Poręba lub Karpacz.

Konkretną miejscówkę mogę polecić na razie jedną. Jest to ośrodek Drewniana Róża. Bardzo klimatyczne domki i apartamenty a wokoło całkiem spory obszar zieleni. Jedyny minus, który dla niektórych może być plusem, brak zasięgu i słabe parametry WIFI.

Gdzie jeść?
Będąc niedaleko Szklarskiej Poręby zawsze wybieramy Alfredo. Sałatka z wątróbką, pizza i sporo innych dobrych dań.

W przerwie pomiędzy jedną a drugą pętlą polecam dobrą kawę i ciasto w Chybotku. Innych rzeczy nie kosztowałam.

Jeśli macie jakieś miejsca godne polecenia podzielcie się z nimi w komentarzach.

Pasmo Rowerowe Olbrzymy podsumowanie i opinia

Wczoraj pod jednym ze swoich wpisów na Facebooku pewien znany bloger Maciek Hop napisał: mówię single – myślę enduro.

I to właśnie jest zasadniczy problem ze ścieżkami budowanymi w Polsce, a co za tym idzie za odbiorem wśród sporej części rowerzystów ścieżek Pasmo Rowerowe Olbrzymy. Nie wiem dlaczego, ale przyjęło się, że jeśli ktoś wspomni, że buduje się jakiś kompleks dla rowerzystów i będą tam single, to od razu muszą to być single o charakterze enduro i zjazdowym.

Nie.
Singiel to rodzaj ścieżki. W parku pod domem, gdy masz ścieżkę, na której zmieści się jeden rower to też jest singiel, ale czy on jest enduro?
No nie.

Pasmo rowerowe Olbrzymy to kompleks ścieżek przeznaczonych dla rowerzystów górskich, takich którzy lubią zarówno zjazdy, jak i podjazdy. Na trasach są liczne elementy zjazdowe, które mogą stanowić wyzwanie, jednak ogólny charakter tras wyraża się w jakże wymownym skrócie MTB.

Jeśli chodzi o jakość ścieżek i wykonanie, na które często narzekano w internetowych wypowiedziach, nie mogę się przyczepić do niczego (a wiecie, że lubię). Trasy po których jeździliśmy były bardzo dobrze przygotowane, nie miały żadnych niedoróbek, w mojej ocenie były też dobrze oznakowane. Podczas bonusowej pętli z Mają Włoszczowską, rozmawialiśmy o tym, że utrzymujący ścieżki, biorą pod uwagę informacje zwrotne od osób odwiedzających ścieżki i wyrażających swoje opinie w internecie na oficjalnym profilu – https://www.facebook.com/pasmoroweroweolbrzymy/
W najbliższym czasie powstanie także kilka nowych chicken line-ów.

Zbierając wszystko w kupę, Pasmo Rowerowe Olbrzymy otrzymuje ode mnie okejkę.

Artykuł Pasmo Rowerowe Olbrzymy – mtb nie umarło pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Szczegółowy wpis o Szczyrk Enduro Trails pewnie za jakiś czas pojawi się na blogu.
W nim znajdziecie wszystkie ważne informacje o trasach, cenach, infrastrukturze, miejscach noclegowych i restauracjach godnych polecenia.
Na razie zapraszam do zobaczenia filmu.
W roli głównej Hip Hopa Air oraz Hip Hopa Flow.

Szczyrk Enduro Trails – Hip Hopa Air i Hip Hopa Flow

Artykuł Szczyrk Enduro Trails – film pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Skolnity Wisła Ski & Bike

Lokalizacja

Wisła to nieoficjalna stolica Beskidu Śląskiego. Razem z Ustroniem jest jedną z najpopularniejszych miejscowości wypoczynkowych w naszym województwie. Atrakcyjność regionu, znakomite skomunikowanie z aglomeracją śląską, dobre połączenie kolejowe, duża baza noclegowa i gastronomiczna sprawia, że tu zawsze jest dużo turystów.

Niestety poza kilkoma trasami na Stożku i Palenicy oraz szlakami pieszymi pełnymi „gruboziarnistego” szutru do tej pory rejon zdawał się być mało „bike friendly”. Na szczęście pojawiła się perspektywa zmiany.

Jak daleko?

130 km z Krakowa
90 km z Katowic
240 km z Kielc
380 km z Warszawy
420 km z Poznania
630 km z Gdyni
668 km z Suwałk

Skolnity Wisła Ski & Bike – trasy

Jak na razie na Skolnitym otwarta została pierwsza trasa – Zielony Zygzak.
To trasa o charakterze familijnym, przeznaczona dla wszystkich tych, którzy chcieliby spróbować swoich sił w górskim terenie. Jest ona w całości specjalnie przygotowana i utwardzona. Osobom średnio-zaawansowanym przy większej prędkości też może przypaść do gustu. W planach (a nawet już w trakcie ich realizacji) są kolejne dwie trasy – czerwona i niebieska, które będą bardziej wymagające i pozwolą powoli stopniować trudności oraz rozwijać rowerowego skilla.

Zielony Zygzak

Długość: 4100 metrów
Przewyższenie: 200 metrów
Poziom trudności: łatwy (trasa zielona)
Charakterystyka: trasa w całości utwardzona, ze specjalnie profilowanymi, łatwymi zakrętami, z muldami umożliwiającymi naukę pompowania, posiada kilka miejsc pozwalających na oderwanie się od ziemi.
GPX: Zielony Zygzak

Jak mawiają, jeden obraz wart jest tysiąc słów.
Zobaczcie więc sami jak dobrze wygląda trasa Zielony Zygzak.

Zielony Zygzak – film z przejazdu

Infrastruktura

Bywając w wielu rowerowych ośrodkach dobrze wiemy, że poza trasami równorzędne znaczenie w ocenie atrakcyjności miejsca ma infrastruktura, jaką ono dysponuje. Biker głodny, biker zły. A rower po jeździe trzeba umyć*. Wiadomka ;)

Parking, wyciąg, ceny karnetów

* Czy jest gdzie umyć rower. Wstyd się przyznać, ale tego też nie sprawdziłam. Info do uzupełnienia.

Wypożyczalnia

Jeśli chcielibyście spróbować swoich sił na Zielonym Zygzaku, a nie macie do tego odpowiedniego sprzętu, przy dolnej stacji wyciągu znajduje się wypożyczania rowerów Merida. Poza rowerami można także wypożyczyć kask i komplet ochraniaczy.

Gastronomia

Aktualnie jestem na diecie, dlatego fragment „co i gdzie zjeść” został potraktowany na tym wyjeździe trochę po macoszemu :) Wisła to duża wypoczynkowa miejscowość i z pewnością każdy znajdzie tu coś dla siebie – od kebaba przez rolady aż po sushi.
Jeśli zgłodniejemy w trakcie jazdy, możemy zregenerować siły przy górnej stacji wyciągu. Znajduje się tu bistro z widokowym tarasem.

Noclegi

Baza noclegowa w Wiśle jest ogromna. Podobnie jak z jedzeniem, dla każdego znajdzie się tu coś miłego. Szukając kwatery, najlepiej korzystać z Booking.com. Jeśli zarezerwujecie nocleg przez ten link dostaniecie 50 zł zniżki.

My tym razem nocowaliśmy w Villi 1, która mieści się kilkaset metrów od wyciągu i centrum Wisły. Bardzo przyjemne, komfortowo urządzone wnętrza, czysto, ciepła woda w kranie, z okna widok nawet na wyciąg Skolnity, właściciele pozytywnie nastawieni do rowerzystów. Czego chcieć więcej?

Skolnity Wisła Ski & Bike – nuda się nie uda

Zielony Zygzak to pierwsza trasa kompleksu Skolnity Wisła Ski & Bike. Pomysł, by przy wyciągu znajdującym się w samym centrum Wisły powstała trasa o łatwym i przyjaznym dla początkujących charakterze, wydaje się być strzałem w dziesiątkę. Może dzięki temu więcej osób spróbuje jazdy na rowerze i zarazi się rowerową pasją.
Przyznajemy certyfikat jakości i czekamy na kolejne trasy.

Artykuł Skolnity Wisła Ski & Bike – familijny Zielony Zygzak pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Babia Góra Trails to kompleks zrównoważonych tras rowerowych położony w Beskidzie Żywieckim, nieopodal Babiogórskiego Parku Narodowego. Kto jednak liczy, że ścieżki te zaprowadzą nas gdzieś w okolice szczytu Babiej Góry ten niestety musi obejść się smakiem.
Projekt ścieżek powstał w ramach przygranicznej współpracy Polski ze Słowacją i o ile faktycznie projekty i plany słowackiej części singli przebiegają w niedalekiej okolicy tej królowej gór, to nasza polska cześć zlokalizowana jest na zboczach Mosornego Gronia i znajdującej się tam stacji narciarskiej. Czyli praktycznie na przeciw Babiej Góry.

By trafić na miejsce wystarczy wstukać nawigację Centrum Górskie Korona Ziemi. Trzeba jednak zwrócić uwagę, by pinezka wskazywała Zawoję, a nie … Katowice. Kompleks Babia Góra Trails wykorzystuje bowiem infrastrukturę pozostałą po CGKZ, które niestety po kilku latach działania zostało zamknięte i przeniesione do katowickiego parku rozrywki Legendia. Dzięki temu rowerzyści mają do dyspozycji duży parking, toalety z prysznicami oraz stanowisko do mycia rowerów.
Mimo wszystko mam nadzieję, że Centurum wróci kiedyś na swoje pierwotne miejsce. Zwiedzanie interaktywnej wystawy byłoby znakomitym urozmaiceniem zarówno dla tych jeżdżących jak i ich nierowerowych współtowarzyszy.

Wracając jednak do odległości. Z Katowic do Zawoi mamy około 114 kilometrów co przekłada się na 2 godziny jazdy, trochę bliżej jest z Krakowa – 70 km. Z Warszawy mamy około 360 kilometrów, z wybrzeża jak zawsze najdalej – 600 km.

Babia Góra Trails

Babia Góra Trails otwarte zostało niecały miesiąc temu. Twórcy mocno spieszyli się, by dokonać otwarcia jeszcze przed nadejściem zimy. Udało im się to znakomicie i dzięki temu od kilku tygodni rowerzyści, wykorzystujący złotą polską jesień, licznie nawiedzają te rejony.

Gotowych kilometrów ścieżek jest jeszcze niewiele, oficjalnie do dyspozycji tak na prawdę mamy jeden podjazd, dwie ścieżki zjazdowe i jedną wycieczkową. Mimo tego w sieciach społecznościowych, na forach internetowych oraz w realu i Tesco o babiogórskich trailsach słychać praktycznie same pozytywy.

Poniżej oficjalna mapka kompleksu.

Trasy – charakterystyka

Zacznijmy oczywiście od najnudniejszegociekawszego – podjazdówki.
Nie wiem dlaczego, trasa podjazdowa podzielona jest na cztery odcinki. Gdy przed wyjazdem analizowałam mapę troche mnie to zmyliło i zastanawiałam się, co projektant miał na myśli. Mamy więc Podbłędny, Mosorny Groń, Zimą Dziurę i naturalny fragment żółtego szlaku idącego w kierunku szczytu Mosorny Groń. Pierwsze trzy odcinki to sztucznie stworzone, utwardzone ścieżki, ostatni to, jak już pisałam, fragment normalnego szlaku z typowymi dla gór elementami – stromizna, kamienie, turyści.

W sumie, by spokojnym tempem dojechać na szczyt, potrzebujemy około godziny (rekord na Stravie to 26 minut). Na niecałych sześciu kilometrach wychodzi około 400 metrów przewyższenia, co daje z kolei około 7% średniego nachylenia.

Wszystkie odcinki, poza ostatnim, naturalnym, mają delikatne nastromienie i wiją się wsród drzew bajkowo wyglądającego lasu. Znakomicie nadają się dla dzieciaków zaczynających przygodę z MTB. Podjazd jest oczywiście męczący, ale też urokliwy przez co całkiem szybko się go pokonuje. Dla tych, którzy byli w kompleksie Enduro Trails, przyda się informacja, że podjazdówka jest delikatniejsza niż tamtejszy Daglezjowy.

Dla singlowatego podjazdu jest też alternatywa, w postaci szerokiej szutrówki idącej praktycznie równolegle z Podbłędnym i Mosornym Groniem. Myślę jednak, że chyba lepiej pozostawić ten fragment turystom pieszym.

Kilka cyferek z oficjalnej strony Babia Góra Trails.

Podbłędny

Długość: 1,590 m
Średnie nachylenie 4,7%
Wznios: 76m

Mosorny Groń

Długość: 3,010 m
Średnie nachylenie 5,8%
Wznios: 175m

Zimna Dziura

Długość: 1,520 m
Średnie nachylenie 6,4%
Wznios: 97m

Sokolica – flow trail

Długość: 4,750 m
Średnie nachylenie 7,2%
Spadek wysokości: 340m

Wreszcie na mapie bikeparkowych/trailowych tras w Polsce powstał szlak, gdzie początkująca osoba będzie mogła nauczyć się skakać i latać. Dobrze wyprofilowane zakręty urozmaicone stolikami, hopkami i dropami, które zrobione są w taki sposób, by były bezpiecznym dla riderów.
Jeśli jeździłeś wcześniej po Twisterze, B-line w Kasinie czy Easy na Żarze i czegoś Ci brakowało, to musisz spróbować Sokolicy w Babia Góra Trails. Szlak jest raczej prosty (niebieskie oznaczenie), ale myślę, że nawet bardziej zaawansowanym riderom przysporzy nieco frajdy.
Na moje umiejętności wydaje się trochę za wolny (albo to ja za wolno jeżdżę), jest mniej pokręcony niż bielski Twister, łatwiejszy niż B-line w Kasinie. Chętnie zobaczyłabym na trasie jeszcze więcej stolików.

Rydzowy

Długość: 1,020 m
Średnie nachylenie 5,8%
Spadek wysokości: 60m

Przedłużeniem Sokolicy jest Rydzowy. To ścieżka dla zupełnie początkujących. Ma kilka przyjemnych zakrętów, kilka rollerów. Spokojnie można tam wziąć zupełnie początkującego rowerzystę.

Diablak – enduro flow trail

Długość: 1,700 m
Średnie nachylenie 15%
Spadek wysokości: 255m

Diablaka pamiętam z pierwszej wizyty na Policy, kiedy to ekipa zGrani.fr oprowadziła nas po tajnych i porejsingowych singlach na zboczu Mosornego Gronia. Wtedy Diablak nie był chyba jeszcze Diablakiem, trasa wydawała się bardziej buńczuczna, a Drop Luisa stanowił mega wyzwanie (zobacz na foty z linku wyżej).
Podczas zeszłoweekendowej wizyty w Zawoi na Diablaku złapałam flow, którego dawno nie czułam. Pewnie to dzięki temu, iż w kilku kluczowych momentach ścieżka została przekopana, wzmocniona i pojawiły się bandy. Co jednak lepsze, trochę przekonstruowany Drop Luisa przestał wydawać się nieosiągalny. Coś czuję, że przy następnej wizycie nie odpuszczę próby zmierzenia się z nim.

Podsumowując charakter tej ścieżki – świetny, naturalny trail z trudnościami technicznymi na średnio-zaawansowanym poziomie. Nie wiem, czy Diablak powinien być zaznaczony na mapie kolorem czarnym. Zdecydowanie bardziej pasowałby czerwony. Oprócz dropa, nie było tam nic, co stanowiłoby jakąś większą trudność. Jest trochę stromizn, kamieni i korzeni, ale w tak zrównowazonej ilości, że chciałoby się tą ścieżką jeździć i jeździć.

Wilcza łapa

Długość: 900 m
Średnie nachylenie 9,4%
Spadek wysokości: 85m

Wilcza Łapa to trasa, która powstała, by łatwiej dostać się do wyciągu. Z racji tego, że wyciąg zamknięty, na razie mało kto tam jeździ. Dlatego i my postanowiliśmy odpuścić. Ten fragment poczeka na uzupełnienie.

Tabakowy

Długość: 5,200 m
Średnie nachylenie 5,3%
Wznios: 360m
Spadek wysokości: 80m

Tabakowy to ścieżka wycieczkowa, ułatwiająca dostanie się na słowacką stronę. Musicie bowiem wiedzieć, że Babia Góra Trails to projekt międzynarodowy tworzony razem ze Słowakami. Na razie jednak Słowacy mają małe opóźnienia w realizacji projektu. Dlatego też i tej części nie udało nam się jeszcze objeździć.

Interesujący jest fakt, że Tabakowy to ścieżka dwukierunkowa. Jestem bardzo ciekawa, jak będzie wyglądała jazda tam w słoneczne letnie dni, kiedy z pewnością na ścieżkach pojawi się wielu rowerzystów. Kontrowersyjne i do sprawdzenia.

Infrastruktura

Na chwilę obecną do dyspozycji bikerów mamy sporej wielkości parking, miejsce do mycia rowerów oraz porządną toaletę z prysznicami. Wszystko jest nowe i ładne.
Na razie nie ma miejsca, by coś zjeść czy choćby zakupić coś do picia, ale myślę, że to kwestia chwili. Przyroda nie lubi pustki, więc w przyszłym sezonie pewnie coś tam postawią.

Pumptrack, plac treningowy

Odpoczywając pomiędzy jednym a drugim podjazjazdem można posiedzieć przy dużym podwójnym pumptracku. Obok niego znajdują się też trzy stoliki, na których można poćwiczyć skakanie.
Do dyspozycji są także ścieżki złożone z kamieni i belek oraz kładka do ćwiczeń równowagi.
Ten mini skill area wymaga według mnie jeszcze dopracowania.

Wycieczki alternatywne w okolicy

Polica i szlaki wokół niej to „must ride” gdy jest się w okolicy – Pasmo Policy

Na Mosornym Groniu swego czasu funkcjonował bike park. Liczę na to, że w przyszłym sezonie otworzy się razem z rozwojem kompleksu Babia Góra Trails – Bike Park Mosorny Groń.

Babia Góra Trails – noclegi i jedzenie

Biker głodny biker zły.
Niestety na razie przy samym centrum ścieżek do jedzenia nic nie dostaniemy. Pozostaje nam podjechać do znajdującej się niedaleko restauracji Tabakowy Chodnik lub zlokalizowanej pod samym wyciągiem Karczmy Zbójnickiej.
Myślę, że od nowego sezonu sytuacja ta się zmieni i na pewno pojawi się jakiś food truck na parkingu.

Jeśli chodzi o noclegi to niestety też nie mogę na razie wiele polecić ponieważ do tej pory lądowaliśmy w samych niegodnych polecenia miejscach. Jednym z takich miejsc jest Willa Kachna (omijajcie szerokim łukiem).
Noclegi Styrnol wydają się godne polecenia, niestety gdy my tam byliśmy w karczmie na przeciw trwała dyskoteko-impreza do białego rana. Jeśli więc po rowerze lub przed wolisz sobie odpocząć, to dowiedz się, czy nie planują wieczorem jakichś potańcówek.

Babia Góra Trails – podsumowanie

Zrównoważone ścieżki rowerowe kompleksu Babia Góra Trails to miejscówka z potencjałem. Wydaje się, że jej twórcy podchodzą do rozwoju tego miejsca z dużą rozwagą. W pierwszej kolejności powstały w miarę łatwe ścieżki, które powinny zachęcić i spodobać się niejednemu rowerzyście.
Co będzie dalej? Na pewno będę śledzić z uwagą rozwój tego miejsca. Mam też nadzieję, jak najszybciej tam wrócić, by uzupełnić ten wpis oraz wreszcie nauczyć się przelatywać te wszystkie stoliki i podwójne :)

Artykuł Babia Góra Trails pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

W zasadzie to nie musisz czytać dalej tego wpisu. Nie warto marnować czasu. Najlepiej gdy się spakujesz, załadujesz rower do auta i przyjedziesz do Kasiny. Jestem niemal pewna, że bez względu na to jaki poziom reprezentujesz zajawisz się tym miejscem tak jak ja.



Opisywałam na blogu już dwa nasze rodzime bike parki – Bike Park Góra Żar i Mosorny Groń. W obydwu miejscach jest super, cenię i szanuję pracę włożoną w ich powstanie i będę dalej je odwiedzała. Bike Park Kasina to jednak nowa jakość na Polskiej scenie grawitacyjnej. Miejsce mogące konkurować z parkami takimi jak te bliżej w Ruzomberoku czy dalej np w Serfaus.

Lokalizacja

Kasina Wielka to (chyba na przekór nazwie) niewielka wieś położona w Beskidzie Wyspowym, pomiędzy górami Lubogoszcz, Ćwilin i Śnieżnica. W zeszłym roku miałam okazję trochę poznać te rejony. Przejeżdżałam tędy podczas bikepackingowego tripu Małym Szlakiem Beskidzkim MSB. Już wtedy zauważyłam że, Beskid Wyspowy jest bardzo ładny i widokowy. Pomiędzy wysokimi górami rozpościerają się łyse, łąkowe pagórki z nielicznymi zabudowaniami. Widok zdecydowanie odmienny dla oczu przyzwyczajonych do zurbanizowanego Beskidu Śląskiego, w którym przyszło nam jeździć najczęściej.

Nie wiem dlaczego, ale od samego początku funkcjonowania bike parku, byłam niemal przekonana, że Kasina leży hen hen daleko, za siedmioma górami, za siedmioma rzekami. Może to przez to, że popołudniowo-piątkowe podróże w kierunku Krakowa zawsze, ale to zawsze wiążą się najpierw z korkami na autostradzie, potem z korkami w Krakowie, a na koniec z korkami na Zakopiance. W związku z czym na weekendy zazwyczaj wybieramy kierunek przeciwny – czyli Wrocław. A Kasina Wielka wcale na końcu świata nie leży. Co więcej, z Katowic do Kasiny mamy bliżej niż na Ślężę, Srebrną Górę, czy Kouty. Wujek Googiel pokazuje, że wystarczy półtorej godziny w samochodzie, wybranie odpowiedniej pory podróży, 20 zł opłaty za autostradę i już możemy cieszyć się trasami, których nie powstydziłaby się żadna europejska rowerowa miejscówka. Ale o tym za chwilę.



Jak daleko jest do Kasiny z większych polskich miast?

50 km z Krakowa
136 km z Katowic
163 km z Kielc
350 km z Warszawy
500 km z Poznania
663 km z Gdyni
711 km z Suwałk
3683 km z Rejkiawiku (oupsss, to nie Polska, ale miałam ochotę wrzucić coś z dużą liczbą)

Bike Park Kasina

Na oficjalnej stronie bike parku można przeczytać krótką historię o tym, jak tworzyła się tutejsza miejscówka. Niewątpliwy przełom nastąpił oczywiście dwa lata temu, gdy postawiony został zupełnie nowy wyciąg a w rozbudowę tras i infrastruktury biekaparkowej zainwestowane zostały wreszcie konkretne pieniądze. Praca wykonana przez Arka Perina i Arek Bike Center jest ogromna. Wreszcie w Polsce mamy bike park z prawdziwego zdarzenia. 
Jest oczywiście kilka niedociągnięć i rzeczy, które powinny zostać zmienione i poprawione. Widząc jednak zaangażowanie ludzi w rozwój tego miejsca, można mieć pewność, że nie spoczywają na laurach, a ciagle działają, by to miejsce było coraz lepsze.

Trasy

Tras w Kasinie jest aktualnie dziewięć, to na prawdę sporo. Są one bardzo różnorodne, przez co każdy znajdzie tu coś dla siebie, zaczynając od początkującego bikera, poprzez ambitnego enduraka, kończąc na latającym kilkunastometrowe hopy DH-boyu.

 To co zwróciło naszą uwagę to dobre oznakowanie i stan tras. Każde niebezpieczne miejsce jest odpowiednio zasygnalizowane tabliczką, na trasach nie ma niespodzianek, są nawet oznakowane miejsca na zrobione dobrego zdjęcia. Trasami cały czas zajmują się pracownicy parku, dbają by były uprzątnięte, przejezdne. W sytuacji złych warunków pogodowych trasy sztuczne takie jak B-LINE, FAMILI oraz SNAKE są zamykane

Trasy Bike Park Kasina są też bardzo specyficzne pod względem ułożenia, leżą tak blisko siebie, że bez problemu można kombinować i modyfikować warianty zjazdu. Czasem też, gdy się zatrzymasz, to nie wiesz, czy biker, którego widzisz wyżej, jedzie twoją ścieżką, czy tą obok. Daje to super możliwości fotografom. Jest kilka miejsc gdzie można by zrobić naprawdę świetne ujęcia.

Zawsze gdy jesteśmy gdzieś pierwszy raz, zaczynamy jazdę według sekwencji od najłatwiejszego do najtrudniejszego. To najbezpieczniejszy i chyba najlogiczniejszy sposób by zapoznać się z miejscówką i zwyczajnie nie zrobić sobie krzywdy. Nie jest to pewnie dla was odkrycie, ale wspomnieć nie zawadzi. Poniższy opis ułożony jest również według poziomu trudności.

Bike Park Kasina on Trailforks.com

FAMILI 3233 metrów poziom trudności: łatwa/zielona

To trasa tworzona z myślą o najmłodszych i tych którzy rowerową przygodę dopiero zaczynają. Nie myślcie jednak, że wieje tam nudą. Zaczyna się niewinnie, wraz z kolejnymi metrami nabiera charakteru, by w środkowej części, gdy już jesteś odpowiednio rozgrzany, zaatakować bandami, muldami, małymi bezpiecznymi hopkami. Jedynie we fragmentach przejazdu przez stok nie wiadomo „co poeta miał na myśli”. Podobno na stoku budować nic nie można. Po co więc na siłę uszczęśliwiać riderów nieprofilowanymi zakrętami? Moim zdaniem wystarczyło zrobić prosty przejazd-przebitkę na drugą stronę lasu, a nie wydziwiać i życie riderowi utrudniać.
Wracając do całości, Artur po pierwszym zjeździe trasą FAMILI był bardzo zadowolony, jednak po skosztowaniu B-LINE na FAMILI już nie wrócił. Niech więc to będzie wyznacznikiem poziomu jej trudności. Każdemu według jego potrzeb.

SNAKE 440 metrów poziom trudności: średnio zaawansowana/niebieska

Na snejku byłam tylko raz. Nie urzekła mnie jego historia, ale trasie jest git i nie można odmówić jej uroku. Jak sama nazwa sugeruje, wije się ciasnymi wybandowanymi zakrętami po lesie, by w końcówce połączyć się z FAMILI.

B-LINE 2230 metrów poziom trudności: średnio zaawansowana/niebieska

Pierwszego dnia naszego pobytu w Kasinie wyciąg, z powodu kiepskich warunków pogodowych i konieczności odpowiedniego przygotowania tras po kilkudniowych opadach, był nieczynny. Skorzystaliśmy więc z przyjacielskiej podwózki Patrolem (adrenalina przy tym podjeździe podskoczyła wyżej niż gdybym od razu pojechała Arnoldem) i wybraliśmy się na B-LINE zrobić kilka zdjęć, by drugiego dnia mieć więcej czasu na jazdę.

Tego pierwszego dnia, jadąc od jednej sekcji do drugiej z „prędkością fotograficzną” (jeśli kiedykolwiek robiliście jakąś sesje, nawet nieprofesjonalną, to wiecie, jak to wygląda) B-LINE wydał mi się typową trasą FLOW. O jakież było moje zdziwienie dnia drugiego, gdy B-LINE jechałam już na prędkości niefotograficznej. Ta trasa to pełnoprawny AIR-LINE z niewielkimi złagodzeniami dla średnio zaawansowanego bikera (w porównaniu do Żaru skoki mniejsze i więcej zakrętów).

B-LINE to czysta zabawa. Zakręt, zakręt, hopa, zakręt, zakręt hopa i tak przez prawie dwa i pół kilometra. Jak się złapie rytm to zatrzymuje się człowiek dopiero na dole, przy wyciągu i dalej mu mało. Na prędkości na B-LINE loty robi się jak po Red Bullu. Na szczęście wszystkie wybicia można też tłumić. Jeśli słabo skaczesz ważne jest pierwszy raz przejechać tę trasę uważnie, by zapamiętać sobie miejsca przed którymi trzeba przyhamować. Zagapienie skutkuje odkryciem nowych umiejętności rozstawania się z ziemią na dłużej lub brutalne z nią spotkanie na krócej :)
 Dla mnie B-LINE to genialne miejsce do ćwiczenia zakrętów i właśnie oswajania się z lotami.

DZIKA 1840 metrów poziom trudności: średnio zaawansowana plus/niebieska

To trasa w większości naturalna z kilkoma sztucznymi dobudowanymi elementami dodającymi jej smaczku. Jeśli nie lubisz sztucznie budowanych, wysypanych i ubitych tras to DZIKA jest dla ciebie. Ta trasa znajdzie również zwolenników wsród kolarzy enduro. Są kamienie, skosy po korzeniach, kilka małych hopek i zakrętów. Gdy popada robi się ciekawiej, bo po skosach opony nie zawsze się słuchają.

DH CHILLI 1830 metrów poziom trudności: zaawansowana/czerwona
DH MIX 2280 metrów poziom trudności: zaawansowana/czerwona

Niby DH, a jednak nie do końca. Do tras z dopiskiem DH zawsze podchodzę z dystansem, ale te dwie bardzo mi się spodobały. To trasa dla tych, którzy lubią naturalne podłoże, trochę kamieni i kombinacji korzennych. Poziom trudności rośnie z prędkością. Trasa idealna dla zwolenników enduro, bo mało w niej typowego DH. You know what I mean?

DH+ 1790 metrów poziom trudności: zaawansowana/czerwona
DH CUP 1740 metrów poziom trudności: wysoko zaawansowana/czarna
ARNOLD 2050 metrów poziom trudności: wysoko zaawansowana/czarna jak smoła

Niestety na te trzy trasy nie starczyło nam już czasu, a na DH CUP i ARNOLDA to raczej i umiejętności. Pewne jest, że podczas kolejnej wizyty w parku na pewno wybiorę się na ich inspekcję (na ARNOLDA pieszą), a że jak już się domyślacie Bike Park Kasina bardzo przypadł mi do gustu, będzie to pewnie już całkiem niebawem.

INFRASTRUKTURA

WYCIĄG

Zaraz po trasach najważniejszy w bike parku jest oczywiście wyciąg. W przypadku Kasiny mamy tutaj sześcioosobową kanapę, która w sześć i pół minuty wywozi nasz z rowerem do góry. Przewóz roweru jest banalnie prosty. Albo sam wieszasz rower za siodełko na haku przy kanapie, albo robi to za ciebie uczynna, kompetentna i miła obsługa. Specjalnie użyłam tych trzech epitetów, bo uczynność i kompetencja to cechy nie zawsze spotykane wśród pracowników wyciagów. Najbardziej zaskoczył mnie pan, którego tak trochę podpuściliśmy, pytając jak należy wieszać rowery, a on pieknie wszystko wytłumaczył i zwrócił nam uwagę, że przy wieszaniu roweru sztyca zawsze musi być wysunięta. Ot taki szczegół, a jakże ważny i ceniony u obsługi.
Wracając do konkretów, wyciąg niemal funkiel-nówka, działa super, wozi jeszcze lepiej, jedyny minus to możliwość zawieszenia tylko jednego roweru na jednej kanapie. Tu potrzebna jest zmiana, bo w weekendy z większym ruchem z pewnością tworzą sie tutaj kolejki.

Ceny karnetów w tym sezonie chyba poszły w górę. Za cały dzień zapłacimy 99 zł w opcji normalnej, 89zł ulgowo, za popołudniówkę od 14.00 do 17.00 damy 55 zł normalnie, 50 zł ulgowo. Siedem wjazdów jednego dnia (można się dzielić) 70 zł/60 zł. Do ceny należy doliczyć 10 zł kaucji za karnet. Spore zdziwienie wywołał fakt iż w cenniku widnieje również opłata za pumptrack. Dość niecodzienna sprawa.

Aktualne godziny otwarcia wyciągu: 10.00-17.00 (trzeba sprawdzać, bo mogą ulec zmianom)

Ubezpieczenie – ciekawostką jest możliwość wykupienia jednodniowego ubezpieczenia OC i NNW w kasie wyciągu. Koszt ubezpieczenia to 6 zł za dzień, suma ubezpieczenia OC to 30 tys zł, NNW 12 tyś. Umówmy się szału nie ma, ale dla kogoś, kto wyskakuje na rower raz na ruski czas i nie ma innego podobnego typu ubezpieczenia, to jest zawsze coś.

WYPOŻYCZALNIA ROWERÓW AREK BIKE CENTER

Dobrze jest, gdy w bike parku można wypożyczyć rower. Jeszcze lepiej jest, gdy są to maszyny najwyższej klasy. W tym przypadku mamy możliwość wypożyczenia rowerów marki INTENSE. Na takim rowerze jeszcze szybciej złapiesz rowerowego bakcyla. Koszty wypożyczenia nie są małe, ale chyba warte swojej ceny, ponieważ zazwyczaj rowerów brakuje. By być pewnym, że na jakiś się załapiemy warto do wypożyczalni zadzwonić i zarezerwować sprzęt.
Aaaa i jeśli macie w planach wypożyczenie roweru, nie zapomnijcie wziąć ze sobą swoich pedałów. Tym bardziej gdy jeździcie w klikach.
Na miejscu wypożyczyć można też zestaw ochraniaczy, zbroję i kask typu full face.

Ceny – http://bikeparkkasina.pl/zaplanuj-pobyt/wypozyczalnia/

SKLEP AREK BIKE CENTER

W sklepiku usytuowanym tuż przy wyciągu zaopatrzyć można się w artykuły pierwszej potrzeby typu dętki, klocki hamulcowe, opony. Można także zrobić mały shopping i wyjść z nowym kaskiem, butami, kompletem ciuchów czy ochraniaczy. Znajdziesz tu wszystko czego potrzebuje biker.

SZKOŁA ROWEROWA

Jeśli nie czujesz się jeszcze pewnie na rowerze lub chciałbyś otrzymać kilka rad i wskazówek na temat tego, jak jeździć po tego typu trasach zawsze możesz skorzystać z możliwości rowerowego szkolenia. Przeprowadza je sam Arek lub nie mniej uzdolnieni szkoleniowcy – Artur, Krzysiu i Jacek. Szkolenia odbywają się indywidualnie lub grupowo, na różnych poziomach zaawansowania.

MYJKA DLA ROWERÓW

Przy wypożyczalni dostępna jest myjka rowerowa. Niestety tak długo jeździliśmy i tak zamotaliśmy się z wyjazdem powrotnym, że moja Halinka wróciła do domu brudna a my bez zdjęć dokumentujących istnienie stanowiska do mycia rowerów. Musicie zaufać mi na słowo.



KARCZMA

Biker głodny biker zły. Każdy to wie. Tuż przy wyciągu działa więc karczma, w której można coś zjeść i doładować energię na kolejne zjazdy. Na głód miejscowi polecają tutejsze naleśniki i zupę pomidorową. Jeśli zamawiacie kawę to koniecznie czarną a piwo zimne z lodówki. My jedliśmy gyrosa z frytami i także nie był zły. 

PARKING
Obecnie dla rowerzystów dostępny jest tylko parking dolny przy stacji kolejowej Kasina Wielka. Większy parking jest w trakcie budowy. Jak już wspomniałam Kasina ciagle jest na etapie inwestycji .

Trasy naturalne w pobliżu

Jeśli masz ochotę spędzić w Kasinie Wielkiej weekend, a nie chcesz ciągle tylko jeździć po bike parku, w okolicy jest kilka sprawdzonych szlaków i miejsc, gdzie warto wybrać się rowerem. Jednym z nich jest Ćwilin. Wjeżdżamy nań drogą szutrową od Wilczyc, rozkoszujemy się zapierającą dech w piersiach panoramą z Tatrami w roli głównej, a następnie wybieramy zjazd niebieskim trudniejszym szlakiem na Gruszowiec lub żółtym, łatwiejszym do Maszany. 

Kolejnym wariantem jest Szczebel i zjazd czarnym szlakiem do Kasinki Małej, klasyk zawodów Enduro Trophy.

Ostatnim z polecanych miejsc będą okolice Lubomira wraz ze znajdującym się na szczycie obserwatorium astronomicznym. Polecam wybrać się tam na nocny pokaz i zakończyć go najtrajdem w świetle pełni księżyca.

Mszana Dolna on Trailforks.com

Noclegi


Z noclegami w Kasinie Wielkiej szału nie ma. Jest kilka kwater prywatnych, zero hoteli, planowane pole namiotowe. Jeśli zależy ci na wyższym komforcie proponuję poszukać noclegów w Mszanie Dolnej, stamtąd jest raptem 10-15 minut do Kasiny. 
Jeśli zależy ci na bliskości wyciągu najlepszym wyborem jest AGRORELAKS położony 200 metrów od kompleksu Bike Park Kasina. Skromne i czyste pokoje z dostępem do kuchni. Możliwość przechowywania rowerów w garażu, mili i pozytywnie nastawieni do rowerzystów właściciele, darmowe WIFI :) To zdecydowanie wystarczy umęczonemu po całym dniu jazdy człowiekowi. 

Jeśli wypróbuję jeszcze jakieś miejsce na pewno je tutaj dopiszę.

Gdzie zjeść?

Z tym też w Kasinie nie ma łatwo. I podobnie jak z noclegami, czegoś ekstra trzeba szukać nieco dalej.

Bar pod Cyckiem – 7 km od Kasiny na Przełęczy Gruszowiec. My nie jedliśmy, ale miejscowi polecają.


Restauracja Folwark Stara Winiarnia – Mszana Dolna. Dobre jedzenie, ale niestety wysokie ceny.

Aplikacja Bike Park Kasina

Bike Park Kasina posiada także swoją aplikację dostępną na Androida w sklepie Play. Możesz w niej sprawdzić, jaka jest pogoda, które trasy są otwarte lub przeczytać komunikaty dotyczące stanu tras.

Bike Park Kasina – podsumowanie

Bardzo dobra lokalizacja, znakomite trasy, ciągle rozwijana infrastruktura. Bike Park Kasina to miejsce zdecydowanie godne polecenia. Bez względu na poziom umiejętności każdy rowerzysta znajdzie tu coś dla siebie. Wiem, brzmi to jak milion razy powtarzany frazes, ale to najprawdziwsza prawda. Wpisuję Bike Park Kasina na listę miejscówek polecanych przez MOB.
Jedyną łyżką dziegciu w beczce miodu w przypadku tego bike parku są ceny w tym ta dziwna opłata za pumptrack. Ale czy za miejscówkę na europejskim poziomie nie warto od czasu do czasu zapłacić? Odpowiedź na to pytanie pozostawiam WAM.

Artykuł Bike Park Kasina pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jeden dzień spędzony na krętych, specjalnie przygotowanych pod rowery ścieżkach zrobił na nas ogromne wrażenie. Dotychczas zazwyczaj jeździliśmy po naturalnych szlakach. Nieznane nam wcześniej flow trail-e bardzo przypadły nam do gustu.
Mimo wszystko nie spodziewalibyśmy się wtedy, że po kilku latach Singletrack pod Smrekiem stanie się jedną z najbardziej rozpoznawanych rowerowych miejscówek w tej części Europy. Aktualnie Singletrack pod Smrkem obejmuje ponad 8o kilometrów tras rowerowych położonych na terenie Czech oraz Polski, których trudność pozwala na satysfakcjonującą wizytę zarówno rodziny z dziećmi, jak i zaawansowanego rowerzysty. Potwierdzeniem tego jest przyznanie tej miejscówce IMBA Ride Center® Bronze Level.

Gdzie to jest? Jak dojechać? Infrastruktura.

Singletrack pod Smrekiem położony jest przy południowo-zachodniej granicy Polski, w Górach Izerskich i rozciąga się pomiędzy czeskim Novym Mestem a polskim Świeradowem Zdrój. Istnieje kilka punktów dostępowych, z których możemy rozpocząć eksplorację tego miejsca.

W samym centrum ścieżek, po stronie czeskiej, znajduje się Centrum u Kyselky, to chyba optymalny punkt startowy. Mamy tam wypożyczalnię rowerów Trek, małą knajpkę, sklep i serwis rowerowy, możemy skorzystać z rowerowej myjki oraz pryszniców.

Trochę dalej i na uboczu znajdziemy Singletrack Centrum, czyli oficjalne centrum tej miejscówki , gdzie odbywa się najwięcej imprez, jest pole namiotowe, parking, wypożyczalnia rowerów, i pumptrack.

Najdalej na zachód zlokalizowane jest Bikecentrum Libverda. Tu wypożyczymy rowery marki Merida i Rock Machine. Przyznam szczerze, że nigdy tu nie dotarłam.

Po polskiej stronie niestety nie ma żadnego punktu startowego gdzie zlokalizowana byłaby jakakolwiek rowerowa infrastruktura. Można zaczynać z parkingu przy Kolei Gondolowej na Stóg Izerski lub małego parkingu na byłym przejściu granicznym.

Singletrack pod Smrkem – mapa

Mapy polskiej i czeskiej części Singletracka pod Smrekiem dostępne są w internecie, w punktach startowych i oczywiście ich przebieg można podejrzeć w aplikacji Trailforks

Charakterystyka ścieżek. Dla kogo? Jaki rower zabrać?

Trasy Singletracka są raczej łatwe. Zaprojektowano je tak, by dawały frajdę zarówno tym zaczynającym rowerową przygodę, jak i zaawansowanym wyjadaczom. O poziomie trudności decyduje tutaj prędkość. Niestety/stety prędkość w przypadku tych ścieżek nie zależy tylko od tego, jak rzadko chwytamy za hamulce. Wszystkie ścieżki tutaj są zbudowane tak, by nastromienie nie przekraczało 5%. Co oznacza, że aby mieć flow trzeba mieć też trochę kondycji, by napędzic rower do odpowiedniej prędkości.

Ścieżki przebiegają przez bardzo malownicze i atrakcyjne przyrodniczo miejsca, wiją się między drzewami; są interwałowe (raz w górę,raz w dół), nie ma tu długich niekończących się podjazdów, czy kilkuminutowych zjazdów; mają wiele zakrętów, muld i garbów; znajdzie się też kilka band.

Nawierzchnia ścieżek jest raczej gładka, nie ma wielu kamieni czy korzeni, dlatego przyjechać można tu zarówno ze sztywnym rowerem XC jak i fullem. Najlepszy wydaje się być ścieżkowy hardtail z opuszczaną sztycą.

Traile podzielone są na trzy stopnie trudności. Moim zdaniem, raczej wszystkie zaliczają się do tych łatwych, kolory te mogą na początku mylić.

Niebieskie – łatwe

Czerwone – średnio trudne

Czarne – trudne

Jeśli byłeś już na Rychlebskich Ścieżkach, Enduro Trails lub w Srebrnej Górze łatwiej będzie porównać trudność smrekowych ścieżek. Wszystkie są dużo łatwiejsze niż te powyższe. Z pewnością możesz tu przyjechać z całą rodziną.

Znakomite oznakowanie tras sprawia, że na Singlu ciężko się zgubić. Liczne tablice informacyjne z mapami i tabliczki kierunkowe pięknie prowadzą nas po kolejnych zakamarkach Singletracka. Dodatkowe leśne ścieżki ułatwiają ewentualne modyfikacje i stosowanie skrótów.

Subiektywny opis tras

Na objazd wszystkich tras na Singlu spokojnie wystarczy dwudniowy weekend. Najlepiej zachować kolejność zgodną z teoretyczną trudnością. Czyli: niebieskie – czerwone i czarne trasy. Gdy jednak masz do dyspozycji tylko jeden dzień polecam ominąć zdecydowanie najłatwiejsze Hrebenac oraz Obore i z Centrum u Kyselky wystartować czerwonym szlakiem podjazdowym na najbardziej pierwotną część ścieżek biegnącą w kierunku Lazne Libverda. W tej części chyba najfajniejsze odcinki to Hejnicky Hraben i Nad Kyselkou. Gdy uwiniesz się szybko warto też zobaczyć polski Zajęcznik.

Noclegi i jedzenie

Gdy byłam tu pierwszy raz, na dobry lub choć znośny nocleg w okolicy nie było co liczyć. Teraz, po kilku latach, widać zmiany. Zarówno po czeskiej, jak i polskiej stronie każdy znajdzie coś mu pasującego – od pola namiotowego po czterogwiazdkowy hotel.

Ja do tej pory wypróbowałam tylko Cottoninę. Miejsce warte polecenia, pozytywnie nastawione na rowerzystów, z dobrym jedzeniem i basenem.

Jeśli zaś burczy ci w brzuchu, to na pewno dobrym pomysłem będzie zatrzymanie się w Hubertce zlokalizowanej w południowej części singla i serwującej pyszne zestawy dla rowerzystów oraz czeski browar. Po polskiej stronie chyba najbliżej i najsensowniej zjeść można w restauracji Piwowar Lwówecki, gdzie przy okazji można nacieszyć oczy górską panoramą.

Podsumowanie

Przyznam szczerze, że ciężko mi pisać o Singlu pod Smrekiem. Kiedyś to miejsce było dla mnie czymś do ochowania i achowania, teraz jest ok, ale umówmy się, d..y nie urywa. Za dużo dokręcania, za dużo płaskiego, za mało stromego. Jest ładnie, urokliwie, ale gdy chcesz odrobiny adrenaliny to tutaj na to nie licz. Singletrack pod Smrkem to miejsce idealne na oswajanie się z rowerem mtb, na wyjazdy z rodziną mniej zaawansowaną rowerowo, na pierwsze przyjemne górskie rowerowe wycieczki. Od czasu do czasu warto tu przyjechać, by odpocząć od kamiennych rąbanek i hardkorów.

Artykuł Singletrack pod Smrkiem – ścieżki rowerowe dla każdego pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Trasy Enduro Srebrna Góra

Trasy Enduro Srebrna Góra to część znanej i lubianej Strefy MTB Sudety, część nieco trudniejsza i dedykowana zorientowanym w swoich umiejętnościach rowerzystom. Widzicie ten kłębuszek w prawym dolnym rogu na mapie poniżej? Tak, to są właśnie Trasy Enduro Srebrna Góra.

Miejscówka, jak widać, jest mocno skompresowana. Do wyboru mamy cztery podstawowe trasy A, B, C i D oraz ich warianty. Ścieżki są dość wymagające i najlepiej pokonywać je na rowerze w pełni zawieszonym. Jednak jak potwierdzają zawodnicy klubu kolarskiego SGR Srebrna Góra i na sztywniaku można robić tu cuda.

Na znajdujący się na górze początek tras dostaniemy się za pomocą własnych nóg (dwa alternatywne podjazdy – niebieski, zielony) lub pomoże nam w tym jeden z trzech kursujących Tarpanów. Zanim jednak skorzystacie z dobrodziejstw koni mechanicznych zdecydowanie polecam podjazd niebieskim trawersującym zbocza szlakiem. Rozciągający się stamtąd widok m.in na Góry Stołowe warty jest wylania kilku kropli potu więcej.

Pod koniec czerwca planowane jest także otwarcie nowego szlaku podjazdowego, który kluczyć będzie niczym wąż między drzewami. Czy będzie to nasz polski Wiessner? Już niebawem pewnie się o tym przekonamy.

Charakterystyka tras

Trasy w Srebrnej Górze przyciągają swoją naturalnością. Ich twórcy – Marek Janikowski i Piotr Kurczab, starali się jak najmniej ingerować w naturę, a jak najbardziej wykorzystać przyrodę i dostępne ukształtowanie terenu.

Trasy Enduro Srebrna Góra usytuowane są w bezpośredniej bliskości srebrnogórskiej twierdzy Donjon dodaje im to dodatkowego uroku. Jazda po wałach i pozostałościach dawnych budowli fortecznych to coś, czego nie ma nigdzie indziej.

Charakterystycznym elementem są też pojawiające się co jakiś czas fragmenty podjazdowe. Nie jest to miejsce, gdzie wpinając się w pedały na górze możesz rozkoszować się nieustającą deniwelacją terenu. To jest enduro, tu trzeba dać coś z siebie. Czasem tylko kilka depnięć w korbę, a czasem pokonać całkiem konkretny wypych (na trasie C1), czasem wystarczy też znając już trasę odpowiednio wykorzystać teren i pokonać podjazd z rozpędu czy pompując.

Bardzo dobre oznakowanie nie pozwala się zgubić. Na fragmentach wyjazdowych umieszczono znaki informujące o zakazie wjazdu pod prąd.

A – Conditor Line

Po krótkim odcinku podjazdowym, prowadzi najpierw spokojnym, kamienistym trawersem, by dopiero po chwili pokazać prawdziwe oblicze srebrnogórskich tras. Z przyjemnego pitu-pitu wskakujemy bowiem w strome zakręty, kamienie, korzenie, małe uskoki i hopki. Wszystko to kończy się rollercoasterem z milionem band. Kto tu nie nauczy się prawidłowej pozycji w bandzie, ten nie zrobi tego nigdzie indziej.

A1 – Polish Łisler

W Whistler jeszcze nie byłam, ale to chyba mój ulubiony wariant. Początkowy fragment prowadzący fosą jest tak klimatyczny, że skradł moje serce. Przy okazji jest szybki i dość trudny, dlatego tą opcję polecam dopiero po zapoznaniu się z klasycznym wariantem A.

B – Kellys Line

To linia idealna do treningów. Pierwsza część stroma, kręta i szybka, druga zdecydowanie kondycyjna i na dokręcanie. Tętno powyżej 170 bpm gwarantowane, a nogi na dole palą niemiłosiernie.

C i C1 – SGR Line

W górnej części interwałowa, potem trochę skoczna (za pierwszym razem warto zapoznać się ze znajdującymi się tutaj hopami), w środkowej części polskie Finale i na koniec żmijowaty singiel. Kto był już w Srebrnej ten na pewno znakomicie pamięta końcową petardę w dół na C, gdzie czuć było tylko swąd palonych tarcz. Teraz mamy nowe. Zamiast prostej budowniczy tras zafundowali nam serię zmyślnych zakrętów, które wymagają niezłego wyczucia, by przejechać je zachowując płynność.

D – Romet Red Line

By zaliczyć tą tresę trzeba najpierw wspiąć się nieco wyżej, na szczyt Gołębiej.
W zamian za trud podjazdu otrzymujemy blisko pięciokilometrowy trail, który wije się między drzewami po zboczach szczytów Gołębia,  Gąsiorek, Chochoł Wielki, docierając do Fortu Mały Chochoł.
Ścieżka ta, sporo łatwiejsza niż pozostałe trasy, jest idealna na początek rowerowej przygody z enduro w tle. Świetnie wyprofilowane bandy, singlowate odcinki kluczące między drzewami, kilka zaskakujących podjazdów i widok na Góry Stołowe. MTB w bardzo dobrym wydaniu. MTB które skutkować może tylko złapaniem rowerowej cyklozy.

Centrum Rowerowe Kellys

W ramach współpracy z firmą Kellys na miejscu istnieje także możliwość wypróbowania rowerów tej marki. Nie miałeś nigdy okazji przejechać się na rowerze enduro? To jest dobre miejsce na sprawdzenie, czy wypłaszczone kąty, szeroka kierownica, opuszczana sztyca i większy skok, sprawiają, że świat jest piękniejszy.
Na razie Centrum znajduje się w okolicy Willi Hubertus i asfaltowego wjazdu na twierdzę. Wkrótce jednak również przy parkingu znajdującym się na końcu tras będzie można wypożyczyć rowery i zrobić mini-rowerowe zakupy. Na wieszakach zawisną ubrania ION i TRU, a na półkach produkty CamelBak, Uvex oraz Trezado.

Tarpan

Niewątpliwym wyróżnikiem tej szybko rozwijającej się miejscówki jest możliwość wyjazdu do góry samochodem. Oczywiście polecam pierwszy wjazd zrobić siłą własnych nóg. Droga na Gołębią jest bardzo przyjemna i znajduje się na niej tylko jeden stromy fragment. Jednak aby jednego dnia sprawdzić wszystkie oferowane warianty trasy warto skorzystać z „tarpana”, który Ciebie i twój rower wywiezie pod sam początek tras (20.04. – aktualnie Tarpan kursuje do zbiornika przy końcówce trasy D, fragment podjazdu trzeba zrobić samemu). Koszt jednego wjazdu to 10 zł. Wjazdy sprzedawane są również w karnetach, a z opaską wspierającą karnety są tańsze.

Trasy Enduro – Plac treningowy

No końcu tras, znajduje się plac treningowy. Miejsce gdzie można nauczyć się podstawowych elementów techniki jazdy. Mamy tu wyprofilowane zakręty z bandami, minipumptrack, stolik i dropy do trenowania skoków. W tym roku doszła do tego sekcja mini-northshore oraz przeszkody w postaci sekcji kamieni i drewnianych belek.

Srebrna Góra – noclegi

W Srebrnej Górze wypróbowałam już kilka „sypialni”.

Dom pod twierdzą – klimatyczne pokoje, zdrowe jedzenie, miejsce certyfikowane przez Strefę MTB Sudety.

Willa Hubertus – najbliżej centrum, miejsce certyfikowane przez Strefę MTB Sudety.

Centrum turystyki Niekonwencjonalnej – najlepszy stosunek ceny do jakości, miejsce certyfikowane przez Strefę MTB Sudety.

Srebrna Góra – gdzie zjeść?

W zeszłym roku przy parkingu i placu treningowym otworzył się food truck Pycha Szprycha. Ja jeszcze tam nie jadłam, ale słyszałam same pozytywne opinię.

W miasteczku polecam.

Sokółka – dobrze i smacznie. Koniecznie spróbuj czegoś z oferty regionalnych piw.

Restauracja Iluzja w Hotelu Srebrna Góra – jeśli masz więcej szelestów zdecydowanie polecam.

Trasy Enduro Srebrna Góra – dalsze plany

Tak naprawdę to ciagle początek tego, co będzie działo się w Srebrnej Górze.
To miejsce z potencjałem i z kapitałem ludzkim gotowym do działania.
Jesteśmy świadkami tworzenia się nowej miejscówki, która staje się mocną konkurencją dla Rychlebskich Ścieżek, czy bielskich Enduro Trails.
Tylko w ten weekend po trasach kręciło się około 50 fanów kolarstwa górskiego, a bus nie nadążał za wywożeniem riderów do góry :)

Trasy Enduro Srebrna Góra – takie rzeczy trzeba promować i wspierać. Miejcie więc oczy szeroko otwarte na kolejne akcje PM Bike Eksperts, a gdy będziecie na trasach w Srebrnej wyciągnijcie kilka zaskórniaków z kieszeni i kupcie kolorową opaskę, która okazuje wsparcie dla tego projektu. Budowa i utrzymanie tras to ciężka robota, a chłopaki robią to przecież, by jeździło się lepiej.

Artykuł N’duro miejscówki – Trasy Enduro Srebrna Góra pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

O wydarzeniach z tamtego wyjazdu możecie przeczytać rozwijając poniższą zakładkę. Jeśli nie macie za wiele czasu, to streszczając wszystko, wystarczy napisać, że już wtedy Koprivna zrobiła na nas bardzo dobre wrażenie.

Gdy w miniony weekend, po rychlebskich zawodach, rano obudziliśmy się z bólem nie tylko nóg ale i głowy wiadomym było, że na gwałt potrzebny wyciąg. Wizyta w Koprivnej okazała się zarazem przyjemna jak i pożyteczna, poniewaz przy okazji sprawdziłam, jak rozwija się ta miejscówka.

Bike Park Koprivna – lokalizacja i infrastruktura

40 km od granicy polsko-czeskiej, 160 km od Katowic, niemal tyle samo od Wrocławia, 50 km od Rychlebskich Ścieżek.
To bardzo dobre cyferki.

Ze znalezieniem samego kompleksu też nie jest źle, bo na drodze dojazdowej o jego istnieniu informują nas duże billboardy.

Kompaktowy parking wraz z całą infrastrukturą jest przemyślany i dobrze zorganizowany.
Jest gdzie zjeść, zaspokoić potrzeby niższego i wyższego rzędu, zadbać o rower oraz o atrakcje dla rodziny.
W orientacji pomagają mapki i kierunkowskazy porozstawiane w całym kompleksie.

Chatka, w której kupimy karnety i uzyskamy wszystkie potrzebne informacje znajduje się zaraz przy parkingu. Ceny karnetów są bardzo korzystne. Za 300 koron można jeździć cały dzień. Jest możliwość wykupienia biletu trzygodzinnego oraz karnetów na pięć i dziesięć wyjazdów do góry.

Obsługa wyciągu jest równie pomocna, miła i przystojna, jak podczas pierwszej wizyty.
Do góry jedziemy 10 minut. Sposób mocowania roweru zabezpiecza go przed obijaniem. O nic nie trzeba się martwić.

Trasy

Zasadniczo do wyboru mamy pięć tras: Family 1, Fun Trail, Spicy Freeride, Gravity Line, Downhill,
Gdy zapytamy chłopaków z obsługi, wskażą jeszcze dwie nieoznaczone. Jedna z nich zaczyna się za platformą startową. To dzika, w pełni naturalna ścieżka o sporym nastromieniu. Nie jest łatwa, ale trzeba ją przejechać.

Family

Z tej trasy mam tylko zdjęcie bramy wjazdowej :) Po przejechaniu ściechy Fun Trail, która dla pięciolatka nie stanowi większego problemu, uznałam, że na Family nie ma sensu marnować cennych minut.

Fun Trail – 3,1 km

Łatwa i przyjemna ścieżka na rozgrzewkę. Ma małe nastromienie, zmuszające do pedałowania, niskie profilowane zakręty. Dla początkujących idealne miejsce do nauki jazdy w bandach, pompowania, sporadycznie pozwala oderwać się od ziemi. Na prędkości odczuwalny całkiem przyjemny flow.

Spicy Freeride – 1,6 km

Bandy, stoliki, hopki, wallride i drewniane dropy. Trasa, która tym razem też najbardziej mi się spodobała. Niestety w sekcji trzech stolików po wallu jeden ma już eMkę w środku i niedolot nie zawsze idzie wyciszyć.
Trasa fajna, bo średniozaawansowani podciągną skilla, a zaawansowani na prędkości będą mieli spory fun.
W połowie trasy trzeba uważać. Jest tam jeden gap, który objeżdża się z lewej strony, ale który nie jest jakoś wybitnie oznaczony. Pierwszy raz lepiej nie iść piecem.

Gravity Line – 2,2 km

Trasa jest nowa i w wielu miejscach wysypana żwirkiem, co mocno psuje radość z jazdy. Jest tu całkiem sporo kamieni i korzeni (tam gdzie nie ma żwirku jest 100% naturalna) oraz kilka całkiem fajnych wybudowanych przeszkód. Zjechałam ją raz ale mnie nie zachwyciła.

Downhill – 1,5 km

Tym razem postanowiłam ją odpuścić. Pamiętałam, że poza fajnym stromym początkiem szału tam nie ma.
W zamian wybrałam wspomnianą wcześniej trasę zaczynającą się za platformą i idącą po drugiej stronie wyciągu.

Od razu wiedziałam, że dokonałam dobrego wyboru. Gwałtowny spadek terenu jaki następuje w pierwszej sekcji i naturalność tej ścieżki bardzo mi podeszła. Niestety na ostatnim fragmencie stromizny trasa mnie pokonała. Warto spróbować się z nią zmierzyć.

W drugiej sekcji jest już nuda, ale za to jak malowniczo…

Skill area

Bike park bez placu treningowego jest jak rower bez pedałów. Mamy wiec i tutaj miejsce do ćwiczeń.
Na parkingu stoi pumptrack, a pod wyciągiem jest sekcja drewnianych dropów, łatwych zakrętów oraz poducha do skakania, co nie jest chyba często spotykanym elementem.

Koprivna – noclegi i restauracje

Koprivna w Małej Morawce to dość mocno rozwinięty turystycznie rejon. Na brak miejsc noclegowych narzekać nie można. Niestety z racji tego, iż za każdym razem jest to wyjazd łączony to nigdy nie nocowałam w żadnym z okolicznych pensjonatów i na razie nie mogę Wam nic polecić.

Jeśli chodzi o jedzenie, to dla każdego znajdzie się coś miłego.
W barze pod wyciągiem można zjeść hot-doga za 19 koron, smażony syr, pizzę oraz napić się Kofoli (szkoda że z plastiku).

Natomiast w restauracji Koprivna Resort głód zaspokoją najbardziej wybredni smakosze :)

Bike Park Koprivna – opinie

W Koprivnej tym razem byłam z Tasmanem oraz Marcinem. Jak w ich opinii wygląda miejscówka?

„Jak na taki mały teren, no super, można przyjechać tak na trzy, cztery godzinki. Na dwa dni za dużo, ale jeden dzień można się wyjeździć. Trasa Spicy super, table, zakręty, hopki. Freeride-owa, naturalna trasa po drugiej stronie wyciągu najlepsza.”

„Na Fun Trailu nie pasowały nam bandy, były krótkie, bardzo wyrzucały, jak jechałaś szybko.
Cena rewelacja, jak na nasze realia super. Trzydzieści parę złotych za trzy godziny, zdążyliśmy przejechać dziesięć razy. Poza tym fajne chłopaki przy wyciągu, dobra obsługa. „

Bike Park Koprivna – podsumowanie

Po raz drugi i w 100% pewna swojej decyzji przyznaję miejscówce – Bike Park Koprivna – Certyfikat jakości MOB.

Dobre trasy, odpowiednia infrastruktura, sprawna obsługa i Kofola to wszystko co potrzebne, by spędzić dobry rowerowy dzień.
Czy warto przyjechać na dłużej? Raczej nie, bo drugiego dnia może być już nudno. Bike Park Koprivna najlepiej jest zaliczyć podczas weekendu łączonego z Koutami, Rychlebami lub Verbnem.

Artykuł Bike Park Koprivna pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Czemu nie ma mnie na tym zdjęciu? Czy wreszcie zaliczyłam konkretnego dropa?

Żeby się dowiedzieć przeskrolujcie stronę rzucając chociaż okiem na obrazki, bo Serfaus-Fiss-Ladis to silnie widokowa miejscówka.

Bike Park Serfaus – lokalizacja

Gdy planując rowerowy urlop w Ischgl zorientowałam się, że do Serfaus jest tylko godzina drogi, wiadome było, że nie ominę takiej okazji. Poczekaliśmy na dzień z odpowiednia pogodą i sprawdziliśmy, co takiego oferuje nam jeden z najbardziej znanych europejskich bike parków.

Dla nas była to godzina. Jadąc z Polski niestety trzeba już spędzić w aucie trochę więcej czasu. Jednak przy długim weekendzie 10 godzin to pikuś, za wszystko zapłaci karta MasterCard, a wrażenia pozostaną bezcenne.

Bike Park Serfaus – oznakowanie, zaplecze, infrastruktura

Miło jest, gdy przyjeżdżając w takie miejsce, nie musisz martwić się o parking. Gdy nie musisz się ciągle kogoś o coś pytać, jest jeszcze milej. A gdy do tego przyjeżdżając z rodziną nie musisz martwić się, że dzieciaki będą się nudzić to już jest bomba.

W Serfaus pod samym wyciągiem jest całkiem pojemny parking. Co bardzo cieszy, jest on BEZPŁATNY. Wszystko jest znakomicie oznakowane. Wiesz gdzie jest wyciąg, gdzie myjki, gdzie prowadzą jakie trasy. Na dole i u góry przy wyciągu stoją duże poglądowe mapy, w sklepie i przy kasie są też ich kieszonkowe odpowiedniki.

Jest dobrze wyposażony sklep rowerowy i wypożyczania. Wypożyczysz tu cały szpej potrzebny do spędzenia udanego dnia na rowerze. Możesz więc zaryzykować i przyjechać do Serfaus tylko z kartą z odpowiednim limitem środków.

Biker głodny to biker zły. Dlatego jest też oczywiście miejsce gdzie głodnych nakarmią, a spragnionych napoją. Wszak Austria to dość religijny kraj.

Pumptrack, training area, skill area – Serfaus

Jak już wspomniałam, w Serfaus dzieciaki się nie nudzą. Całkiem spory pumprtack oraz obszar treningowy z rozmaitymi przeszkodami to plac zabaw idealny dla małych MacAskilli.

Dla tych trochę starszych dzieci też jest obszar do ćwiczenia skilla. Mamy tam dwie linie stolików, cztery drewniane dropy oraz dwie linie „skoków kombinowanych”. Niestety zdjęcia z tego miejsca nie mam, ale z pewnością znajdziecie na oficjalnej stronie Bike Park Serfaus-Fiss-Ladis

Jest też i piaskownica, gdyby mały Danny się jednak znudził rowerem.
A wszystko to niedaleko baru i ławeczek, gdzie nierowerowy mąż lub żona może usiąść, wypić kawę i poczytać książkę mając baczenie na dzieciarnię.

Trasy

Docierając wreszcie do najważniejszego. Standardowo do wyboru mamy trzy rodzaje tras (choć lepiej byłoby napisać – trzy trasy z modyfikacjami).

NIEBIESKIE – łatwe
CZERWONE – średniej trudności
CZARNE – experts only

Oczywiście my zawsze zaczynamy od niebieskich. Dobra rozgrzewka i zapoznanie z terenem szybko sprawiają, że przerzucamy się na czerwone, a te okazują się na tyle wymagające, że na czarne tego dnia ochoty nie mamy.

Niebieskie linie w Serfaus są bardzo dobre do jazdy z dziećmi. Nie ma żadnych niespodzianek. Są za to ładnie wyprofilowane bandy, małe stoliki i miejsca gdzie można na chwilę oderwać się od ziemi. Drewniane konstrukcje oswajają z podłożem innym niż ziemia.

Czerwone są już lekko pikantne. Tu już trzeba wiedzieć, kto dyktuje warunki. Ty czy rower?
Strada del sole to typowa kręta trasa z miejscami do lotów i wallride-ami
Supernatural spodoba się tym, którzy wybierają naturę, czyli kamienie i korzenie urozmaicające trail.

Na ścieżki koloru czarnego nie było tego dnia już sił, ani odwagi.
Postanowiliśmy pozostawić już trasy DH downhillowym ziomalom. Choc pewnie gdybyśmy w Serfaus spędzali weekend, to drugiego dnia czarne trasy skutecznie podniosłyby nasz skilowy rating.

Do kompletnej oceny całości, potrzebne jest jeszcze kilka słów na temat wyciągu.
Wagoniki spokojnie mieszczą trzy osoborowery. Obsługa jest bardzo miła i pomocna, a podroż szybka. Znów nie ma się do czego przyczepić.

Aby dopełnić całej słodyczy i różowości tego miejsca trzeba wspomnieć też, że by nam jeździło się dobrze, cały czas bikeparkowa ekipa dba o odpowiednią jakość i kondycję ścieżek.
Normalnie raj.

PODSUMOWANIE

Co tu jeszcze więcej pisać???

• zadbane, dobrze wystopniowane pod względem trudności trasy
• dobre oznakowanie
• szybki wyciąg, uśmiechnięta obsługa
• przyjemne widoki
• pumptrack i skill area
• teren przeznaczony dla dzieci
• sklep, serwis, wypożyczania, bar

Jedyne co boli to niestety stosunek euro do złotówki. Jednak jeśli „vanlife” nie jest ci obcy, na śniadanie bułka z pasztetem i z widokiem na 2 300 m n.p.m. bardziej cię ciągnie niż odstrasza to zdecydowanie warto w któryś czwartek lub piątek ruszyć tyłek i po 10 godzinach znaleźć się w rowerowym raju (to określenie chyba za mocne, ale tak mi pasowało :))

CERTYFIKAT JAKOŚCI MAMBA ON BIKE PRZYZNANY

Aaa no i obiecałam wam jeszcze powiedzieć, czemu na pierwszym zdjęciu mnie nie ma.
A no temu, że wyjątkowe szczęście się stało iż mamy w ogóle jakieś zdjęcia z pobytu w Serfaus.
Wymyśliliśmy bowiem sobie, że główne zdjęcia do wpisu będziemy pstrykać na ostatnim zjeździe, przy zachodzie słońca. Tak na romantycznie. Jednak gdy wjechaliśmy ostatnim wagonikiem na górę, okazało się, że tam gdzie zazwyczaj w plecaku spoczywa aparat, jest pustka.
QOM na Stravie wpadł jak nic, gdy leciałam pędem na dół licząc, że aparat leży gdzieś na stoliku przy ciepłej jeszcze filiżance kawy.
Nie leżał.
Na szczęście czekał u obsługi, oddany przez kogoś, kto wie, ze chwile ulotne zapisane na karcie są cenniejsze niż sprzęt w jego rekach.

Artykuł Bike Park Serfaus Fiss Ladis pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.