Artykuł ukazał się w Magazynie Bike nr 01/02/2018

Marta nigdy nie nosi dwóch takich samych skarpetek. Zestaw na dziś to paski, kratka i Mickey Mouse. To chyba stąd wzięła się ta Mysza (oczywiście tylko dla znajomych). A Mysza na rowerze robi cuda. Nie ma ścianki, której by nie ogarnęła. Mówi, że nie lubi szybko, a woli rozkminy. Dziwne, bo na każdym zjeździe znika mi w okamgnieniu.

Dwa długie majkowe warkocze zna chyba każdy. Maja, dziewcze typowo słowiańskiej urody. Te jej warkocze są tak długie, że zawsze zastanawiam się, czy kiedyś czasem nie wkręcą się jej w korbę przy szybkim zjeździe. Mówi, że podobno pilnuje ich długości i wszystko jest pod kontrolą. Rower też ma pod całkiem niezłą kontrolą. Właśnie daje temu przykład. Sekcja szybkich zakrętów, wymagający, czujny trawers, rock garden i ostatnia prosta. Razem z Myszą zjeżdżają na parking, gdzie w przyjemnych podcieniach tetrujki (Volkswagen T3) już szykuje się reszta ekipy.

A ekipa tym razem wydaje się być mocno wyjątkowa. Już rano na parkingu podczas wyładowywania rowerów z samochodów wiadome stało się, że to będzie szczególny dzień. Nie było chyba nikogo, kto nie zwróciłby uwagi na grupę roześmianych dziewczyn, próbujących ogarnąć i przygotować swoje sprzęty do jazdy. Śmiechy, hihy, ogólne zamieszanie i harmider. Ale o to właśnie chodziło. Jak z majkowymi warkoczami- wszystko było pod kontrolą. Korzystając z tak zwanego off sezonu, gdy już nie ma nad głową zawodów, wyjazdów, wakacji czy czego tam jeszcze, wreszcie udało się spotkać. Dziesięć babek, dziesięć rowerów, jeden wyciąg, wysokie góry i piękny jesienny, słoneczny dzień. To musiało być dobre.

Teraz po kilku rundach góra-dół przyszedł czas na chwilę odpoczynku i babskie ploty. Tematy oczywiście też typowo babskie. Najaktywniejsza jest jak zwykle Agnieszka. Zresztą, Aga zawsze robi wokół siebie dużo szumu. Potrafi rozkręcić każdą imprezę, przy niej nie ma problemu z tematami do rozmów. Zawsze uśmiechnięta i pełna energii. Jest całkiem prawdopodobne, że to ona zapoczątkowała w Polsce modę na kolorową enduro stylówę. Połączenia barw, jakie ze sobą zestawia sprawia, że nie można przejść przejechać obok niej obojętnie, a fotografowie zwyczajnie ją uwielbiają. Teraz pilnie instruuje nas, jak zastosować wynalezione ostatnio przez nią w drogerii masło do ciała.

Po niezliczonej ilości wypowiedzianych słów, dzięki skutecznym namowom Natalii wreszcie udaje nam się zebrać. Natala twardo stąpa po ziemi, lubi konkrety. Jak sama mówi, w końcu nie przyjechała tu plotkować, ale jeździć. To prawda, żal byłoby nie wykorzystać miejsca, w którym jesteśmy i przegadać cały dzień. Poza tym pogadać można też w kolejce do wyciągu.

Gdy ładujemy się do kolejnych wagoników, obsługa wyciągu jak i pozostali jeżdżący w bike parku w ten dzień bikerzy są wyraźnie zainteresowani. Kto by się dziwił? Kobiety zazwyczaj stanowią dodatek do męskiego rowerowego świata. Dziś jest inaczej. Girls only. Fajnie jeździć z facetami, ale czasem fajnie jest od nich odetchnąć. Dziś oddychamy pełną piersią.

Polana przy górnej stacji wyciągu kusi, by znów zmarnować na niej kilka chwil. Jednak po dokonaniu ostatnich poprawek w garderobie i oszpejowaniu, wspólną decyzją, choć raczej trochę zarządzeniem Ani, której przywódcze umiejętności dziś bardzo się przydają, ruszamy na ścieżkę.

Blizzard to klasyczne enduro w wersji średniozaawansowanej. Korzenie, skosy, trawersy, trochę kamieni. Jest przyjemnie, ale trzeba być czujnym. Ta trasa wszystkim nam chyba najbardziej przypadła do gustu. Jadę za Syską, staram się dotrzymać jej tempa. Już dobrze znam swoje miejsce w szeregu. Po kilku zjazdach szybko wyklarowało się, kto ma za kim jechać, by nie przeszkadzać sobie wzajemnie. Ania i Sylwia to dziewczyny, które na zawodach zawsze zajmują czołowe lokaty. Są dobre i szybkie. W ich przypadku widać, że talent, trening oraz odpowiednie miejsce zamieszkania dają efekty. Fajnie jest móc utrzymać się im na kole, podpatrzeć jak radzą sobie na kolejnych trudnościach.

W przerwie między jedną sekcją a drugą dojeżdżają do nas jakieś chłopaki. Mmhymmm, już wiemy, że nie dadzą rady nam odpuścić. Ego jest chyba silniejsze. Czekamy na Kinkę i Maję, więc zachęcamy ich, by pognali ścieżką, bo my potem nie chcemy ich blokować. Oczywiście nie dają za wygraną i postanawiają czekać z nami. Nie wiem skąd to parcie, męska potrzeba pokazania się, udowodnienia czegoś. Tylko czego? Gdy dziewczyny dojeżdżają, chłopaki dalej czekają niewiadomo na co. Po chwili odsapnięcia gdy ruszamy, oczywiście dzieje się nie inaczej niż myślałyśmy. Od razu za nami ruszają też i dzielni panowie. Nie muszę pisać, co następuje jakieś 30 sekund później. Po co psuć sobie, i co gorsza komuś, frajdę z jazdy niepotrzebnym wyprzedzaniem na wąskiej singlowej, pokrytej korzeniami ścieżce? O to chyba trzeba zapytać panów. Na szczęście tego typu akcja wydarza się tego dnia tylko raz.

Na kolejny zjazd wybieramy nieco trudniejszą ścieżkę. DH Intro brzmi wymagająco i okazuje się wymagająca. Każdej z nas poziom adrenaliny wyraźnie podskakuje. Zatrzymujemy się na chwilę na sekcji z zawodów EES. To fragment w sam raz dla Agi, ona lubi werty, stromizny i dla normalnego człowieka nieprzejezdne sekcje. Szybki ogląd sytuacji, wybór odpowiedniej linii i na naszych oczach, a właściwie za mrugnięciem oka, dziewczyna jest już na dole. My zbieramy szczeki z wilgotnej, zrytej oponami gleby.

Po wertowym zjeździe Agi robimy jeszcze kilka rund góra-dół. Pogoda dziś rozwala system, nastroje dopisują. Niestety zabawę przerywa nam ostatni kurs wyciągu. Dzień minął wyjątkowo szybko. Jasne, ręce już bolą i skupienie nie takie jak na początku, ale wszystkie czujemy zdecydowany niedosyt. Wjeżdżamy więc ostatni raz do góry, by w świetle zachodzącego słońca zjechać jeszcze ulubionym Blizzardem.

Gdy docieramy do parkingu, stoi tam już tylko kilka aut. To dobrze, bo tym razem nie musimy się przejmować zaciekawionymi spojrzeniami gawiedzi. Ostatnie wyzwanie na dzisiejszy dzień to sprawne zamontowanie rowerów na bagażnikach, by te po drodze nie odpadły. Udaje się. Kto jak nie my. W końcu w kobietach siła. To był dzień pełny energii, babskiej energii, śmiechów, hihów, plotek, rozmów o wszystkim i o niczym.

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe :)

Artykuł Girls shred – czyli kobiety na rowery pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Lago di Garda – kochać albo nienawidzić

Chyba nie ma bikera, który nie słyszałby nigdy o Lago di Garda. Ta kultowa miejscówka od lat dzielnie utrzymuje rolę lidera w rankingu najchętniej wybieranych rowerowych destynacji. Co sprawia, że z roku na rok ilość rowerzystów odwiedzających to miejsce nie spada, a nawet ciągle rośnie?

Jak już wspomniałam, po poprzedniej wizycie nad jeziorem Garda nie byłam jakoś szczególnie zadowolona.  Dobrze pamiętałam, że szlaki MTB tutaj są bardzo specyficzne. Albo jest bardzo łatwo (szuter, szuter, szuter), albo bardzo trudno (ekspozycja, skały). Bardzo rzadko da się znaleźć elementy pośrednie. Ukształtowanie terenu sprawia, że o ile nie korzystasz z pomocy shuttla, to zazwyczaj całe przewyższenie danego dnia robisz  na samym początku wycieczki. Wspinasz się więc przez dwie albo nawet trzy godziny, a potem na wymęczeniu możesz sobie zjechać. Poza tym jest stromo. Jeśli jesteś zwolennikiem napędów 1×11 a nie masz z przodu koronki 28, lepiej potrenuj przed wyjazdem.

Mimo  powyższych  dość negatywnych wspomnień zaryzykowaliśmy ponowną wizytę w tej kolarskiej mecce i w tym roku  znad Gardy wyjeżdżałam już z pewnym smutkiem. Czemu?  Wszystko po kolei.

Jezioro Garda – klimat i pogoda

Lago di Garda to bez wątpienia bardzo urokliwe jezioro. Wyjątkowości dodaje mu jego wielkość. Powiedzmy sobie szczerze, pewnie każdy z Was widział już niejedno górskie jeziorko. Jadąc nad Gardę przygotuj się na małe zdziwienie. Będąc tutaj czasami można poczuć się jak nad morzem. Gdy dołożymy do tego szczyty, które z wysokości 60 m n.p.m. wzbijają się do około 2 tysięcy metrów, to robi nam się naprawdę widokowy konkret.

Jest ładnie. Nie ma co się nad tym rozwodzić.
Jest też ciepło. Południowa część jeziora jest pewnego rodzaju bramą, która głębiej w ląd wpuszcza ciepłe śródziemnomorskie powietrze. Więc gdy nie mamy pecha na jakieś pogodowe anomalie, to w okolicach maja oraz miesięcy jesiennych, całkiem przyjemnie można tu pojeździć. W lipcu-sierpniu przygotujcie się na upały pod trzydziestkę i wyżej. Pogoda bywa tu jednak zmienna. Rano słońce daje czadu, a w południe już zbierają się chmury, by pod wieczór przywalić burzą. Trzeba na to zwracać uwagę, gdy wyjeżdża się w wyższe partie gór.

Czy w jeziorze da się kapać? W miesiącach letnich zdecydowanie tak. Chociaż to zależy mocno od aktualnej pogody. Podczas pierwszego pobytu nad Gardą kąpaliśmy się dwa razy, bo woda była dość zimna. Tym razem trafiliśmy idealnie. Słońce świeciło od rana do wieczora, a kąpiel w jeziorze przy 36 stopniach na plusie okazywała się ratunkiem.

Noclegi

Wyjazd nad Lago di Garda warto organizować z wyprzedzeniem i zastanowić się nad wykluczeniem lipcowo-sierpniowych terminów. To najwyższy sezon i najdroższy okres (my byliśmy w lipcu). Kwater i miejsc noclegowych jest do wyboru do koloru. Najpierw najlepiej zrobić rozeznanie na Bookingu,  potem poszperać na włoskich stronach typu gardatrentino.it,  a na koniec znaleźć domową stronę upatrzonego pensjonatu i pisać bezpośrednio. Z doświadczenia wiemy, że ceny często bardzo znacząco się różnią.

Jeśli jesteśmy nastawieni rowerowo, to oczywiście interesuje nas tylko północ, czyli okolice miejscowości Riva del Garda. Moim zdaniem najlepszą miejscowością do spania jest Arco. Miasteczko położone pięć km od Rivy, bardzo klimatyczne i urocze, spokojniejsze niż kurortowa Riva czy Torbole. Arco jest świetną bazą wypadową na wszelkie tripy MTB i szosowe, a gdy mamy ochotę na plażing czy winko nad brzegiem jeziora, to dotrzemy tam przyjemną czterokilometrową ścieżką rowerową wiodącą wśród winnic i plantacji kiwi.

Noclegową alternatywą są też miejscowości położone nad Lago di Ledro. Jednak wtedy każdy wypad MTB na wschodnią stronę jeziora wiązać będzie się najpierw z przyjazdem autem do Rivy lub Torbole. Szosowy w sumie też. Ponieważ dojazd do jeziora Ledro na rowerze z cienkimi oponkami jest niemożliwy. No chyba, że lubicie ekstremalne doznania i samochody w tunelach mijające was na milimetry z prędkością 80 km/h nie robią na was wrażenia.

Nad Gardę najlepiej zebrać się z ekipą i wynająć kilkuosobowy apartament. W takich miejscach standardem są specjalne pomieszczenia lub garaże dla rowerów, klimatyzacja, pralnia, możliwość skorzystania z karchera.
Można też przyjechać kamperem lub skorzystać z pola namiotowego. Tu jednak polecam dzwonić, bo w letnich miesiącach dość ciężko jest z wolnymi miejscami.

Lago di Garda – trasy rowerowe MTB

Będąc nad Lago di Garda  w pierwszej kolejności trzeba objechać klasyki. Nie szukaj pierwszego dnia secret traili i miejscowych tajniaków, najpierw zapoznaj się z terenem, bo początek może być dość zaskakujący i bolesny. Nad Jeziorem Garda szlaki są mocno specyficzne. O przyczepności, kontroli i przednim hamulcu najlepiej zapomnieć na okres wyjazdu :) A tak poważniej, to spotkasz tu bardzo rzadko spotykaną u nas nawierzchnię w postaci wszelkiej maści luźnych kamieni, które zdecydowanie utrudniają manewrowanie rowerem. To trudno opisać. To trzeba poczuć :)

Jaki rower wziąć nad Gardę? To zależy co chcesz jeździć. Na sypkich szutrach da radę zwykły hardtail, ale zdecydowanie lepiej mieć tu ze sobą fulla. Czy 160 mm jest konieczne? Chyba nie. To serio zależy od szlaków które wybierzesz.

W orientacji w terenie przyda się telefon z aplikacją Trailfoks lub Mapy.cz oraz łatwe do kupienia papierowe mapy wydawnictwa Kompass. Nie zdziwcie się, tu, jak i w całych Alpach, każdy szlak jest czerwony. Na początku wprowadza to w pewne zagubienie, ale można się przyzwyczaić.

Podczas pierwszego wyjazdu nad Gardę  używaliśmy też przewodnika Garda GPS Bikeguide tłumaczonego przez naszego kolegę Tomka . Tym razem jednak w dobie internetów okazał się zbędny.

Będąc w terenie zauważycie też sporo nowych oznaczeń całego systemu szlaków typowo rowerowych. Niestety my nie doszukaliśmy się nigdzie ich opisu, czy mapki (ale też nie poświęcilismy temu za wiele czasu).

Wracając do Trailforksa – są na nim zaznaczone wszystkie szlaki, które warto wziąć pod uwagę podczas pierwszego pobytu nad Lago di Garda. Minęły już czasy wyszukiwania w zagranicznych internetach co lepszych smaczków :)

Siła mięśni, shuttle bus czy kolejka

To ostatnia decyzja, jaką musisz podjąć przed ruszeniem na rower. Przewyższenia nad Gardą są bowiem słuszne. Często, by dostać się na jakiś szczyt, za jednym razem trzeba zrobić 1300 metrów w pionie. To nie mało, a gdy dodasz do tego całkiem spore średnie nastromienia… uff.
Moja rada – są wycieczki na których do góry fajnie wjechać samemu, są trasy na które lepiej wynająć schuttla i nie marnować sił, które przydadzą się potem. Warto też raz skorzystać w Kolejki wysokogórskiej w Malcezine i dla samych widoków odżałować 25 euro (tak mówił nam kierowca jednego busa). Nam niestety jeszcze nigdy się to nie udało. Tacy zarobieni na wakacjach jesteśmy :)

Które trasy wybrać? Poniżej moje subiektywne zestawienie tras rowerowych nad Lago di Garda. Kolejność w tym przypadku ma znaczenie.

Naranch Trail

Naranch Trail to trasa idealna na początek, bo najmniej „gardziańska”. Dziwiłam się, gdy gdzieś przeczytałam, że ma wyjątkowo ziemisty charakter. Ale dnia następnego na Navene już wiedziałam, o co chodzi. Na miejsce gdzie zaczyna się Naranch Trail warto dostać się za pomocą siły własnych nóg, powoli trawersując zbocza Monte Stivio. Zatrzymać się po drodze na kawę i pana cotte w Malga Zanga (skąd podobno można oglądać też widowiskowe zachody słońca). Ostatnie fragmenty podjazdu trawersującego Monte Creino robi się przy okazji podziwiając eksponaty z naturalnej galerii sztuki. Nie macie pojęcia jak to odciąga głowę od myślenia o zmęczeniu :)

Naranch Trail to typowy szlak który moglibyśmy podpiąć pod enduro. Są kamienie, korzenie, czasem stromo. W skali trudności, której już używałam tutaj, to solidna trójka. Mimo wszystko w kilku miejscach trzeba trochę pokombinować.

W znalezionych opisach tego szlaku wszyscy sugerują postój w Agriturismo Maso Naranch. Nie bez powodu. Tu koniecznie trzeba położyć się na łące pachnącej lawendą z widokiem na jezioro.

Navene Trail

Podczas gdy Naranch Trail jest delikatnym wprowadzeniem w klimaty Lago di Garda. To Navene wali nas po mordzie rzeczywistością. Jeśli nie lubisz luźnych kamieni, nie wybieraj tej ścieżki. Na Navene niby nic nie ma, a daje w kość. W skali trudności to też trójka, ale tu już trzeba przestawić głowę. Nie ma wielkiego nastromienia, są noszące na boki kamienie i kilka ciaśniejszych zakretów-agrafek. Jedziesz, nie widzisz nic trudnego, a czujesz się nieswojo. Mimo wszystko to oczywiście bardzo klimatyczna, singlowata ścieżka, z kilkoma widokami na jezioro. Tu też da się jeszcze dojechać na rowerze, ale podjazd to minimum dwie godziny. Niestety zaznaczone na mapie jedno ze źródełek ma wodę niezdatną do picia. Paamietajcie o ty wybierając się tu w ciepły, słoneczny dzień.
Gdy już zjedziecie na dół do miejscowości Navene, w kawiarni na wyjeździe ze ścieżki koniecznie zatrzymajcie się na lody jogurtowe.

Tremalzo classik i alternative

Chyba nie da się napisać o Tremalzo nic, czego ktoś by już nie napisał. Klasyk klasyków. Must ride. Wyjątkowo widokowa trasa, na którą poświęcić trzeba sporo czasu, bo co zakręt zatrzymywać będziesz się na fotki. Na Tremalzo najlepiej dostać się busem, ale jak chcesz podjąć wyzwanie zdobycia go w korbach, to nie dawaj się czasem naciągnąć na kultowy podjazd Mosera od strony Pregasiny. Uwierz mi. Nie idź tą drogą. Zdecydowanie lepiej jest dotrzeć do mitycznego tunelu Tremalzo od tyłu, po drodze zaliczając Lago di Ledro i Ampolę. A widokowym serpentyniastym szutrem sobie zjechać.
W klasycznej wersji pod względem technicznym szału na Tremalzo nie ma. Poziom trudności to dwójka z jednym konkretniejszym fragmentem zjazdu z Passo Rocchetta (który nomen omen w drugą stronę jest beznadziejnym wypychem). Obowiązkowy postój na Passo Nota warto ująć w planach. Sugerujemy jednak, by zamówic raczej tylko coś do picia.

Tremalzo ma oczywiście też kilka alternatywnych wersji. Jak dobrze się przyjrzycie to na Trailforksie odnajdziecie możliwe modyfikacje. Nam w tym roku nie wyszło, ale wiem, że zdecydowanie warto. Mój tajny informator Harry potwierdza :)

601

601 jest równie kultowy jak Tremalzo, tylko że tutaj zamiast na widoki patrzysz pod koła. Zaczynający się na Monte Altissimo szlak 601 to najbardziej wymagający oficjalny szlak nad Jeziorem Garda.  Bardzo widokowy i techniczny u góry, w środku daje chwilę wytchnienia, by znów na dole móc sponiewierać. Niestety nie jestem w stanie go wycenić, bo z powodu nadciągającej burzy w połowie odbiliśmy na nieco łatwiejszy The Skull. Na jutubach są jednak całe filmiki ze zmagań z tym trailem.
Aby zjechać sześćset jedynką trzeba wykorzystać busa, który podwiezie Cię na wysokość 1617 pod Rif. Grazzini. Stąd już tylko godzina kręcenia/wypychu dzieli Cię od szczytu. W schronisku obowiązkowy odpoczynek i strawa (nie mylić ze Stravą). Potem rundka po szczycie i gdy masz szczęście to jeden z najbardziej niesamowitych widoków, które dane było mi oglądać w życiu. Po tym wszystkim czeka Cię już tylko długi i niekończący się zjazd.

Val del Diaol/The Skull

To trasa, która weszła w skład tak zwanego Garda Trentino Bike Park, czyli parku bez bajkparku :) Widać, że cały czas ktoś o nią dba i ją dopracowuje. Stanowi solidne wyzwanie dla sprzętu i bikera. Mamy tu kamienie, kamienie,kamienie i trochę korzeni. Na szczęście kamienie te raczej sztywne, mocno trzymające się podłoża. Jest też kilka miejsc z hopami i innymi a’la bikeparkowymi atrakcjami. The Skull bardzo przypadł mi do gustu,  Arturowi już trochę mniej :)

Cima d’Oro

Na ten szczyt można wejść pieszo, ale dużo fajniej wejść tam z rowerem :) widoki na górze wynagrodzą cały trud. Widać stąd zarówno Jezioro Garda jak i Lago di Ledro.  Ma się wrażenie, jakby stało się na dachu świata. Wycieczka na Cima d’Oro jest też doskonała dla fanów bunkrów i I Wojny Światowej.  Po drodze mija się mnóstwo pozostałości po działaniach wojennych, a na zboczach Cima Pari pięknie widać wgłebienia, które według naszej teorii są pozostałościami po zrzuconych w ten rejon bombach.

Zdobywając Cima d’Oro najpierw z Moliny di Ledro wdrapaliśmy się asfalto-szutrem na Bocca di Trat, potem trawersowaliśmy Cima Pari i na końcu sama z rowerem na plecach wdrapałam się na szczyt. Wybierając drogę w dół z racji późnej pory musieliśmy nieco zmodyfikować pierwotne plany. Jednak pieszy szlak idący niemal równolegole do szutrowej drogi okazał się wart ryzyka. Wszystko zapisane w GPXie poniżej.

Croce di Bondiga

To szlak, na który nie dowiezie nas shuttle. Warto więc wpleść go w całodniową wycieczkę i najpierw wdrapać się na San Giovanni al Monte, potem granią dojechać do krzyża, by stąd zjeżdżać już aż do samego Arco. Do San Giovanni można dojechać także autem. Dobrym pomysłem więc jest by jedna osoba z ekipy poświęciła się i wwiozła resztę do góry. W naszym przypadku oczywiście poświęcił się, trochę słabiej czujący się tego dnia Artur. Zjazd z Croce di Bondiga jest warty poświęceń. Występuje tu ten lubiany przeze mnie rodzaj gardziańskich kamieni, sztywno trzymających się w ziemi. Tylko w środkowej części jest trudny przejazd przez gruzowisko. Reszta to przyjemna trójeczka :)
Z tego zjazdu zdjęć nie ma, ale będzie film. Kiedy? dobre pytanie :)

Jezioro Garda na szosie

Szosowcy twierdzą, że Garda jest stolicą MTB, a kolarze górscy, że to szosowy raj. Jak jest faktycznie? Faktycznie wydaje mi się, że zarówno pod względem szosowym jak i emtebowym zdarzało mi się jeździć po fajniejszych ścieżkach i drogach. Nie znaczy to, że jest jakoś strasznie kiepsko, ale do raju to chyba jeszcze daleko :) Tak, czy siak, kilka kilometrów na szosowym liczniku nad Gardą nabiłam. Poniżej trzy przyjemne i warte zwrócenia uwagi trasy po resztę najlepiej zgłosić się do Hop Cycling.

Monte Velo

Jedną z rzeczy, którą dobrze zapamiętałam z pierwszego pobytu nad Gardą była właśnie ta cienka asfaltowa serpentyna zaczynająca się w Santa Barbara a kończąca w Arco. Pamietam ją dobrze, bo podczas jednej z wycieczek MTB, po dwóch godzinach mozolnego wspinania się do góry rower Artura zaniemógł i musieliśmy na rowerach po 120 mm skoku na grubych oponach  ewakuować się właśnie  tym stromym asfaltem. Ileż niecenzuralnych słów poleciało wtedy z mych ust… Niemal jednoczenie jednak w głowie pojawiła się myśl – o jak fajnie byłoby tu kiedyś wjechać szosą. No to tym razem wjechałam :)

Monte Bondone

Szukając jakiejś fajnej, konkretnej szosowej pętli nad Gardą do wyboru mamy Monte Baldo i Monte Bondone. Zainspirowana wpisem Maćka Hopa, wybraliśmy Bondone. Równe 100 kilometrów i 2700 metrów w pionie. Za takie tripy lubię szosę, ale ostatni podjazd z 18% fragmentem to solidny test charakteru.

Lago di Tenno

To pętelka idealna na wieczór poplażingowy. Z Arco przez Deve wspinamy się powoli nad jezioro Tenno, a potem serpentynami z widokiem na jezioro zjeżdżamy na rynek na lody. Takie tam 30 km na rozruszanie nogi.

Festiwal Bike

Sława i mit Gardy ma też korzenie w co roku odbywającym się tutaj fastivalu organizowanym przez największą europejską rowerową gazetę Bike. Na początku maja kolarze wszelkiej maści zjeżdżają się do Rivy i przejmują nad nią władanie. Są rowerowe testy, prezentacje nowości i ciekawostek, wycieczki, zawody  i imprezy okołorowerowe. Kto wie, może za rok też się tam wybiorę. W końcu tyle jeszcze tam szlaków niepoznanych.

Lago di Garda – atrakcje dodatkowe

Jezioro Garda to miejsce, do którego na pewno możesz przyjechać z rodziną. Bez względu na to, w którym z miasteczek będziecie nocować na pewno twoja druga połówka czy też dziecię znajdzie coś dla siebie. Nad Gardą można robić wszystko: opalać się, pływać, nurkować, surfować, chodzić po górach, wspinać się, chillować pod palmą, objadać się włoskimi przysmakami, chłodzić się drinkami, zagryzać oliwkami. Znajdzie się tutaj też kilka całkiem fajnych sklepów na nietylko rowerowy shopping, jest kilka kosmetyczek, fryzjerów i wesołe miasteczko.

Ceny

Najtrudniejszy temat zostawiłam na koniec. Wakacje nad Jeziorem Garda muszą być na bogato. Jeśli liczysz na to, że uda ci się budżetowo ogarnąć wyjazd, to jasne, wiedz, że się da, ale nie ma to najmniejszego sensu. Nad Gardę warto przyjechać z pełną skarbonką.  Albo lepiej – walizką pieniędzy.

No bo gdy wchodzisz do takiego marketu (Spar, Lidl) z początku wydaje Ci się, że wszystko jest ok. Niestety dopiero po chwili orientujesz się, że ceny nie są w złotówkach ale w ojro.  I żelazny zestaw przetrwania: tuńczyk + sos pomidorowy + makaron  lepiej było wziąć z domu. Ale wozić makaron do Włoch? No to się nie godzi.

Cała frajda jazdy nad Gardą polega na tym, że tam czujesz prawdziwe wakacje.  Słońce, jezioro i góry, a ty po solidnym tripie zjeżdżasz do Rivy lub Torbole na lody i espresso za euraska. Albo ładujesz się na plażę z kartonem pachnącej pizzy i kontemplujesz zachód słońca.
Wieczorem zaś na rynku w Arco popijasz Spritza zagryzając oliwkami, włoskim salami czy jednym z miliona gatunków serów.

Następnego dnia po zaliczeniu Tremalzo bolo nogi, to wjeżdżasz do góry shuttlem, albo wypożyczasz elektryka… No ok, już płynę za bardzo. Gdy druga połówka już sie nudzi na plaży, to jedziecie sobie na kawę, zwiedzanie i shopping do Verony.  Serio, serio, warto wykorzystać ten gardziański wakacyjny klimat. Wspomnienia bezcenne, a za resztę zapłaci karta MasterCard :)

Przykładowe ceny:

espresso w kawiarni – 1 eurasek
wszelkie inne kawy – 1,5 euraska
apfelstrudel – 3 euraski
lody 3 gałki – 3 euraski
woda – 0,7 euraska 2l
bułki – 3 euraski/kg
pomidory – 1.5 euraska/kg
oliwki – 3 euraski kubek na wieczór
wędliny – 12-20 euraska/kg
czekolada RitterSport – 1 eurasek
pizza margherita – 8 eurasków
aperol w restauracji – 4 euraski
piwo w restauracji – 3 euraski
regeneracyjny makaron w schronisku – 8 euraski
bike shuttle – 15/20 eurasków
wyciąg Malcesine- 25 eurasków

Podsumowanie

Garda została odczarowana. Nie wiem, czy to kwestia lepszego skilla, innych rowerów czy nastawienia. W tym roku Lago di Garda wywarło na mnie zdecydowanie lepsze wrażenie niż za pierwszym razem. Owszem, trasy dalej są specyficzne i jedyne w swoim rodzaju, ale chyba zaczynają mi się podobać tak, że chętnie przyjechałabym tu znowu. Wydaje mi się, że w wyniku rozwoju innych rowerowych alpejskich miejscówek nad Lago di Garda przyjeżdża nieco mniej osób niż kiedyś, miejscowi to zobaczyli i zaczynają działać. Coraz więcej tras jest ogarnianych i bardziej dostosowywanych pod rowery, jest lepsze niż kiedyś oznakowanie ścieżek. Wszystko idzie w całkiem dobrym kierunku. Więc jak tylko rozbijecie skarbonki, to jest to na pewno kolejna rowerowa miejscówka, którą polecam.

Artykuł Lago di Garda – rowerowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Pierwszy z wpisów opisujących szlaki wokół Pradziada.

Początkowy plan zakładał start z Beli po Pradziadem.

Dziad jednak zasugerował inną opcję.

Podjechaliśmy nieco wyżej do miejscowości Vidly.

… by stąd rozpocząć beznadziejny wypych niebieskim szlakiem.

Na szczęście chłopaki lubią sobie odpocząć.

Po drodze mała chatka dla strudzonych wędrowców.

Są momenty, kiedy nawet trochę da się jechać.

Wysokość zdobywana szybko, ale sporym wysiłkiem. Chyba nigdy nie polubię wypychów. Wolę godzinny podjazd, niż pół godziny pchania.

Ufff, jak gorąco.

Pusch!!!

No i lądujemy w schronisku Svycarna. Uwierzycie, że nie ma tu Kofoli????

Nie pamiętam co to, ale ładne.

Szybkie konsultacje, kanapki, poziom kofeiny uzupełnia kawa zamiast planowanej Kofoli.

Ze Svycarni asfaltem lecimy na samego Pradziada.

Jesteśmy zdziwieni ilością turystów, w Czechach przecież jest normalny dzień pracy, szykujemy się do pierwszego zjazdu.

Gdzieś tam pojedziemy.

Byliśmy tacy szybcy, że ze zjazdu zdjęć brak. Jest natomiast znów nduro-wypych.

Ciśniemy.

Borówki dojrzewają na słońcu.

Petrovy Kameny dobre na chwilę odpoczynku.

Mężczyzna na skale.

Widoki, jak zawsze miażdżą system.

Wprowadzamy element lanserki.

Jadąc tym fragmentem ryzykujemy pokutą, ale czy nie warto???

W chatce na szczęście nikogo nie ma, co najwyżej foto-pułapka :)

Szlak doprowadza nas do Studanki.

„Dobre miejsce na bikepackingowy nocleg” – zapisane w kajeciku.

Zaczynamy agrafkowanie.

Jest całkiem stromo.

I zielono.

Zdecydowanie wymagający singiel w pierwszej części, potem leśny trawers z kilkoma kamieniami i korzeniami.

Każdy walczy ile może. Ja przejechałam może 40% sekcji agrafkowej :)

Wdrapanie się z powrotem na grań kosztuje nieco wysiłku. Tym bardziej, że chłopaki zamiast dobrze wyglądającego na mapie szlaku wybierają jakieś bliżej nieokreślone drogi leśne. W końcu jednak docieramy do niebieskiego, który zaraz za chwilę łączy się z zielonym.

Tu jazda znów robi się przyjmena.

Jest moc.

To miało być lokowanie produktu, ale coś tu jest nie tak :)

Po dotarciu do sedla się rozdzielamy. Ci żądni wrażeń robią dodatkowy zjazd na Ztracene Skały. Ci mniej żądni wybierają chill na trawie.

Velky Maj żegna nas urokliwym widokiem.

Potem następuje przerwa w życiorysie (czyt. nie chciało mi się już robić zdjęć). Obiad w Ovcarni, hektolitry Kofoli i Holby. Chyba nawet lepiej, że zdjęć nie ma.
Dobrze dociążeni wracamy przez Pradziadka szlakiem kosówkowym do Svycarni, a stamtąd ostatni punkt programu …

Niebieski szlak przez Wysoki Wodospad do Beli.

Początek szlaku to kamienisty, ale przyjemny technicznie singiel. Przy wodospadzie zaczyna się rollercoaster.

Niektórzy nie zapieli pasów i wypadli z wagonika.

A od dołu wygląda to tak. Gdzie jest ściecha?

Japek fotograf i jego walka z uchwyceniem „pana rhei”.

Po przejechaniu rzeczki jest jeszcze kilka kamienistych OSów, gdzie nie trudno o glebę. Szlak jednak szybko zmienia się w łatwy i szybki szuter.

Tak wyszukanego w smaku dania nie jadłam dawno. Lubię hamburgery, ale odrobina luksusu od czasu do czasu jest jak najbardziej wskazana. Gdy twój zegarek rozładowuje się jeszcze przed głównym punktem wycieczki, wiesz, że to co robisz ma sens.
Do następnego.

* sformułowanie wymyślone przez Michała Lalika z 1enduro na potrzeby określenia łatwych i specjalnie przygotowywanych dla rowerzystów miejscówek. W opozycji do naturalnych, górskich szlaków.

Artykuł Enduro Pradziad pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Artykuł ukazał się z Magazynie Bike nr 1-2/2017
Autorem wszystkich zdjęć jest pstryKANIA

W tym roku razem z Arkiem Perinem – Arek Bike Center organizujemy rowerowy obóz specjalnie dla dziewczyn. Jeśli chciałabyś pojechać z nami kliknij w obrazek :)

Dlaczego warto jechać na wiosenny obóz rowerowy?

Jeśli tylko masz kilka dni zbędnego urlopu, trochę zaskórniaków na koncie, a twoja druga połówka nie patrzy spod byka na kilka dni rozłąki, to doczytaj ten artykuł do końca, odpal internety, zarezerwuj wyjazd i szybko leć pakować manatki. Zimowo-wiosenny obóz rowerowy to same korzyści.

Po pierwsze – odpoczynek.

Gdy w pracy same deadline-y, w domu ciągle coś do zrobienia, a za oknem szaro, buro i ponuro, kilkudniowy rowerowy wyjazd w cieplejsze rejony połączony z aktywnością fizyczną może zdziałać cuda. Każdy z nas potrzebuje resetu i chwili oddechu. Zorganizowany w dobrej grupie znajomych wypad pozwala naładować akumulatory, wybudzić się z zimowego snu, rozruszać  zastane kości. Gdy ciało pracuje, głowa odpoczywa. Po powrocie poczujesz się jakby ktoś podkręcił trochę suwaki clarity i saturation w twojej rzeczywistości.

Po drugie – trening

Jeśli traktujesz jazdę na rowerze bardziej ambitnie to nad wiosennym zgrupowaniem nie ma się co zastanawiać.  Żeby jeździć trzeba jeździć. A gdzie robi się to lepiej niż w ciepłych krajach? Na wiosennym obozie rowerowym masz szansę w pełni skupić się na treningu. Nie ma domowych obowiązków, nie ma zaległości z pracy, dzieci nie płaczą, mężowie nie marudzą. Jest pełne skupienie, jest nastawienie na progres, rytm dnia ułożony jest tak, by czas wycisnąć jak cytrynę i spędzić jak najwięcej chwil na rowerze. Tak wykorzystane dwa tygodnie są efektywniejsze niż miesiąc treningu w kraju. Możliwość powtarzania trudniejszych fragmentów tras, utrwalania umiejętności zdobytych poprzedniego dnia sprawia, że człowiek osiąga wyższy level, mocno widoczny po powrocie do domu. Potem pozostaje już go tylko utrzymać.

Gdzie i kiedy jechać na obóz rowerowy?

Najlepsze na wyjazd miesiące to luty oraz marzec. Podczas gdy w Polsce na dworze mamy bliżej nieokreślone warunki pogodowe, na południu słońce grzeje, przyroda budzi się do życia, a opady deszczu jedynie nawilżają trasy (no chyba, że trafimy na tydzień deszczu :)). Jeśli ostro trenujesz i przygotowujesz się do zawodów, to w lutym i marcu przypadają zazwyczaj największe objętościowo treningi.  Sam odpowiedz sobie na pytanie, co będzie przyjemniejsze i efektywniejsze: codzienne treningi w pośniegowej brei przy temperaturze w okolicach zera z ryzykiem złapania infekcji, która zniweczy ostatnie osiągnięcia treningowe, czy kilka dni sytych zjazdów w słońcu i warunkach komfortowych dla naszego organizmu. Argumentem przemawiającym za wyjazdem w tym okresie są też pierwsze zawody, które zazwyczaj odbywają się w okolicach końca marca. Solidny trening techniczny na pewno przyczyni się do łatwiejszego wejścia w sezon startowy i zaowocuje lepszymi wynikami juz na początku.

Jeśli natomiast nie trenujesz, a wiosenny wyjazd jest dla ciebie rodzajem rowerowego urlopu, również okolice lutego wydają się być najlepsze. Jest to bowiem moment, kiedy nasza wytrzymałość i tolerancja na niskie temperatury drastycznie maleje. Nasze ciała łakną ciepła oraz witaminy D dostarczanej wraz z promieniami słonecznymi. Takie kilkudniowe ładowanie akumulatorów sprawia, że łatwiej jest doczekać końca zimy. Endorfiny wyprodukowane na rowerze zrobią swoje.

Wybierając lokalizację rowerowego obozu najlepiej zdać się na sprawdzone miejscówki opisane obok. Jeśli jednak zależy nam na oryginalności i odrobinie eksploracji pierwsze, co musimy odnaleźć w internecie, to warunki pogodowe (średnie temperatury i opady w okresie zaplanowanego wyjazdu) i klimatyczne interesującego nas obszaru. Następnie analizujemy dostępność tras i infrastrukturę sprzyjającą rowerowaniu.

Obozy rowerowe – szkolenia techniki

Obozy organizowane przez specjalizujące się w tym firmy bardzo często w pakiecie oferują szkolenia techniki jazdy oraz rowerowe porady odnośnie treningu. Szkoleniowcy proponują między innymi:  podstawowe ustawianie roweru pod daną osobę, regulację zawieszenia (amortyzacja przód i tył), omówienie prawidłowej pozycji na rowerze, naukę manewrowanie rowerem, wskazywanie podstawowych błędów w jeździe, analizę i wspólne pokonywanie trudniejszych sekcji technicznych, omówienie wyboru odpowiedniej linii przejazdu, wieczorne analizowanie przejazdów nagrywanych za pomocą kamer, czy poranne treningi ogólnorozwojowe na plaży.

Z kim pojechać na obóz rowerowy?

Firm organizujących rowerowe wyjazdy jest coraz więcej. Rosnąca konkurencja sprawia, że uczestnik może liczyć na coraz wyższej jakości świadczenia. Analizując dostępne oferty, przede wszystkim trzeba dowiedzieć się jaki charakter będzie miał wyjazd – czy będzie ukierunkowany pod Enduro, DH czy klasyczne MTB. Warto sprawdzić, co otrzymujemy w ramach opłaty za uczestnictwo. Czy organizator zapewnia ubezpieczenie, czy w cenę wliczony jest transport rowerów, jak przygotowywane będzie jedzenie. Czasem uczestnicy mają też możliwość testowania rowerów, otrzymują zniżki w firmach współpracujących z organizatorem. Niektóre wyjazdy łączone są też z możliwością startu w zagranicznych zawodach. To bardzo dobra okazja na wypróbowanie swoich sił na obcym podwórku. Najbardziej popularni organizatorzy to:

Do it yourself

Wiosenny obóz można oczywiście zorganizować samodzielnie. Przed podjęciem tej decyzji warto się jednak mocno zastanowić. Ceny oferowane przez organizatorów nie są wygórowane, a w zamian otrzymujemy wszystko podane jak na tacy. Nie trzeba przejmować się wielogodzinną podróżą, nie trzeba przekopywać portali oferujących noclegi, szukać informacji o trasach, martwić się słabą znajomością języka. Ostatecznie na obóz wybieramy się z dwóch podstawowych powodów, by pojeździć na rowerze niczym się nie przejmując i odpocząć. Resztę przez te kilka dni niech robią za nas inni.

Jeszcze nie zdecydowałeś się na obóz rowerowy?

Może pomoże ci w tym kilka poniższych wypowiedzi?

Artykuł Obozy rowerowe – jak, kiedy, gdzie? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Niestety nie zawsze jest czas na nowe eksploracje. Czasem dobrze jest pojechać w sprawdzone miejsce, gdzie na pewno trafimy na dobre ścieżki, nie będziemy błądzić i głowić się nad mapą. Czasem fajniej, bez zbędnych ceregieli złapać flow.

CERTYFIKAT JAKOŚCI MOB

Zrobiłam więc dla Ciebie zestawienie miejsc i tras rowerowych, w których byłam i które powinny Ci się spodobać. Niektóre z nich opisane są dokładnie, niektóre są tylko inspiracją. Obiecuje jednak, że na bieżąco będę starała się uzupełniać wpisy o dokładniejsze wiadomości i udostępniać tracki GPX. A lista rowerowych tras Polski i Europy, będzie coraz większa.

Boisz się o poziom trudności tras? Ciągle wszędzie piszę o tym Nduro.

Enduro to nie kwestia trudności ścieżki przed Tobą.
Enduro to wszystko to, co dzieje się w Twojej głowie, kiedy jesteś w górach, jedziesz na rowerze, dostrzegasz całe piękno świata wokół Ciebie. To jest moja definicja enduro.

Dlatego czasem jeżdżę po krętych kamienistych singlach, a czasem po szutrach. Szutry są bezpieczniejsze, gdy głowa lata na boki zachwycając się widokami wokoło. Większość miejscówek i szlaków, o których piszę to ścieżki, na których poradzi sobie osoba na sztywnym rowerze. O ile tylko nie jest zbyt konserwatywna i czasem opuści sztycę w dół.

POLSKA

Trasy rowerowe Beskidy

Szyndzelnia i Błatnia
Magurka – Boxery
Szyndzielnia – Cyberniok
Zawoja – Polica
Zawoja – Mosorny Groń
Góra Żar
Skrzyczne
Szyndzielnia zimowo

Trasy rowerowe Jura Krakowsko-Częstochowska

Pustynia Błędowska
Szlak Orlich Gniazd rowerem

Trasy rowerowe Sudety

Szklarska Poręba
Trasy enduro Srebrna Góra
Ślęża i Radunia
Strefa MTB Sudety zimą
Wielka Sowa zimą
Góry Opawskie – Biskupia Kopa

Trasy rowerowe Śląsk

Trasy rowerowe Zakopane i Tatry

Dolina Chochołowska

EUROPA

Austria

Salzkammergut
Saalbach-Hinterglamm
Ischgl – w trakcie opracowywania

Czechy

Javorovy
Javorovy – zielony szlak
Kouty zimą
Biskupia Kopa – Zlate Hory
Rychleby – tajemne ścieżki
Bike Park Koprivna
Pradziad

Chorwacja

Istria

Hiszpania

Gran Canaria

Włochy

Lago di Garda
San Remo – Dolceacqua
San Remo – mały przewodnik
Livigno

JEŚLI SPODOBAŁ CI SIĘ WPIS PODZIEL SIĘ NIM Z INNYMI NA FACEBOOKU :)

Artykuł Szlaki i trasy rowerowe – certyfikat jakości MOB pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Nie kojarząc (poza jednym maratonem) tutejszych terenów, najlepiej było oczywiście zagadnąć miejscowych. Takim sposobem dzięki uprzejmości zGrani.fr udało się zaliczyć najlepsze szlaki Pasma Policy

Najlepsze miejsce startowe wycieczki to Centrum Górskie Korona Ziemi. Tu można zostawić i samochód i rodzinę, która w czasie naszych eksploracji na pewno nie będzie się nudzić.

Stąd wbijamy się najpierw na szeroki szuterek, który doprowadza nas do żółtego szlaku wiodącego aż na Mosorny Groń. Wspinaczka łatwa nie jest, ale pierwszy tego dnia chill z widokiem na Babią Górę wszystko wynagradza.

Humor trochę psuje niedziałający wyciąg i kupę zmarnowanej roboty jaką włożyli tu budowniczy tras, o których już kiedyś pisałam, że nie warto ich sprawdzać.
Lipiec i sierpień to jedyny moment kiedy krzesełka mają jeździć. Dobre choć to.

Z Mosornego dalej żółtym kierujemy się na Halę Śmietanową.

Tu przydaje się dobra rada zGranych. W miejscu gdzie zaczyna być na prawdę stromo, trzeba odbić na ścieżkę w prawo, która doprowadzi nas do czerwonego szlaku również zmierzającego w kierunku Hali. Tak zwaną rynnę zdecydowanie lepiej pokonywać w drugą stronę. Co też jeszcze tego dnia uczynimy.

Niestety nie do końca wypełniamy instrukcję przewodników, co skutkuje, na szczęście, niedługim wypychem. Zbyt wcześnie odbiliśmy z powrotem w lewo, dopiero analiza tracka w domu pokazała, że jeszcze trochę trzeba było dociągnąć do czerwonego.

Czerwonym szlakiem docieramy do Śmietanowej i dalej nim zjeżdżamy do siodła. Kamienie korzenie na przyjemnym poziomie. Zdjęć nie ma, bo szlak zaatakował znienacka i pokonałam go nawet nie zakładając ochraniaczy.

Po dojeździe do borówkowej polany trzeba wykazać się zmysłem trailtrapera i znaleźć magiczną ścieżkę połączeniową z zielonym szlakiem.

Nam się udaje, nie bez chaszczingu, ale jednak.

Real enduro.

Ostatecznie całkiem szybko docieramy do zielonego szlaku, który to jest przyjemnym trawersowym singlem. O ile słowo przyjemne kojarzy Ci się z kamieniami, korzeniami i smygającymi po łydkach krzaczurami.

Mi się podobało, Arturowi, który zmienił ostatnio opony na Ikony już trochę mniej :)

Zdjęcie zrobione oczywiście w „spokojniejszym” miejscu.

W brzuchach zaczyna burczeć, trawersuJEMY więc szybko Złotą Grapę, zaliczamy widok z Kucałowej Hali i wbijamy do schroniska na Hali Krupowej.

Pierogi i naleśniki warte polecenia.

Pełni energii i mocy zrządzamy odwrót czerwonym szlakiem w kierunku Policy.

Sam szczyt objęty jest rezerwatem przyrody. Znaku zakazu jazdy rowerem nie ma, postanawiamy jednak się przespacerować.

Ostatnie widoki. A potem już tylko kamienie i korzenie pod kołami.

Zjazd łatwy, ale z momentami.
Naturalny drop idealny na przełamanie. Może jednak nie dla mnie, ja wybieram chickena.

Na Halę Śmietanową trzeba się znów trochę wdrapać. Ale to z niej odchodzi szlak z clou programu tego dnia. Żółty zwany rynną.

Świetna zabawa po korzeniach. Turyści zdecydowanie zdziwieni, gdy informuję ich, że to łatwiej się zjeżdża niż schodzi. Na szczęście tego dnia wszystko suche. Oj nie wyobrażam sobie tego szlaku po opadach. A wiem, że na niejednych zawodach był OSem.

Po całkiem długiej serii korzennych wrażeń dalej żółtym szlakiem wracamy przez Mosorny Groń do Zawoi.

Okazuje się jednak, że to nie koniec przygód.
Najpierw spotykamy mocno pozytywną wycieczkę.

A potem szukającego w lesie grzybów Vasye, który zaprasza nas do wspólnego spaceru.

Grzybów jeszcze nie znajdujemy, ale za to ciekawe formacje skalne i owszem.

Niestety Hans Dampf znów okazuje swoją słabość.

Po ogarnięci dziurki pozostaje tylko wspomnianymi wcześniej grzybiarskimi ścieżkami znaleźć miejsce, gdzie zmęczone kości nieco odpoczną, a znów puste brzuchy na powrót się zapełnią.

Ale jeszcze przed tym kolejna atrakcja. Spacer nad rzeką tybetańskim mostem.

Jeśli dotarliście aż tu to pewnie już wiecie, że Pasmo Policy w formie enduroMTB jest zdecydowanie godne polecenia. Trzeba jednak znać pewne sztuczki i sposoby na jego ogarnięcie. Nie ma tu bowiem łatwych szlaków, szerokie szutry to kilka procent tutejszych ścieżek. Mamy za to kamienie, korzenie i zarośnięte single. Niewątpliwą pomocą w wyborze trasy okazują się tu bardzo gościnni miejscowi, dzięki którym każdy szlak pokonacie w optymalnym kierunku.
Eksplorację w miesiącach letnich ułatwi też wyciąg dzięki któremu zwiększy się zasięg i możliwość modyfikacji ścieżek.

Artykuł Pasmo Policy – Zawoja pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Single z odpowiednim stosunkiem sztucznych elementów do naturalnego podłoża.
Szczypta kamieni, korzeni, czasem błota.
Cieszące widokami, trawersujące single.
Kolejka ułatwiająca zrobienie konkretnej wycieczki.
Kofola i Holba.

Niestety nie będzie to artykuł opisujący dokładnie każdą smaczną ścieżkę. Traile te bowiem podobnie jak wiele polskich ścieżek egzystują na granicy legalności.

Może jednak wyjdzie to na plus, bo wycieczka na Javorovy może okazać się świetnym sposobem na poznanie nowych ludzi. A chętnych przewodników nie brakuje, wystarczy tylko popytać tu i ówdzie.

Myślę, że gdy rzucicie okiem na zdjęcia z minionego weekendu nie będę musiała was przekonywać, że na Javorovy warto zawitać.
Mimo iż na zjazdach czasu nie było na cykanie (wyznacznik dobrej trasy), to i te zdjęcia potrafią zajawić.

Pogoda zdawała się być iście ęduro, aleciwa już kolejka dawała radę.

Las kusił i zachęcał do eksploracji.

Zjazd zielonym (agrafkowym) szlakiem jest idealny na rozgrzewkę. Pisałam już o nim tutaj.

Można idealnie wyrobić się na kolejny wjazd na górę lanovką …

… by tym razem siłą nóg dostać się do schroniska…

… i na sam szczyt Javorovego.

Zjazd „do rzeki” lub do miejscowości Reka, jak kto woli, to trasa najpewniej zbudowana przez miejscowych, którzy idealnie wykorzystali możliwości terenu i widoki. Zdjęć brak, bo było zbyt fajnie, by się zatrzymywać. Musicie uwierzyć na słowo.

Będąc już na dole, by podzielić się wrażeniami ze zjazdu warto zatrzymać się w jednej z okolicznych jadłodajni.
Przy Kofoli i Palacinkach trzeba niezwłocznie naładować akumulatory na podjazd.

By znów dostać się na właściwą stronę góry trzeba złożyć duchowi gór ofiarę w postaci kilku kropli potu. Jednak bądźcie pewni, kolejny zjazd stokrotnie to wynagrodzi. Dowodem owego wynagrodzenia jest znów brak zdjęć :)

Gdy na szczyt wjechaliśmy po raz kolejny spotkaliśmy ekipę paraglajciarzy.

Jak się okazało był wśród nich organizator zawodów KATUSHA, w których razem z Arturem i jego bratem mamy zamiar wystartować we wrzesniu.

Poprosił nas by w Polsce rozesłać wici o fajnej imprezie, co niniejszym czynię.
Zawody polegają na pokonaniu wyznaczonej trasy przez trzyosobową sztafetę – paralotniarz+biegacz+rowerzysta. Każdy ma swoją działkę i każdy musi zrobić co do niego należy jak najszybciej.

Jeśli nie macie znajomego glajciarza, nie martwcie się, wystarczy skontaktować się z organizatorami, a oni wam takowego załatwią :)

Wymiernym efektem startu w zawodach ma być podobno pokazanie władzom iż rowerowe ścieżki na Javorovym są lubiane przez bikerów co zaskutkuje ich zalegalizowaniem.
Wtedy będę mogła je już bez problemu dla was opisać.

Po miłej rozmowie przyszła kolej na ostatni już tego dnia zjazd.

Dla takich momentów warto to robić.

Lanovka

Na koniec kilka ważnych informacji odnośnie jazdy kolejką.

Oficjalna strona gdzie można sprawdzić ceny, pogodę i to czy kursuje jest tutaj.

Koszt jednego wjazdu z rowerem to 70 koron. Warte uwagi jest to, że można płacić kartą :)

Kolejka jeździ co godzinę.

Panowie z obsługi wieszają rower i ściągają go u góry.

W celu zabezpieczenia roweru warto wziąć ze sobą piankową otulinę lub ochraniacz zamontować na ladze amortyzatora. Spsób zawieszenia roweru może go uszkodzić lub porysować.

Dla tych którzy potrzebują tracka:

Artykuł Javorovy – czeskie traildorado pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

To moja druga wizyta w tych rejonach i przyznam szczerze, że byłam niemal pewna iż jednocześnie ostatnia. Przecież tak niepozorne wzniesienia na pewno nie oferują bikerom fajerwerków – myślałam.

Po weekendzie spędzonym u podnóża Ślęży musiałam nieco zrewidować sądy.
Weekendu starczyło bowiem tylko na jedną z wisienek tkwiących na czubku masywu i to na pewno nie z powodu niewytrenowanej jeszcze łydy.

Poniżej cztery trasy, które na Raduni trzeba zaliczyć :)

Tajemna – klik
Świerkowa
w lewo od niebieskiego
Gangster Trail

Na końcu zaś małe kompendium o tym, gdzie spać, gdzie jeść i jak się przygotować mentalnie do trudności czekających nas zjazdów :)

Radunia – Sępia Góra

Zabawę zaczynamy na parkingu na Przełęczy Tąpadła.
Parking darmowy, w tygodniu pustawy, w słoneczne weekendy czasem ciężko znaleźć miejsce.

Pierwszy podjazd od miesiąca, na dodatek w wyniku sprzętowych zmian na nowy sezon pod nogą jajo 30 zębów. Oj nie było letko, zdecydowanie za dużo o dwa zęby :)

Tajemna Trail

Dzięki niewytopionej łydzie ekipa zyskuje dwóch członków. Enduro to sport grupowy. Na początku Tajemnej jest jeszcze chwila na omówienie charakterystyki trasy.

Potem zostajemy sam na sam z wijącym się niczym podstępny wąż singlem, który to tu to tam przeskakuje z jednego brzegu rzeki na drugi. Trudności wielkich nie ma, ale zabawa przednia. Jak w wielu sytuacjach, im szybciej, tym ciekawiej.

Niestety wszystko co dobre… trzeba potem wypchnąć.

Świerkowa – czyli druga część OS nr 4 zawodów EMTB.

Aby dotrzeć do kolejnego wartego polecenia odcinka na rozstaju dróg wybieramy tę rzadziej uczęszczaną, czyli prosto.

Tabliczka z nazwą? Hmmmm, czyżby ktoś zaczynał ogarniać okoliczne ścieżki?

Zjazd Świerkową jest krótki i szybki. Po drodze mamy trzy hopki, które można skoczyć lub zjechać, jeden trzymetrowy rock-garden i jeden stromszy zakręt.

Niestety po takim rozkręceniu trzeba znów na nowo złapać trochę wysokości. Tym razem nieunikniona okazuje się wspinaczka na sam szczyt Sępiej Góry.

w lewo od niebieskiego

Tu przypomina mi się wyjazd z poprzedniego roku. Wtedy odcinek ten mnie pokonał. Tym razem rower mocno pomaga i cały stromy trail pokonuje bez, no może z małym zająknięciem. Gdy jestem już na dole nogi się trzęsą, ale duma rozpiera. Chwile, które pokazują progres jaki zrobiliśmy są chyba najprzyjemniejsze w tym wszystkim.

Zdjęcie z trasy tylko jedno, to jednak wyjątkowo angażujący zjazd, jest stromo i slisko :)

Gangster Trail

Po krótkiej połączeniówce lądujemy na początku czwartego zjazdu o jakże obiecującej nazwie Gangster Trail. I powiem, że nazwa jest całkiem adekwatna do wrażeń jakie funduje podłoże. Na łopatki rozkłada ścianka.

Po burzliwej debacie, tylko Grześ się decyduje. Ja, mimo iż ścianka ma idealnie wpisujące się w mój progres nastromienie, odpuszczam. Lepiej się rozjeździć niż na pierwszym tripie od miesiąca znów zrobić sobie krzywdę.

Potem już tylko szybki zjazd na przełęcz i przerwa na wyrównanie energetycznych strat.

Jaga BAR to miejsce do tego idealne, tym bardziej, że właściciele są „bikefriendly” :)

Radunia – noclegi

Hotel Ślęża – tu spaliśmy. Pokoje przestronne, rowery bez problemu trzymane w pokoju, śniadanie jednak słabe, jak na cenę. Na prośbę udostępniony wąż do umycia bika. Dość daleko od startu szlaków, więc na Przełęcz Tapadeł trzeba dojechać autem. W hotelowej restauracji mięsa dobre, dodatki bez komentarza.

Hotel pod Jeleniem – tu też już kiedyś spaliśmy. Dobry stosunek ceny do jakości. Rowery trzymane w pokoju. Daleko od Przełęczy Tąpadła.

Zielone Wzgórze – tu chcieliśmy spać, niestety przygody związane z rezerwacją sprawiły, że z winy właściciela nocleg nie doszedł do skutku.

Willa Sobótka – polecane przez miejscowych.

Sady pod Ślężą – w kolejce do wypróbowania, polecane przez miejscowych.

Radunia – gdzie coś zjeść?

Jaga Bar – na przełęczy. Pyszne domowe, zdrowe ciasta, zupy i czeskie piwo. Właściciele czują klimat i wiedzą, czego oczekują rowerzyści.

Zielone Wzgórze – pyszne jedzenie, ale dość daleko i drogo.

Radunia dodatkowe wskazówki

• Wybierając się na Radunię możesz pakować do auta zarówno sztywniaka mtb jak i 160 mm enduro. Każdy z tych rowerów poradzi sobie na tych trasach. Podjazdy to głównie łatwe szutry. Zjazdy to przyjemne ściółkowe ścieżki z często, gęsto pojawiającymi się korzeniami. Kamienie w opisanych trailach występują może na 20% tras.
• W wakacyjne weekendy jest luźniej niz na Ślęży, ale i tak dobrze jest miec baczenie na turystów. Nie warto ich zrażać do enduro. Mijając ich na szlaku przywitaj się i zwolnij.

Inne N’DURO MIEJSCÓWKI

Szklarska Poręba

Saalbach

Artykuł N’duro miejscówki – Ślęża i Radunia pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Nie chcemy popełniać błędów, marnować czasu na szukanie tras, błądzenie i ślęczenie nad mapą. Zgodnie z duchem dzisiejszych czasów, najlepiej, aby ktoś podał nam wszystko na tacy.

Postanowiłam to dla Was zrobić i przy okazji swoich wakacji przedstawić Wam subiektywną ocenę oraz ranking tras rowerowych w Saalbach-Hinterglemm.

Trasy rowerowe – Saalbach-Hinterglemm

Jeśli zastanawiasz się czy Saalbach w ogóle jest dla Ciebie, to bardzo dobrze.
Jest to bowiem mocno specyficzne miejsce, a Ty musisz wiedzieć czego oczekujesz.

Jeśli jesteś szosowcem, w tych rejonach nie masz czego szukać. Dolina zamknięta z jednej strony, spory ruch samochodowy, drogi górskie głównie szutrowe. Mimo, iż nie jeżdżę szosą oceniam te rejony na bardzo słabe dla tego rodzaju kolarstwa.

Jeśli jesteś szosowym góralem – lub inaczej, posiadasz rower mtb, ale preferujesz raczej szutrowe sztajfy, to jak najbardziej miejsce dla Ciebie. Szutrów tu co niemiara, w dół, w górę, po trawersie. Niestety tu muszę cię zmartwić, w tym tekście nic interesującego dla siebie już nie znajdziesz i musisz poszukac innego przewodnika.

Jeśli jesteś prawdziwym mountainbikerem z krwi i kości – to miejsce idealne dla Ciebie by doszlifować technikę i odpocząć trochę od podjazdów.

Jeśli jesteś n’duro – to musisz przeczytać cały tekst i sam zadecydować. Bo ile ludzi tyle odmian n’duro i z moim marnym doświadczeniem w tej kwestii nie poczuwam się do wydawania sądów na ten temat.

Jeśli preferujesz DH – to miejsce zdecydowanie dla Ciebie. Pod każdym względem. Ale Ty to już pewnie wiesz, bo Leogang to jeden z popularniejszych bikeparków w Europie.

Skoro dotarłeś aż to tego fragmentu tekstu, to znaczy, że lubisz szybką jazdę z górki, kamienie, korzenie i ostre zakręty.
Wszystko powyższe to elementy, których pełno na ścieżkach okolicy Saalbach.
Gdy dołożymy do tego pięć kolejek linowych, które dość skutecznie odciążą twoje nogi i zaoszczędzą siły na zjazdy, powstaje nam praktycznie rowerowy raj.

Poniżej dwa subiektywne zestawienia. W kolejności odpowiedniej do zaliczania i dozowania zarówno przyjemności jaki i trudności.

Pięć najlepszych tras bikeparkowych w Saalabch-Hinterglemm

Miejsce 5 – Milka Line

Trasa najlepsza na początek, do przejechania przez wszystkich. Tu o trudności decyduje prędkość. Kilka stolików, na których całkiem fajnie można polecieć, kilka zakrętów, które są przygotowaniem do konkretniejszych band na pozostałych trasach. Milka zaczyna się ze stacji pośredniej, ale wyjeżdżając całkiem w górę warto zaliczyć jeszcze Panorama Trail, będącą swego rodzaju wprowadzenie do Milki. Będąc u góry warto wejść kilka kroków wyżej na sam szczyt i zobaczyć widok rozpościerający się na druga stronę góry. Dobre miejsce na pierwsze instagramowe foto z wakacji.
Minusem Milki jest kolejka, jedyna, w której jedzie się na stojąco i do której w przypadku dużego ruchu rowerowego musi wejść 5 bikerów. Drugim minusem są tarki obecne w wielu miejscach trasy. Do rezonansu, w który wpada się jadąc przez nie, trzeba się przyzwyczaić, bowiem to częsty element tutejszych tras. No cóż, wszyscy za dużo hamujemy, a gospodarze nie nadążają z naprawą tras :)

Miejsce 4 – Z-line

Jeśli ogarnąłeś Milkę, to lecisz na Z-line.
Tarki, zakręty, małe hopki, które oczywiście można ominąć.
Na uwagę zasługują z pewnością dwa wallride-y i nortshorowy drop z chickenlinem dla strachliwych.
Mi w tej trasie najbardziej podoba się fragment w lesie z bandami, ale generalnie szału na tej linii nie ma.

Miejsce 3 – Blue Line

To chyba moja ulubiona trasa. Z tych bikeparkowych oczywiście.
Na Tolku pełen flow i przyjemna szybkość.
Wiadomo, że w Salbach im więcej mm pod tyłkiem tym większa zabawa, ale Blue Line również na maratonowym fullu daje sporego kopa energii.
Z ciekawostek – jest tu więcej fragmentów po deskach i niestety szutrowy szeroki odcinek na końcu, który nie należy do przyjemnych.

Miejsce 2 – Adidas Pro Line
Tu już wyraźnie poprzeczka zostaje podniesiona. Trasa dla bikerów z jajami oraz co najmniej stu sześćdziesięcioma milimetrami. Ostre, wysokie bandy, dropy i uskoki. Tu trzeba mieć spore umiejętności, znakomicie panować nad rowerem i jechać zdecydowanie, dyktując warunki. Linia, po której przejechaniu chcesz jeszcze i jeszcze, ale do której poczujesz zdecydowany szacunek.
Fragment Evil Eye tylko dla mocno zaawansowanych :)

Miejsce 1 – X-line

Mimo pewnych zastrzeżeń umieszczam ją na pierwszym miejscu. Dlaczego?
Po pierwsze – długość. Przejechanie jej na jeden raz, bez zatrzymywanek jest sporym wyzwaniem.
Po drugie – nastromienie. Hamulce grzeją się cały czas, a klamka znika sprawiając że zastanawiasz się, czy jeszcze masz hamulec, czy już nie.
Po trzecie – spora ilość, kamieni, korzeni i uskoków, na których musisz być pewien swoich umiejętności.
W końcowej części warto się skupić i świadomie wybrać, linię drewnianych dropów lub chickenlinea.

Pięć najlepszych tras singletrailowych w Salbach-Hintergemm

Miejsce 5 – Panorama Trail
Pisałam o tym trailu już przy Milce. Takie to delikatne wprowadzenie do większych atrakcji.

Miejsce 4 – Wurzel Trail
Zaliczysz go, gdy zdecydujesz się na wypad do Leogangu. O tym, że w Leogangu warto zawitać chyba nikogo przekonywać nie muszę, ale o tym, że warto zaliczyć Korzennego Traila ćwiczącego technikę, już tak.
Korzenie, korzenie, korzenie. Po płaskim, po trawersie, z górki i pod górkę.
Daje po głowie.

Miejsce 3 – Hochalm Trail
Żeby poznać tą trasę, niestety, łydę trzeba mieć.
Wyciąg załatwi za nas tylko połowę podjazdu. Pozostałe 500 metrów trzeba wymłynkować własnymi siłami. Gdy dodatkowo, tak jak nam, przytrafi się 30 stopni w cieniu, to na szczycie sporo czasu poświęcicie na podziwianie widoków, a m.in dla nich warto tu się wdrapać.
Potem czekać Was już będzie spora dawka wrażeń na naturalnym, tylko miejscami dotkniętym rękami człowieka terenowym singlu, najpierw trawersującym zbocze, potem wijącym się po korzeniach w lesie. Niestety jak już się rozkręcicie to singiel się skończy i pozostanie szutrowa ścieżka do miasteczka. Może być jednak wyjście ratujące przed szutrami. Dobrze rokujący szlak pieszy, którego nie zdążyliśmy rozpoznać, a który wnioskując po poziomicach może być bardzo przyjemny.

Miejsce 2 – Bergstadl Trail
Jak na Wurzel Trail były korzenie, korzenie, korzenie, tak na Bergstadl Trail jest technika, technika technika.
Spore nastromienie, kamienie, korzenie, agrafki, uskoki i jedna mocno konkretna ścianka.
Żeby to przejechać trzeba być mocno zaprzyjaźnionym ze swoim rowerem.
Trasa ta dla mnie była na granicy umiejętności.
Przejechanie kolejnych trudności podkręcało adrenalinę, a do skilla dodawało +100.
Tylko tego rodzaju szlaki sprawiają, że się rozwijam. Przekraczają granicę komfortu i naginają ostatnie postanowienie nieszarżowania.

Miejsce 1 – Hacklberg Trail
Ranking wygrywa mimo wszystko Hacklberg Trail.
Flow, flow, flow, flow, flow, flow, flow.
Linia stworzona do zabawy. Idealna mieszanka naturalnej ścieżki i wplecionych w nią band oraz hopek. Nie wiem ile razy zaliczyliśmy ją na wyjeżdzię ale jest to zdecydowanie nasz typ numer jeden tej okolicy.

Kończąc me wywody trzeba jeszcze zwrócić uwagę na genialnie rozwiniętą tu infrastrukturę rowerową i pro-rowerowe nastawienie miejscowych.

Większość pensjonatów oferujących noclegi przekazuje rowerzystom Joker Card, która to daje m.in możliwość nielimitowanego korzystania z kolejek.
Pod każdą kolejką lub w okolicy mety bikeparkowych tras znajdują się rowerowe myjki, gdzie możesz opłukać z błota nie tylko swój rower ale także i siebie.
Wiele pensjonatów jest przystosowanych do obsługi rowerowych gości (garaże, myjki)
Jest kilka dobrze zaopatrzonych rowerowych sklepów, a w nich mechanicy, którzy znają się na rzeczy.
No i oczywiście jest sporo schronisk oraz dobrych knajp, gdzie można zregenerować siły przy pysznym Weizenie.

Są jednak i minusy.
Coś, co za każdym razem w tym kraju nas męczy.
W Austrii bowiem nie ma zakazu palenia w restauracjach i praktycznie na każdym kroku spotykasz się z sytuacją, gdy Ty siedzisz przy stoliku i wsuwasz makaron, czy pizze, a zaraz obok dwójka turystów kopci papierochami jak kominy na śląsku trzydzieści lat temu.
Niepojęte jest, jak w tej kwestii szybko zmieniła się kultura w Polsce.

Artykuł Trasy rowerowe – Saalbach -Hinterglemm pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Potencjał okolic Szklarskiej Poręby jest niewątpliwie spory. Każdy, kto choć trochę uważał na geografii, analizując mapę zauważy, że bliskość sięgających nieba, monumentalnych Karkonoszy oraz delikatnych i ułożonych z racji wieku Gór Izerskich dają szerokie pole do popisu zwolennikom dwóch kółek. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Są długie, delikatnie nastromione szutrowe autostrady, są płynne single, na których flow macie murowany, są szlaki górskie zachwycające naturalnością i ukształtowaniem terenu, są kamienne sekcje małego, średniego i dużego sprzętu AGD oraz RTV.

Sęk w tym, że planując wycieczki, traile, czy też wyrypy trzeba wiedzieć czego się szuka i gdzie najszybciej się to dostanie.
Niby dzięki dobrze rozbudowanej infrastrukturze ścieżkowej nie ma w tym nic trudnego. Inicjatywa Rowerowa Kraina daje nam mapki, interaktywną aplikację i bardzo dobrze oznaczony system szlaków rowerowych w terenie.

Niestety, z tej ilości, mając zazwyczaj tylko kilka dni, ciężko cokolwiek wybrać. To mniej więcej jak z tym osiołkiem – w żłobie mu dano, w jednym owies, w drugim siano.
I gdy nie jesteś strzelającym po górach setkę za setką hiper-mega-bikerem to trzeba jakoś się ratować. Mi w ratunku pomogły zapiski z poprzedniej wizyty w Szklarskiej i Świeradowie (5 lat temu ), oraz kolega ATT z forum emtb.pl, miejscowy, bo z nimi najlepiej gadać o smacznych kąskach.

Szklarska Poręba – szlaki rowerowe które musisz zaliczyć

• Żółty szlak z Wysokiego Kamienia do Piechowic
To trasa, którą najlepiej wybrać na początek. 7 kilometrów nieprzerwanego zjazdu. Swego rodzaju rozgrzewka, która powie ci, jakiego rodzaju trasy znajdziesz w okolicznych górach. Szlak łatwy i szybki. Na początku singiel z czającymi się w trawie kamieniami, kilka momentów z małym AGD, po których dobrze wprawiony hardtajlowiec da radę przejechać, jedna sekcja z przyjemnymi, nawet wybandowanymi, zakrętami i niestety również, jedna sekcja zrywkowa (działalność leśników we wszystkich lasach jest ostatnio dość zintensyfikowana). Na samym wysokim Kamieniu, przy ładnej pogodzie warto zatrzymać się na dłużej i pokontemplować widoki. Schroniska nie polecam, obsługa miła, ale jak zapytałam pana o kosz na śmieci, a on wyskoczył z hasłem – czy to śmieci po rzeczach u mnie zakupionych, to zwątpiłam. Rozumiem, że inne mam wyrzucać w krzaki?

• Zielony szlak z Michałowic do rzeki Kamienna
Jeśli po przejechaniu żółtego czujesz, że dopiero się rozkręcasz i masz ochotę na coś mocniejszego, polecam wjechać asfaltem do Michałowic i tam zaliczyć zjazd zielonym szlakiem aż do rzeki Kamienna. Wrażenia murowane i dla maratończyka i bikera z rowerem z większym skokiem. Kamienista ścieżka zgodna z zasadą, im dalej, w las tym więcej zabawy. Dużo kamieni i dużo frajdy. Gdyby jednak to było za słabe dla twoich umiejętności, polecam zmodyfikować zjazd, odwiedzić tutejszy kamieniołom i zjechać trasą OSa nr 4 tegorocznych zawodów EMTB.

• Zielony ze Szklarskiej wzdłuż rzeki Kamienna
To ścieżka idealna do treningu techniki. Na całej długości prowadzi delikatnie w dół, ale ułożenie korzeni i kamieni sprawia, że czasem trzeba pokombinować. Ten szlak warto robić wcześnie rano, gdy jest jeszcze mało turystów, jest to bowiem główna droga do Wodospadu Szklarki, jednej z większych atrakcji w tym rejonie.

• Ścieżka Prellera czyli niebieski szlak wzdłuż rzeki Kamiennej do Piechowic
Może być kontynuacją zielonego z Michałowic, lub zielonego z Szklarskiej. Przyjemny trawers idealny na chwilę odpoczynku, przeplatany „szykanami”, z którymi trzeba sobie poradzić mocniej depcząc w pedały.

• Czerwony szlak z Polany Jakuszyckiej na Orle i Halę Izerską
Nie. Nie pomyliłam się. Ten szlak nie znalazł się tu przypadkiem. Większość z nas na rowerowe weekendy wybiera się zazwyczaj z rodziną. Ta trasa to możliwość zarażenia swoich bliskich rowerową pasją, lub zwyczajnie, okazja do spędzenia jednego dnia z dzieciakami. Szlak czerwony do schroniska Orle prowadzi przyjemnym niewymagającym asfaltem, by potem szutrową drogą zaprowadzić nas na Halę Izerską gdzie zobaczyć można jedyną w Polsce górską rzekę, której charakter jest wyjątkowo nizinny. Będąc tam koniecznie trzeba też zaliczyć racuchy w Chatce Górzystów i pyszne pierogi z borówkami w Stacji Orle. Dzień odpoczynku od AGD i RTV oraz chilloutu przy rzece na łące każdemu się przyda.

Niestety w powyższym zestawieniu nie znajdziecie szczytów, na które na pewno zwróciliście uwagę w pierwszej kolejności analizując mapę. Szrenica, Łabski Szczyt, Śnieżne Kotły i liczne techniczne szalki wokół nich to już teren Parku Narodowego, gdzie obwiązuje zakaz jazdy na rowerze. To czy wschód słońca warty jest spaceru z rowerem (który już nie jest zabroniony) sprawdzę może następnym razem, bo życie blogera łatwe nie jest i mocno zarobiony był ten wyjazd.

Szklarska Poręba – szlaki rowerowe, które oferuje zaspokoją każdego typu bikera.

Artykuł Szklarska Poręba – szlaki rowerowe pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.