Wpis powstał we współpracy z LESOVIK.EU.
Swoją wiedzą na temat hamaków dzieli się z nami założyciel marki Rafał.
Jeżeli spodoba Wam się hamakowanie, to łapcie 15% zniżki na lesovikowe bambetle.
Wpisując hasło: mamba15 dostajecie zniżkę o tutaj – https://lesovik.eu/sklep/
Nie czerpię z tej sprzedaży żadnych korzyści.

Dlaczego hamaki (nie tylko) LESOVIK są fajne?

Biwakowanie w hamaku ma sporo zalet i przyciąga coraz więcej osób. Dlaczego to fajny sposób na nocowanie na łonie przyrody?

Bliskość natury – Hamak pozwala na bezpośredni kontakt z naturą. Zasypiasz z niebem pełnym gwiazd nad głową a budzisz się otulona dźwiękami lasu. To zupełnie inna jakość spanka niż w namiocie, gdzie przestrzeń jest ograniczona.

Łatwość zawieszenia – Jeśli masz w pobliżu drzewa, zawieszenie hamaka to zaledwie kilka minut. Wystarczy hamak, para taśm, karabinków i już możesz się zrelaksować. Nie potrzebujesz równego terenu ani wolnej przestrzeni, jak przy namiocie – hamak łatwo rozwiesisz nawet nad nierównym gruntem.

Komfort spania – Spanie w hamaku jest dla wielu osób bardzo wygodne, bo ciało leży w bardziej naturalnej pozycji niż na twardej ziemi. Dobrze rozwieszony hamak zapewnia równomierne podparcie, co zapobiega uciskowi na plecy i biodra. Więcej mówi o tym Rafał w filmie poniżej.

Minimalistyczny styl biwakowania – Hamakowanie to kwintesencja „leave no trace” (czyli biwakowanie bez pozostawiania śladów), bo minimalizuje ingerencję w środowisko.

Więcej zabawy – Hamakowanie to coś więcej niż tylko nocleg, bo sam hamak daje frajdę – możesz się w nim pobujać, poczytać, wypić kawę. Dla wielu osób to po prostu fajny sposób na relaks, nawet poza noclegiem.

Z czego składa się zestaw do hamakowania?

Jeśli masz ochotę na spędzenie kilku chwil na łonie natury, chcesz poczytać książkę, beztrosko się pobujać czy popatrzeć w niebo do hamakowania wystarczy Ci sam hamak (w skład którego wchodzi duża płachta materiału i system zawieszenia).
Jeśli jest lato i wokół oprócz ciebie na łono natury wybrały się też komary i pszczółki, to warto pomyśleć aby do hamaka dorzucić moskitierę.

Jeśli planujesz biwak i spędzenie w hamaku nocy, na pewno trzeba do tego zestawu dorzucić jeszcze podpinkę – czyli ocieplenie zawieszane od dołu hamaka, które zapewni ci komfort w niższej temperaturze. Czasem w zastępstwie podpinki wykorzystuje się turystyczną matę np Thermarest ale jest ona mniej wygodna w użytkowaniu. Potrafi wysuwać się spod osoby leżącej.

Nie można zapomnieć też o tarpie, czyli daszku, który ochroni Cię przed deszczem, wiatrem czy też oczami innych zwolenników łona natury.

Ekstra dodatkiem do hamaka będzie mały hamaczek na sprzęt i różne przydasie zawieszany pod spodem hamaka.

Jaki hamak wybrać?

Decydując się na zakup hamaka warto wziąć pod uwagę nastepujące aspekty

• waga – wiadomo, im niższa, tym lepiej (wagi modeli dostępnych na rynku oscylują się w zakresie 175-300g)
• objętość – wiadomo, im mniej zajmuje miejsca, tym lepiej :)
• system zawieszenia – powinien być funkcjonalny, wygodny i szybki, musi dawać możliwość regulacji,
• wielkość – za mały hamak, uszyty z małego kawałka materiału będzie lekki ale nie będzie wygodny. Minimalna długość hamaka, który będzie wygodny, to 300 cm dla osób niskich. Optymalnie będzie 330 cm. Dla osoby o wzroście powyżej 175 cm 330 cm długości hamaka to konieczność.
• rodzaj materiału – leki, nienaciągliwy, wytrzymały,
• prostota użytkowania – łatwość rozwieszania

Gdzie i jak zawiesić hamak?

Aby zawiesić hamak potrzebujesz przyjemnego miejsca z drzewami. Najlepiej by poszycie leśne było niskie, pod drzewami nie rosły żadne krzaki czy wysoka trawa.
Wtedy wybierasz dwa drzewa, które będą w odległości 6-8 kroków od siebie (4-6 metrów).
Drzewa nie mogą być martwe, wyschnięte. Powinny być odpowiedniej grubości (o tym więcej mówi Rafał w filmie). Warto też podnieść głowę do góry i sprawdzić, czy nad nami nie ma żadnych luźnych gałęzi, które mogłyby spaść nam na głowę.

Oczywiście hamak możemy zawiesić też w miejscach mniej standardowych – na balkonie, pod wiatami, między samochodami (za elementy bagażnika), pomiędzy wszelkimi stabilnymi elementami, które nie będą niebezpieczne (ostre, niestabilne).

Taśmy mocujące hamak do drzewa zawieszamy mniej więcej na wysokości wzroku lub nieco wyżej. Im bardziej od siebie oddalone drzewa tym mocowanie będzie musiało być wyżej.
Wieszamy hamak najbardziej jak się uda symetrycznie. Odległość od jednego i drugiego drzewa powinna być podobna. Jeśli nie jesteśmy w stanę zawiesić hamaka symetrycznie, to krótsza taśma (lokująca hamak z tej strony nieco wyżej) powinna być w nogach a dłuższa po stronie głowy. Dziwne co? A jednak fizyka ma tu bardzo duże znaczenie.

Hamak czy namiot?

Hamak często stawiany jest w opozycji do namiotu. W licznych dyskusjach wskazywane są zalety jednego sposobu nocowania w przeciwieństwie do wad drugiego. Ja nie do końca rozumiem potrzebę wskazywania, co jest lepsze. Lubię i hamaki i namioty. Wybieram daną opcję w zależności od tego, na co mam ochotę i tego gdzie jadę, w jakim celu jadę i jakie możliwości daje teren, w którym będę przebywała.

Plusem hamaka jest to, że nie musisz szukać płaskiego terenu, jak w przypadku namiotu. Musisz natomiast znaleźć ładny lasek, lub chociaż dwa drzewa nadające się do powieszenia sprzętu. Dobrze też aby nie było tam większych krzaczorów a ładne czyste podłoże. Więc tu też mamy pewne ograniczenia.

Namiot oddziela cię bardziej od otoczenia, daje więcej możliwości trzymania rzeczy, łatwiejszego przebierania się itp. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że w przypadku złej pogody w pewnych aspektach spisze się lepiej. Ale czy na pewno? Sprawa dyskusyjna.

Zestaw hamakowy i lekkie namioty to podobna waga i podobna objętość bagażu, który musisz ze sobą zabrać. Remis.

Jeśli chcielibyście poznać więcej argumentów i rozważań na temat HAMAK vs NAMIOT to zapraszam do artykułu Rafała – Tarp, hamak, namiot – co do spania?

LESOVIK uczy MAMBĘ w hamaki – vlog YouTube

Ucząc się i poznając nowe rzeczy zawsze lubię czerpać wiedzę od bardziej doświadczonych w temacie.
Rafała poznałam dokładnie cztery lat temu na wyścigu Pomorska 500, od tego czasu spotykamy się tu i ówdzie, czasem bierzemy udział w internetowych dyskusjach na grupie Bikepacking Bez Tajemnic na FB. Miałam okazję kilkukrotnie wypożyczać hamakowy sprzęt od Rafała, ale nigdy do końca się do niego nie przekonałam. W tym roku postanowiłam to zmienić i chyba złapałam bakcyla, którym teraz zarazę Was. Myślę, jestem pewna, że po obejrzeniu filmu przyjdzie wam ochota na powiszenie sobie w lesie.

Wpis powstał we współpracy z LESOVIK.EU.
Swoją wiedzą na temat hamaków dzieli się z nami założyciel marki Rafał.
Jeżeli spodoba Wam się hamakowanie, to łapcie 15% zniżki na lesovikowe bambetle.
Wpisując hasło: mamba15 dostajecie zniżkę o tutaj – https://lesovik.eu/sklep/
Nie czerpię z tej sprzedaży żadnych korzyści.

Artykuł Hamak i rowery czyli jesienny biwak z LESOVIK pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Okulary do testów otrzymałam od RUDY PROJECT POLSKA.
Jeśli masz ochotę sprawdzić, jak działają fotochromy, wejdź na testujfotochrom.pl
Dystrybutor nie miał wpływu na wygląd tej recenzji.
Prezentowane opinie są w pełni subiektywne.

Co w pudelku, specyfikacja i ile to kosztuje?

Okulary Spinshield Air są zapakowane dość skromnie.
W pudełku znajdziemy okulary z woreczkiem oraz dodatkowymi noskami.
Nie ma sztywnego pokrowca na okulary – co wydaje się dość dziwnym posunięciem.
Producent na swojej stronie internetowej zwraca uwagę, że opakowania produkowane są z szacunkiem dla środowiska i zrównoważonego rozwoju.
Z jednej strony bardzo ok, bo nie produkujemy niepotrzebnych rzeczy, z drugiej – mimo iż okulary mają super wytrzymałą soczewkę, to chciałabym mieć na nie bezpieczny pokrowiec.

Rudy Project Spinshield Air – cechy charakterystyczne

• soczewka ImpactX Photochromic 2 Laser Purple – duża i szeroka soczewka – wysokość 59 mm, szerokość 147 mm, długość zausznika 125 mm
• zakres przepuszczalności światła: 48-8%
• wyjątkowo lekkie – 26 g
• soczewki bardzo wytrzymałe na uszkodzenia
• brak dolnej ramki – lepsza wentylacja i większe pole widzenia
• nosek i zauszniki w technologii Ergo-Grip, wszystko trzyma się na miejscu
• możliwość montażu wkładek korekcyjnych

Oprawki – kształt i rozmiar

Oprawki w modelu Spinshield Air są smukłe i minimalistyczne. Dzięki temu okulary sprawiają wrażenie bardzo lekkich, a ich niska masa przekłada się na wysoki komfort noszenia. Po chwili praktycznie przestaje się je czuć na nosie. Wrażenie lekkości dodatkowo podkreśla konstrukcja z otwartą dolną częścią, która nadaje okularom nowoczesny i subtelny wygląd.

Nie myślcie jednak, że ta delikatność idzie w parze z mniejszą wytrzymałością. Wręcz przeciwnie. Oprawki od pierwszego kontaktu sprawiają wrażenie solidnych i dobrze wykonanych. Są przyjemne w dotyku i mają w sobie coś, co trudno opisać – z jednej strony wyglądają bardzo lekko, z drugiej dają poczucie trwałości i pewności. Na plus zasługuje również elastyczność ramki. W codziennym użytkowaniu ma to naprawdę duże znaczenie, bo okulary łatwiej znoszą przypadkowe wygięcia podczas zakładania, zdejmowania czy przewożenia.

Całość wykonano z wysoką dbałością o jakość. Nic nie trzeszczy ani nie sprawia wrażenia przypadkowo spasowanego. Zauszniki pracują z przyjemnym, wyraźnie wyczuwalnym oporem, a cały mechanizm budzi zaufanie i daje poczucie obcowania z produktem klasy premium.

Niestety w tym wszystkim jest jednak pewien minus. Choć to w moim odczuciu jeden z węższych modeli marki Rudy Project (dlatego je właśnie wybrałam do testów), to w dalszym ciagu okulary są dość duże i szerokie. Osoby z wąskimi buźkami mogą się nimi nie dogadać.

Szkła

Okulary Spinshield Air dostępne są z różnymi wariantami soczewek. Od klasycznych przyciemnianych po fotochromowe, które automatycznie dostosowują stopień przyciemnienia do warunków oświetleniowych. Niezależnie od wersji wszystkie zapewniają pełną ochronę przed promieniowaniem UV.

W ramach soczewek fotochromowych mamy wybór.
Po pierwsze możemy wybierać spośród trzech kolorów – czarne, czerwone, fioletowe.
Po drugie każdy z kolorów ma wersję klasyczną i lustrzaną.

Testowane przeze mnie okulary miały soczewkę: ImpactX Photochromic 2 Laser Purple z zakresem przepuszczalności światła: 48-8%, ten model charakteryzuje się powłoką lustrzaną oraz filtrem HDR.

Jakość tych szkieł wydaje się naprawdę dobra. Wszystko jest wyraźne, soczewki dają odpowiedni kontrast. Nie widać żadnych zniekształceń i innych artefaktów.

Szerokie pole widzenia to chyba największa zaleta okularów Rudy Project Spinshield Air.
Duża, cylindryczna szyba praktycznie znika z pola widzenia. Podczas jazdy nie ma uczucia patrzenia przez ramkę okularów. Szczególnie docenia się to na technicznych zjazdach albo podczas jazdy gravelem, kiedy wzrok cały czas pracuje i szuka najlepszej linii przejazdu.
Szeroka szyba poprawia także ochronę przed wiatrem i kurzem. Oczy są osłonięte nie tylko z przodu, ale również z boków.

Ważną cechą okularów Rudy Projekt Spinshield Air jest to, że są kompatybilne z wkładkami korekcyjnymi. To jedna z cach, o która bardzo często pytacie w komentarzach.

Wentylacja

Minusem dużej powierzchni szkieł może być słaba wentylacja. Jak na razie nie miałam jednak z tym problemów. Myślę, że delikatne, cienkie oprawki mogą mieć wpływ na lepszy przepływ powietrza pod okularami. By realnie to oceniać trzeba chyba poczekać do jesieni, by mieć odpowiednie warunki do testów.

Rudy Project Spinshield Air – wrażenia z jazdy

Pierwsze wrażenie.
Spinshield Air trudno pomylić z innymi modelami. Duża, szeroka szyba zajmuje praktycznie całe pole widzenia, a delikatne oprawki i brak dolnej ramki sprawia, że okulary wyglądają lekko mimo swoich rozmiarów.
Od razu zwróciłam też uwagę na wagę. Producent podaje zaledwie 26 gramów, co w praktyce naprawdę czuć. To jedne z tych okularów, o których po kilkunastu minutach zwyczajnie przestaje się myśleć.

Lekkość to jedno, ale równie ważne jest to, czy okulary pozostają stabilne podczas jazdy.
Rudy Project zastosował tutaj gumowane noski w dwóch rozmiarach oraz zakończenia zauszników poprawiające przyczepność. Dzięki temu okulary nie mają tendencji do przesuwania się nawet wtedy, gdy robi się naprawdę gorąco albo jedziemy po nierównym terenie. Producent wykorzystuje również geometrię zauszników nazwaną Pro-Fit, która ma zapewniać stabilne ułożenie na głowie.

Jazda w nocy? Zakres przepuszczalności światła w tych okularach to 48-8%. Oznacza to, że gdy jest ciemno okulary nie rozjaśniają się całkowicie. Przez to jazda w ich w nocy nie będzie komfortowa.
Jeśli szukasz fotochromów do jazdy w nocy zobacz soczewkę ImpactX Photochromic 2 Red. Ma ona zakres przepuszczalności 76% – 17%, więc dalej nie idealnie, ale na pewno wpuszcza w ciemnych warunkach więcej światła. Niestety nie miałam okazji tego sprawdzić.

Szybkość działania fotochromu.
W przypadku soczewek fotochromowych liczy się nie tylko zakres przyciemnienia, ale również szybkość reakcji na zmieniające się warunki. I tutaj Spinshield Air wypadają bardzo dobrze. Zmiana jest na tyle szybka, że podczas jazdy praktycznie nie zwraca się na nią uwagi – soczewki płynnie reagują na światło, bez wyraźnego momentu, w którym nagle robi się za ciemno lub za jasno. Doceniłam to szczególnie podczas jazdy po lesie, kiedy co chwilę przejeżdża się z pełnego słońca w cień. Fotochrom nie działa oczywiście natychmiast, ale reaguje sprawnie i, co dla mnie najważniejsze, nie miałam poczucia, że soczewka wyraźnie nie nadąża za zmianą warunków.

Wysoka wytrzymałość i odporność soczewek ImpactX 2 na uszkodzenia
Rudy Project na swoje szkła daje dożywotnią gwarancję, określa je jako „unbreakable” i podkreśla ich bardzo wysoką odporność na uderzenia.
Szkła są jednocześnie elastyczne i wytrzymałe, co oczywiście ma duże znaczenie w kwestii bezpieczeństwa naszych oczu. Jeżdżąc w terenie, w trakcie wywrotki czy zahaczenia krzaków lub gałęzi soczewka ma być wytrzymała i się nie potłuc.

CIEKAWOSTKA
W ramach testu otrzymałam dodatkową soczewkę „do zniszczenia”.
Moim zadaniem jest poddanie jej próbom siły.
Masz pomysł – napisz w komentarzu, jak ją sprawdzić.
Za kilka dni opublikuję materiał w prób wytrzymałości.

Jeśli chcesz zobaczyć na żywo, jak wyglądają i co mówię na temat tych okularów, zobacz film.
Fragment o okularach 15:52.

Okulary fotochromatyczne Rudy Project Spinshield Air – podsumowanie

Rudy Project Spinshield Air to okulary, które nie próbują wywracać świata sportowych okularów do góry nogami. Duża pojedyncza szyba, półramkowa konstrukcja i sportowy kształt to rozwiązania dobrze znane i sprawdzone.

Co odróżnia te okulary od innych producentów? Na pewno możliwość wybrania spośród kilku rodzaju szyb fotochromowych. Osoby ceniące stylówkę i dobry wygląd na pewno zwrócą uwagę na wersje lustrzane.
Ci bardziej pragmatyczni wybiorą klasyczny fotochrom dający lepsze zakresy przepuszczalności światła.

Po kilku tygodniach użytkowania najbardziej doceniam ich lekkość, komfort i jakość wykonania. To okulary, które wyglądają delikatnie, ale w kontakcie sprawiają wrażenie solidnych i dopracowanych. Do tego dochodzi szerokie pole widzenia oraz fotochrom, który dobrze radzi sobie ze zmiennymi warunkami i nie każe zastanawiać się przed wyjazdem, czy dziś lepsza będzie jaśniejsza, czy ciemniejsza szyba.

Jeśli rozważasz zakup tych okularów zobacz lokalizację miejsc, gdzie możesz je przetestować i wybierz to co dla Ciebie będzie optymalne.
A potem zostanie już tylko cieszenie się z jady, bo o okularach zapomniesz po kilku minutach.

Artykuł Rudy Project Spinshield Air – okulary fotochromowe, których nie czujesz na nosie pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Val di Sole to jedna z najbardziej rowerowych dolin włoskiego Trydentu. Położona pomiędzy masywami Adamello-Presanella, Dolomitami Brenta oraz grupą Ortles-Cevedale, stanowi naturalną bramę do wysokich Alp.

Dolina ciągnie się przez około 40 kilometrów wzdłuż rwącego potoku Noce, a otaczające ją szczyty przekraczają nawet 3500 m n.p.m. Dzięki temu niemal z każdego miejsca towarzyszą tu spektakularne górskie panoramy.

Choć zimą Val di Sole kojarzy się przede wszystkim z narciarstwem i ośrodkami Marilleva, Folgarida czy Passo Tonale, latem zamienia się w jeden z najciekawszych regionów rowerowych całych Alp.

Znajdziemy tu przeszło 400 km tras MTB, enduro i gravelowych, ponad 30-kilometrową asfaltową drogę rowerową prowadzącą dnem doliny oraz dziesiątki górskich szlaków wspinających się na alpejskie przełęcze i hale.

W świecie kolarstwa nazwa Val di Sole od lat budzi ogromny respekt. To właśnie tutaj regularnie odbywają się zawody Pucharu Świata i Mistrzostw Świata MTB, a trasa Black Snake w Bike Parku Daolasa uchodzi za jedną z najbardziej wymagających tras downhillowych na świecie.

Jednak wbrew temu sportowemu wizerunkowi dolina oferuje znacznie więcej niż ekstremalne zjazdy. Coraz większą popularność zdobywają również alpejskie trasy gravelowe prowadzące starymi wojskowymi drogami, przez wysokogórskie pastwiska i przełęcze, z dala od ruchliwych asfaltów.

W granicach doliny znajdują się dwa ogromne obszary chronione: Park Narodowy Stelvio oraz Park Przyrody Adamello Brenta. Dzięki temu podczas jazdy łatwo spotkać świstaki, kozice czy jelenie.

Nazwa doliny prawdopodobnie nie pochodzi od słońca. Mimo że „Val di Sole” dosłownie brzmi jak „Dolina Słońca”, wielu historyków uważa, że nazwa wywodzi się od celtyckiej bogini wód Sulis. Tę teorię mają potwierdzać obecne do dziś źródła termalne w Peio i Rabbi.

Artykuł Val di Sole – Alpejski Gravel – rowerowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Czym są okulary fotochromowe?

Okulary fotochromowe mają soczewki, które automatycznie zmieniają przyciemnienie pod wpływem światła — ciemnieją na słońcu i rozjaśniają się w cieniu, zapewniając ochronę UV i wygodę bez zmiany okularów.

Fotochromowe soczewki zawierają specjalne związki reagujące na promieniowanie UV — pod wpływem światła molekuły zmieniają strukturę i soczewka przyciemnia się, a gdy promieniowania ubywa, wraca do jasnego stanu.

Fotochromowe czy fotochromatyczne?

Możesz spotkać się z określeniami fotochromowe albo fotochromatyczne. Oba są poprawne, ale w świecie okularów i soczewek przyjęło się mówić fotochromowe. Jest krócej, łatwiej i po prostu tak mówi branża.

Okulary fotochromowe – zalety

• Soczewki same przyciemniają się w słońcu i rozjaśniają w cieniu lub po zmroku.
• Nie musisz zmieniać okularów ani szkieł podczas jazdy. 
• Możesz jeździć w tych samych okularach w dzień i w nocy mając cały czas komfort.
• Zawsze masz optymalną widoczność – niezależnie od tego, czy wjeżdżasz do lasu, czy wyjeżdżasz na otwartą przestrzeń.
• Stały filtr UV chroni przed szkodliwym promieniowaniem, nawet kiedy soczewki są jasne

Ograniczenia i pułapki fotochromów

• Mają ograniczony zakres przyciemnienia – nigdy nie będzie to pełen zakres – czyli takie które ściemniają się mocno nie będą rozjaśniały się do końca i odwrotnie, te które rozjaśniają się całkowicie, nie bedą ściemniały się do poziomu jak typowe szkła przyciemniające.
  Tripout Smart – 18-70%
  Tripout Clear – 18- 90%
  Oakley – 18-100%
  Alba – 18-69%
  100% – 24-89%
• Mogą nie przyciemniać się w samochodzie (szyba blokuje UV).
• Czasem bedą niewystarczające — jeśli jeździsz na szosie, w pełnym słońcu, w wysokich górach fotochromy mogą okazać się za słabe.
• Szybkość ściemniania się i rozjaśniania zależy mocno od warunków.
  Jedyny moment gdy fotochromy faktycznie mogą być za wolne to wjazd i wyjazd z tunelu.
• Znalazłam informacje w internecie, że fotochromy mogą się zużywać, sama jednak jeszcze tego nie doświadczyłam.
• Fotochromy mogą działać inaczej w zależności od temperatury.

Okulary fotochromowe porównanie – Oakley, 100%, Alba Optics, Tripout Optics

Dlaczego uważam, że fotochromy są najlepszym wyborem?

Okulary fotochromowe sprawdzą się w 90% przypadków, gdy jeździsz na rowerze w Polsce i jeśli nie jest to głównie szosa.
Pogodę mamy jaką mamy, ilość słońca w roku nie powala.
Nie licząc kilku dni w roku szyby fotochromowe sprawdzają się idealnie w naszym klimacie.
Zakładając typowe okulary w kategorii S3 wjeżdżając w las jest zdecydowanie za ciemno. 

Warto zwrócić też uwagę, że różni producenci będą mieli też różną jakość soczewek. Mam tu na myśli jakość pod względem optycznym.
Czy nie powstają jakieś refleksy, zniekształcenia. różna też będzie wytrzymałość soczewek, ich elastyczność.
Trzeba o tym pomysleć, bo tu mówimy już o naszym bezpieczeństwie i zdrowiu.

5 powodów, dla których warto mieć okulary fotochromowe na rower

1. Fotochromy to soczewki, które automatycznie zmieniają przyciemnienie pod wpływem światła — ciemnieją na słońcu i rozjaśniają się w cieniu.
2. Wjeżdżasz z jasnej drogi w ciemny las albo odwrotnie? Dzięki fotochromom oczy błyskawicznie się adaptują, a Ty masz pewność, że nic nie umknie Twojej uwadze.
3. Filtr UV chroni przed szkodliwym promieniowaniem – niezależnie od tego, czy soczewki są jasne, czy ciemne.
4. Nie musisz wozić przy sobie kilku par okularów albo szkieł. Fotochromy sprawdzają się rano, w południe i w nocy. W lesie, w górach czy na szosie – jedne okulary na każdą trasę.
5. W fotochromach zapominasz że masz cokolwiek na nosie. Skupiasz się tylko na trasie i przyjemności z jazdy, bo okulary same reagują na światło

Jeździłam w fotochromach zanim to było modne

Dlaczego roszczę sobie prawo do wypowiadania się w roli eksperta w sprawie fotochromów?
Ano jeżdżę już w nich trochę i miałam do czynienia naprawdę z wieloma modelami.

Artykuł Okulary fotochromowe – dlaczego to najlepszy wybór na rower? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Trasa – mapa i GPX

Nasza trasa zainspirowana została oryginalną ZIELONĄ SIÓDEMKĄ. Twórcy SIÓDEMKI piszą, że ich celem było opracowanie malowniczego i spokojnego szlaku rowerowego na kilkudniowy wyjazd rowerowy
Oryginalnie do wyboru są dwa warianty trasy szosowy i gravelowy.

Nie byłabym sobą, gdybym nie powiedziała, że ja potrafię lepiej. Wszak mam już na koncie przelotówki Katowice-Kraków czy Katowice-Wrocław.
Siadłam więc nad mapą i voilà.
Oczywiście nie obyło się bez kilku niespodzianek. Fragmentów z piaskiem czy krzakami. Na szczęście wszystko udało się poprawić i przejechać.

Jeśli chodzi o kilometraż i czas, to oczywiście trzy dni są ok, jednak skłaniałabym się bardziej do przeznaczenia na tę trasę czterech lub nawet pięciu dni. Wtedy będzie czas na lepsze poznanie miejsc i terenów przez które przebiega, więcej czasu na biwakach i chwila na kontemplację przyrody.

Chcesz track GPX z wyprawy?
Postaw kawę i i w komenatarzu napisz „WAWA-GDSK”

POSTAW KAWĘ

Możesz też ściągnąć GPXy z kolejnych dni na Stravie. Mają one jednak błędy i w niektórych miejscach prowadzą przez trudno przejezdne fragmenty.

Zielona siódemka: Warszawa – Gdańsk film

Nie byłabym też sobą, gdybym nie zabrała kamery do kieszonki. GoPro jest już jak przedłużenie prawej ręki :)
I co najlepsze, to nie tylko film tworzony dla Was, to przede wszystkim mój rowerowy pamiętnik, do którego wrócę sobie na starość :)

Liczę jednak, że filmem zainspiruje Was do równie świetnych kilometrów.

Zielona Siódemka w wersji Mamba On Bike – zapraszam do oglądania

Zielona Siódemka: Warszawa – Gdańsk fotorelacja bez zbędnych słów

Tym razem autorką wszystkich zdjęć jest Kamila.
Ma dziewczyna oko.
Tak wygladała nasza Zielona Siódemka.

Artykuł Zielona siódemka: Warszawa – Gdańsk czyli dobry pomysł na długi weekend pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jezioro Garda (wł. Lago di Garda) to największe jezioro we Włoszech i jedno z najpiękniejszych miejsc dla miłośników aktywnego wypoczynku.

Położone na styku trzech regionów – Trentino, Wenecji Euganejskiej i Lombardii – zachwyca niezwykłym połączeniem alpejskiego krajobrazu z łagodnym, śródziemnomorskim klimatem.

Strome skalne ściany opadają tu wprost do turkusowej wody, a pomiędzy nimi ukrywają się gaje oliwne, winnice i klimatyczne włoskie miasteczka.

To właśnie ta różnorodność sprawia, że Jezioro Garda od lat przyciąga rowerzystów z całej Europy.

W ciągu jednego dnia można przejechać przez górskie przełęcze, szutrowe drogi wśród winnic i malownicze ścieżki z widokiem na jezioro.

Garda oferuje zarówno spokojne trasy dla początkujących, jak i wymagające podjazdy oraz spektakularne gravelowe szlaki, które na długo pozostają w pamięci.

Jednym z największych atutów Jeziora Garda jest jego wyjątkowy mikroklimat. Choć jezioro otaczają alpejskie szczyty, panują tu warunki typowe dla regionów śródziemnomorskich – łagodne zimy, ciepłe lata i duża liczba słonecznych dni w ciągu roku.

To właśnie dzięki temu na brzegach Gardy rosną oliwki, cytryny, palmy i winorośle, tworząc krajobraz, który trudno skojarzyć z bliskością wysokich gór.

Dla rowerzystów najlepszym okresem na odwiedzenie Gardy jest wiosna i jesień, kiedy temperatury sprzyjają długim trasom, a ruch turystyczny jest znacznie mniejszy niż w szczycie sezonu.

Latem upały potrafią przekraczać 30°C, dlatego warto planować wyjazdy wcześnie rano lub późnym popołudniem.

Charakterystycznym zjawiskiem są także regularne wiatry, które od lat przyciągają nad Gardę miłośników windsurfingu i żeglarstwa, ale potrafią dać się we znaki również rowerzystom przemierzającym okolice jeziora.

Artykuł Jezioro Garda na rowerze – gravelowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Puszcza okazuje się znakomitym wyborem jeśli potrzebujesz czegoś „na szybko”.
Szybki dojazd, szybko ułożona trasa, szybkie szutry, szybko znalezione miejsce na biwak.
Idealnie, gdy wcześniej nie było czasu by kombinować, a coroczna tradycja spędzania świat wielkanocnych w terenie musi być zachowana.

Puszcza Kozienicka na rowerze

Rowerem przez Puszczę Kozienicką można przejechać dziesiątki kilometrów niemal bez kontaktu z ruchem samochodowym. Dominują tu sosnowe bory, ale nie brakuje również starych dębów, grabów oraz terenów będących ostoją wielu gatunków zwierząt. To właśnie przyrodnicza różnorodność, cisza oraz dobrze utrzymane szutrowe drogi sprawiają, że Puszcza Kozienicka jest doskonałym kierunkiem na weekendowy bikepacking, jednodniową wycieczkę gravelową czy nawet rodzinny wyjazd rowerowy.

Najcenniejsze fragmenty puszczy chronione są w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego, który obejmuje ponad 26 tysięcy hektarów lasów, łąk i terenów podmokłych.

Puszcza Kozienicka – trasy rowerowe

Poniżej wrzucam trasę naszego dwudniowego bikepackingu po Puszczy. Nie jest ona wybitnie długa, ale nie taki był plan, by wykręcać miliony kilometrów. Plan był, by spędzić dobrze czas w lesie i odpocząć.
Zachęcam Was, by samemu odpalić mapy.com i narysować sobie trasę inspirowaną naszymi kilometrami.
Pewnie będzie trochę niespodzianek, bo poza szutrami w Puszczy Kozienickiej znajdzie się też trochę piachu, ale bez niespodzianek nie ma przygody i bywa nudnawo. Nieprawdaż? :)

Można też skorzystać z tych dwóch trasek, które mam dzięki uprzejmości Michała Corsa.

Puszcza Kozienicka bikepacking – film

Nasza przygoda

Nie mamy wielu zdjeć, bo nie nastawiałyśmy się na robienie większego materiału.
Zresztą ten kwietniowy listopad nie jest szczególnie atrakcyjny wizualnie i nie wiem szczerze, czy zachęca do wizyty w Kozienicach
Teraz latem zapewne jest tam ładniej i las dopiero teraz pokazuje się w całej okazałości.
Może trzeba skoczyć tam na szybka rundę :)

No musicie mi uwierzyć na słowo, że warto się tam karnąć i spędzić kilka godzin w otoczeniu tej bujnej zieleni.

Artykuł Puszcza Kozienicka na rowerze – szutrowe autostrady pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Puchowe śpiwory i kurtki potrafią służyć przez wiele lat, ale tylko wtedy, gdy są odpowiednio pielęgnowane. Tak, najwięcej szkód nie powoduje samo użytkowanie, lecz błędy podczas prania i suszenia.
Zbyt mocny detergent, za wysoka temperatura albo źle przeprowadzone suszenie mogą sprawić, że puch straci sprężystość i właściwości izolacyjne.

Dobra wiadomość jest taka, że puch można bezpiecznie prać w domu. Trzeba tylko wiedzieć, jak zrobić to poprawnie.

Poniżej znajdziesz kompletny poradnik dotyczący prania śpiworów puchowych, kurtek i innych rzeczy z naturalnym puchem.

Na blogu mam też artykuł o tym – jak wyprać puchową kurtkę. Możesz zajrzeć i tam.

Śpiwór prałam w preparacie do prania puchu GRANGERS od PAKER.PL
Na codzień korzystam z różnych środków tej marki.
Piorę w nich odzież merino oraz korzystam z impregnatów.

Jest to współpraca reklamowa.
Jeśli chciałbyś też spróbować tego środka lub chciałbyś zrobić jakieś outdoorowe zakupy,
na stronie PAKER.PL na hasło MAMBABIKE dostajesz na wszystko -20% od cen katalogowych.

Kiedy i jak często prać śpiwór puchowy?

Puchu nie powinno się prać zbyt często. Każde pranie delikatnie wpływa na jego strukturę i sprężystość.
Z drugiej strony brud, pot i tłuszcz również pogarszają właściwości izolacyjne. 

Najlepiej prać sprzęt wtedy, gdy:

• wyraźnie stracił loft (objętość),
• zaczął gorzej grzać,
• pojawił się nieprzyjemny zapach,
• materiał zrobił się tłusty lub poszarzały,
• puch zaczął się miejscowo zbijać.

Jeśli zabrudzenie jest niewielkie — lepiej zastosować miejscowe czyszczenie wilgotną gąbką niż pełne pranie.

Jak to wygląda u mnie w praktyce?
Mam trzy śpiwory, których używam zamiennie w zależności od tego, jakiej spodziewam się temperatury na danym wyjdzie. W ten sposób jeden śpiwór jest wykorzystywany kilka razy w roku.
Wobec tego w zasadzie mija kilka dobrych lat zanim zdecyduje się wyprać daną sztukę.

Najważniejsze zasady prania puchu

Śpiwór puchowy możesz wyprać samemu w domu ręcznie lub w pralce albo też oddać go do profesjonalnej pralni.

Czy warto oddać śpiwór do pralni? W przypadku dużych zimowych śpiworów tak, bo istnieje ryzyko, że twoja pralka będzie za mała i śpiwór się do niej nie zmieści. W pralni mają też możliwość suszenia śpiwora w suszarce bębnowej, która dobrze wysuszy puch.

Gdy zdecydujesz się oddać śpiwór do pralni zapytaj jakiego środka używają? Czy korzystają ze specjalnych środków do puchu. Może warto podrzucić im swój?
Pranie puchu w nieprzeznaczonych do tego płynach może doprowadzić o pogorszenia się loftu i trudności z suszeniem.

Czy warto prać śpiwór ręcznie. Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach nie ma to sensu. Zdecydowanie lepiej wykorzystać do tego pralkę i jednak troszkę go odwirować a nie wykręcać czy też jakoś wyciskać, by pozbyć się wody.

Na co zwrócić uwagę piorąc śpiwór samemu?

Zawsze stosuj odpowiedni detergent

Do puchu używaj wyłącznie specjalistycznych środków przeznaczonych do prania puchu naturalnego.
Klasyczne detergenty: usuwają naturalne tłuszcze z puchu, sklejają włókna, pogarszają sprężystość, mogą obniżyć właściwości termiczne.
Nie stosuj: płynu do płukania, kapsułek, wybielaczy, odplamiaczy, silnych detergentów.

Na rynku jest wiele specjalistycznych preparatów. Ja wykorzystałam Grangers Down Wash Kit

Czytaj metki :)

Tak wiem czytanie instrukcji obsługi to siara. Ale wiedz jedno – twój śpiwór Ci za to podziękuje. No i portfel pewnie też :)

Sprawdź zalecenia producenta. Czasem śpiwory robione są z tak kosmicznych materiałów, że warto poświęcić temu chwilę uwagi.

Pranie to pikuś – skup się na właściwym suszeniu

W praktyce to właśnie suszenie jest najważniejszym etapem całego procesu.
Źle wysuszony śpiwór: zbija puch w grudki, traci loft, może zacząć pleśnieć, gorzej izoluje.

Samo pranie zwykle nie niszczy puchu. Największe szkody robi pośpiech podczas suszenia. 

Jak wyprać śpiwór puchowy w pralce?

Przygotowanie

Przed praniem: zapnij wszystkie zamki, zamknij rzepy, opróżnij kieszenie, sprawdź, czy materiał nie jest uszkodzony.

Dobrze jest też przepłukać pustą pralkę, żeby pozbyć się resztek zwykłych detergentów.

Ustaw odpowiedni program

Najbezpieczniejsze ustawienia:

• program delikatny,
• temperatura 30°C,
• bardzo niskie wirowanie,
• dodatkowe płukanie.

Puch nie lubi wysokich temperatur i agresywnego wirowania.

Wykorzystaj piłeczki

Do bębna warto wrzucić czyste piłeczki tenisowe albo specjalne piłeczki do prania i suszenia puchu.
Pomagają one rozbijać zbrylający się puch podczas prania i suszenia.

Co ciekawe, spotkałam się z informacją, że piłki tenisowe nie są dobre do prania i suszenia puchu.
Są zbyt ciężkie i czasem mogą uszkodzić puch. Dlatego coraz popularniejsze są specjalne kulki z wełny, które są eko i nie niszczą puchu.

Piłki używa sie głownie do suszenia w suszarce bębnowej by pomagały rozbijać puch, do prania można je dodać ale raczej niewiele zmieni to w praniu.

Hit czy kit? Nie wiem, osobiście nigdy nie miałam problemu z piłkami tenisowymi.
Jeśli mieliście – dajcie znać w komentarzu.

Jak wysuszyć śpiwór puchowy?

Przede wszystkim nie wystrasz się tego, co wyciągniesz z pralki.
Czasem zdarza się, że puch w komorach jest pozbijany w kulki a śpiwór wygląda jak zdechły kot.
Bądź cierpliwy, wszytko wróci do normy!

By wysuszyć śpiwór najsprawniej najlepiej mieć suszarkę bębnową. To najbezpieczniejsza metoda.
Suszarka szybciej rozbija grudki, przywraca loft, mniejsza ryzyko zbicia puchu.
Pamiętaj, by ustawić niską temperaturę, delikatny program, długi czas suszenia.
Do środka wrzuć piłeczki tenisowe lub specjalne kulki do puchu.

A co jeśli nie masz suszarki?

Rozłóż śpiwór na płasko, na suszarce na pranie lub płaskiej powierzchni np na ręczniku, ulokuj go w przewiewnym miejscu, z dala od mocnego słońca.

Bardzo ważne – regularnie obracaj śpiwór, ręcznie rozbijaj grudki puchu lub roztrzepuj, nie wieszaj mokrego śpiwora pionowo. Mokry puch jest ciężki i może przemieszczać się do dolnych komór. 

Suszenie może trwać nawet kilka dni.

Jak przechowywać śpiwór puchowy?

Jeśli wykonałeś wszystko według instrukcji, twój śpiwór wygląda i pachnie jak nowy, aż chce się go gdzieś zabrać. Jeśli jednak najbliższy wyjazd za kilka tygodni to pamiętaj, by odpowiednio go przechowywać.

Śpiwory powinny być przechowywane w suchym miejscu, w formie nieskompresowanej, w dużym worku z siateczki, który zapewnia dostęp powietrza.

Tak zadbane śpiworki posłużą nam latami i odwdzięcza się ciepełkiem w długie biwakowe wieczory i nocki.

Artykuł Jak wyprać śpiwór puchowy? Kompletny poradnik. pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

AKTUALIZACJA WPISU Z 2019 r.

Jezioro Garda od rowerowej strony znamy już dość dobrze i mimo iż wiemy, że trasa wokół niego nie jest specjalnie polecana, to jednak postanowiliśmy się o tym przekonać na własnej skórze.

Generalanie te wakacje w założeniu miały być mało rowerowe a bardziej plażowe. Dlatego nie wzięliśmy ze sobą rowerów MTB, a jedynie gravele, by od czasu do czasu pomiędzy plażowaniem pojechać sobie na lody.

Jak zwykle jednak, pociągnęło wilka do lasu. Uznaliśmy, że skoro nie szalejemy rowerowo na tym urlopie to jeden dłuższy trip będzie w sam raz.
150 km wokół najbardziej znanego jeziora we Włoszech, bez większych górek, w większości praktycznie po płaskim. Brzmi dobrze, nie?

I tak i tak trochę nie :)

Jezioro Garda – dookoła rowerem objechane

Jeżeli nie masz zbyt wiele czasu, TLDR i tego typu akcje, to uwierz, że ta wycieczka serio nie ma sensu. Będąc nad Jeziorem Garda i mając jeden dzień na jeżdżenie, zdecydowanie lepiej wybrać Tremalzo albo Bondone. Jeśli masz czas przeskroluj obrazki, bo chyba całkiem ładne wyszły i przeczytaj podpisy przekonując się, że to naprawdę nie ma sensu :)

Niestety dalsza droga to bardzo mało przyjemny odcinek południowo-zachodniego wybrzeża Jeziora Garda. Miasta, samochody, smog, hałas. Jedziemy szybko, by jak najprędzej stąd uciec.

Dopiero po 30 kilometrach, w miejscowości Salo samochody trochę odpuszczają i znów wracamy na wybrzeże. Niestety mamy pecha. Prognozy pogody w drugiej części dnia zapowiadały intensywne opady deszczu. Wszystko wskazuje na to, że solidnie nas zleje, bo zaczynają dobiegać do nas odgłosy zbliżającej się burzy.

Co chwilę zerkając na radar wyładowań, zjadamy szybką pizzę w jednym z miasteczek. Nie jest dobrze, a do domu daleko.

Droga wzdłuż zachodniego wybrzeża przebiega nam pod znakiem ciągłej ucieczki przed ścigającą nas burzą oraz nieprzyjemnych tuneli. Na szczęście w związku z pogodą ruch też jest mniejszy. Niestety kilka kilometrów przed Limone burza nas w końcu dogania.
Punkt widzenia mocno nam sie zmienia. Uciążliwe i mało przyjemne tunele teraz są miejscem ucieczki przed lejącym się z nieba deszczem.

Gdy docieramy do Limone, jesteśmy przemoczeni, ale nawałnica na szczęście odchodzi dalej na północ. Mimo tego, że bardzo lubimy tą cytrynową miejscowość, nawet nie myślimy o chwili postoju.

Robimy tylko pamiątkowe zdjęcie…

Do Rivy dotarliśmy już po zmroku, ale nie był to jeszcze koniec dnia, bo w planach mieliśmy wieczorne spotkanie z bardzo dobrymi znajomymi, którzy podczas swojego biekpackingowego miesięcznego tripa po Europie akurat też zjechali nad Gardę.

Ależ to był wieczór :)))

Jezioro Garda dookoła rowerem gpx

A tutaj ślad naszych przygód.

Artykuł Jezioro Garda dookoła rowerem objechane pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Skąd wzięły się stożki 50 mm w gravelach – oczywiście przyszły z szosy.
I pytanie – czy było to potrzebne?
Szosa to ściganie i szybkość a gravel to przygoda romantyzm i komfort.
Czy to się nie kłóci?
Ile ludzi tyle definicji gravelowego jeżdżenia. Dla każdego gravel może być nieco inny.
Dlaczego by nie spróbować?
Trochę zajęło mi by samej przekonać się do tej próby, ale ciesze się, że ostatecznie się zdecydowałam.
Powiem już teraz wysokie stożki zostają ze mną na dłużej. Dlaczego? Zapraszam do szybkiej recenzji.

Materiał powstał w ramach współpracy z partnerem bloga DT SWISS DT4YOU

DT SWISS GRC 1400 50 mm – specyfikacja

DT Swiss GRC 1400 DICUT 50 mm to karbonowe koła gravelowe stworzone z myślą o szybkiej jeździe po szutrach i asfaltowych drogach.

Kółka zbudowane są na następujących komponentach: 

Piasty – DT 240 z systemem Ratchet 36T SL, center lock, 12 mm Thru Axle,

Obręcze – karbonowe, hooked, 50 mm wysokości, 24 mm szerokości wewnętrznej, 36,5 mm szerokości zewnętrznej

Szprychy – DT aero comp II® T-head – aerodynamiczne, spłaszczane. Konstrukcja T-head poprawia ustawienie szprych względem przepływu powietrza i wspiera właściwości aerodynamiczne całego zestawu. 

Waga: koło przód – 762 g; koło tył – 881 g; Razem – 1643 g

Cena: 8900 zł

Koła są gotowe do zastosowania systemu bezdętkowego, maksymalna waga rowerzysty to 130 kg ze sprzętem, klasyfikacja ASTM:2.

Jak już pisałam przy okazji recenzji tych samych kół tylko w wersji 30 mm.
Obręcze w nowych kołach gravelowych GRC są tworzone za pomocą nowej, opatentowanej technologii. Nowa technologia formowania obręczy pozwala na nieporównywalną jakość wykończenia obręczy, co oznacza że są one gotowe do jazdy od razu po wyjęciu z formy. Zastosowanie opatentowanego procesu pozwala uniknąć tworzenia się pęcherzyków powietrza i gromadzenia żywicy, co nie tylko zwiększa niezawodność, ale także zapewnia wyjątkowy wygląd. 

Hookless czy hooked?

Co ciekawe razem z tym modelem DT Swiss GRC 1400 DICUT 50 producent wrócił do systemu hooked, rezygnując z dotychczasowego hookless. W tych kołach miałam hookless.
Pytanie dlaczego? Czyżby obręcze z haczykiem jednak były bardziej bezpieczne?
Czy kolarze skarżyli się na hookless?

Przyznam się nie miałam żadnych negatywnych odczuć ani przychód z systemem hookless.
W żaden sposób ta zmiana nie jest dla mnie odczuwalna.
Opony zawsze uszczelniają mi się dobrze, jeżdżę na niskich ciśnieniach, więc nic mi nie spada.
Nie powiem wam więc, czy to zmiana na plus czy na minus.
Nieco większa waga wersji hooked jest bardzo mało znacząca
Jedno jest pewne. Dzięki temu koła oferują większą kompatybilność z oponami oraz możliwość jazdy na wyższych ciśnieniach, co dla wielu użytkowników będzie bardziej uniwersalnym i bezpieczniejszym rozwiązaniem.

Plusy 50 mm

Aerodynamika – chcesz być szybszy?

Na płaskim i przy wyższych prędkościach — czuć różnicę. Rower lepiej trzyma prędkość i mniej energii ucieka. Wyższy stożek poprawia aerodynamikę powyżej 30 km/h. Pytanie – jak często jeździsz tak szybko?
Ja nie często, ale lubię to uczucie :)

Stabilność

Przy równym tempie rower jest bardzo stabilny.
Ciężko mi to opisać, czuć pewien ‘flow’, jakby wszystko było bardziej płynne.
Ten rower jedzie po swoje.

Sztywność – przełożenie mocy

Koła z wyższą obręczą są bardziej sztywne, co daje lepsze przełożenie mocy.
Czuć to podczas przyspieszania albo jazdy na stojąco.
Gdy mocniej naciskasz na pedały, rower reaguje bardziej bezpośrednio i sprawia wrażenie bardziej dynamicznego.
Nie ma tu uczucia ‘uciekania energii’, które czasami pojawia się przy bardziej miękkich kołach.
Szczególnie na szybkich szutrach albo asfaltowych odcinkach rower wydaje się bardziej responsywny i chętniej utrzymuje tempo.

Efekt wizualny – wygląda pro

Co tu dużo pisać? Te kółka wyglądają szybko i są szybkie.
A wiadomo – co się nie dojeździ to się dowygląda :)

Minusy

Waga

Nie ma co się oszukiwać – więcej materiału to większa waga.
Wysokie obręcze są cięższe.
Dodatkowo jest to masa rotująca, czyli ta, która ma największe znaczenie podczas rozkręcania koła i przyspieszania.
Ale z drugiej strony, czy ta różnica w wadze dla Ciebie będzie faktycznie odczuwalna?

Boczny wiatr

Jak wieje, to trzeba mieć się na baczności i skupić się na jeździe. Jest bardziej nerwowo.
Boczne nieoczekiwane podmuchy potrafią wystraszyć człowieka. Czasem trzeba mocniej chwycić kierownicę.

To nie jest coś, co uniemożliwia jazdę, ale zdecydowanie wymaga przyzwyczajenia.
Zwłaszcza lżejsze osoby albo osoby mniej doświadczone mogą poczuć, że rower prowadzi się mniej spokojnie.

Komfort – czy jego brak?

To nie są koła, które będą maksymalnie wygładzały teren i dawały efekt poduszki.
Przy wysokim profilu obręczy całość jest bardziej sztywna, dlatego na trudniejszym szutrze czy mocno nierównej nawierzchni rower przekazuje więcej drgań.

Na drobnych kamieniach, tarkach albo bardziej rozbitym szutrze czuć, że rower jest bardziej surowy w odbiorze. Nie daje aż takiego komfortu i luzu jak niższe, bardziej elastyczne koła.

To nie oznacza, że jazda staje się nieprzyjemna, ale po prostu mniej wybacza błędy i bardziej pokazuje charakter nawierzchni. Jeśli ktoś jeździ głównie po technicznych trasach albo bardzo ceni komfort podczas wielogodzinnej jazdy, to może zauważyć tę różnicę dość szybko.

Podsumowanie

Jak już wcześniej Wam się przyznałam – trochę bałam się tych kół.
Moje wyobrażenia – sztywne, twarde, niewybaczające błędów.
Rzeczywistość okazała się zdecydowanie bardziej pozytywna.

Polubiłam te kółka i zostanę z wysokimi stożkami na dłużej.
Lubię uczucie szybkości i ten flow, który dają przy wyższych prędkościach.
Lubię ten wygląd, choć początkowo wydawały się za bardzo „szosowe”.

Czuję ich sztywność. Szczególnie gdy wybieram trasy z większą ilością kamieni i ujeb*w.
Ale ten dyskomfort nie jest uciążliwy. Opona 48 mm też robi robotę.

Oczywiście na kamieniach i gravelowych trasach wysoki stożek zaraz będzie porysowany.
Ale to sprzęt – trzeba go używać i tyle, a nie dmuchać i chuchać.

Obręcze 50 mm w gravelu to bardzo specyficzny sprzęt, który potrafi dać dużo frajdy, ale nie będzie idealnym wyborem dla każdego. Na szybkich trasach, twardych szutrach i asfaltowych przelotach pokazują swój największy potencjał — poprawiają płynność jazdy, pomagają utrzymać wysoką prędkość i sprawiają, że rower prowadzi się bardzo stabilnie.

Z drugiej strony wymagają kompromisów. Są mniej komfortowe na trudnym terenie, bardziej wrażliwe na boczny wiatr i nie dają takiej uniwersalności jak niższe profile. To koła dla osób, które lubią szybkiego gravela i świadomie wiedzą, czego oczekują od roweru. Jeśli jednak większość czasu spędzasz na technicznych szlakach i cenisz przede wszystkim komfort oraz spokój prowadzenia, niższe obręcze mogą okazać się lepszym wyborem.

Artykuł DT SWISS GRC 1400 50 mm – w gravelu? pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

IZERY

Izery – Góry Izerskie to pasmo górskie należące do Sudetów, położone na pograniczu Polski i Czech.
Ich najwyższy szczyt – Wysoka Kopa – mierzy zaledwie 1126 m n.p.m., a krajobraz Izerów wyraźnie różni się od innych polskich gór. Zamiast stromych ścian i skalistych turni dominują tutaj szerokie, łagodne grzbiety, rozległe polany oraz charakterystyczne torfowiska wysokie, które są jednymi z najcenniejszych przyrodniczo obszarów w Sudetach. Wiele terenów objętych jest ochroną w ramach rezerwatów i obszaru Natura 2000, a symbolem regionu stało się Torfowisko Izerskie z drewnianymi pomostami prowadzącymi przez surowy, niemal północny krajobraz.

Izery słyną również z wyjątkowego mikroklimatu. Zimą często notuje się tu jedne z najniższych temperatur w Polsce, a rozległe hale i niewielkie zanieczyszczenie światłem sprawiły, że region zyskał miano polskiej stolicy ciemnego nieba. To właśnie tutaj powstał Izerski Park Ciemnego Nieba – pierwszy transgraniczny park tego typu w Polsce i Czechach, przyciągający miłośników astronomii oraz nocnej fotografii. Charakterystycznym elementem krajobrazu są także dawne osady przemytników i hutników szkła, które przypominają o bogatej historii regionu. Dziś Góry Izerskie przyciągają turystów szukających spokojniejszej alternatywy dla bardziej zatłoczonych karkonoskich szlaków – to miejsca, gdzie natura wciąż gra główną rolę.

Izery na rowerze?

Izery od lat uchodzą za jeden z najlepszych regionów rowerowych w Polsce i trudno się temu dziwić.
Wszystko przez łagodne ukształtowanie terenu oraz gęsta sieć szerokich szutrowych dróg, które pozwalają planować zarówno spokojne wycieczki, jak i całodniowe, bardziej wymagające trasy.

W przeciwieństwie do wielu górskich regionów, gdzie gravel szybko zamienia się w walkę z kamieniami lub stromiznami, Izery oferują wyjątkowo płyną jazdę. Długie podjazdy są zwykle równomierne, nawierzchnie dobrze utrzymane, a wysokość zdobywa się stopniowo, bez nagłych ścian i technicznych odcinków (no może nie licząc stromy podjazd pod Kopalnię Stanisław :))

To właśnie dlatego zawsze polecam te góry osobom, które pierwszy raz chcą spróbować jazdy gravelem w górach. Można tu poczuć górski klimat i przejechać dziesiątki kilometrów przez lasy, hale oraz rozległe panoramy, nie mając przy tym wrażenia ciągłej walki o przetrwanie.

Ogromnym atutem regionu jest także różnorodność tras – od szybkich szutrowych dróg wokół Świeradowa-Zdroju, przez kultowe trasy w stronę Chatki Górzystów, aż po długie pętle prowadzące na czeską stronę Izerów. To góry stworzone do spokojnego odkrywania świata z perspektywy roweru – bardziej o przyjemności jazdy i krajobrazach niż o biciu sportowych rekordów.

Izery – trasy rowerowe – mini przewodnik

Jeśli planujesz kilka dni jazdy po Górach Izerskich, ale nie chcesz spędzać wieczorów na analizowaniu map, szukaniu przejezdnych dróg i składaniu tras z przypadkowych fragmentów internetu — przygotowałam gotowy przewodnik z trasami gravelowymi po Izerach.

To zbiór sprawdzonych przejazdów, które prowadzą przez najpiękniejsze szutry, klimatyczne schroniska, kultowe izerskie miejsca i punkty widokowe. Trasy są ułożone tak, by można było po prostu przyjechać, wsiąść na rower i cieszyć się jazdą, zamiast zastanawiać się co chwilę „gdzie dalej?”

W ebooku znajdziesz propozycje tras na kilka dni jazdy, praktyczne wskazówki oraz gotowe inspiracje zarówno dla osób, które pierwszy raz jadą z gravelem w góry, jak i tych, którzy chcą po prostu dobrze wykorzystać czas w Izerach.

Jak zdobyć przewodnik?
Wystarczy, że postawisz mi kawę na buycoffee.to/mamba
W podziękowaniu dla osób, które stawiają Cappuccino i Latte wysyłam zawsze mini prezent.
Wpisz dedykację do kawki: „Izery” a ja będę wiedzieć, że chciałbys otrzymać przewodnik :)

Dostęp do przewodnika wyślę Ci najpóźniej następnego dnia.
Dostęp do przewodnika nie jest wysyłany automatycznie, czasem mam jednodniowy poślizg.

Dzięki temu wspierasz rozwój mojego bloga i kolejnych rowerowych materiałów, a przy okazji dostajesz gotowy plan na świetny wyjazd w jedne z najlepszych gravelowych gór w Polsce.

Izerski majowy weekend – film

W Izerach byłam już niezliczoną liczbę razy.
Każda kolejna wizyta tam jest jeszcze lepsza, mogłabym tam wracać i wracać.
Tym razem pojechałyśmy na weekend z GRAVELOVYMI TYPIARAMI

Trzy dni wystarczyły, by pokazać dziewczynom najlepsze gravelowe góry i, mam nadzieję, zarazić miłością do tych miejsc. Wszystkie pod koniec wyjazdu powiedziały, że na pewno tu wrócą.
Majowy weekend to nie jest najlepszy czas na jazdę po Izerach, więc planując swoje eskapady miejcie to na względzie :)

Góry Izerskie – galeria

W Izerach spędziłyśmy cztery dni.
Mieszkałyśmy tym razem w Harrachowie. To dobra baza wypadowa na polską i czeską część Gór Izerskich.
Trafiła nam się idealna majówkowa pogoda.

Na naleśniki w Chatce Górzystów czekałyśmy dwie godziny, ale było warto.

Która część Gór Izerskich lepsza? Polska czy czeska?
OBYDWIE :)

Musisz TAM pojechać jeśli jeszcze nie był*ś :)

Artykuł Izery – najlepsze góry na gravela pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.