Na gila rady nie mam, trzeba nauczyć się smarkać po kolarsku.
Za to na przemarznięty tyłek i owszem.
O komfort naszej dolnej części ciała jesienią i zimą zadbają znakomicie zimowe spodnie na rower AM CYCLING Ultra Cargo Detachable.

Spodenki do testu otrzymałam od Ani i Marcina z AM CYCLING
Materiał jest w pełni subiektywny. Nikt nie ingerował w jego treść.

Zimowe spodnie na rower – AM CYCLING Ultra Cargo Detachable

Krój i rozmiar oraz materiały

Spodnie Ultra Cargo Detachable zbudowane są z paneli, które mają na celu zapewnienie komfortu w trakcie jazdy na rowerze. Tak aby nic nas nie uwierało i nie dokuczało, gdy siedzimy na siodełku.
Panele wykonane są z różnych materiałów, tak by przód spodenek zapewniał nam ochronę od wiatru i lekkiego deszczu czy śniegu, tył był bardziej oddychający.

W moim przypadku 56 kg oraz 162 cm wzrostu wybrałam rozmiar S. Spodenki są dobrze dopasowane, mają odpowiednią długość. W trakcie jazdy w okolicy krocza czasem delikatnie mi się zsuwają. Co jakiś czas musze je poprawiać. Nie jest to uciążliwe. Wydaje mi się, że jak w większości przypadków jestem tutaj pomiędzy rozmiarami i XS jest za małe i zbyt kompresyjne a S delikatnie za duże w okolicy bioder.
Zamawiając spodenki internetowo warto wziąć dwa rozmiary do porównania.

Jak ubrać się jesienią i zimą na rower? Na co zwracać uwagę?
Przeczytaj!

Odpinana szelka – gamechanger, zwłaszcza zimą

Trąbię o tym od dawna i gdzie tylko mogę.
Odpinana szelka to ZŁOTO.
Odpinana szelka to najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek wymyślili w kolarskiej odzieży rowerowej.
Jeśli jeszcze nigdy z tego nie korzystałaś – piszę tutaj głównie do dziewczyn (bo oczywiście w męskiej wersji takiej szelki nie ma) to czym prędzej spróbuj.
Od tej chwili wszystkie kupowane przez ciebie spodenki będą miały odpinaną szelkę.

Odpinana szelka zimą rozprawia się z dyskomfortem pojawiającym się, gdy nagle zachce nam się udać do toalety lub w miejsce ustronne. Nie trzeba się rozbierać, nie trzeba kombinować i wychładzać przy okazji. Po prostu odpinasz szelkę zsuwasz spodenki i załatwiasz sprawę szybko i bezboleśnie :)

Z minusów tego rozwiązania, bo oczywiście nie jest ono idealne, trzeba mieć na uwadze, że klamra szelki znajduje się na plecach powyżej naszej pupy. I jeśli jeździmy w plecaku lub z mocno wypchanymi kieszonkami, to klamra może być dla nas niewygodna i może drażnić plecy.
Ja osobiście nie mam z tym problemu.
Może mieliście okazję widzieć, ostatnie wyścigi Podlasie Ultra Race oraz zimową Watahę przejechałam w tych spodenkach z kamizelką Evoc z bukłakiem na plecach i nie odczuwałam, żadnego dyskomfortu związanego z klamrą. Każdy musi jednak przekonać się o tym sam.

Kieszonki cargo

Zimowe spodnie na rower AM Cycling Ultra Cargo Detachable zostały zaprojektowane z myślą o maksymalnej funkcjonalności podczas długich tras w chłodnych warunkach. Jednym z kluczowych elementów tego modelu są kieszonki cargo umieszczone na udach. Zimą przydają się one chyba jeszcze bardziej niż latem.

Kieszonki cargo w spodniach są głębokie i wyprofilowane, zaprojektowane tak, aby minimalizować ryzyko wypadnięcia przewożonych przedmiotów. Dzięki elastycznej siateczce, kieszenie są w stanie pomieścić rozmaite przedmioty. W moich najczęściej ląduje telefon oraz kamera GoPro, czy jakieś batony lub przekąski . To rozwiązanie pozwala na łatwy dostęp do tych rzeczy bez konieczności zatrzymywania się podczas jazdy i grzebania w torebkach.

Umiejscowienie kieszonek na udach jest wygodne i nie wpływa na komfort pedałowania. Elastyczny materiał sprawia, że nawet przy pełnym załadunku kieszonki nie krępują ruchów, a ich zawartość pozostaje stabilna podczas jazdy.

W spodenkach AM Cycling jeżdżę już drugi sezon. W tym czasie miałam okazję sprawdzenia dwóch par tych spodenek. W pierwszej wersji kieszonki wykonane były z bardzo delikatnego materiału. W internecie można znaleźć niejedną opinię na temat niskiej wytrzymałości tego elementu i podatności na przetarcia.
I faktycznie, jedna z kieszeni oberwała i w siateczce pojawiła się dziurka.
W drugiej wersji spodenek materiał został zmieniony na bardziej wytrzymały i konkretny.
Zaglądając do Stravy łatwo można sprawdzić, że w tych spodenkach odbyłam już jakieś 30 jazd. Podczas jazdy solidne testy przechodzi głównie moja prawa, kieszeń, gdzie trzymam kamerę GoPro, którą nagrywam materiały. Ilość wyciągnięć i „włożeń” kamery z i do kieszeni jest niemała. Do tej pory z materiałem nic się nie podziało. Nie omieszkam dopisać fragmentu recenzji, gdy podzieje się inaczej.

PRZECZYTAJ TEŻ – CZY JAZDA NA ROWERZE ZIMĄ MA SENS???

Wkładka

Wkładka zastosowana w tych spodniach to topowy model Elastic Interface, charakteryzujący się wysoką gęstością do 200 kg/m³ oraz zróżnicowaną grubością, osiągającą 11 mm w tylnej części. Taka konstrukcja zapewnia równomierne rozłożenie nacisku, minimalizując punkty ucisku i zwiększając komfort podczas długotrwałego siedzenia na siodełku.
Wkładka posiada otwory wentylacyjne w przedniej części, które poprawiają cyrkulację powietrza i odprowadzanie wilgoci. Zimą jest to bardzo ważne. Bo mokry tyłek jest rzeczą, której najmniej byśmy chcieli o tej porze roku.

To nie pierwsze moje spodenki z wkładką Elastic Interface. Lubię wkładki tej firmy i bardzo mi one pasują. Wiadomo jednak, że każdy może lubić co innego, więc trudno tutaj pisać, że model ten spasuje każdemu.
Na pewno bardzo ważne jest, aby wybierając rozmiar spodenek nie były one na nas za duże, ponieważ wtedy wkładka będzie nam się źle układać i będzie powodować podrażnienia.

W akapicie powyżej wspominałam już, że korzystałam z dwóch par tych spodenek. Wcześniejszą wersja jest w moim odczuciu nieco większa rozmiarowo i właśnie w jej przypadku miałam wrażenie, że spodenki w okolicach krocza zsuwają się delikatnie powodując dyskomfort. Jak się okazało, było to spowodowane rozmiarem. W przypadku mniejszego, bardziej dopasowanego rozmiaru nie mam tego problemu.
Kupując te spodenki warto więc poświęcić dłuższą chwilę na właściwy dobór rozmiaru.

Zimowe spodnie na rower – AM CYCLING Ultra Cargo Detachable czy warto?

Jak dla mnie warto.
Zimowe spodnie na rower, podobnie jak buty, to element garderoby, w który warto zainwestować.
Komfort spędzenia kilku-kilkunastu godzin na dworze w temperaturach schodzących do -3 stopni* jest wart zachodu i ceny. A ta w końcu nie jest mała 700 zł.
Trzeba mieć jednak na uwadze, że takie spodnie posłużą nam przez dobre kilka lat i ta kwota się zamortyzuje.

* poniżej -5 raczej nie wychodzę już na rower :)
* są osoby, które w tych spodniach jeżdżą i do -10, ja wtedy założyłabym pod spód bieliznę termiczną

Artykuł Zimowe spodnie na rower – AM CYCLING Ultra Cargo Detachable pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

No to, czy jazda na rowerze zimą ma sens czy nie ma sensu?
Czy DLA WAS ma sens?
Odpowiedzcie sami sobie oglądając film lub zastanawiając się nad kolejnymi akapitami.

Nie ma złej pogody, są złe ubrania? 

Po części to prawda. Żyjemy w czasach, gdy w sklepach na półkach i na wieszakach można znaleźć mnóstwo super technicznych ubrań wspierających naszą aktywność fizyczną i dbających o nasz komfort podczas jej uprawiania. Szkoda tylko, że trzeba by mieć worek pieniędzy, aby być przygotowanym na każde warunki. Można próbować oczywiście budżetowo, jest sporo polecanych tańszych alternatyw i zamienników drogich ubrań. Ostatecznie da się stworzyć zestaw idealny. Pytanie tylko, czy faktycznie będziesz miał frajdę z jazdy w deszczu, w śniegu czy po lodzie.

Wskazówki o tym jak ubrać się na rower jesienią i zimą znajdziesz w osobnym artykule – Jak ubrać się na rower jesienią i zimą.

Buty – to jeden z najważniejszych elementów mających wpływ na odczucia z jazdy zimą. Możesz spróbować ciepłych skarpet, foli aluminiowej i woreczków, ciepłych wkładek, ochraniaczy neoprenowych.  Wiedz, że to wszystko nie działa. Letnie buty są wentylowane i zimno ciągnie przede wszystkim od nieodizolowanego bloku. Jeśli zamierzasz zimą choć raz w tygodniu jeździć na dworze, to zimowe buty są najlepszą inwestycją. Ewentualnie zmiana pedałów na platformy i jazda w zwyczajnych zimowych butach trekingowych. Pisałam o tym już w artykule o – zimowych butach na rower.

Niszczenie sprzętu w niskich temperaturach – śnieg, deszcz, sól.

Jazda przez miasto = sól. Napęd i chyba żaden rowerowy komponent nie lubi soli. Jeśli mieszkasz za miastem i masz możliwość wskoczenia od razu w las, to tylko pozostaje Ci pozazdrościć.
Jeśli nie, to po każdej jeździe musisz umyć swój rower. W przeciwnym razie kolejna wizyta u mechanika będzie Cię sporo kosztować.

Zima to mróz i bardzo zmienne warunki pogodowe. Śnieg, marznący deszcz, pośniegowe błoto. To nie jest to, co twój rower lubi najbardziej. Jeśli zaś ty nie lubisz poświęcać swojemu rowerowi czasu na konserwacje i dbanie o niego, to zapomnij o jeździe zimą.
Jeśli lubisz lub masz drugi rower, tak zwana zimówkę, to szerokości :)

Na zimę warto założyć konkretniejsze opony z solidniejszym bieżnikiem, z bardziej miękka mieszanką, gumy. Niektórzy wybierają opony z kolcami. Ja jeszcze nigdy takich nie próbowałam.
Jeśli opony, to i niższe ciśnienie, poprawi to przyczepność. 

Rower na zimę musi mieć dobrze przygotowany napęd. Na codzień w dobrych warunkach korzystam z wosku na zimę zmieniam wosk na specjalny zimowy lub przesiadam się na klasyczny smar do łańcucha.

Zima to dobry czas, by pomysleć o błotnikach. Gdy temperatura będzie w okolicach zera lub wyżej bardziej niż pewne są roztopy i twój tyłek nie wyjdzie z tego cało. Oby tylko on, oby błoto nie wylądowało także na twarzy.

Obowiązkowym elementem podczas jazdy zimą są też lampki. O bezpieczeństwo na rowerze trzeba dbać zawsze. Zimą, gdy docierająca do nas ilość światła jest naprawdę mała i dodatkowo szybko robi się ciemno. Lampki warto mieć włączone cały czas. 

Dokładaj do silnika – czyli jedzenie i picie zimą

Specyfika jazdy zimą jest taka, że musisz cały czas dbać o to, by silnik był na obrotach. Po pierwsze przez odpowiednie odżywianie i nawodnienie. Po drugie poprzez ograniczenie liczby postojów.
Zimą, gdy mróz szczypie w nos i uszy nie można robić długich przerw, wysiłek powinien być na takim poziomie, aby się cały czas rozgrzewać, ale znów nie taki, by się przegrzewać i być całym mokrym.
To nie są proste sprawy i zasadniczo wiążą się z właściwym ubiorem.
Jeśli jeszcze nigdy nie jeździłeś zimą, to wiedz, że trochę czasu zajmie ci nauka, jak dobrze się ubrać i jak jeździć, by utrzymać dobrą termikę.

Zimą z racji na niską temperaturę często zapominamy o prawidłowym nawodnieniu. Odwodnienie sprawia, że jesteśmy mniej efektywni a organizm nie ma nas jak ogrzewać.
W zimowych warunkach dobrze sprawdzają się bidony termosy lub tradycyjne termosy.
Pamiętaj, by nie nalewać do nich bardzo gorącego napoju, bo nie będziesz mógł z nich pić dopóki się nie wychłodzą. Ja zazwyczaj mam dwa i do jednego wlewam ciepły płyn ale taki, który można spokojnie pić bez obawy poparzenia, do drugiego bardzo gorący. Gdy pierwszy bidon się kończy zazwyczaj drugi robi się już odpowiedni do picia. Jeśli tak nie jest w sytuacji awaryjnej można przelać połowę do drugiej butelki i dosypać czystego śniegu.
Jeśli nie chcesz inwestować w termos czasem dobrym pomysłem jest włożenie bidonów do kieszonek koszulki, wtedy ciepło waszego ciała będzie zapobiegało zamarznięciu płynów.

Jedzenie jest też bardzo ważne. Dostarcza nam energii do jazdy oraz do ogrzania naszego ciała. Jedz regularnie węglowodanowe przekąski. Na mrozie z czekoladą czy batonami bywa różnie, potrafią być twarde jak skała. Poszukaj takiej przekąski, która sprawdzi ci się najlepiej.

Jazda na rowerze zimą – BEZPIECZEŃSTWO

Ważne jest to, jaki rower wybierzesz. Gdy zrezygnowałam zupełnie z MTB i przesiadłam się na gravela, praktycznie zrezygnowałam z jazdy zimą. Jedną z przyczyn było bezpieczeństwo. Lód, nieoczekiwane zaspy itp, jeden kask już zimą rozwaliłam na śliskim lodzie. 
Najlepiej więc zima wybierać rowery z szerokimi oponami.

Druga rzecz to bezpieczeństwo na drodze i w kontakcie z nieprzewidywalnymi pieszymi. Zasada ograniczonego zaufania musi tu działać na 200%.
Zimą najlepiej cały czas jest mieć włączone lampki. Dzięki temu jesteś widoczny i nieco bardziej bezpieczny.

Jazda na rowerze zimą to dobra zabawa

Jazda zimą to na pewno dobra zabawa, aktywny czas spędzony na świeżym powietrzu. Gdy trafi się słoneczny wyżowy dzień, to na prawdę potrafi być fajne.
A gdy zdecydujesz się na wycieczkę po górach na fat bike-ach, bo wbrew pozorom te rowery nie zginęły zupełnie, to będzie już zupełna petarda. To jedna z ręczy jakich warto spróbować w rowerowej karierze.

Artykuł Jazda na rowerze zimą – czy to ma sens? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Dolina Czarnej Wisełki, którą prowadzi czarny szlak z Wisły Czarne w kierunku Schroniska Przysłop pod Baranią Górą, to wyjątkowo malownicza dolina, którą na spacer wybrać może się praktycznie każdy. Latem włączając w to nawet spacer z wózkiem.

Droga wiedzie początkowo asfaltem, a w ostatnim momencie zmienia się w szeroką szutrówkę. Aby dojść do schroniska Przysłop można na końcu wybrać także trasę alternatywną czerwonym szlakiem. Jest ona nieco bardziej wymagająca i bardziej stroma, ale pozwala na urozmaicenie monotonii 7-mio kilometrowego spaceru szerokim duktem

Lubię tę dolinę ponieważ niewymagająca wędrówka w stałej obecności wyjątkowo urokliwej rzeki pozwala na głębokie wyciszenie i wejście w pewnego rodzaju stan medytacji. Dzięki bardzo łagodnemu nastromieniu, czarny szlak nadaje się na spacer dla niezaawansowanych turystów, a na końcu czeka na nas nagroda w postaci przepysznych schroniskowych drożdżówek z serem (nie wymieniając pozostałych specjałów).

Latem zdecydowanie polecam zamoczyć nogi w Czarnej Wisełce. To bardzo dobry wstęp do treningu ekspozycji na zimno i morsowania. Jeśli interesujesz się tematem to zapraszam do artykułu Morsowanie – jak zacząć, co daje…

Dolna Czarnej Wisełki jest dla nas zazwyczaj pewnego rodzaju rozgrzewką przed wejściem na Baranią Górę. Tym razem jednak nie mieliśmy tyle czasu, by dokonywać ataku szczytowego. Z Wisły Czarne znad Jeziora Czerniańskiego doszliśmy do Schroniska Przysłop, zjedliśmy po drożdżówce i tym samym czarnym szlakiem zeszliśmy w dół.
Pomysł nagrania wędrówki zrodził w trakcie samego zejścia.

Co to jest silent hiking?

Silent hiking to cicha, spokojna wędrówka w otoczeniu przyrody, w bezpośrednim z nią kontakcie, bez zbędnych rozpraszaczy. To bycie tu i teraz z przyrodą. To swego rodzaju medytacja pozwalająca na czerpanie energii prosto z natury a przez to wprowadzenie się w stan prawdziwego relaksu.

Silent hiking to sposób na zwolnienie i odcięcie się od pędu dzisiejszego świata, natłoku obowiązków, goniących terminów. Liczy się chwila obecna i nasze jej odczuwanie, bez zbędnych słów i natłoku myśli.
Jeśli wędrujesz sam to obcowanie z ciszą jest czymś naturalnym, w przypadku spaceru w towarzystwie silent hiking jest nieco bardziej wymagający, bo są osoby z którymi czasem trudno powstrzymać się od rozmowy ;)

Uważność, mindfulness, samoświadomość – to wszystko pomaga nam odnaleźć siebie i przez to utrzymać równowagę w dzisiejszym bardzo trudnym do funkcjonowania świecie. Jeśli kiedykolwiek uprawiałeś jogę, medytowałeś, morsowałeś, to na pewno znasz to uczucie. Wyciszenie, spokój i relaks powodują, że nagle w głowie wszystko się układa. To nie my musimy sobie to układać.

Dolina Czarnej Wisełki – spokojna wędrówka – film

Pokazywanie wędrówek w takim stylu zainicjował Kraig Adams, który na swoich filmach prezentuje kilkugodzinne przejścia pięknymi rejonami zazwyczaj wysokich gór. Jeśli jeszcze go nie znacie, to polecam zaznajomić się z jego twórczością na YouTube.

Nasz film to swobodna interpretacja i próby zabawy tą formą.
Ale muszę przyznać, że coś faktycznie jest w tego typu produkcjach.
Filmy są spokojne i praktycznie nie ma w nich żadnej akcji, a jednak sprawiają, że ogląda się je z zaciekawieniem i powodują pewnego rodzaju relaks w zaciszu swojego domu.

[jg-ffw]

Artykuł Dolina Czarnej Wisełki – spokojny spacer – silent hiking pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Po pierwsze – styczeń to ten moment, że zaczyna się tęsknić za klimatem z zawodów.
Po drugie – aktualnie zima na razie gdzieś się skrywa i tylko czasem pogrozi paluszkiem. Przez co warunki do jazdy cały czas są całkiem korzystne.
Po trzecie – Mateusz, organizator Wataha Ultra Race to tak pozytywny synek, że nie sposób było mu odmówić, gdy kilkukrotnie pisał, że cały czas jedno miejsce jest zarezerwowane dla mnie.

Dodatkowo na tydzień przed imprezą zgadaliśmy się w gronie Śląskiego Kolektywu Gravelowego w składzie: ETNH, Łukasz exSilex i Mamba i uznaliśmy, że bardzo miło byłoby spędzić wspólny weekend pod Łodzią. W pamięci mamy bowiem jeszcze wyjątkowo udany późnojesienny wyjazd na Lajkonika.

Pierwsza edycja Wataha Ultra Race – Zima była imprezą limitowaną. Organizatorzy od początku postawili na kameralność i liczba osób mogących stanąć na starcie została ograniczona do 50. Pytanie, czy więcej osób zdecydowałoby się na zimowy start na takim dystansie? Całkiem możliwe, że nie. Dlatego w piątek poprzedzający wyścig do Grill Baru Agat, w którym mieściło się biuro zawodów, zjechali się najwytrwalsi i naj…. (tu wpisz przymiotnik jaki ci pasuje) fani długich dystansów.

Ach co to był za wieczór. Widać, że już wszyscy najchętniej porzuciliby zimowe treningi i z miejsca rozpoczęli sezon.
Rozmowom przy grillowanym mięsiwie i czeskim piwie nie było końca. Tylko od czasu do czasu o zbliżającym się starcie przypominał mróz wdzierający się przez drzwi otwierane przez nowo przybyłych śmiałków zjeżdżających się na start.

Przy okazji warto wspomnieć o sprawnym działaniu biura zawodów wydającego pakiety startowe oraz niesamowitym zaopiekowaniu się zawodnikami przez Mateusza.
Chyba chciał chłopak umilić nam jak najbardziej przedstartowy wieczór, by wspomnienia te przyćmiły siarczysty mróz który zacierał sobie już na nas ręce.

Nie będę Wam tu opisywać całego wyścigu. By poczuć klimat zapraszam do relacji filmowej.

Wataha Ultra Race Zima – film

Miniatura autorstwa: Łukasz Sompoliński

Jeśli skusiliście się na obejrzenie filmu, to wiecie, że było bardzo dobrze.
Tego dnia chyba wszystko zgrało się idealnie.

POGODA – Nie był to przypadek, że pogoda tego dnia dopisała, organizator Mateusz przed wyznaczeniem terminu zawodów długo analizował prognozy pogody sięgając nawet kilkanaście lat wstecz.

TRASA – Bardzo dobrze wyznaczona trasa, w większej części pogodoodporna. Świetne szutry, asfalty, trochę dróg leśnych i kilka przeuroczych singli. Poza długim asfaltowym fragmentem w połowie krótkiego dystansu, trasa nie pozwalała się nudzić. Niewątpliwym plusem była możliwość wybrania krótkiego lub długiego wariantu w trakcie. Nie trzeba było tego deklarować wcześniej. No i oczywiście brak większych podjazdów i zjazdów na Łódzkiej Wysoczyźnie pozwalał na to, by samemu decydować o poziomie intensywności jazdy. Nie było pocenia się na długich podjazdach i wychładzania na zjazdach*.

* no chyba, że ktoś tak jak Olek Pachulski naparzał ze średnią 35 km/h to wietrzenie i wychłodzenie miał od startu do mety.

ORGANIZACJA – biuro zawodów działało bez zarzutów, pakiety startowe nie były bogate, ale przemyślane, dobra szamka na miejscu była dostępna do późnych godzin porannych, dostępność miejsc noclegowych, myjka dla rowerów, możliwość wykąpania się dla osób nie nocujących w hotelu.

KLIMAT – w trakcie zawodów panowała niesamowita atmosfera, ale nie wiem czy mój odbiór tego nie jest powodowany głodem zawodów i właśnie tej atmosfery, czy może po prostu startujący uczestnicy i organizatorzy nadawali na takich samych wysokich falach.

POMIAR CZASU – będzie jedyną łyżką dziegciu w tej beczce miodu wylewanej przeze mnie na te zawody. Rzecz, która dla obserwatorów kropek na ekranach komputerów nie ma wielkiego znaczenia, ale dla osób które są na miejscu, na mecie lub robią zdjęcia na trasie oraz dla samych zawodników może być znacząca. Mam tu na myśli opóźnienie w działaniu trackingu, które dochodziło do 20 minut. To zdecydowanie rzecz do poprawy.

Tytułem podsumowania – chyba nie ma wyjścia i w przyszłym roku trzeba zapisać się na, zdaniem większości startujących, jedyną słuszną trasę w długiej wersji.

A tym czasem na koniec jeszcze kilka zdjęć.
W tym roku skupiam się na materiałach filmowych, więc często zdjęcia będą tylko z telefonu lub GoPro.
Ale chyba nie jest źle.

Dzięki za uwagę i do następnego :))

Wataha Ultra Race Zima – galeria

Artykuł Wataha Ultra Race Zima – pierwszy taki zimowy ultramaratony rowerowy pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

W przypadku statystycznego Kowalskiego jazda na rowerze jest pewnie na końcu listy aktywności podejmowanych w zimie. W sumie, ja też ostatnio mam okres raczej niechęci do niskich temperatur, całej tej zabawy z odpowiednim ubraniem i przygotowaniem sprzętu. Ten weekend był jednak inny. Usilna potrzeba kontaktu z naturą i świeżym powietrzem oraz konieczność wyładowania nagromadzonej w tygodniu energii sprawiły, że w piątkowy wieczór zamiast chillować przy jakimś serialu na Netflixie, siedziałam z nosem wlepionym w komputer. Na kartach przeglądarki otwarte były yr.no, meteo.pl, mapy.cz i mapaturystyczna.pl.

Wiedziałam, że to nie jest dobry pomysł, ale raz na jakiś czas trzeba zrobić jakąś głupotę. Mając nadzieję, że w górach spotkam jedynie pozostałości śniegu, wyznaczyłam sobie przyjemną szutrową pętelkę po Beskidzie Śląskim zakładającą obowiązkowo wizytę w jednym moich ulubionych schronisk na Przysłopie pod Baranią Górą.

Opracowując trasę zupełnie nie wzięłam pod uwagę wskazówek, o których zawsze trąbię, gdy ktoś pyta się mnie o zimową jazdę na rowerze. Brawo ja.

Na szczęście najważniejszą decyzję tego dnia podjęłam właściwie. Na pierwsze górskie jazdy w tym roku zabrałam ze sobą rower elektryczny Liv Vall E+. Chyba podświadomie wiedziałam, że nie będzie lekko.

Na szczęście rowery elektryczne mają opcję walk assist. I ta wycieczka to moment, kiedy wreszcie opanowuje jej obsługę perfekcyjnie.
Spacer po górach też w końcu fajny :)

Liv Vall E+

Rower, na którym jadę to e-bike marki Liv – Liv Vall E+
Górski, hardtail elektryczny ze średniej półki cenowej.

Wszystkie informacje techniczne, specyfikację, tabelki rozmiarów etc znajdziecie na stronie producenta – https://www.liv-cycling.com/pl/vall-eplus

Z racji iż zostałam gdzieś zupełnie z tyłu jeśli chodzi o rozwój tej działki kolarstwa i w tym przypadku jestem raczej konsumentem niż specjalistą, skupię się krótko i subiektywnie na moich najmojszych odczuciach z jazdy na tym rowerze.

Moje dotychczasowe doświadczenia z rowerami elektrycznymi związane były głównie z rowerami typu full suspension. Najcześciej jeździłam w bardzo trudnym i wymagającym terenie, gdzie tego typu rower bardzo pomaga.

Coraz cześciej zdarza się jednak, że charakter trasy i rodzaj spotkanych na niej trudności sprawiają, że rower typu full okazuje się niepotrzebny i w zupełności wystarczy mi prostszy model z amortyzacją tylko z przodu. Właśnie dlatego w tym roku zdecydowałam uzupełnić park maszyn o Liv Vall E+, elektrycznego hardtaila przeznaczonego do jazdy w łatwiejszym górskim terenie.

Już od pierwszych kilometrów, które zrobiłam w Beskidzie Sądeckim wdrapując się na Przehybę i Radziejową – wiedziałam, że to był dobry wybór. Geometria rowerów elektrycznych Liv bardzo mi pasuje. Na rowerze czuję się komfortowo i wygodnie. Mimo iż tym razem wybrałam rozmiar mniejszy niż zawsze – S, to w przypadku jazdy w łagodniejszym terenie, mniejsza rama bardzo dobrze się sprawdza. Rower jest dzięki temu bardziej zwrotny szybciej reaguje na moje polecenia. Łatwiej go ujarzmić.

Bardzo odpowiada mi także charakterystyka pracy silnika w rowerach Liv i Giant, szybkość reakcji, i specyficzne wyrywanie się do jazdy. Dzięki dużej reaktywności na trudnych i stromych podjazdach, nawet gdy się podeprzesz bardzo łatwo jest ruszyć znów pod górę.

Zastosowany w rowerze osprzęt to może nie są jakieś fajerwerki, ale zdecydowanie dobrze i niezawodnie sprawdził się już na kilku górskich wycieczkach. Podczas wspomnianego już wcześniej wyjazdu w Beskid Sądecki, na Liv Vall E+ udało mi się zjechać prawie cały żółty szlak z Przehyby. Kto był, ten wie, że całość jest wymagająca i do tego dochodzą tak zwane momenty.

Jedyne co postanowiłam zmodyfikować w Vall E+, to sztyca, którą wymieniłam na droppera. Dzięki czemu właśnie w bardziej wymagającym terenie rower nie ogranicza rowerzysty.
Na trudniejszych szlakach przydałyby się też konkretniejsze opony. Jednak wracając znów do docelowego przeznaczenia tego roweru, jakim są łatwe górskie szlaki, było by to przerostem formy nad treścią. Liv Vall E+ jest złożony bardzo sensownie i przemyślanie.

Jest jeszcze jeden ważny powód, dla którego wybrałam akurat ten rower. Bardzo dobrze nadaje się on na to, by zabrać ze sobą w góry, na łatwiejszą trasę, osobę, która normalnie z powodu słabszej kondycji nie byłaby w stanie czerpać przyjemności z jazdy w takim terenie.

Rower elektryczny otwiera przed nami możliwości, o których bez elektrycznego wspomagania nawet byśmy nie pomyśleli. To znakomite narzędzie, które dobrze wykorzystane może sprawić sporo dobrego.

Dolina, którą zjeżdżam, okazuje się wyjątkowo fotogeniczna. Droga to najpewniej szeroka szutrówka, która latem powinna znakomicie nadawać się na gravela. Prowadzi ona mniej więcej do 1/3 asfaltu, którym wcześniej wjeżdżałam na Przysłop.
Tym sposobem trochę na około, ale jednak, realizuję plan, z jakim tu przyjechałam. Chciałam objechać okoliczne szutry, by opracować optymalną pętlę gravelową na wiosenną ustawkę.
Oczywiście objazd trzeba będzie powtórzyć w bardziej sprzyjających okolicznościach, ale w pętelkę na pewno wplotę zjazd lub podjazd tą dolinką.

Gdy docieram do czarnego szlaku, postanawiam ponownie wjechać na Przysłop i tym razem skorzystać z przepysznej ofert gastronomicznej schroniska. Gorąca czekolada i drożdżówka z serem uzupełniają straty energetyczne, do zachodu słońca zostaje jeszcze chwila, więc decyduję się, jeszcze raz przejechać nowopoznaną dolinką.

W sumie to mieli rację, całkiem fajnie było w tych górach, i jak zwykle z przygodami.

Artykuł Liv Vall E+ – zimowo pod prądem pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

* poza zimowymi nielegalami, które uskuteczniane były swego czasu przez jedną znaną grupę freeride-ową, i które działały mocno na moją wyobraźnię.

Oczywistą oczywistością jest, że na Babią Górę zimą idzie się na wschód słońca.
To taki wycieczkowy klasyk.
Jednak, gdy jesteś śpiochem takim jak ja, wschód słońca możliwy jest chyba tylko po zachodzie i noclegu na szczycie. Nie cierpię wstawać wcześnie rano, a właściwie to w środku nocy, więc pogodziłam się z tym i w góry chodzimy na zachody słońca :)
Ma to niewątpliwie pewne plusy. Rano wstajesz i jesz sobie spokojne niedzielne śniadanko, potem niespiesznie ładujesz się do auta, dojeżdżając na miejsce nie stoisz w korkach, bo wszyscy są w górach albo już z nich schodzą. Nie ma też wtedy problemu z parkowaniem (a na Krowiarkach to wiadomo łatwo nie jest), bo ci co schodzą jadą już do domu i miejsca się zwalniają.
Same plusy :)

Pojechaliśmy więc sobie na Babaią Górę na zachód słońca.
Nie będę wam tu wypisywać co, gdzie i jak. Są już na ten temat wpisy w internetach. Na przykład tutaj – gorydlaciebie.pl/wyprawy/babia-gora/

Na górę weszliśmy czerwonym szlakiem z Krowiarek, napiliśmy się herbatki na szczycie, zjedliśmy po cytrynowym croissancie, zrobiliśmy kilka zdjęć (niestety nie braliśmy ze sobą statywu, więc szczególnego szału nie ma), zeszliśmy po ciemku tą sama drogą, uratowaliśmy dwie turystki, które na zachód słońca wybrały się bez lampek i w śliskich butach. Zjedliśmy placki ziemniaczane z pudełka na wynos i wróciliśmy trochę zmęczeni do domu.
To był kolejny, dobrze spędzony dzień w górach.
Oby takich więcej.

Artykuł Diablak – Babia Góra zimą z przełęczy Krowiarki – galeria pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

W końcu przyszedł czas, by to zmienić. Zapowiadał się pogodny i słoneczny weekend z temperaturą lekko na minusie. W sam raz na zimowy „trekking” w krótkich spodenkach.

Aby nie przesadzić, zależało mi aby na początek wybrać dość łatwą trasę, typowy spacerniak, gdzie warunki nie będą wymagające i będzie można skupić się na sobie a nie na trudności pokonywania szlaku. Poza tym miało być widokowo i przyjemnie dla oka.
Zimna w tym roku nie dopisuje i zwyczajnie chciałam trochę się nią nacieszyć.
Pomysły były na Turbacz, Czantorię i nawet Klimczok, ale ostatecznie wygrała Rysianka w Beskidzie Żywieckim. Na rowerach latem jakoś rzadko tam bywamy, a bardzo lubię to miejsce.

Najczęściej wybierany przez turystów szlak na Rysiankę to czarny ze Złatnej. Po opadach śniegu to on jako pierwszy jest zawsze przedeptywany. Nie jest on za długi i ma przyjemne nachylenie.
Poniżej zapis całej trasy.

Przy okazji wycieczko/spaceru nie mogłam nie zabrać ze sobą aparatów :)
Czego efektem jest krótki vlogo-pamiętnik i relacja z ataku szczytowego.
Trochę to kolejna próba powrotu do regularności w nagrywaniu trochę trening gadania do kamery. Niestety raczej słaba w tym jestem i język się plącze, ale co mi tam, na starość kolejna pamiątka zostaje :)

W filmie kilka wskazówek o tym jak radzić sobie z zimnem, przede wszystkim o oddychaniu.

Więcej o metodzie – https://www.wimhofmethod.com

Rysianka – zimowy spacer z Metodą Wima Hofa

Rysianka zimowo – galeria

Artykuł Rysianka – zimowy spacer na krótko z Metodą Wima Hofa pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Do zimowej jazdy po śniegu najlepiej oczywiście nadają się sanki fat bike-i.
Nie jest to, jak wiadomo, konieczność, co potwierdzili liczni uczestnicy naszego wyjazdu, którzy na szczyt Turbacza wjechali na zwykłych, cienkich oponach (oraz ja – na plusowym elektryku). Fat bike jest jednak fajną odskocznią od tradycyjnego roweru i jakby nie było pozwala z dużo więcej w śniegowych warunkach niż klasyczny rower.

Kupowanie fata, gdy zima trwa u nas nie więcej niż dwa miesiące, nie wydaje szczególnie sensownym pomysłem. Ale z drugiej strony, czy wszystko w życiu musi być sensowne i przemyślane?
Na szczęście są w PL firmy, które bez problemu nam taki rower wypożyczą. Co więcej, zorganizują nam wyjazd, gdy my nie będziemy mieć odpowiedniej wiedzy czy pomysłu. Do takich firm należą m.in. Fat Bike Przygoda oraz Fat Bike Polska. Z ich usług korzystałam już kilkukrotnie i polecam je, bo sprawdziłam na własnej skórze. Poza tym to jedni z rowerowych dobrych znajomych.

Całą akcję wyjazdową nakręciło Rowerowe Podhale, które regularnie organizuje tego typu wyjazdy. Jeśli chciałbyś załapać się na którąś z następnych wycieczek, obserwuj czujnie ich profil na Facebooku.

Dzisiejszy wpis to sama galeria. Wiadomo, jeden obraz więcej wart niż tysiąc słów.

A tu trasa, którą pokonaliśmy.

Turbacz na rowerze zimą

O zimowej jeździe pisałam już tutaj – Zimowa jazda na rowerze.
O tym jak się ubrać tam – Jak ubrać się na rower zimą.
Komu zimno w stopy temu nieustannie polecam – zimowe buty na rower.

Tym czasem zmykam i zostawiam Was ze zdjęciami.

Artykuł Turbacz zimą na grubych oponach pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jazda na rowerze zimą do łatwych nie należy. Najpierw w głowie trzeba przepracować sytuację wyjścia poza strefę komfortu. Na dworze jest zimno, mokro, a do domu zazwyczaj daleko.
Gdy już uda nam się odpowiednio zmotywować, trzeba niemałą ilość czasu poświęcić na przemyślenie całej operacji. Wszystko, co trzeba wziąć pod uwagę, opisałam już w jednym z wpisów – Jazda na rowerze zimą.

Jazda zimą po śniegu daje frajdę i jak widać na zdjęciach jest bardzo urokliwa. Aby jednak nie doszło do sytuacji podobnej do tej z zeszłego tygodnia, gdzie 15 letni rowerzysta musiał być ratowany przez GOPRowców z rejonu Romanki w Beskidzie Żywieckim, przypomnę jeszcze raz podstawowe zasady:

– wybierz szlaki, które już znasz, takie które zimą są uczęszczane przez turystów. Czerwony szlak na szczytSzyndzielnia to bielski, weekendowy spacerownik, dlatego właśnie wybieram go zawsze, gdy nie jestem pewna warunków w górach. Na 90% zawsze będzie przetarty.

– przemyśl, czy masz na tyle kondycji, by poradzić sobie z trudnymi warunkami, zimą zdarza się, że przez kilka kilometrów rower trzeba pchać, koła wpadają w poślizg, dużo więcej energii pochłania utrzymanie równowagi i manewrowanie rowerem,

– orientacyjny czas, jaki powinien zająć Ci pokonanie trasy, przemnóż przez trzy

– sprawdź pogodę w rożnych serwisach, poszukaj kamer on-line, gdzie będziesz mógł zobaczyć aktualny stan pogody, bądź przygotowany na nagłą zmianę pogody,

– nie zapomnij: jedzenia, lampek, powerbanka, telefonu, papierowej mapy, ciepłej kurtki

– zainstaluj na telefonie aplikację – Ratunek

O tym, jak ubrać się na rower zimą pisałam już w tym artykule – Jak ubrać się na rower jesienią i zimą. Jeśli nie wiesz, jakie buty będą spisywały się najlepiej w mroźnych wrunkach kliknij tu – Zimowe buty na rower. A gdy szukasz podstawowych informacji o najlepszych rowerach do jazdy po śniegu zobacz tu – Fat bike – na zimę.

Beskid Śląski, dzięki temu że znajduje się w bezpośredniej bliskości śląskiej aglomeracji, stanowi świetny cel zimowych wycieczek rowerowych. To właśnie Szyndzielnia, Klimczok i Błatnia są najczęściej wybierane przez pieszych i „narciarskich” turystów jako cel wędrówki. Dzięki temu istnieje wielkie prawdopodobieństwo, że główne szlaki w tych rejonach będą jako tako przejezdne.

Bardzo szybko okazało się, że wybór czerwonego szlaku był trafiony. Ilość śniegu i zasp na tej beskidzkiej autostradzie bardzo mnie zaskoczyła. Cytując sama siebie – takiej zimy na Szyndzielni jeszcze nie widziałam.

W tym roku zaspałam i w styczniu obudziłam się z ręką w nocniku. W natłoku innych ważnych ważności (pewnie Zwift maczał a tym palce) nie udało mi się zorganizować sobie na zimę Fat bike-a. W rowerowej stajni w zastępstwie stoi za to testowy elektryk na plusowych oponach – Liv Intrigue E+. W głowie od razu zapaliła sie lampka – Jak spisze się e-bike na śniegu? To trzeba było sprawdzić.

Zgodnie z przewidywaniami rower elektryczny bardzo dobrze odnalazł się w jeździe po zaspach, koleinach i śniegowych kopcach. Na początku kluczowym okazało się, by wyczuć moc z jaką można deptać w pedały, bo w przypadku e-bike bardzo łatwo jest zerwać przyczepność na śniegu. Jednak waga roweru skutecznie dociążała plusowe opony, co ostatecznie wyszło nomen omen na plus całej sytuacji. Tylko na bardzo stromych i kopnych odcinkach konieczny był wypych. Oczywiście z funkcją walk assist :)

Z jazdą na rowerze elektrycznym wiąże się jeden zasadniczy problem. Gdy temperatury są niższe, nie ma możliwości, by na wycieczkę wybrać się z posiadaczami rowerów zwykłych. O ile w normalnych warunkach (czyt. temp. powyżej 10 stopni, bez opadów) można dostosowywać prędkość do koleżanek i kolegów, o tyle zimą jest to mocno utrudnione. Ciało nie wykonujące pracy, nie produkuje ciepła, a bez ciepła nie rozgrzejemy się nawet wtedy, gdy mamy na sobie puchową kurtkę. Efektem wspólnej wycieczki będzie albo kłótnia i niezadowolenie uczestników, albo hipotermia ebikowca :)
Tym sposobem na Szyndzielnię i Klimczok wybrałam się sama.
A właściwie w asyście fotografa Artura, który zrobił sobie przy okazji całkiem niezły spacer.

Wracając jednak do walorów przyrodniczo-krajoznawczych – pięknie było na szczycie, mimo iż widoków nie uświadczyliśmy.

Pierwszy raz jednak zauważyłam, że tuż pod szczytem stoi sobie dość urokliwa chatka.
Nie zdążyłam jeszcze wygooglować, o co kaman, ale przyznajcie, że dość interesujące odkrycie :)

Po szybkim zwiedzaniu przyszedł czas na crème de la crème – czyli zjazd!!!

Ojjjjj dodatkowe kilogramy elektryka pokazały tu swoje cudowne właściwości. Jeszcze nigdy podczas jazdy po śniegu nie czułam się tak pewnie i stabilnie. Masa robi swoje :)

Ale to było dobre!!!

Na Klimczok teoretycznie (bo w praktyce stan szlaków bywa różny) można dotrzeć także ze Szczyrku, skąd prowadzi często przecierana przez samochody terenowe dojeżdżające do schroniska droga. Od tej strony jest zdecydowanie bardziej widokowo – Zimowe trasy rowerowe – Klimczok.

Artykuł Szyndzielnia i Klimczok – Beskid Śląski zimą pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł Góry Izerskie na grubo pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Rowery na pięciocalowych oponach to fanaberia, wymysł marketingowy, nikomu nie potrzebne udziwnianie sprzętu. Nigdzie się nie sprawdzają, nie ma terenu i warunków, w którym nie poradziłby sobie zwykłe rower.

Na szczęście, argumenty w powyższego akapitu to bzdura, wpisana przeze mnie tylko po to, by nałapać więcej klików na kontrowersyjnym temacie. Na szczęście, wie o tym też napewno ponad 120 osób, które w miniony weekend wystartowały w wyścigu Fat Bike Race organizowanym już trzeci raz na terenie Gór Stołowych w miejscowości Karłów.

Moda na fat bike się skończyła, to fakt. Jednak ten segment rowerów nagle nie zniknie. Pozostanie i dalej będzie mieć swoich zwolenników. Ludzi, którzy wiedzą, że fat bike to stan umysłu. Ludzi, którzy wybierając fata nie liczyli na lans i zaciekawione spojrzenia gawiedzi, ale tych którzy zrozumieli specyfikę tego typu roweru. Bo, kto jeździł na facie więcej niż jeden raz, ten wie, że to rowery wyjątkowe, tak naprawdę służące nie tylko do jazdy w zimie, ale i po bezdrożach, i po lesie na przestrzał, i w miejscach, gdzie zwykła opona nie da rady.



Trasa tegorocznego wyścigu znakomicie to potwierdza. Mimo iż w Górach Stołowych aktualnie śniegu jak na lekarstwo, posiadacze fat bike-ów nie narzekali na brak atrakcji i wrażeń podczas jazdy. Oblodzone korzenie, strome kamieniste zjazdy, śliskie wiraże oraz zasysająca podmokła łąka były wyzwaniem na blisko trzydziestokilometrowej trasie, po pokonaniu której każdy wjeżdżający na metę był szczerze ukontentowany. 



Jedyne miejsce, które mogło mocno nadszarpnąć psychikę fatbikowego fana był końcowy czterokilometrowy podjazd po asfalcie, który na szczęście w ostatnich fragmentach pokryty był już śniegiem. Nie, asfalt to zdecydowanie nie jest naturalne środowisko grubasa.

Podsumowując. Świetny wyścig z bardzo sprawną organizacją, dobre oznakowanie, atrakcyjna i urozmaicona trasa, smaczny bufet i posiłek regeneracyjny. Całkiem fajne nagrody w sporych ilościach jak na jedną osobę. Mega pozytywny klimat.



Czy w przyszłym roku warto pojawić się na Fat Bike Race? Zdecydowanie tak. Czy koniec mody na grubasy sprawi, że te rowery nagle znikną? No way.



Wyniki:

Prolog

Kobiety – I miejsce – Dorota Juranek

Mężczyźni – I miejsce – TOMÁŠ ŠEVCŮ HSK CYCLING TEAM

Wyścig główny

Od 3 cali – kobiety

1. miejsce – Agnieszka Łachman FATBIKE PRZYGODA

2. miejsce – Dorota Juranek MAMBA ON BIKE

3. miejsce – Beata Moskal

Od 3 cali – mężczyźni

1. miejsce – Maksymilian Bieniasz ROWEROWNIA.COM

2. miejsce – Maciej Stanowicz MITSUBISHI MATERIALS MTB TEAM

3. miejsce – Dariusz Poroś MITUTOYO AZS WRATISLAVIA

Do 3 cali – mężczyźni

1. miejsce – Krzysztof Paluszek SKLEP ROWEROWY BIKE FINGER WAŁBRZYCH

2. miejsce – TOMÁŠ ŠEVCŮ HSK CYCLING TEAM

3. miejsce – FRANTIŠEK ŽILÁK ROCK MACHINE-CYKLOMAX ENDURO TEAM

Do 3 cali – kobiety

1. miejsce – Gabriela Hruba BSK RACING

2. miejsce – Tereza NÁTROVÁ RS

3. miejsce – Karolina Krawczyk BIKEBOARD

Miejsce dla 25 uczestnika z okazji 25 lecia Parku Narodowego Gór Stołowych.

Dla najmłodszego uczestnika.

Artykuł Fat Bike Race 2018 – koniec mody na faty pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.