Jeśli do tej pory nie słyszeliście o Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to na pewno będzie dla was sporym zaskoczeniem fakt, że na Dolnym Śląsku uprawia się winorośl i produkuje winno.
Co ciekawe, początki tej działaności sięgają XII wieku.

Winnice na Dolnym Śląsku – trochę historii

Pierwszymi winiarzami na ziemiach polskich byli benedyktyni i cystersi, którzy na przyklasztornych poletkach uprawiali winorośl i wytwarzali mszalne wino. Później wytwarzaniem wina zajęło się również mieszczaństwo. Przyczyną takiego stanu rzeczy była dość prozaiczna. Zły stan dróg utrudniał przywóz tego trunku, co zaowocowało rozwojem rodzimych winnic i wytwarzaniem krajowego wina.

Szczyt rozwoju winiarstwa w regionie to rok 1787, kiedy według rocznika statystycznego na Dolnym i Górnym Śląsku (ujmowanych wówczas razem) funkcjonowało 1217 winnic!!!
Potem m.in w związku z burzliwą historią ilość winnych upraw zaczęła maleć, a w wyniku II wojny światowej i czasów tuż po niej winiarstwo na Dolnym Śląsku praktycznie wymarło.

Pierwsze próby przywrócenia upraw winnych podjęto w Polsce dopiero w latach 90. Na Dolnym Śląsku mówi się, że jedna z pierwszych była Winnica Jaworek.

Teraz, na początku XXI winna tradycja na nowo odżywa a enoturystyką zaczyna interesować się coraz więcej osób. I właśnie po to by ułatwić podróżowanie od winnicy do winnicy stworzony został Dolnośląski Szlak Piwa i Wina.

Jeśli weźmiemy pod uwagę niebywałe walory przyrodnicze rejonu Dolnego Śląska, to otrzymujemy nieskończenie wiele możliwości na spędzenie weekendu lub nawet dłuższego urlopu połączonego z degustacją specjałów znajdujących się w tutejszych przywinnicowych piwniczkach.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – wszystko co musisz wiedzieć

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina powstał w 2018 roku, łączy on ze sobą 20 winnic i 11 browarów zlokalizowanych na Dolnym Śląsku. Głównym celem powstania szlaku jest popularyzacja Dolnego Śląska z nieznanej dotąd perspektywy. Bowiem mało kto wie, że rejon ten obfituje w małe, lokalne browary rzemieślnicze i winnice, które mają bardzo wiele do zaoferowania przyjezdnym.

Szlak nie jest wyznaczony na sztywno, nie ma miejsca startu, ani mety. To gdzie pojedziemy i które miejsc wybierzemy, zależy tylko wyłącznie od nas. Pomiędzy winnicami i browarami można przemieszczać się w dowolny sposób. Można pojechać do jednej winnicy lub zrobić sobie objazdową wycieczkę po kilku miejscach. Od razu jednak mówię, że nie ma co szaleć i najlepiej wybrać na jeden raz właśnie dwa, góra trzy miejsca, bo ilość atrakcji zdecydowanie przerośnie nasze oczekiwania. Poza tym, obcowanie z winem powinno być przecież spokojne i niespieszne ;)

DSPiW – mapa

Przed wyruszeniem na szlak warto zapoznać się z atrakcjami oferowanymi przez konkretne winnice. W wielu z nich istnieje możliwość przenocowania, obowiązkowym punktem programu zawsze jest zwiedzanie winnicy i winiarni, odbywają się też degustacje z komentarzem czy uroczyste kolacje połączone ze smakowaniem win z danej winnicy.

W ramach promocji winiarstwa bardzo często odbywają się też różnego typu imprezy i wydarzenia.
Jednym z nich jest cykl spotkań „Winiarze i przyjaciele”. Podczas takiego wydarzenia w jednym miejscu przedstawiciele wielu winnic prezentują swoje najlepsze produkty, opowiadają o uprawie winorośli, prowadzą degustacje. Poza winnicami podczas imprezy wystawiają się także wytwórcy innych lokalnych produktów. W tym roku nie udało nam się zaliczyć takiej atrakcji, ale na przyszły rok na pewno rezerwuję jeden weekend na nadrobienie zaległości.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina rowerowo

Aby odwiedzić 20 winnic znajdujących się na szlaku potrzebne byłoby co najmniej 21 dni. A gdyby chcieć każdej winnicy spędzić odpowiednią ilość czasu to i jeszcze więcej.
Szybko porzuciliśmy więc pomysł, by połączyć ze sobą wszystkie miejsca na jednym wyjeździe.

Postanowiliśmy znaleźć dwie winnice położone w takiej odległości od siebie, by móc przejechać z jednej do drugiej w jeden dzień. I gdy przeglądając oferty różnych miejsc trafiłam na Winnicę Alvarium, która oferuje noclegi w hamakach tuż przy winnych krzewach, wiedziałam że – to jest to!

Bikepackingowy weekend z hamakami i winem – czy to nie brzmi dobrze?

Wyznaczenie trasy naszej wycieczki okazało się banalnie proste.
Zaczynamy z Złotoryi, w jednym z najstarszych miast w Polsce słynącym z wydobycia złota. Stąd jedziemy do Uniejowa i Winnicy Kindler z której w kilka chwil przejeżdżamy do Zamku Grodziec. Potem przecinając Przemkowski Park Krajobrazowy docieramy do drugiej Winnicy Alvarium, gdzie nocujemy w hamaczkach całe dwie noce. Z Winnicy Alvarium do Złotoryi wracamy częścią Przemkowskiego Parku Krajobrazowego i wiejskimi drogami dolnośląskich wsi i miasteczek.

Trasy poszczególnych dni wyglądają, jak poniżej.
Jeśli spodoba Wam się nasz wjazd, na spokojnie możecie ściągnąć sobie GPXy. Trasy układane pod rower gravelowy, ale oczywiście treking czy mtb też dadzą radę ;)

DSPiW – dzień pierwszy

Złotoryja

Złotoryja to jedno z najstarszych miast w Polsce. Oficjalna historia miasta sięga 1211 roku, kiedy książę Henryk I Brodaty nadał mu prawa miejskie. Od samego początku powstania miasto związane jest z wydobyciem złota. Dzisiaj już się go tutaj nie wydobywa, ale w XIII wieku wydobycie sięgało 50 kg rocznie.

Winnica Kindler

Nie przejechaliśmy daleko, bo raptem 3 kilometry, gdy wreszcie naszym oczom ukazała się pierwsza winnica. Serce zabiło mocniej. Mamy to. Nasz główny punkt programu na dzisiejszy dzień.

Trochę niepewnie wjechaliśmy na podwórko, pies zaszczekał kilka razy i po chwili zza drzwi (jak potem się dowiemy – winiarni) wyszedł Kamil, założyciel i właściciel winnicy.

Z Kamilem od razu złapaliśmy bardzo dobry kontakt, najpierw przy kawie, potem wśród winorośli opowiadał szalenie ciekawe rzeczy o swoich początkach, które w sumie cały czas jeszcze są początkami, o tym skąd w ogóle pomysł na winnicę, jak wygląda praca z winoroślą, jak wygląda cały proces powstawania wina. To wszystko było tak interesujące, że zupełnie straciliśmy poczucie czasu.

Gdy docieramy do Ostaszowa, do Winnicy Alvarium, w której spędzimy dzisiejszy nocleg, jest już ciemno, a na pola wychodzą Jelenie szykując się na rykowisko, którego zresztą będziemy w nocy świadkami.

Mimo dość późnej pory w winnicy praca wre. Okazało się bowiem, że akurat dziś odbywał się pierwszy zbiór w tym roku. Gospodarze częstują nas pyszną kolacją, a potem przenosimy się do winiarni, gdzie akurat odbywa się obrabianie zebranych winogron. To było niesamowite, zobaczyć jak robi się wino, na żywo tu i teraz.
Napiliśmy się też świeżo wyciśniętego z moszczu soku. Posłuchaliśmy o samym procesie produkcji wina. To był bardzo długi i ciekawy wieczór.

Jeśli ciekawi Was, jak to wyglądała, wszystkie momenty uwiecznione są w zapisanych Instagram Stories. To nie był moment na robienie zdjęć, a po prostu na bycie tu i teraz.

Dolnośląskim Szlak Piwa i Wina – dzień drugi

Winnica Alvarium

Winnica Alvarium to mała rodzinna winnica która powstała w 2012 r. Położona jest we wsi Ostaszów w samym sercu Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. Wina wytwarzane są tu naturalnymi metodami, a winnica prowadzona jest ekologicznie. Uprawia się tu takie szczepy jak: Solaris, Johanniter, Regent, Rondo, Gewütztraminer i Riesling.

Alvarium po łacinie oznacza ul, pasiekę. Jak pewnie się więc domyślacie, właściciele posiadają także pasiekę. I to właśnie stąd wzięła się pszczoła w logo winnicy.

Drugi dzień naszego bikepackingowego wyjazdu po Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to poza zwiedzaniem winnicy przejazd po pętli przebiegającej przez Przemkowski Park Narodowy. To miejsce okazuje się tak pełne atrakcji i niespodzianek, że zasługuje na osobny o nim wpis.

Wspomnę tu tylko, że Przemkowski Park Krajobrazowy to przede wszystkim przecudne i jedne z największych w Polsce wrzosowisk.

Mam nadzieję, że zdjęcia narobią Wam smaka na kolejny blogowy wpis.

Zachowując tradycję, z wrzosowej pętli po Przemkowskim Parku Krajobrazowy wracamy już po ciemku.
Szybko ogarniamy tobołki i ten wieczór spędzamy w obozowym, hamaczkowym klimacie.
Tu w zasadzie nie trzeba wiele komentarza.

Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – dzień trzeci

Trzeci dzień na Dolnośląskim Szlaku Piwa i Wina to już w zasadzie powrót z Ostaszowa do Złotoryi. Podążamy niespiesznie leśnymi duktami Borów Dolnośląskich, na chwilę zatrzymując się przy ruchomych wydmach pod Wilkocinem, gdzie znajdują się poradzieckie, dwupoziomowe bunkry. My nie mamy odwagi wchodzić bardzo daleko, poza tym nie bardzo jest jak zostawić na zewnątrz rowery, ale dla odważnych i bez rowerów może być to całkiem interesująca do zobaczenia atrakcja.

Trzy intensywne bikepackingaowe dni, 200 km, dwie winnice, mnóstwo pięknej przyrody.
Macie ochotę?

My na pewno będziemy robić wszystko by jeszcze kilka winnic na Dolnośląski Szlak Piwa i Wina zaliczyć :)

***Kampania powstała przy współpracy z Urzędem Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego***

Artykuł Dolnośląski Szlak Piwa i Wina – czyli rowerem między winnicami. pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Czym jest Via Sacra?

Podróżując Via Sacra, można odkryć monumentalne opactwa, barokowe kościoły, malowniczo położone klasztory oraz unikalne dzieła sztuki sakralnej. Szlak prowadzi przez urokliwe miejscowości, ukazując bogactwo tradycji duchowej i artystycznej tego zakątka Europy. To prawdziwa wędrówka w czasie – od średniowiecza po barok, od ciszy klasztornych murów po tętniące życiem miasteczka.

„Polska część szlaku rowerowego Via Sacra to 176 km przepięknej trasy prowadzącej przez Dolny Śląsk – idealnej zarówno dla miłośników turystyki rowerowej z sakwami, jak i dla osób jeżdżących na gravelach czy szosach.
Startujemy w Zgorzelcu, a kończymy w Chełmsku Śląskim.
Większość drogi to dobrej jakości asfalt o niewielkim ruchu samochodowym, dzięki czemu jazda jest naprawdę przyjemna. Po drodze czekają na nas malownicze miasteczka, widokowe podjazdy i sporo rowerowych emocji. Tylko miejscami nachylenie sięga powyżej 6%, a najbardziej wymagające fragmenty – pod Kościół Wang i Przełęcz Karkonoską – potrafią dobić nawet do 12%. Ale widoki zdecydowanie wynagradzają każdy metr wspinaczki.”

Trasa MTB w ramach Via Sacra to zdaniem jej twórców prawdziwa gratka dla fanów górskiego kręcenia – 197 km terenowej przygody z przewyższeniami sięgającymi +4032 m / -3776 m. Startuje w Zgorzelcu, a kończy w Kamiennej Górze, prowadząc głównie drogami gruntowymi i wąskimi, technicznymi singletrackami. Nie brakuje też odcinków utwardzonych – zazwyczaj widokowych i spokojnych, gdzie można chwilę złapać oddech.

Via Sacra – trasa i GPX

Wszystkie szczegóły dotyczące szlaku Via Sacra znajdziecie na oficjalnej stronie – www.via-sacra.info
Przyznam jednak, że w mojej ocenie jest ona mało user friendly.

Szukając tracka i informacji warto zajrzeć na polską stronę www.dolnyslaskrowerem.pl

Moje tracki znajdziecie oczywiście na Stravie.
A GPXa – o tutaj pod przyciskiem.

Relacja filmowa

Trzy dni spędzone na trasie z pięknymi widokami, przemyśleniami i ceika ostkami na temat odwiedzanych miejsc.
ZAPRASZAM i wiecie co? SUBSKTYBUJCIE :)

Co mijamy na trasie Via Sacra

Podróżując trasą Via Sacra trzeba koniecznie zobaczyć obowiązkowe punkty, które znajdziecie poniżej oraz w filmie.
Myślę jednak, że każdy powinien dać się ponieść szlakowi i przeżyć tę podróż na swój sposób.
Gdy jesteśmy w drodze zwracamy uwagę na mijane rzeczy, inaczej je przezywamy i dla każdego wartościowe mogą okazać się zupełnie inne miejsca.

Opactwo Pocysterskie w Krzeszowie

Jednym z najważniejszych punktów na Via Sacra po polskiej stronie jest Opactwo Pocysterskie w Krzeszowie, często nazywane „Europejską Perłą Baroku”. To sanktuarium maryjne o kilkusetletniej tradycji, miejsce szczególnego kultu i duchowej koncentracji regionu.

Największe wrażenie robi bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – monumentalna świątynia z XVIII wieku, ozdobiona niezwykle bogatymi freskami Michaela Willmanna, nazywanego „śląskim Rembrandtem”. Wnętrze zachwyca przepychem barokowej sztuki, pełne jest symboli i detali, które można odkrywać godzinami.

Na terenie opactwa znajduje się także kościół św. Józefa, słynący z cyklu malowideł Willmanna, klasztorne zabudowania oraz malowniczy cmentarz. Krzeszów to nie tylko zabytek, ale i żywe centrum duchowości – od wieków przyciąga pielgrzymów oraz podróżników, którzy chcą poczuć niezwykłą atmosferę miejsca.

Kamienna Góra

Stary rynek w Kamiennej Górze nosi dziś nazwę placu Wolności.
Najstarsza zabudowa pochodzi z XVII i XVIII wieku.
W jednej z barokowych kamienic znajduje się Muzeum Tkactwa.

Przełęcz Kowarska i Kowary

Przełęcz Kowarska to łącznik pomiędzy majestatycznymi  Karkonoszami a Rudawami Janowickimi. Pod przełęczą przebiega nieczynny tunel kolejowy o długości 1025 m łączący niegdyś Kowary i Ogorzelec. Przez przełęcz przebiega tak zwana Droga Głodu, która swą nazwę zawdzięcza kryzysowi nieurodzaju, upadkowi tkactwa, a tym samym głodu, który nawiedził te tereny w latach 50 XIX w. i skłonił władze pruskie do pomocy publicznej za prace przy budowie dróg.

Kowary, położone u podnóża Karkonoszy, maja bogatą historię związaną głównie z górnictwem sięgającym tutaj XII w. W czasach nowożytnych miasto zasłynęło z wydobycie rud żelaza a w XX w. zyskało znaczenie strategiczne dzięki eksploatacji uranu na potrzeby ZSRR.

Dziś dawna prace górników można poznać w turystycznych podziemnych trasach, takich jak Sztolnia Kowary czy Kopalnia Podgórze. Miasto znane jest tez z produkcji wyrobów tkackich i unikatowego klimatu uzdrowiskowego.

Kościół Wang

To chyba najbardziej egzotyczny kościół w Polsce – drewniana świątynia, która powstała w Norwegii ponad 800 lat temu. Przeniesiona do Karpacza, do dziś zachwyca swoją skandynawską architekturą, smoczymi zdobieniami i historią, która łączy północ Europy z Karkonoszami.

Kościół Wang w Karpaczu to jedna z najbardziej niezwykłych świątyń w Polsce i symbol całych Karkonoszy. Powstał na przełomie XII i XIII wieku w Norwegii, w miejscowości Vang – stąd jego nazwa. W XIX wieku został rozebrany, przetransportowany do Berlina, a następnie dzięki hrabinie von Reden sprowadzony do Karpacza.

Świątynia zbudowana jest z sosny norweskiej i łączona bez użycia gwoździ. Jej architektura – z charakterystycznymi smoczymi zdobieniami, rzeźbionymi portalami i masywną konstrukcją – przenosi w świat skandynawskich legend i wczesnego średniowiecza.

Dziś Kościół Wang pełni funkcję parafialną, ale jest też jednym z najbardziej rozpoznawalnych zabytków w Sudetach, przyciągając turystów z całej Europy. Otoczony górskim krajobrazem, stanowi nie tylko perełkę architektury, ale i miejsce zadumy.

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Jeleniej Górze to jedna z największych i najpiękniejszych barokowych świątyń na Dolnym Śląsku. Został wzniesiony w latach 1709–1718 jako tzw. kościół łaski – powstał dzięki decyzji cesarza Leopolda I, który pozwolił protestantom na budowę kilku reprezentacyjnych świątyń na Śląsku.

Świątynia zachwyca monumentalną architekturą, bogatymi zdobieniami i niezwykłym, centralnym układem wnętrza, wzorowanym na kościele św. Katarzyny w Sztokholmie. Do dziś wyróżniają ją eleganckie empory, barokowe ołtarze oraz imponujący prospekt organowy.

To nie tylko zabytek, ale także ważne centrum życia religijnego i kulturalnego miasta – miejsce koncertów, spotkań i uroczystości, które łączą tradycję z nowoczesnością.

Wieża Książęca w Siedlęcinie

W Siedlęcinie stoi niezwykła wieża książęca z XIV wieku. Łatwo policzyć, że ma ona ponad 700 lat. W jej wnętrzu kryją się unikalne freski z legendą o sir Lancelocie z Jeziora – jedyne  takie na świecie. To miejsce, gdzie średniowieczne legendy spotykają się z historią Śląska

Park Krajobrazowy Doliny Bobru i Zapora Pilchowicka

Zapora Pilchowicka na Bobrze to jedna z największych i najstarszych zapór wodnych w Polsce. Powstała na początku XX wieku, a jej budowa była odpowiedzią na katastrofalną powódź z 1897 roku. Monumentalna konstrukcja ma ponad 60 metrów wysokości i blisko 300 metrów długości, a za nią rozciąga się malowniczy zbiornik – Jezioro Pilchowickie.

To miejsce od lat fascynuje podróżników i fotografów. Potężny mur zapory kontrastuje z zielonymi wzgórzami, a okolica jest idealna na wycieczki rowerowe i piesze. Zapora była też planem filmowym – m.in. kręcono tu sceny do „Mostu nad doliną” oraz… planowano kaskaderski wyczyn w serii „Mission Impossible”.
Dziś to nie tylko świadectwo inżynieryjnej myśli sprzed ponad 100 lat, ale i niezwykle malowniczy punkt na mapie Dolnego Śląska.

Lubomierz

Lubomierz to jedno z najmniejszych miasteczek Dolnego Śląska, ale ma ogromne znaczenie kulturalne. To właśnie tutaj od lat odbywa się Ogólnopolski Festiwal Filmów Komediowych, a miasto na trwałe wpisało się w historię kina dzięki kultowej komedii „Sami swoi”. W centrum znajduje się niewielkie Muzeum Kargula i Pawlaka, które z humorem przypomina sceny z tego filmu i przyciąga turystów z całej Polski.

Lubomierz to także malowniczy rynek z zabytkowymi kamienicami, klasztor sióstr benedyktynek i spokojna, nieśpieszna atmosfera małego dolnośląskiego miasteczka. To świetne miejsce, by złapać oddech w trasie – kawa na rynku smakuje tu wyjątkowo dobrze.

Gryfów śląski

Gryfów Śląski to miasteczko z długą historią, sięgającą średniowiecza. Jego sercem jest rynek z pięknym ratuszem z XVI wieku i otaczającymi go kolorowymi kamienicami. Spacerując po centrum, można poczuć atmosferę dawnych czasów – to jedno z tych miejsc, gdzie historia spotyka się ze spokojnym rytmem codziennego życia.

Na uwagę zasługuje także kościół św. Jadwigi z gotyckim prezbiterium i barokowym wyposażeniem, a w okolicy miasta znajduje się Jezioro Złotnickie – malowniczy akwen, idealny na krótki odpoczynek. Ciekawostką jest również dawna linia kolejowa biegnąca przez most na Kwisie – to świetny punkt widokowy i ulubione miejsce fotografów.

Zamek Czocha

Zamek Czocha, położony nad Jeziorem Leśniańskim, to średniowieczna warownia z XIII wieku, która przez wieki pełniła funkcję obronną, rezydencjonalną, a nawet tajnej szkoły wywiadu w okresie międzywojennym. Dziś zachwyca swoją monumentalną sylwetką i bajkowym klimatem – to miejsce, które przyciąga zarówno miłośników historii, jak i fanów filmów czy seriali, bo zamek był scenerią wielu produkcji.

Na turystów czekają zwiedzanie komnat, tajemnicze przejścia i legendy – m.in. o „studni niewiernych żon”. Dodatkowo, z zamkowych murów rozpościera się wspaniały widok na Jezioro Leśniańskie i otaczające je lasy.

Leśna

Leśna to niewielkie miasteczko położone w sercu Dolnego Śląska, znane przede wszystkim z sąsiedztwa Zamku Czocha i malowniczych jezior – Leśniańskiego oraz Złotnickiego. Jednak sama Leśna ma też swój niepowtarzalny klimat. Urokliwy rynek z ratuszem i kamienicami, zabytkowy kościół św. Jana Chrzciciela czy dawne mury miejskie przypominają o długiej historii osady sięgającej średniowiecza. Leśna jest też świetnym punktem wypadowym na rowerowe i piesze trasy, zarówno w kierunku Gór Izerskich, jak i Pogórza Izerskiego. 

Zbiornik i zapora Niedów

Zbiornik Niedów, znany też jako Zalew Witka, to sztuczne jezioro na polsko-czeskim pograniczu. Okolica zbiornika jest spokojna, pełna ścieżek i dzikiej przyrody, dzięki czemu świetnie nadaje się na rowerowe wycieczki czy piesze spacery.

W sierpniu 2010 roku przez region przeszła katastrofalna powódź. Woda wezbrała tak gwałtownie, że spiętrzenie na rzece Witka zniszczyło fragment zapory. Zbiornik został niemal całkowicie opróżniony, a fala powodziowa spustoszyła okoliczne wsie, zwłaszcza Radomierzyce. 

Pałac w Radomierzycach

Pałac w Radomierzycach został wzniesiony w XVII wieku w stylu barokowym, a następnie przebudowany w XIX wieku. Była to okazała rezydencja szlachecka z pięknym parkiem i folwarkiem, która przez wieki stanowiła ważny punkt w krajobrazie Pogórza Izerskiego.

Niestety, II wojna światowa i powojenne dzieje przyniosły pałacowi upadek – najpierw służył jako magazyn, potem popadał w coraz większą ruinę. Do dziś zachowały się monumentalne mury i fragmenty dekoracji, które pozwalają wyobrazić sobie dawny splendor rezydencji.

Miejsce owiane jest również legendami – mówi się, że tuż przed końcem wojny gromadzono w pałacu archiwa i dokumenty III Rzeszy, a niektórzy wierzą, że w podziemiach mogą kryć się cenne zbiory lub tajemnice z tamtych czasów.

Europejskie Centrum Pamięć, Edukacja, Kultura w Zgorzelcu

Europejskie Centrum Pamięć, Edukacja, Kultura w Zgorzelcu mieści się w budynku dawnego Stalagu VIII A – niemieckiego obozu jenieckiego z czasów II wojny światowej. To właśnie tu w latach 1939–1945 więziono ponad 120 tysięcy żołnierzy z wielu krajów Europy, w tym także Polaków.

Centrum powstało jako wspólna inicjatywa polsko-niemiecka, by upamiętnić ofiary wojny i szerzyć ideę pojednania. Wystawy i multimedialne ekspozycje pozwalają poznać codzienność jeńców, realia obozowe, ale też niezwykłe wydarzenia, jak chociażby fakt, że właśnie tu powstało jedno z najważniejszych dzieł muzyki XX wieku – „Kwartet na koniec czasu” Oliviera Messiaena, francuskiego kompozytora i jeńca tego obozu.

To miejsce nie tylko pamięci, lecz także edukacji – organizowane są tu warsztaty, spotkania i projekty kulturalne.

Zgorzelec

Zgorzelec to miasto na Dolnym Śląsku, położone nad Nysą Łużycką. To szczególne miejsce, bo dzieli je rzeka – po polskiej stronie mamy Zgorzelec, a po niemieckiej Görlitz. Dawniej było to jedno miasto, dziś stanowi przykład polsko-niemieckiej współpracy i otwartości.

Spacerując po Zgorzelcu, warto zajrzeć na urokliwe bulwary nad Nysą, skąd rozpościera się piękny widok na starówkę Görlitz. Atrakcją są także zabytkowe kamienice, Dom Jakuba Böhme – słynnego filozofa mistyka urodzonego właśnie tu, czy Miejski Dom Kultury z charakterystyczną kopułą.

Miasto jest też pełne życia kulturalnego – odbywa się tu m.in. coroczny festiwal „Jakuby”, który nawiązuje do dawnej tradycji kupieckiej i jednoczy mieszkańców obu stron granicy. 

Görlitz

Görlitz to miasto położone tuż za granicą, po drugiej stronie Nysy Łużyckiej, naprzeciw Zgorzelca. Nazywane jest „miastem stu wież i stu kamienic”, bo rzeczywiście zachwyca bogactwem architektury – od gotyku i renesansu, po barok i secesję. Co ciekawe, Görlitz nie zostało zniszczone podczas II wojny światowej, dlatego spacer po starówce to prawdziwa podróż w czasie.

Do najważniejszych atrakcji należą:

• Rynek Dolny z ratuszem i pięknymi kamienicami kupieckimi,
• Kościół św. Piotra i Pawła – monumentalna gotycka świątynia z charakterystycznymi wieżami,
• Most Staromiejski łączący Görlitz ze Zgorzelcem,
• Wieża Reichenbacher i inne średniowieczne baszty obronne,
• Katedra św. Jakuba – ważny punkt na Drodze św. Jakuba,
• oraz liczne secesyjne kamienice, które sprawiają, że Görlitz często staje się planem filmowym.

Miasto zyskało przydomek „Görliwood”, bo kręcono tu sceny do takich filmów jak „Bękarty wojny” Tarantino, „Lektor” czy „Grand Budapest Hotel”.

Görlitz to świetne miejsce na rowerowy przystanek. Przez miasto przebiega EuroVelo 9 i 13, a trasy prowadzą malowniczo wzdłuż Nysy Łużyckiej. Jeśli masz chwilę, warto zejść z roweru i przespacerować się starówką – rower można bezpiecznie zostawić na rynku lub przy bulwarach.

Via Sacra – dla kogo?

Via Sacra to nie tylko szlak pielgrzymkowy. To podróż przez miejsca, które mają duszę – przez klasztory, pałace, miasteczka, w których historia wciąż oddycha między starymi murami. Jadąc tą trasą, miałam wrażenie, że każde z nich szepcze coś innego – o wierze, o czasie, o ludziach, którzy tu byli przede mną.
To też piękny przykład, że granice są tylko na mapie – bo po drodze Polska, Czechy i Niemcy łączą się w jeden wspólny rytm.

Dla mnie Via Sacra to trasa, która uczy uważności. Nie jest o pośpiechu ani o kilometrach, ale o chwilach, które zostają w pamięci: zapach lasu po deszczu, echo dzwonów w dolinie, rozmowa z przypadkowo spotkaną osobą.
To właśnie takie momenty sprawiają, że zsiadasz z roweru i myślisz: warto było tu przyjechać.

VIA SACRA – materiał powstał w ramach współpracy z Dolnośląską Organizacją Turystyczną

„Via Sacra- wkład w transgraniczne usieciowienie i rozwój produktu turystycznego” nr rej. PLSN.02.02-IP.01-0002/23

Projekt współfinansowany jest przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu współpracy Interreg Polska – Saksonia 2021-2027

Artykuł Via Sacra – śladami historii i duchowości Dolnego Śląska pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Puszcza Knyszyńska – co warto wiedzieć i ciekawostki

Puszcza Knyszyńska Rozciąga się na wschód od Białegostoku aż po granicę z Białorusią, a jej rozległe obszary stanowią prawdziwą oazę spokoju, ciszy i dzikiej przyrody.
W Puszczy Knyszyńskiej spotkać można łosie, jelenie, wilki, a przy odrobinie szczęścia – nawet rysia. Tutejsze lasy nie są sadzone równiutko – rosną tak, jak chce natura.

Puszcza to bardzo atrakcyjny rejon dla rowerzystów – niezliczone kilometry dróg – od gładkich asfaltów przez szerokie, leśne szutry, po dzikie wąskie singielki wijące się w gęstym lesie. To idealne miejsce na rowery gravelowe, MTB lub trekkingowe.

Puszcza Knyszyńska ma swój własny Park Krajobrazowy, utworzony w 1988 roku, który chroni unikalne siedliska leśne, torfowiska, łąki i doliny rzeczne. W puszczy znajdziesz również rezerwaty przyrody, jak np. Krzemianka, Jesionowe Góry czy Wielki Las, gdzie przyroda niemal nie zmieniła się od setek lat.

Puszcza Knyszyńska – co zobaczyć?

Supraśl

Położony na skraju Puszczy Knyszyńskiej Supraśl to jedno z tych miejsc, które od razu zapadają w pamięć – nie tylko ze względu na położenie, ale też na spokojną atmosferę, niezwykłą historię i wyraźny duch kultury pogranicza. Miasto to ma status uzdrowiska, a jego mikroklimat i czyste powietrze przyciągają kuracjuszy z całej Polski.

Supraśl to świetna baza wypadowa w Puszczę Knyszyńską – prowadzi stąd wiele szlaków rowerowych, m.in. do Kopnej Góry, Cieliczanki, Królowego Mostu czy Kruszynian.

Co warto zobaczyć w Supraślu?

Monaster Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy – imponujący prawosławny klasztor z XV wieku, siedziba supraskich mnichów. Otoczony murem, z pięknym ogrodem i klimatem, który przenosi w inny świat.

Muzeum Ikon – jedno z najbardziej oryginalnych muzeów w Polsce. Prezentuje ikony prawosławne w niecodziennej aranżacji świetlno-dźwiękowej. To nie tylko zwiedzanie – to przeżycie.

Muzeum Sztuki Drukarskiej i Papiernictwa – nawiązujące do tradycji supraskiej drukarni z XVI wieku. Można tu spróbować samemu odbić stronę jak dawni drukarze.

Spacerując po Supraślu, zwróćcie uwagę na urokliwe, drewniane domki z dużymi oknami i dwuspadowymi dachami. To tak zwane domy tkaczy– pamiątka po czasach, kiedy Supraśl był ważnym ośrodkiem przemysłu włókienniczego. W XIX wieku mieszkali tu rzemieślnicy, głównie osadnicy z Niemiec i Czech, którzy rozwinęli lokalne tkactwo i zakładali pierwsze fabryki. Dziś te domy to nie tylko ciekawe zabytki – to część historii miasteczka, które łączy w sobie duchowość, przyrodę i przemysłowe dziedzictwo. Warto się zatrzymać, przyjrzeć im z bliska… i wyobrazić sobie, jak wyglądało życie tutaj ponad sto lat temu.”

Pałac Buchholtzów – prawdziwa perełka architektury secesyjnej i ślad po jednej z najbogatszych rodzin przemysłowych Supraśla. To właśnie Buchholtzowie prowadzili tu potężną fabrykę włókienniczą i odegrali ogromną rolę w rozwoju miasta w XIX wieku.
Pałac powstał na początku XX wieku i robi wrażenie do dziś – z bogato zdobioną fasadą, wieżyczkami i detalami, które przenoszą nas do czasów świetności tej przemysłowej dynastii. Dziś mieści się tu liceum plastyczne, ale budynek można podziwiać z zewnątrz… i warto! Bo Supraśl to nie tylko puszcza i duchowość – to także kawał historii przemysłu i wielkich ambicji.

Kruszyniany

Położone na skraju Puszczy Knyszyńskiej Kruszyniany to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na rowerowej mapie Podlasia. Niewielka, cicha wieś skrywa bogatą historię polskich Tatarów.
Skąd Tatarzy na Polskich ziemiach?
W 1679 roku król Jan III Sobieski przekazał ziemię tatarskim żołnierzom w zamian za wierną służbę w wojsku Rzeczypospolitej. Właśnie wtedy kooopowstała osada, która do dziś zachowała swój wyjątkowy charakter. Tatarzy – wyznawcy islamu – zintegrowali się z lokalną społecznością, zachowując jednocześnie swoje religijne i kulturowe tradycje.

Kruszyniany są uznawane za symbol tolerancji religijnej i kulturowej. Muzułmańscy Tatarzy od wieków żyją tu obok katolików i prawosławnych, w atmosferze szacunku i sąsiedzkiej wspólnoty.

W Kruszynianach kręcono liczne programy kulinarne i dokumentalne – to miejsce inspiruje i zachwyca nie tylko podróżników.

Zabytkowy meczet (XVIII w.) – Meczet w Kruszynianach to najstarszy meczet w Polsce, drewniany, zielony, z dwoma wieżyczkami. Można go zwiedzać z przewodnikiem, który opowiada o islamie i historii Tatarów. Wnętrze meczetu zachwyca prostotą i autentycznością.

Mizar – czyli muzułmański cmentarz. Nagrobki skierowane są w stronę Mekki, wiele z nich pochodzi z XIX wieku. Miejsce zadumy i symbol wielowiekowej obecności islamu na tych ziemiach.

Królowy Most

Królowy Most to niewielka, malownicza wieś położona w sercu Puszczy Knyszyńskiej, około 20 km na wschód od Białegostoku. Choć liczy zaledwie kilkudziesięciu mieszkańców, zyskała ogólnopolską rozpoznawalność dzięki filmowej trylogii Jacka Bromskiego: „U Pana Boga za piecem”, „U Pana Boga w ogródku” i „U Pana Boga za miedzą”. Warto jednak wiedzieć, że większość scen kręcono w pobliskim Supraślu, Tykocinie, Sokółce i Białymstoku, a nie bezpośrednio w Królowym Moście .

Wieża widokowa na Górze św. Anny

Góra Świętej Anny, położona w okolicach miejscowości Królowy Most, to jedno z najwyższych wzniesień w Puszczy Knyszyńskiej. Na jej szczycie znajduje się wieża widokowa, z której rozpościera się imponująca panorama okolicznych lasów i wzgórz. Do wieży prowadzi kilka szlaków turystycznych, w tym trasa o długości około 6,7 km, rozpoczynająca się w Królowym Moście. Szlak ten wiedzie przez malownicze tereny leśne i jest częścią Szlaku Powstania Styczniowego, co dodaje mu historycznego znaczenia . Na trasie można również napotkać pomnik upamiętniający powstańców styczniowych. Wieża widokowa jest dostępna dla turystów przez cały rok, a wejście na nią jest bezpłatne.

Kładka Wyżary

Drewniane kładki o długości około 60 i 150 metrów prowadzą przez torfowiska i bagna, umożliwiając bezpieczne obserwowanie unikalnej przyrody tego regionu. Trasa rozpoczyna się przy zbiorniku wodnym Wyżary, gdzie znajduje się parking oraz miejsca piknikowe. Spacerując po kładkach, można podziwiać różnorodność flory i fauny, a także napotkać rzeźby plenerowe, które dodają uroku temu miejscu. Ścieżka jest dobrze oznakowana i dostępna dla turystów przez cały rok. Warto jednak pamiętać o odpowiednim obuwiu, zwłaszcza po opadach deszczu, gdy teren może być śliski .

Przejeżdżając przez kładkę rowerem oczywiście puszczamy przodem i uważamy na pieszych. Po opadach kładka może być śliska, więc najlepiej zejść z roweru i się przespacerować

Co i gdzie jeść?

Sielanka – Supraśl – pierogi z mięsem z jelenia i deser Marcinek.

Jarzębinka – Supraśl – słynne babki ziemniaczane i kiszka ziemniaczana.

Tatarska Jurta – rodzinne gospodarstwo agroturystyczne serwujące tradycyjne tatarskie dania. Obowiązkowo spróbuj pierekaczewnika, czebureka i bielusza.

Zajazd Tatarski „Na końcu świata” – Kruszyniany – na filmie :) Pieremiacze były przepyszne.

Puszcza Knyszyńska – trasa i GPX

Artykuł Puszcza Knyszyńska i Kruszyniany – czyli gęste lasy i historia Tatarów pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jeśli wolicie ruchome obrazki to oczywiście zapraszam do oglądania.
Potem wróćcie po konkrety potrzebne do zaplanowania swojej wycieczki.
Trasy i pliki GPX na końcu wpisu.

Puszcza Białowieska – co warto wiedzieć i ciekawostki

Puszcza Białowieska to miejsce absolutnie wyjątkowe, nie tylko na mapie Polski, ale i Europy.
To ostatni w Europie las pierwotny nizinny, zachowany w niemal naturalnym stanie – dokładnie taki, jakim był setki, a nawet tysiące lat temu.

Puszcza jest wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i to nie bez powodu. Rosną tu drzewa mające po 300, a nawet 500 lat. A teren ten zamieszkuje ponad 12 tysięcy gatunków zwierząt – w tym król puszczy: żubr, czyli największy ssak lądowy Europy.

Ciekawostka – pierwszy rezerwat powstał tu już w XV wieku, kiedy król Władysław Jagiełło zakazał polowań, żeby chronić żubry. A przez lata dostęp do puszczy mieli tylko królowie i carowie – zwykli ludzie nie mogli tu wchodzić! Dziś na szczęście jest inaczej – i możemy poznawać to miejsce z siodełka roweru.

Najstarsze drzewa w Puszczy Białowieskiej, zwłaszcza dęby, mogą osiągać wiek 500 lat i więcej. Najpotężniejszym dębem w Puszczy jest Dąb Maciek który rośnie w Białowieskim Parku Narodowym, szacuje się, że ma on 450 lat. W Białowieskim Parku Narodowym czyli w obszarze ochrony ścisłej średni wiek drzew wynosi 130 lat. 
Dąb Car (na Białorusi): Największy i najstarszy dąb na Białorusi, wiek ponad 840 lat.  Inne stary dęby: Najpopularniejszy w Polsce Dąb Dunin ma 400 lat.

Białowieski Park Narodowy

W centralnej cześci puszczy znajduje się Białowieski Park Narodowy.
Chroni on najlepiej zachowany fragment Puszczy Białowieskiej – ostatni na niżu Europy las naturalny, o charakterze pierwotnym, jaki przed wiekami rozciągał się w strefie lasów liściastych i mieszanych. Obszar ten charakteryzuje się bardzo dużą różnorodnością biologiczną

Podlaskie Cerkwie

Podlaskie to prawdziwa mozaika kultur i religii – i właśnie cerkwie są jednym z najbardziej widocznych symboli tej różnorodności. Można je spotkać w niemal każdej wiosce – kolorowe, drewniane, z charakterystycznymi kopułami, otoczone cmentarzami z krzyżami prawosławnymi.
Na Podlasiu znajduje się około 150 cerkwi.  Nie dziwi to jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, że tych rejonach mieszka około 200 tyś osób prawosławnych.

Co ciekawe, kolory cerkwi maja znaczenie.

Niebieski – symbolizuje poświęcenie Matce Boskiej
Zielony –  to kolor ducha Świętego i życia, może symbolizować odrodzenie i wiosnę
Żółty – poświęcone są Chrystusowi.
Czerwony – to kolor męczeństwa, ale też świąteczny – symbolizuje miłość i ofiarę.
Biały – czystość, światłość, świętość.

Jedną z największych cerkwi w regionie jest cerkiew św. Trójcy w Hajnówce.
Ale to te mniejsze, zazwyczaj drewniane to prawdziwe perełki.
Zwiedzając Podlasie na rowerze warto zatrzymywać się przy tych cerkwiach – nie tylko dla zdjęć, ale żeby poczuć ten duch pogranicza. Bo to właśnie tu widać, jak przez wieki żyli obok siebie prawosławni, katolicy, żydzi, muzułmanie… i jak ta różnorodność nadal jest obecna w codziennym życiu.

Puszcza Białowieska – co zobaczyć?

Wiatrak Koryciski

Obiekt jest dobrze zachowanym, jednym z nielicznych obecnie przykładów, popularnego dawniej młyna wiatrowego typu holenderskiego na terenie obecnego województwa podlaskiego.
Jest niezwykle ciekawym przykładem wiatraka przystosowanego do napędu różnych maszyn rolniczych (sieczkarni, tokarni, młockarni oraz piły tarczowej).
Wiatrak usytuowany jest na skraju zabudowań wsi Koryciski, na posesji Bazylego Iwacika. Jest to wiatrak w typie holenderskim z przybudówką. Obrotowa czasza wyposażona w śmigła nakryta jest dachem dwuspadowym.

Żródło informacji: https://zabytek.pl/pl/obiekty/koryciski-wiatrak-holender

Cerkiew Opieki Matki Bożej Dubiczach Cerkiewnych

Pierwszą wzmiankę o cerkwi datuje się na 1593 rok.
Obecna wzniesiona została w latach 1946–1954 na fundamentach wcześniejszej świątyni z 1729 roku, która została zniszczona podczas II wojny światowej.
Cerkiew powstała dzięki ofiarności lokalnej społeczności. Charakteryzuje się zrębową konstrukcją, trzema kopułami i wieżą-dzwonnicą, a jej wnętrze zdobi ikonostas z 1992 roku. 

Według lokalnej legendy, po pożarze poprzedniej cerkwi cudownie ocalała ikona Opieki Matki Bożej, która wskazała miejsce budowy nowej świątyni.Dziś cerkiew jest nie tylko miejscem kultu, ale także świadectwem niezłomności wiary i tradycji mieszkańców regionu.

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Werstoku

Wzniesiona w 1769 roku z inicjatywy Józefa Ludwika Wilczewskiego, pierwotnie pełniła funkcję cerkwi filialnej parafii w Dubiczach, a pod koniec XVIII wieku stała się świątynią parafialną. 
Świątynia o zrębowej konstrukcji, malowana na niebiesko, zachwyca trójdzielnym układem, ośmioboczną wieżą-dzwonnicą oraz bogatym ikonostasem z XVIII wieku, zawierającym m.in. ikony św. Andrzeja, św. Tadeusza i sceny biblijne. W latach 2013–2015 cerkiew przeszła gruntowny remont, a w 2016 roku, podczas obchodów 250-lecia, została ponownie konsekrowana przez metropolitę Sawę

Miejsce mocy

Przypuszcza się, że było to miejsce kultu pogańskiego, świadczyć o tym może przemyślnie ułożony kamienny krąg. Zapomniana dziś legenda głosi, że w pradziejach było w Puszczy ukryte miejsce, w którym gromadzili się wtajemniczeni, by swą mocą i mocą kamieni powstrzymywać wrogów zbliżających się do ukrytych w Puszczy osad.

Bardzo zagadkowy i interesujący jest drzewostan porastający to miejsce. Rosną tu drzewa o niespotykanym dla zwartych lasów pokroju. Nie mają głównego pnia, lecz kilka mniejszych. Jest tu bardzo dużo zrośniętych dębów. Korony głogów maja gałęzie skierowane w kierunku do ziemi. Wygląda to tak, jakby jakaś wielka siła ciągnęła je mocno do siebie. Ciekawe jest to, że widać to oddziaływanie nie tylko na starsze drzewa, ale i młodsze.

Żebra Żubra

Pierwsza leśna ścieżka przyrodnicza w Polsce, wytyczona w latach 70. Ścieżka liczy około 2,7 km długości.
Jest to ciąg drewnianych kładek i grobli, wijących się przez podmokły teren puszczy oraz dawne łąki w dolinie rzeki Narewki. Nazwa pochodzi od specyficznie ułożonych miejscami w dość szerokich odstępach desek przypominających właśnie żebra.

Skansen Architektury Drewnianej Ludności ruskiej Podlasia

To wyjątkowe miejsce, w którym czas jakby się zatrzymał. Zgromadzono tu oryginalne, drewniane zabudowania wiejskie z XIX i początku XX wieku, pochodzące z okolicznych wsi zamieszkanych niegdyś przez ludność prawosławną. Można tu zobaczyć typowe dla regionu chaty, stodoły, spichlerze, a także przydomowe krzyże – wszystko odtworzone z dbałością o detale i klimat epoki.

Skansen nie tylko prezentuje dawną architekturę, ale też opowiada o codziennym życiu, kulturze i tradycjach mieszkańców ruskiego Podlasia – regionu, gdzie przenikały się wpływy białoruskie, ukraińskie i polskie.
To doskonałe miejsce, by lepiej zrozumieć wielokulturowy charakter Podlasia

Rezerwat Pokazowy Żubrów pod Białowieżą

Kiedy mówisz Puszcza Białowieska to od razu przed oczami masz Żubry. Prawdopodobieństwo zobaczenia tego niesamowitego zwierzęcia w naturze jest tutaj całkiem spore. Jeśli jednak nie mamy szczęścia to zawsze możemy wybrać się do Rezerwatu Pokazowego Żubrów pod Białowieżą. 

Kolej Wąskotorowa Hajnówka-Topiło

Kolejka została zbudowana przez Niemców w okresie I Wojny Światowej – służyła wtedy do wywozu drewna z puszczy. Dziś wozi turystów i pozwala zobaczyć Puszczę z zupełnie innej perspektywy – wolno, bez pośpiechu, w rytmie stukotu torów. Trasa wiedzie z Hajnówki do Topiła i ma 12 km, czas przejazdu to ok 4 h.

Wieże widokowe

Rejony Puszczy Białowieskiej są stosunkowo płaskie. Więc ciężko tu o spektakularne widoki.
Warto więc skorzystać z licznie tu rozlokowanych wież widokowych.

Co i gdzie jeść?

Co jeść będąc w Puszczy Białowieskiej?
Najbardziej znane smaki regiqnu to:

Babka ziemniaczana – pieczona lub smażona, podawana często z sosem grzybowym lub skwarkami.

Kartacze
Duże kluski ziemniaczane z mięsnym farszem. Polane okrasą ze skwarkami i smażoną cebulką.
Sycące i idealne po całym dniu jazdy!

Marcinek
Podlaskie ciasto warstwowe z kilkunastu cienkich naleśników i kremem śmietanowym.

Gdzie jeść?

• Zajeździk Ostatni Grosz – Topiło
• Zajazd Myśliwski U Kolarza – Budy
• Bistro Leśna – Białowieża
• Fanaberia – Białowieża

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez MAMBA ON BIKE (@mamba_on_bike)

Trasy i GPX

Trasa główna liczy około 120 km. Jest dość długa.
Można na spokojnie zmodyfikować ja sobie na dwa dni.
Myślę, że warto rozważyć taki podział, by mieć czas nacieszyć się widokami i tym niesamowitym klimatem.

Artykuł Puszcza Białowieska – rowerowa wyprawa do krainy żubrów pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Szukasz innych podobnych tras? Zajrzyj w poniższe linki!

ROWEROWY SZLAK WOKÓŁ TATR

CZESKIE JESENIKI I PRADZIAD

WIELKOPOLSKIE i LUBUSKIE JEZIORA

GÓRY IZERSKIE BIKEPACKINGOWO

DOLNOŚLĄSKI SZLAK PIWA i WINA

SZLAK ORLICH GNIAZD

Szlak Rowerowy Wokół Zalewu Szczecińskiego

Rowerowy Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego to wyjątkowa trasa o długości prawie 300 kilometrów, biegnąca przez tereny Polski i Niemiec, okalająca malowniczy Zalew Szczeciński. Szlak prowadzi przez województwo zachodniopomorskie oraz niemieckie Meklemburgię-Pomorze Przednie, łącząc nadmorskie klimaty z przygraniczną atmosferą i bogactwem przyrody.

Trasa przebiega przez urokliwe miasteczka, takie jak Stepnica, Nowe Warpno, Ueckermünde czy Anklam, oraz przez dzikie zakątki Wolińskiego Parku Narodowego i rozległe tereny rezerwatów przyrody. To idealna propozycja zarówno dla miłośników spokojnej jazdy z dala od miejskiego zgiełku, jak i dla tych, którzy cenią sobie kulturowe i historyczne atrakcje – wzdłuż szlaku nie brakuje zabytków, regionalnych muzeów oraz lokalnych smaczków kulinarnych. Dzięki dobrej infrastrukturze, promom rowerowym i rozwiniętej bazie noclegowej, szlak jest dostępny dla każdego – od weekendowych rowerzystów po bardziej doświadczonych bikepackerów. To doskonały sposób na poznanie pogranicza polsko-niemieckiego z zupełnie nowej perspektywy – z poziomu dwóch kółek.

Więcej na temat szlaku znajdziecie na oficjalnej stronie – tutaj

Mapa, przebieg, GPX

Nasza zmodyfikowana nieco trasa.

Wokół Zalewu Szczecińskiego – co warto zobaczyć?

Po polskiej stronie szlaku:

Świnoujście
– Promenada z widokiem na morze, Fort Gerharda, Latarnia Morska – najwyższa nad Bałtykiem, i charakterystyczny Wiatrak Stawa Młyny.

Woliński Park Narodowy
– Punkty widokowe (np. Kawcza Góra, Gosań), Zagroda Pokazowa Żubrów, Jezioro Turkusowe w Wapnicy.

Międzyzdroje
– Aleja Gwiazd, molo, Muzeum Przyrodnicze WPN.

Wolin
– Skansen Słowian i Wikingów, Muzeum Regionalne, historyczne grodzisko.

Stepnica
– Kameralna plaża nad Zalewem, marina, drewniany kościół św. Jacka.

Nowe Warpno
– Urocze miasteczko z zabytkowym ratuszem ryglowym, Promenada Nadmorska, możliwość przeprawy promowej do Altwarp.

Trzebież
– Port jachtowy, plaża i punkt widokowy na Zalew Szczeciński.

Po niemieckiej stronie szlaku:

Altwarp
– Rybacka wioska z tradycyjną zabudową, regionalne knajpki z rybą.

Ueckermünde
– Piękna starówka, zamek książąt pomorskich z muzeum, ogród zoologiczny, kąpielisko nad Zalewem.

Anklam
– Miasto urodzenia lotnika Otto Lilienthala – warto odwiedzić jego muzeum, zamek i ruiny średniowiecznych fortyfikacji.

Usedom (Wyspa Uznam)
– Naturalne krajobrazy, ścieżki przez lasy i nadmorskie kurorty – z dala od głównych tłumów, ale z dostępem do plaż.

Wszystko to sprawia, że trasa nie tylko zachwyca krajobrazowo, ale i daje mnóstwo okazji do poznania historii regionu, lokalnej kultury i przyrody.

Wokół Zalewu Szczecińskiego – film

Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego jest łatwy pod względem kondycyjnym i technicznym.
Można przejechać go z rodziną i osobami jeżdżącymi rekreacyjnie na rowerze.
Można go też oczywiście przejechać na raz.

Jednak ja polecam wziąć nieco więcej wolnego i pocieszyć się nim.
Poza sezonem, kiedy jeszcze nie ma ludzi to naprawdę sama przyjemność z jazdy i rowerowy relaks.

Artykuł Rowerowy Szlak Wokół Zalewu Szczecińskiego – wszystko, co musisz wiedzieć pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Dziś przed Wami kolejna odsłona SLOW RIDE COLLECTIVE, tym razem gravelowa. Głównym bohaterem Zalew Sulejowski. A autorem trasy Pikachu, z którym poznaliśmy się na #swissbikedream, gdzie jeździliśmy z samą Jolandą Neff.

W pewien wrześniowy weekend na zaproszenie Adama (dla znajomych Pikachu) wybraliśmy się do Piotrkowa Trybunalskiego, miasta, które poza tym, że jest na drodze z Katowic do Warszawy, nie kojarzy mi się zupełnie z niczym. Pomysł jak zawsze był nieskomplikowany. Pogravelować po miejscowych szutrach, coś nowego zobaczyć, coś dobrego zjeść i ustrzelić kilka miłych dla oka kadrów.
Wyszły nam z tego dwa dni bardzo fajnej jazdy.

Pierwszego dnia pojechaliśmy w lasy na południe od Piotrkowa oraz w kierunku rzeki Pilicy, przepływającej przez Sulejowski Park Krajobrazowy. Drugiego dnia objechaliśmy wokoło Zalew Sulejowski i zahaczyliśmy o Spałę.
Znaleźliśmy dziesiątki kilometrów wysokogatunkowych szutrów, kilka wijących się między drzewami singielków, malownicze, gęste lasy i uspokajające oko nabrzeża. Było trochę korzeni, traw i piasku oraz minimalna ilość asfaltu.
Były też bunkry, więc musiało być dobrze.
Zresztą zobaczcie sami.

AKTUALIZACJA 2024 – SPAŁA SLOW RIDE

Jesień jest idealna na wspólne spokojne jeżdżenie i poznawanie nowych miejsc oraz ludzi. Rzuciłam hasło dość spontanicznie we wtorek, znów poprosiłam Adama, by wyznaczył trasę i ogłosiłam wydarzenie SLOW RIDE na Facebooku.
Przyjechało 20 osób. Spędziliśmy znakomite południe na rowerach. Kolejne kilometry umykały aż miło.
Szutry premium, kilka leśnych dróg i polne przecinki – znakomita trasa.
Tempo konwersacyjne, taki klasyczny social ride.
Zobaczcie film a potem ściągajcie GPXa i w drogę!!!

Pilica i lasy wokół Piotrkowa Trybunalskiego – dzień pierwszy

Dystans: 110 km
Przewyższenie: 506 m
Czas: pół dnia
Poziom trudności kondycja 1-5: 3
Poziom trudności technika 1-5: 1
Rodzaj roweru: gravel, hardtail MTB

Trasa na Stravie i w Garmin Connect

Nasze przygody

Zalew Sulejowski – dzień drugi

Dystans: 133 km
Przewyższenie: 560 metrów
Czas: całodzienna wycieczka
Poziom trudności kondycja 1-5: 4
Poziom trudności technika 1-5: 2
Rodzaj roweru: gravel, hardtail mtb

Trasa na Stravie i Garmin Connect

Zalew Sulejowski – co warto zobaczyć?

Rzeka Luciąża – pierwsze kilometry trasy prowadzą malowniczymi i wyjatkowo fotogenicznymi wysokimi skarpami tuż nad rzeką.

Zalew Sulejowski – no bo kto nie lubi objeżdżać jezior dookoła :)

Groty Nagórzyckie – pozostałości po dawnej kopalni piasku kwarcowego, udostępniona do zwiedzania blisko 160 metrowa trasa, wzbogacona o ekspozycję, której celem jest zaprezentowanie przestrzeni i dziejów Grot Nagórzyckich, procesu wykorzystania unikalnego piasku pochodzącego z miejscowych złóż, tradycyjnej technologii wyrobu szkła, a także zapoznanie zwiedzającego z legendami regionu tomaszowskiego.

Spała – dla nas głównie miejsce na chwilę przerwy i obiad, ale sądząc po ilości turystów jest tam więcej atrakcji.

Most kolejowy nad Pilicą znany z filmu Czterej Pancerni i Pies – dobry na zdjęcia.

Bunkry – schron kolejowy w Konewce – jeden z czterech schronów kolejowych na terenie Polski. Ma długość 380 metrów, umożliwiał wjazd całego pociągu. Wstęp i zwiedzanie za opłatą.

Schron kolejowy Jeleń – jeden z czterech schronów kolejowych zbudowanych przez Niemców podczas II Wojny Światowej. Także umożliwiał wjazd całego pociągu. Wstęp jest wolny, miejsce zaniedbane, ale warto przejechać się nim na całej długości. Wskazany system bezdetkowy, bo w środku mnóstwo szkła.

Niebieskie Źródła – rezerwat przyrody, którego główną atrakcją są źródła bijące niebiesko-zieloną wodą. Woda wybija prosto z pisku tworząc małe gejzery. Takie bulgoczące kraterki :)

Skansen Rzeki w Pilicy – tu niestety nie byliśmy, ale ponoć warto. Jedna z głównych atrakcji jest toaleta Mikołaja II, ostatniego cara Rosji.

Małe Groty nad Pilicą – po drugiej stronie rzeki, dużo mniejszy odpowiednik Grot Nagórzyckich

Zapora– zapora jak zapora, ale fajna.

Opactwo Cystersów w Sulejowie – jak pisze wikipedia – „jeden z najlepiej zachowanych zespołów cysterskich w Polsce, będący zabytkiem architektury romańskiej.” My zatrzymaliśmy się tylko na zdjęcie, bo godzina była już późna.

Nasze przygody

Zachód słońca zastaje nas przy Opactwie Cystersów w Sulejowie. Zdjęcia robione telefonem. Oj żałowałam, że nie miałam ze sobą lepszego aparatu.

Z dalszych wydarzeń zdjęć nie ma, bowiem na horyzoncie zaczęło robić się ciemno.
Zapowiadany na wieczór front burzowy zbliżał się do nas z niepokojącą prędkością.
Huki, grzmoty, błyskawice i korba, by zdążyć do domu przed ulewą.
Niestety nie udało się. Ostatnie kilka kilometrów pokonujemy w burzy, jakiej jeszcze na rowerze nie doświadczyłam. Podmuchy wiatru i ściany wody takie, że momentami nie dało się łapać powietrza. Widoczność zerowa. W samym mieście kałuże wody po kolana. Jednym słowem kolejna przygoda, która na szczeście zakończyła się szcześliwie. Nikt się nie utopił, w nikogo nie walnął piorun.
Byle do następnego :)

Artykuł Spała, Zalew Sulejowski i Pilica gravelowo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pierwotnie chciałam wystartować na 5oo km i pojechać trasę longiem, bez spania. Niestety tym razem choroba pokrzyżowała plany a i pogoda nie była specjalnie sprzyjająca. Postanowiłam przepisać się na średni dystans i to było bardzo dobrym pomysłem. Okienko pogodowe trwało kilkanaście godzin i pozwoliło suchą stopą przejechać tę trasę.

No bo nie ma nic gorszego niż start w deszczu. Jeśli pada w trakcie wyścigu, jakoś motywujesz się do jazdy dalej i dalej. Jednak gdy pada na starcie i wszystko powoli staje się mokre, morale spada i motywacja gdzieś się dosłownie rozpływa.
Gdybym nie przepisała się na krótszy dystans, czekałaby mnie prawdziwa Lubuska Przygoda z wiejącym wiatrem, mokrym stopami i opadem właściwe ciągłym. A tak z tych trzech rzeczy w kość dał jedynie wiatr, którego nie cierpię podobnie jak deszczu, ale który jakoś ostatecznie dało się pokonać.

Lubuska Przygoda objęta była moim patronatem medialnym. Patronatem obejmuję tylko sprawdzone i godne polecenia imprezy.
Nie wiem jeszcze kiedy, ale tu będą zapisy na przyszły rok KLIK

Lubuska Przygoda – trasa

Do wyboru zawodnicy mieli trzy dystanse – 100, 250 i 500 km.
Moje 250 km wyglądało tak:

Lubuska Przygoda – fotorelacja

Jak już wspominałam trasa była wyborna, urozmaicona i nie pozwalała się nudzić.
Niestety przez mocny opad, mający miejsce dzień wcześniej, kałuż i błota nie brakowało. Przez to w relacji trochę mniej zdjęć i nagrań z trudniejszych odcinków. Bądźcie tego świadomi.

Nie mniej te kilkanaście godzin bawiłam się wybornie …no może nie licząc jazdy wzdłóż wałów :P
Zaliczyłam 250 dobrych kilometrów, spotkałam mnóstwo przemiłych ludzi na trasie, pobyłam sam na sam ze sobą w otoczeniu przepięknej otaczającej mnie przyrody.
Już wiem, że w przyszłym roku drugi wrześniowy weekend rezerwuję na długi dystans Lubuskiej Przygody. Te bruki, piaski, wały, single wzdłuż jezior – to chce się jeździć.

Film

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie wzięła do kieszonki kamery.
Przy okazji dziękuję, za liczne rozmowy i pozytywne opinie na temat tego co robię. Bardzo cieszę się, że moje filmy i zdjęcia motywują Was do robienia fajnych rzeczy i cieszę się bardzo, że dostaję od Was takie wsparcie zwrotne. To motywuje do dalszego rozwoju.

Podsumowanie

Choroba zmusiła mnie do zmiany dystansu na średni. Początkowo miałam dylematy, ale teraz wiem, że nie ma przypadków. Dobrze było przejechać 250 km w tym roku i móc za rok zrobić dwa razy tyle kilometrów. Więcej zabawy i więcej frajdy :)

Jeśli zastanawiacie się, czy warto. Nie ma co dumać.
Trasa Lubuskiej Przygody ma w sobie mnóstwo uroku, jest przyjemna i płynna, ale też momentami potrafi pokazać rożki. Mała ilość przewyższeń i niewielki procent trasy trudnej technicznie pozwala na podjęcie próby zrobienia tego dystansu tak zwanym „longiem”. Co będzie moim planem na przyszły rok.

W kwestiach organizacyjnych Lubuska Przygoda ma tylko jeden słaby punkt. Jest nim brak spotkania integracyjnego i pasta party przed wyścigiem.
Cała reszta to majstersztyk i znakomita organizacja. Wszak Weronika i Robert Janikowie mają za sobą sługa historię organizowania imprez typu ultra.
Konkretyzując. Dwa bufety na średnim dystansie, możliwość przepaku na długim. Posiłek regeneracyjny na mecie. Czego tu więcej trzeba?
Widzimy się w przyszłym roku?

Artykuł Lubuska Przygoda – 250 km rowerowych przygód pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Można by powiedzieć, że to moje drugie podejście do URDB.
W zeszłym roku data startu pokrywała się z innymi obowiązkowymi obowiązkami, postanowiłam więc zrobić oficjalny przejazd i odbiór trasy w innym terminie, trochę przed zawodami.
Tak spodobały mi się te tereny i sama rzeka, że gdy organizatorzy zaproponowali mi objęcie patronatem medialnym ich imprezy, nie mogłam odmówić.

W ramach More Ultra Race w tym roku odbędzie się jeszcze jeden wyścig ULTRA RACE SILESIA
Masz ochotę spróbować.
Zajrzyj tutaj KLIK

URDB przygotowywania

Czy przygotowywałam się do tego jakoś specjalnie? Chyba nie. Wbrew pozorom nie jeżdżę tak dużo, jak mogłoby się wydawać. Zajrzyjcie na Stravę, ona prawdę Wam powie. Nie mam planu treningowego, nie robię specjalnych jednostek treningowych. Po prostu trochę jeżdzę i korzystam z tego, że robię to już od kilkunastu lat i jakoś tak organizm wie, że czasem trzeba trochę mocniej popracować.

Z wyborem dystansu nie było wątpliwości. Noga rozkręcona po obozie na Kaszubach i wizycie w Szwajcarii rwała się do jazdy. Wystarczyło tylko odpowiednio przygotować sprzęt i ułożyć taktykę żywieniową :) Na szczęście prognozy pogody były przychylne i nie trzeba było rozważać scenariuszy związanych z deszczem.

Przygotowałam rower (będzie o tym osobny film), zgadałam się z dwoma genialnymi dziewczynami – Migota i Asia i w czwartek wieczorem zameldowałyśmy się w Chełmie, by odebrać pakiety startowe i trochę pogadać z uczestnikami i organizatorami.

Ultra Race Dolina Bugu – trasa

Ultra Race Dolina Bugu to jeden z tych wyjątkowych wyścigów, które mają start i metę w innym miejscu. Jest coś magicznego i wyjątkowego w podróżowaniu z miejsca A do B, w eksploracji i jeździe prosto przed siebie, nie po pętli. Od wieków ludzie podróżowali wzdłuż rzek. Chcąc poznać nowe rejony, odkryć dokąd zaprowadzi ich rzeka oraz zobaczyć, jak wygląda świat w odległych krainach.

Uczestnicy zawodów do wyboru otrzymali dwa dystanse – 304 lub 550 km z odpowiednio 1500 oraz 2600 metrami przewyższeń. Mimo dość dużych cyferek, trasa była praktycznie płaska jak stół. Nie licząc kilku nielicznych podjazdów w większości przebiegała nawet z górki :)

Długi dystans startował z miejscowości Chełm, krótki zaczynał się w Białej Podlaskiej.
Meta obydwu ulokowana była na plaży miejskiej w Wyszkowie. Okazało się to znakomitym pomysłem. Zawodnicy po jeździe w upale bardzo chętnie wykorzystywali chłód jaki dawała rzeka. Podróżując wzdłuż jej biegu, na koniec otrzymywali prezent i wynagrodzenie za trud włożony w pokonanie trasy.

Pod względem technicznym trasa była ułożona znakomicie.
Szerokie drogi szutrowe, trochę dróg polnych, kilka fragmentów singlami. Wszystko poprzeplatane asfaltami, gdzie można było nieco odpocząć. Pokonywanie kolejnych kilometrów było bardzo płynne a widoki nie pozwalały doprowadzić do znużenia. Ja jechałam oczywiście dystans 520 km. Bardzo duże znaczenie dla komfortu jazdy miała w tym przypadku druga część trasy, którą pokonywało się już po ciemku. Potwierdzeniem tego, że trasa była wyznaczona dobrze jest fakt, że przejechałam ją na jednej tylko lampce, która włączona była około godziny 20:00 a przestała działać o 6 nad ranem. To znak, że charakter trasy i teren pozwalał na to, żeby wykorzystywane tryby były w miarę niskie.
Kto mnie zna, ten wie, że w nocy jestem ślepa i najchętniej korzystałabym z najmocniejszych trybów po 1000 lumenów. Tu nie było to konieczne.

Trasy oficjalne

Ultra Race Dolina bugu 2024 w moim wykonaniu

URDB 2024 w obrazkach

To co dzieje się w głowie podczas pokonywania tak długiego dystansu to mieszanka wybuchowa.
Są chwile słabości, są chwile uniesienia, nogi bolą, głowa czasem odmawia posłuszeństwa.
Ale jedzie się dalej, bo wokół ciebie są fajni ludzie i niesamowite okoliczności przyrody.
Tego nie da się opisać, to trzeba samemu poczuć.

Ultra Race dolina bugu 2024 – film

520 kilometrów i 28 godzin spędzonych na siodełku złożone w 32 minuty filmu.
Mam nadzieję, że ten vlog choć trochę oddaje klimat tych zawodów oraz moich rozterek i walki ze zmęczeniem na ostatnich kilometrach.
Mam nadzieję, że ta publikacja zachęci Was do wystartowania w tego typu zawodach.

Za co lubię URDB – podsumowanie

Fajna to była zabawa. Trochę męcząca, ale ostatecznie satysfakcja na mecie i woda tytułowej rzeki zmyła zmęczenie. Gdy w zeszłym roku jechałam objazd trasy tego maratonu nie spodziewałam się, że cos może mnie zaskoczyć. A jednak tak się stało. Jednak co wyścig, to wyścig.

Jeśli zastanawiacie się nad startem w przyszłym sezonie to ja zdecydowanie polecam.
Szczególnie jeśli miałby to być Wasz pierwszy start.
Trasa jest wyjątkowo przyjemna i przystępna.

Za co lubię Ultra Race Dolina Bugu?

• za płynną i ciekawą trasę
• za prostą trasę z małą liczbą przewyższeń
• za dużo dobrego jedzenia – na starcie, na PIT STOP-ach, na mecie
• za możliwość spania na PIT STOP-ach
• za dobry klimat i miła atmosferę

Za co nie lubię Ultra Race Dolina Bugu?

• za brak przepaków na bufetach
• za ostatnie 2 kilometry trasy po gruzie i ujeb…ch
• za to, że kusi żeby wystartować znów w przyszłym roku :)

Artykuł Ultra Race Dolina Bugu 2024 – 520 km longiem bez spania pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Płasko-Polska

Lubię góry, lubię widoki, lubię nawet podjazdy.
Jednak czasem brakuje mi ciszy i spokoju płaskich krajobrazów.
W takich momentach zazwyczaj kieruję się w stronę polskiego wybrzeża.
Lubię morze, lubię bezkres wody po horyzont, relaksuje mnie to i wycisza.
Tym razem jednak w poszukiwaniu wyciszenia i relaksu powędrowałam w stronę Wielkopolski.
Pretekstem było spotkanie z Hanią – rowerzystką, blogerką, fanką dobrej kawy i włascicielką najcudowniejszego pieska jakiego kiedykolwiek znałam ever.

Hania narysowała nam znakomitą trasę. Niewymagającą. Chilloutową. Niespieszną.
Spakowałyśmy rowery i ruszyłyśmy na dwa i pół dnia włóczęgi po jej rejonach.
Po prostu rowerowa bajka albo – jak nazywa się blog Hani – Bajkowy Rower.

Bajkowy Rower – Hania w roli przewodnika

Można by powiedzieć, że to lenistwo, ale w zasadzie chodzi tu o ciągły niedoczas.
Nie mam czasu na szukanie atrakcji, analizowanie mapy i układanie tras. Lubię to robić, ale uwieżcie, w życiu rowerowego twórcy internetowego nie ma na to czasu. Sama nie wiem jak to się dzieje.
Na szczęście zawsze można liczyć na dobre internetowe znajomości.
Kto lepiej niż lokales narysuje ci dobrą trasę zahaczającą o większość atrakcji w regionie.

Hania Bajkowy Rower w roli przewodnika spisała się znakomicie.
Wyznaczyła taką trasę, że nie było na co narzekać. No może na wiatr, który akurat w ten weekend był wyjątkowo upierdliwy.

Puszcza Zielonka, Kraina Stu Jezior, Puszcza Notecka, dolina Warty, Noteci, Wełny i Drawy – wszystko to przejechałyśmy. Nie będę Wam tutaj wklejać opisów tych miejsc. Jest ich wystarczająco dużo w Internecie. Pokażę Wam za to jak jest w nich przepięknie. Jak dobrze jest przemierzać na rowerze kolejne kilometry zachwycając się tym co wokoło, zatrzymując na kwaśne gruszki zrywane z przydrożnych drzew, wybierając na hamakowy dom drzewa rosnące tuż przy jeziorze w lazurowym kolorze.

Były momenty, kiedy gadałyśmy jak najęte, były momenty kiedy, cisza między nami zupełnie nam nie przeszkadzała. Były momenty gdy płynęło się wsród łąk i pól świeżo po żniwach. Były momenty gdy wmordewind nie dawał szans na radość z jazdy. Wiadomo, nie wszystko w życiu jest idealne. Plan zrobienia sadzonych jajek na śniadanie legł w gruzach, gdy skończył nam się gaz w butli. Komary gryzły mnie namiętnie, nawet po solidnym rozpyleniu repelentu.
Taka to była zwyczajnie niezwyczajna przygoda.

Bikepacking-hamaking

Zresztą, co ja Wam tu będę gadać. Zobaczcie sami.
Tu film, a akapit niżej galeria z tego genialnego wyjazdu.
Trasy znajdziecie na samym dole.

Galeria bikepackingowa

Jeden obraz jest wart więcej niż tysiące słów.
Mam nadzieję, że te obrazki Was zainspirują do własnej wyprawy po tych rejonach.

Bikepacking Wielkopolska – trasa

Pierwotnie trasa była zaplanowana na trzy dni. Niestety z powodów prywatnych trzeciego dnia musiałam szybko zmywać się i uderzyć na drugi koniec Polski. Więc trzeci dzień był w zasadzie dojazdem z miejsca biwakowego do pociągu i do Poznania.
Myślę jednak, że znakomitym pomysłem byłoby przedłużyć te trasę i zrobić z niej pętlę wracająca do Poznania.

Artykuł Bikepacking Wielkopolska – z Bajkowy Rower pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Tymczasem zapraszam na trasę. Niedługą, bo nie chodzi tu o nabijanie kilometrów a o spędzenie czasu na rowerze w pięknym rejonie, po prostu. Bez napinki, liczenia, cyferek, ścigania się z kimś czy sobą.
Liczy się tu i teraz.
SLOW RIDE BIESZCZADY – SINE WIRY i REZERWAT KRYWE

Bieszczady – trasa i GPX

Track zaczyna się przed Terką, na parkingu obok Smażalni Pstrąga Córka.
Można tam zostawić bezpiecznie samochód.
Wizyta w smażalni może być znakomitym zwieńczeniem wycieczki. Polecam tutejsze jedzenie. Jest smacznie i ceny nie są wygórowane.

Do wyboru mamy dwa dystanse.
Krótki to dokładnie to, co przedstawione jest na filmie.
Dystans długi omija Sine Wiry i dodatkowo robi pętelkę do Kalnicy i Smereka, by stamtąd płynną przyjemną trawersująca szutrówką dostać się do Cisnej. Warto wziąć pod uwagę te wersję. A najlepiej przejechać je obie.

Slow Ride BIESZCZADY – Rezerwat Krywe

A co spotkamy na trasie???

Rezerwat Krywe położony jest na obszarze Parku Krajobrazowego Doliny Sanu.
Miejsce wyróżnia się wyjątkowo malowniczym krajobrazem. Rzeka San jest tutaj szeroka i znajdują się na niej charakterystyczne progi skalne. Trasa w wielu miejscach przebiega blisko rzeki i jadąc można podziwiać niesamowite widoki. Czasem trochę żal, że nikt nie ingeruje w wygląd rezerwatu, ponieważ wspomniane przed chwilą widoki często zasłonięte są już mocno wyrośniętymi krzakami czy nawet drzewami. Nie mniej charakter płynącej rzeki sprawia, że zawsze gdy tędy przejeżdżam wyobrażam sobie, że gdzieś tam na dole zobaczę naglę polującego na ryby niedźwiedzia, albo niedźwiedzicę z małymi szukające schłodzenia w zimnym nurcie rzeki.

Niestety… jeszcze nigdy się to nie wydarzyło. Na szczęście zawsze pozostaje podziwianie niesamowitej przyrody i spokoju tego miejsca.

Ścieżka biegnąca tędy nie jest trudna ani wymagająca. To szeroka szutrówka z kilkoma fragmentami podjazdowymi. Jej zakończenie wieńczy przyjemny punkt widokowy z miejscem na ognisko.
Zawsze, gdy tędy przejeżdzam obiecuję sobie, że kiedyś wreszcie spędzę tu noc ciesząc się widokiem gwiaździstego nieba.

Sine Wiry na rowerze

Drugim ważnym punktem tej trasy jest Rezerwat Przyrody Sine Wiry. To rezerwat ciągnący się od Kalnicy wzdłuż rzeki Wetliny aż do jej połączenie się z rzeką Solinką. Głównym bohaterem jest tu rzeka Wetlina i jej kaskady i progi skalne. Na terenie rezerwatu znajdują się nieistniejące już wsie Łuh, Zawój i Polanka. Kto był w Beskidzie Niskim ten pewnie spotkał się z tematem tamtejszych nieistniejących wsi. A jeśli jeszcze nie słyszeliście o nich, to zdecydowanie warto poznać te historie.

Dla fanów flory i fauny rezerwat ma także sporo do zaoferowania. W rezerwacie znajdują się liczne stanowiska roślin i ostoi zwierząt, będące efektem specyficznego położenia i urozmaiconej rzeźby terenu.

Natomiast dla rowerzystów ścieżka będzie nieco bardziej wymagająca. Szuter jest tu trochę bardziej gruboziarnisty więc na rowerze trzeba będzie

Łopienka

Trzecim miejscem wartym odwiedzenia jest nieistniejąca już wieś Łopienka i grekokatolicka cerkiew, która jest jedynym budynkiem który pozostał po całej wsi.

Na dodatek Łopienka była jednym z najstarszych ośrodków górnictwa naftowego na świecie, rafineria oraz kopalnie ropy naftowej istniały tu przed rokiem 1884. Rafineria obsługiwała m.in. kopalnie ropy znajdujące się w Studennem, Terce, Rajskiem, Polance.

Film

A teraz najważniejsze.
Zapraszam na kilkanaście minut relaksu na tej trasie.
Mam nadzieję, że film zmotywuje was do odwiedzenia tych miejsc i przejechania tej trasy

Artykuł Slow Ride Bieszczady – Rezerwat Krywe i Sine Wiry pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

My szlak wokół Tatr przejechaliśmy już dwa razy.
Z pierwszym razem rozbiliśmy trasę na dwa dni i skorzystaliśmy z bardziej asfaltowego wariantu.
Za drugim razem wersja była dużo bardziej terenowa i rozbiliśmy ją na trzy dni.
Za każdym razem byliśmy tam na wiosnę, kiedy białe szczyty przepięknie kontrastują z rozkwitającą wokół zielenią. Oczywiście kusi, by szlak przejechać jeszcze jesienią i porównać, kiedy jest ładniej :)
Całkiem więc możliwe, że za kilka miesięcy pojawi się tu kolejna aktualizacja.

Rowerowy szlak wokół Tatr

Szlak rowerowy wokół Tatr oferuje piękne widoki na górskie krajobrazy, w tym na majestatyczne szczyty Tatr Wysokich i Tatry Zachodnie. Podczas podróży rowerowej można podziwiać także liczne jeziora, rzeki oraz charakterystyczne dla regionu drewniane zabudowania.

Trasa rowerowa wokół Tatr jest dostępna zarówno dla rowerzystów rekreacyjnych, jak i bardziej doświadczonych. Jej długość wynosi około 200-300 kilometrów, w zależności od wybranej trasy i wariantów.

Rowerowy szlak wokół Tatr to świetna opcja dla miłośników aktywnego wypoczynku i pięknej przyrody, którzy chcą odkrywać uroki tatrzańskiego regionu na dwóch kołach.

Mapa, przebieg i GPX

Rowerowy szlak wokół Tatr ma formę pętli, która startuje pod dworcem w Nowym Targu.
Cała trasa liczy około 250-300 km i w przybliżeniu 2,5 tyś przewyższenia.
Oznaczenie szlaku jest bardzo chaotyczne i niedokładne, dlatego najlepiej jest wykorzystywać do nawigacji track GPX i licznik lub aplikację umożliwiającą nawigowanie po szlaku.

Mimo iż szlak zaczyna się pod dworcem PKP w Nowym Targu, więc mamy tutaj bardzo fajną możliwość by dostać się na start nie tylko samochodem.

Rowerowy szlak wokół Tatr możemy przejechać na rowerze szosowym, gravelowym, trekingu … w zasadzie, to chyba na każdym rowerze.
Według oficjalnej strony możemy wybrać jeden z trzech wariantów:

• Pętla OFCL (Official) – czyli oficjalny przebieg Szlaku wokół Tatr. Po stronie polskiej, gdzie budowa Szlaku została zakończona, niemal w całości wiedzie po wydzielonych, asfaltowych ścieżkach rowerowych. Na Słowacji, gdzie wciąż trwa budowa kolejnych odcinków Szlaku tylko 1/3 to wydzielone ścieżki rowerowe, pozostałe 1/3 to drogi boczne oraz 1/3 to drogi główne. 90% pętli OFCL to nawierzchnie asfaltowe.
• Pętla OPTN – prowadzi po łatwiejszych do nawigacji, często bardziej ruchliwych drogach. Omija Dolny Kubin, prowadząc popularną trasą przez Zuberec. Wiedzie też podtatrzańską Drogą Wolności (Cesta slobody), a nie – jak trasa oficjalna – północnymi krańcami Niskich (Niżnych) Tatr. Poza kilkoma kilometrami, trasa prowadzi w całości po asfalcie.
• Pętla GRVL – wybiera drogi nieco trudniejsze technicznie, prowadząc w większym stopniu niż trasa OFCL drogami szutrowymi. Tak jak trasa OPTN omija Dolny Kubin, wiodąc przez Zuberec. W części wschodniej wiedzie natomiast przez odludne tereny dawnego obwodu wojskowego Javorina między Kieżmarkiem a Starą Lubowlą, dołączając z powrotem do głównej trasy (OFCL) dopiero w Niedzicy.

Co jest ciekawe, wszystkie warianty mają pewne wspólne punkty, w których się zjeżdżają, można więc kombinować i mieszać ze sobą różne wersje. Jeśli wariant gravelowy okaże się za trudny, można przeskoczyć na wariant OFCL lub gdy wariant szosowy będzie wiódł przez drogi o dużym ruchu, a my tego nie lubimy możemy wskoczyć bardziej w teren.
My oczywiście polecamy wybrać wariant najbardziej terenowy, czyli GRVL.

Nasze tracki GPX możecie ściągnąć tutaj

Wersja krótsza i z nieco większą ilością asfaltu w drugiej cześci.

Za drugim razem trasa była już bardziej terenowa i rozbiliśmy ja na trzy dni.

Szlak wokół Tatr – gdzie spać?

Jeśli planujesz rowerowy wypad na trasę dookoła Tatr trwający kilka dni, to ważne jest, aby dobrze wybrać miejsca, gdzie będzie można odpocząć i nabrać sił. Pierwszy nocleg, jeszcze przed startem najlepiej zaplanować w Nowym Targu, który stanowi świetną bazę wypadową na szlak. Znajdziemy tam bogatą ofertę noclegową, od małych pensjonatów po większe hotele.

Miejscowościami, które warto wziąć pod uwagę planując noclegi już na trasie są: Kežmarok, Poprad, Liptovsky Jan, Liptovský Mikuláš, Štrbské Pleso, Chochołów.

My za pierwszym razem wybraliśmy wersję credit card bikepacking, czyli do toreb spakowaliśmy tylko ubrania i spaliśmy w Popradzie w hotelu.
Za drugim razem zdecydowałyśmy się na namiot i noclegi wypadły tuż za Kežmarok oraz Liptovský Mikulášem.

Planując noclegi na pewno trzeba wziąć pod uwagę to, czy aktualnie jest sezon czy jest luźniej, jak w trakcie naszych przejazdów. W sezonie letnim na szlaku spotkać można naprawdę wiele osób i znalezienie noclegu może nie być łatwe.

Co warto zobaczyć na rowerowym szlaku wokół Tatr?

Szlak wokół Tatr pełen jest atrakcji.
aby znaleźć coś dla siebie najlepiej jest zapoznać się z oficjalnym przewodnikiem autorstwa Wojciecha Goja – OFICJALNY PRZEWODNIK

Do najważniejszych atrakcji szlaku wokół tatr należą:

• Zamek w Niedzicy
• Zamek w Czorsztynie
• Zamek Orawski
• Kaplica Matki Boskiej Śnieżnej w Kacwinie
• Synagoga w Liptovský Mikuláš-u
• Rynek w Popradzie
• Zamek w Kieżmarku
• Chochołów
• Pieniński Park Narodowy
• Zalew i Jezioro Czorsztyńskie
• Bachledowa Dolina, Ždiar – Szlak w Koronach Drzew
• Jezioro Liptovská Mara – tzw Morze Liptowskie

Rowerowy Szlak wokół Tatr – film

Jeśli dalej nie jesteście przekonani, czy warto przejechać te trasę, to zachęcam do zobaczenia relacji filmowej z naszej drugiej wizyty tam.
Niżej zaś relacja foto z pierwszego przejazdu.

Dzień pierwszy: Nowy Targ – Poprad

Na przejechanie Szlaku wokół Tatr mieliśmy dwa dni.
Od razu wiedzieliśmy, że nie uda nam się przejechać i zobaczyć wszystkiego.
Nasz trasa jest więc połączeniem wielu różnych wariantów. W jej opracowaniu maczał palce sam autor przewodnika Wojciech Goj. Za co serdecznie dziękujemy.

W wersji optymalniej najlepiej byłoby mieć trzy albo cztery dni na objechanie całości połączone ze zwiedzaniem.

My delektowaliśmy się tym razem przyrodą i widokami, których na trasie był ogrom. Ciężko było nie zatrzymywać się co chwilę. Aparat nie miał wytchnienia.

Po przekroczeniu granicy wpadamy na Drogę Swobody. Znam tę trasę z pierwszego Poland Gravel Race Wspominam bardzo dobrze, bo jechałam tu tuż przed zachodem słońca.
W tym miejscu ma się wrażenie, że Tatry jedzą Ci z ręki. Jest zjawiskowo.

Generalnie widoki na Tatry są dużo lepsze od strony słowackiej. Tu masyw Tatr jest bardziej stromy i wyrasta jakby prosto z ziemi. Nie wiem jak inaczej to opisać.

W Kieżmarku zatrzymujemy się na obiad w lokalnej pizzerii. Zamek oglądamy tylko z zewnątrz.
Wyjeżdżamy za miasto i od razu jesteśmy na powrót atakowani widokami.
Słońce zaczyna schodzić niżej, światło na szczytach układa się na szczytach Wysokich Tatr.
Nastrój zaburza jedynie przejazd w okolicy wysypiska śmieci. Krótka chwila konfrontacji z rzeczywistością.
Dzień kończymy w Popradzie.
Nie wiem dlaczego, ale jakoś to miasto mnie nie oczarowuje.

Szlak Wokół Tatr dzień drugi: Poprad – Nowy Targ

Widoki na ośnieżone szczyty w połączeniu z miejską architekturą Popradu wywołały u mnie uczucia ambiwalentne. Z jednej strony super miejsce z super lokalizacją. Z drugiej strony dużo klimatu PRLu i starych czasów.

Trasa drugiego dnia zahacza o Tatry Niskie i to jest fenomanalny fragment.
Dolina Čierny Váh i okolice Sunavy maja zupełnie inny charakter niż cała trasa. To bardzo ciekawe urozmaicenie na tracku

Przerwa na obiad w Liptowskim Mikulaszu w restauracji Route 66. To miejsce z prawdziwym klimatem. Celowo nie wrzucam zdjęć, zatrzymajcie się tam i zobaczcie sami.

Potem podjazdy i widoki, cały czas na zmianę.
zmęczenie daje już o sobie znać, więc robimy mniej zdjęć i odliczamy już kilometry do polskiej granicy.

Po wjeździe do Polski znów widoki na Tatry, w zasadzie towarzyszą nam one do samego końca.

Gdy zjeżdżamy do Nowego Targu wiemy bardzo dobrze, że ta wycieczka była tylko dobrą zajawką przed dłuższym bikepackingiem w tych rejonach.

Artykuł Rowerowy Szlak Wokół Tatr gravelem pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.