Val di Sole to jedna z najbardziej rowerowych dolin włoskiego Trydentu. Położona pomiędzy masywami Adamello-Presanella, Dolomitami Brenta oraz grupą Ortles-Cevedale, stanowi naturalną bramę do wysokich Alp.

Dolina ciągnie się przez około 40 kilometrów wzdłuż rwącego potoku Noce, a otaczające ją szczyty przekraczają nawet 3500 m n.p.m. Dzięki temu niemal z każdego miejsca towarzyszą tu spektakularne górskie panoramy.

Choć zimą Val di Sole kojarzy się przede wszystkim z narciarstwem i ośrodkami Marilleva, Folgarida czy Passo Tonale, latem zamienia się w jeden z najciekawszych regionów rowerowych całych Alp.

Znajdziemy tu przeszło 400 km tras MTB, enduro i gravelowych, ponad 30-kilometrową asfaltową drogę rowerową prowadzącą dnem doliny oraz dziesiątki górskich szlaków wspinających się na alpejskie przełęcze i hale.

W świecie kolarstwa nazwa Val di Sole od lat budzi ogromny respekt. To właśnie tutaj regularnie odbywają się zawody Pucharu Świata i Mistrzostw Świata MTB, a trasa Black Snake w Bike Parku Daolasa uchodzi za jedną z najbardziej wymagających tras downhillowych na świecie.

Jednak wbrew temu sportowemu wizerunkowi dolina oferuje znacznie więcej niż ekstremalne zjazdy. Coraz większą popularność zdobywają również alpejskie trasy gravelowe prowadzące starymi wojskowymi drogami, przez wysokogórskie pastwiska i przełęcze, z dala od ruchliwych asfaltów.

W granicach doliny znajdują się dwa ogromne obszary chronione: Park Narodowy Stelvio oraz Park Przyrody Adamello Brenta. Dzięki temu podczas jazdy łatwo spotkać świstaki, kozice czy jelenie.

Nazwa doliny prawdopodobnie nie pochodzi od słońca. Mimo że „Val di Sole” dosłownie brzmi jak „Dolina Słońca”, wielu historyków uważa, że nazwa wywodzi się od celtyckiej bogini wód Sulis. Tę teorię mają potwierdzać obecne do dziś źródła termalne w Peio i Rabbi.

Artykuł Val di Sole – Alpejski Gravel – rowerowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Jezioro Garda (wł. Lago di Garda) to największe jezioro we Włoszech i jedno z najpiękniejszych miejsc dla miłośników aktywnego wypoczynku.

Położone na styku trzech regionów – Trentino, Wenecji Euganejskiej i Lombardii – zachwyca niezwykłym połączeniem alpejskiego krajobrazu z łagodnym, śródziemnomorskim klimatem.

Strome skalne ściany opadają tu wprost do turkusowej wody, a pomiędzy nimi ukrywają się gaje oliwne, winnice i klimatyczne włoskie miasteczka.

To właśnie ta różnorodność sprawia, że Jezioro Garda od lat przyciąga rowerzystów z całej Europy.

W ciągu jednego dnia można przejechać przez górskie przełęcze, szutrowe drogi wśród winnic i malownicze ścieżki z widokiem na jezioro.

Garda oferuje zarówno spokojne trasy dla początkujących, jak i wymagające podjazdy oraz spektakularne gravelowe szlaki, które na długo pozostają w pamięci.

Jednym z największych atutów Jeziora Garda jest jego wyjątkowy mikroklimat. Choć jezioro otaczają alpejskie szczyty, panują tu warunki typowe dla regionów śródziemnomorskich – łagodne zimy, ciepłe lata i duża liczba słonecznych dni w ciągu roku.

To właśnie dzięki temu na brzegach Gardy rosną oliwki, cytryny, palmy i winorośle, tworząc krajobraz, który trudno skojarzyć z bliskością wysokich gór.

Dla rowerzystów najlepszym okresem na odwiedzenie Gardy jest wiosna i jesień, kiedy temperatury sprzyjają długim trasom, a ruch turystyczny jest znacznie mniejszy niż w szczycie sezonu.

Latem upały potrafią przekraczać 30°C, dlatego warto planować wyjazdy wcześnie rano lub późnym popołudniem.

Charakterystycznym zjawiskiem są także regularne wiatry, które od lat przyciągają nad Gardę miłośników windsurfingu i żeglarstwa, ale potrafią dać się we znaki również rowerzystom przemierzającym okolice jeziora.

Artykuł Jezioro Garda na rowerze – gravelowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

AKTUALIZACJA WPISU Z 2019 r.

Jezioro Garda od rowerowej strony znamy już dość dobrze i mimo iż wiemy, że trasa wokół niego nie jest specjalnie polecana, to jednak postanowiliśmy się o tym przekonać na własnej skórze.

Generalanie te wakacje w założeniu miały być mało rowerowe a bardziej plażowe. Dlatego nie wzięliśmy ze sobą rowerów MTB, a jedynie gravele, by od czasu do czasu pomiędzy plażowaniem pojechać sobie na lody.

Jak zwykle jednak, pociągnęło wilka do lasu. Uznaliśmy, że skoro nie szalejemy rowerowo na tym urlopie to jeden dłuższy trip będzie w sam raz.
150 km wokół najbardziej znanego jeziora we Włoszech, bez większych górek, w większości praktycznie po płaskim. Brzmi dobrze, nie?

I tak i tak trochę nie :)

Jezioro Garda – dookoła rowerem objechane

Jeżeli nie masz zbyt wiele czasu, TLDR i tego typu akcje, to uwierz, że ta wycieczka serio nie ma sensu. Będąc nad Jeziorem Garda i mając jeden dzień na jeżdżenie, zdecydowanie lepiej wybrać Tremalzo albo Bondone. Jeśli masz czas przeskroluj obrazki, bo chyba całkiem ładne wyszły i przeczytaj podpisy przekonując się, że to naprawdę nie ma sensu :)

Niestety dalsza droga to bardzo mało przyjemny odcinek południowo-zachodniego wybrzeża Jeziora Garda. Miasta, samochody, smog, hałas. Jedziemy szybko, by jak najprędzej stąd uciec.

Dopiero po 30 kilometrach, w miejscowości Salo samochody trochę odpuszczają i znów wracamy na wybrzeże. Niestety mamy pecha. Prognozy pogody w drugiej części dnia zapowiadały intensywne opady deszczu. Wszystko wskazuje na to, że solidnie nas zleje, bo zaczynają dobiegać do nas odgłosy zbliżającej się burzy.

Co chwilę zerkając na radar wyładowań, zjadamy szybką pizzę w jednym z miasteczek. Nie jest dobrze, a do domu daleko.

Droga wzdłuż zachodniego wybrzeża przebiega nam pod znakiem ciągłej ucieczki przed ścigającą nas burzą oraz nieprzyjemnych tuneli. Na szczęście w związku z pogodą ruch też jest mniejszy. Niestety kilka kilometrów przed Limone burza nas w końcu dogania.
Punkt widzenia mocno nam sie zmienia. Uciążliwe i mało przyjemne tunele teraz są miejscem ucieczki przed lejącym się z nieba deszczem.

Gdy docieramy do Limone, jesteśmy przemoczeni, ale nawałnica na szczęście odchodzi dalej na północ. Mimo tego, że bardzo lubimy tą cytrynową miejscowość, nawet nie myślimy o chwili postoju.

Robimy tylko pamiątkowe zdjęcie…

Do Rivy dotarliśmy już po zmroku, ale nie był to jeszcze koniec dnia, bo w planach mieliśmy wieczorne spotkanie z bardzo dobrymi znajomymi, którzy podczas swojego biekpackingowego miesięcznego tripa po Europie akurat też zjechali nad Gardę.

Ależ to był wieczór :)))

Jezioro Garda dookoła rowerem gpx

A tutaj ślad naszych przygód.

Artykuł Jezioro Garda dookoła rowerem objechane pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

L’Eroica – kolarstwo historyczne

L’Eroica to wyścig, który rozgrywa się w samym sercu Toskanii, w okolicy Sieny we Włoszech od 1997 roku. Motywem przewodnim imprezy jest jazda na rowerach zabytkowych. Wyścig nie ma charakteru rywalizacji a raczej chodzi w nim o dobre spędzenie razem czasu. Uczestnicy korzystają z zabytkowych rowerów, stylowych retro akcesoriów i odzieży, a trasa w dużej sześć obejmuje drogi szutrowe.

L’Eroica odbywa się rok rocznie w pierwszą niedzielę października. W imprezie może wziąć udział każdy, a uczestnicy po jej ukończeniu otrzymują certyfikat potwierdzający start w tym wyjątkowym wydarzeniu.

Jest tylko jeden warunek, który trzeba spełniać, by wystartować w L’Eroica. Trzeba posiadać rower wyprodukowany przed 1987 rokiem, charakteryzujący się:

• ramą ze stali
• dźwigniami zmiany biegów zamontowanymi na dolnej rurze ramy
• przewodami zewnętrznymi
• pedałami z noskami, paskami
• kołami i niskim profilu z co najmniej 32 szprychami

Impreza znana jest z wyjątkowego klimatu i atmosfery. Trasa liczy 205 kilometrów, ale są i krótsze alternatywy. Pokonanie założonego dystansu zawodnikom skuteczne utrudniają liczne bufety zorganizowane na trasie. Oliwki, wino, sery i inne lokalne specjały. To chyba jeden z pyszniejszych wyścigów na świecie.

Wszystkie informacja na temat wyścigu znajdziesz tutaj – EROICA.CC

Chianti

Chianti to najbardziej charakterystyczny rejon Toskanii. Brak tutaj większych miast i zabytków, są za to pejzaże z winnicami sięgającymi po horyzont. Tu nie podróżuje się od kościoła do katedry, a od jednej piwniczki z winem do drugiej. Na rowerze oczywiście degustacje nie są wskazane, jednak nocleg w jednej z winnic już jak najbardziej. Kto nie przepada za winem, ten powinien skosztować tutejszej grappy – wódki z moszczu winogron.

To nie był mój pierwszy raz w tym rejonie.
Kilka lat temu wybrałam się razem z Arturem na bikepackingi trasą równie interesującego wyścigu Tuscany Trail. Mimo słabej pogody spędziliśmy wtedy znakomity tydzień we Włoszech i przy okazji poznaliśmy Adasia Kolarskiego. Jeśli chcielibyście przeczytać o tamtych przygodach zapraszam do wpisów:

TOSKAŃSKIE DZIENNIKI

TOSKANIA – GRAVELOWY PRZEWODNIK

L’Eroica – trasa

Pełna wersja trasy liczy 205 kilometrów i 4000 metrów przewyższenia. Jest bardzo pagórkowata i interwałowa. Nachylenie na bardziej stromych wzniesieniach momentami osiąga 20%. Po drodze odwiedza się wiele zjawiskowych miasteczek takich jak Siena, Montalcino, Buonconvento, Murlo, Gaiole in Chianti.

Jest oczywiście bardzo widokowo. Ciężko nie zatrzymywać się co chwilę na zrobienie zdjęcia czy chociaż pokontemplowanie cudownych okoliczności przyrody.

Nie jest dobrym pomysłem by jechać cały dystans na strzała, z jedną trzecią trasy pokonanej w nocy. Zdecydowanie za dużo się traci. Jeśli nie jeździ się szybko (25-30 km/h) to lepiej trasę podzielić sobie na dwa dni.

Historia naszego objazdu L’Eroica

To była bardzo spontaniczna akcja. Na czwartkowej ustawce ETNH ktoś rzucił hasło, żeby pojechać do Toskanii i przejechać L’Eroicę. Tydzień później o tej samej porze byliśmy już gdzieś w okolicy Florencji. Od początku wiedzieliśmy, że przez piękne widoki i szybki jesienny zachód słońca część trasy będziemy jechać po ciemku. Czy było warto jechać 1300 km dla jednej dwustukilometrowej rundy. Zdecydowanie TAK!

Film – 212 km i 4000 metrów w górę

Jadąc te 205 kilometrów mocno zastanawiałam się, jakie muszą być odczucia z jazdy po tych szutrach na klasycznym rowerze z cienkim oponami, często szytkami, bez miękkich przełożeń.
Może kiedyś uda się spróbować. Choć przyznam, że nie wiem, czy przy tej ilości przepysznych bufetów i zjawiskowych widoków zmieściłabym się w limicie czasu.

Artykuł L’Eroica – 212 kilometrów śladami wyścigu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Toskańskie dzienniki – dzień 1

Poznawanie ludzi to jedna z najcenniejszych rzeczy, jakie mamy w życiu. Nieraz cieżko wyjść poza strefę komfortu, zaryzykować i powiedzieć nieznajomemu – cześć, chodź na rower.
Zazwyczaj jednak się opłaca.

W połowie kwietnia napisałam w jakimś komentarzu na FB , że najpewniej w maju wybieramy się z Arturem do Toskanii na kilkudniowy bikepackingowy trip. Po chwili napisał do mnie Adam, zapytał, czy może się przyłączyć. Bez zastanowienia odpowiedziałam: „No jasne”. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że spędzanie tygodnia z osobą, którą znasz tylko z obrazków w mediach społecznościowych, jest dość ryzykowne.
Po kilku mailach wymienionych z Adamem okazało się, że może on dołączyć do nas drugiego dnia podróży. Adam to człowiek zaprawiony w podróżowaniu, dla niego kilkaset kilometrów po Toskanii to pikuś. Co innego dla nas. Mieliśmy dwa dni na oswojenie się z sytuacją i przypomnienie sobie, jak to jest być w drodze.

Pierwszy dzień spędziliśmy więc sami. Przepedałowaliśmy 115 kilometrów patrząc prosto przed siebie. Choć chyba częściej na boki, bo od samego początku Toskania zaatakowała nas widokami jak z pocztówek. Zgodnie z przewidywaniami kolejne urokliwe włoskie miasteczka nie pozwalały na spokojny przejazd. Kawiarnie kusiły przytulną ciasnotą i gęstym espresso, kamienne uliczki w przyjemnym chłodem cienia namawiały do chwili odpoczynku. Nawet tłumy turystów w Lucce nas nie przeraziły. A gdy wieczorem dotarliśmy do wielkiego gospodarstwa agroturystycznego w toskańskim stylu, mieszczącego się oczywiście na wzgórzu wśród gajów oliwnych, w którym zaplanowany mieliśmy nocleg, byliśmy pijani powietrzem. Zrzucenie bagaży z naszych rowerów zajęło trzy sekundy, kolejne kilkadziesiąt sekund zajął szybki prysznic i już pedałowaliśmy do oddalonej od nas o trzy kilometry miejscowej kantyny, gdzie przyjęci zostaliśmy jak przystało na strudzonych wędrowców winem i wodą oraz przepysznymi specjałami toskańskiej kuchni. Złapanie toskańskiego tripowego klimatu okazało się całkiem łatwe i nad wyraz przyjemne.

Toskańskie dzienniki – dzień 2

Nie do końca pamiętamy, jak wróciliśmy poprzedniego wieczoru do domu. Czy to powietrze czy wino zawiniło. Zjedliśmy śniadanie, spokojnie kontemplując walkę słońca z poranymi mgłami, przypięliśmy tobołki do rowerów. Przez chwilę mieliśmy dylemat, co zrobić z makaronem, którego kucharz wczorajszej nocy przygotował chyba dla pięciu osób a nie dwóch i który dostaliśmy na wynos (ciekawe, bo wino dopiliśmy do końca). Ostatecznie makaron wylądował w bidonie. Bidon na tym wyjeździe pełnił jeszcze potem wiele innych niestandardowych funkcji. Makaron zaś zjedzony został o godz. 12 na rynku w jakimś miasteczku przed Florencją.

Do samej Florencji dotarliśmy późno, najpierw zatrzymało nas Vinci, miasto wielkiego mistrza, potem nie mogliśmy oprzeć się ścieżce wsród gajow oliwnych, której obrzeża porastały wyjątkowej urody maki i habry. Po drodze znalazło się kilka wzniesień, które skutecznie pozbawiały nas kolejnych pokładów energii. 
Florencja zaś rozłożyła nas na łopatki. Nie przepadamy za spędami turystów, za tłumami, zwiedzaniem i chodzeniem utartymi ścieżkami, ale przez to miasto nie da się przejechać tak po prostu. Pewni tego, że kiedyś tu jeszcze wrócimy odnaleźliśmy jeden z najwyższych w mieście punktów widokowych, zrobiliśmy obrzydliwie-sztampowe zdjęcie z widokiem na panoramę miasta i wyruszyliśmy w dalszą drogę.

Do zachodu słońca zostało już niewiele czasu, a my mieliśmy do przejechania jeszcze całkiem spory kawałek zaplanowanej trasy. Na dodatek okazało się, że był to bardzo trudny odcinek. Zarówno pod względem kondycyjnym jak i mentalnym. Nie dość bowiem, że sinusoida wzniesień nie dawała wytchnienia naszym mięśniom, to widoki, które ukazywały się nam za kolejnym wzniesieniem, nie pozwalały sercu jechać dalej.

Tempo jazdy oscylowało więc gdzieś w okolicach trzech zdjęć na minutę i 5 km na godzinę.
Na camping, gdzie planowaliśmy nocleg, dotarliśmy, gdy pan recepcjonista zamykał już swoje biuro. Na szczęście okazał się łaskawy dla strudzonych wędrowców. Czysta pościel, ciepła woda, kolacja ze specjałami tutejszej kuchni delikatnie podkręcona miejscowym winem. To raczej mało ekstremalne i przygodowe, ale czy w imię przygody warto odmawiać sobie takich przyjemności?
Na ostatni kieliszek Chianti załapał się też i Adam, który po lotniskowych przygodach w Bolonii, podróży autobusem do Florencji, na camping dotarł po ciemnku w ostatnich blaskach wyładowujących się rowerowych lampek z Decathlonu.

Toskańskie dzienniki – dzień 3

Ekipa wreszcie w komplecie. Po wczorajszym wieczornym zapoznawczym kieliszku wina dalej mało o sobie wiemy. Mimo wszystko znakomicie się rozumiemy, w tych samych miejscach dostrzegamy piękno, zachwycamy się tymi samymi atakującymi nas za każdym zakrętem i wzgórzem widokami. 
Nigdzie się nie spieszymy, robimy więcej zdjęć niż kilometerów. Zatrzymujemy się w każdym miasteczku, nie odmawiamy sobie kawy.

Niestety tą idyllę przerywa deszcz. Mocny, rzęsisty deszcz, który nie pozwala nam na zwiedzenie San Gimignano, miasta 100 wież nazywanego średniowiecznym Manhattanem. Schronienie znajdujemy w bramie tuż przy rynku, kupujemy pizze na kawałki i rozpoczynamy przekopywanie booking.com w poszukiwaniu noclegu. Na szczęście nie trwa to długo, karma jest dla nas łaskawa i dziś.

Toskańskie dzienniki – dzień 4

Czwartego dnia ze snu wyrywa nas dudnienie kropli deszczu o parapet. Nie jest dobrze. Zapowiadane ulewy jednak nas dosięgnęły. Na dodatek Artur całą noc męczył się z jakimś ogarniającym go przeziębieniem. Dreszcze, chrypa i obolałe gardło. Na termometrze za oknem 13 stopni, na termometrze Artura 38. Postanawiamy nigdzie się nie spieszyć, jemy śniadanie kosztując chyba wszystkich dostępnych rodzajów serów, wędlin, dżemów, kombinacji muesli i jogurtów . Niebezpieczna mieszanka. Tą noc spędzaliśmy znów w jednej z malowniczych posiadłości agroturystycznych ulokowanych na wzgórzu wsród winnic, rozważamy więc, by przeczekać deszcz i chorobę, uzupełnić zaległości w mediach społecznościowych i zwyczajnie pobimbać delektując się toskańskim leniwym popołudniem. Niestety, okazuje się, że na kolejną noc miejsc w pensjonacie nie ma.
Pakujemy więc tobołki i wykorzystując okno pogodowe udajemy się w dalszą drogę.

Deszczowa Toskania wychodzi na zdjęciach niewiele gorzej niż słoneczna. Wykorzystujemy więc trochę wolniejsze tempo nafaszerowanego Gripexem i Apapem Artura i łapiemy kadry jeden za drugim.
Pogoda z nami pogrywa, raz za razem deszcz przeplata się ze słońcem próbującym przebić się zza chmury. 

Podczas jednej z przerw na kolejną dawkę Gripexu dla Artura w lokalnej pasticerii, zagaduje nas jakiś miejscowy zainteresowany naszą wyprawą. Przy okazji wspomina coś o odcinkach Strade Bianche przebiegających w okolicy. To bonus, który dostajemy w prezencie w tym dość trudnym dniu. Jak pisałam gdzieś na początku, nie byliśmy przygotowani w w żaden sposób do tej wyprawy, nie szukaliśmy, nie czytaliśmy o tym, co warto zobaczyć w Toskanii. A tu zupełnym przypadkiem lokales informuje nas o takiej perełce. Jedziemy.
Nagle ni stąd ni zowąd niebo robi się jakieś jaśniejsze, chmury się rozstępują, a Artur zaczyna czuć się lepiej. To chyba magia toskańskich białych dróg.
Białymi szutrami docieramy niespiesznie do Murlo, gdzie znajdujemy nocleg w starym średniowiecznym domu urządzonym w mocno toskańskim klimacie.

Toskańskie dzienniki – dzień 5

Kolejna noc okazuje się zdecydowanie lepsza od poprzedniej. Przeziębienie Artura zaczyna odpuszczać, z nieba, póki co, nic nie kapie. Wcześniejszy dzień przebiegał pod znakiem Strade Bianche, dziś krążymy szutrami L’Eroici, by dotrzeć do Buonconvento, miasteczka, gdzie startuje ten historyczny wyścig.

Kawę, naleśniki i specyficzny rowerowy klimat zapamiętamy na długo. To kolejne miejsce, gdzie na pewno chcielibyśmy wrócić. Nas jednak czas nagli, dlatego postanawiamy wesprzeć się zdobyczami cywilizacji i pociągiem przenosimy się na wybrzeże. Dzięki czemu wieczorem lądujemy na plaży. Wreszcie udaje się załapać choć na końcówkę zachodu słońca. Salute!

Toskańskie dzienniki – dzień 6

Ostatni dzień naszej toskańskiej przygody spędzamy na półwyspie Argentario, którego klimat zdecydowanie bardziej przypomina hiszpańskie wyspy niż Toskańskie zielone wzgórza. Tym razem jedziemy bez tobołków, które zostały na campingu. Najpierw wspinamy się malowniczymi asfaltowymi drogami wzdłuż wybrzeża, potem wpadamy w szutrowo-kamieniste ścieżki, których nie powstydził by się maraton MTB .

Właśnie w takim terenie rowery Rondo pokazują swój potencjał. Bez dodatkowego obciążenia, do którego przyzwyczajeni byliśmy w ciagu poprzednich dni, mamy wrażenie, że rowery same płyną czy to po asfalcie, czy chropowatym szutrze. Jest pięknie i znów kończymy dzień przyjemnym zachodem.

Toskańskie dzienniki – epilog

Podczas trzygodzinnej podróży pociągiem wzdłuż wybrzeża, do miejsca gdzie czeka na nas samochód i gdzie sześć dni temu zaczynaliśmy naszą przygodę, stopniowo oswajamy się z myślą, że to już koniec. Sześć dni w zupełnie innej rzeczywistości, sześć dni z głową zajętą tylko tym co przed nami, sześć dni podczas których zapisujesz w pamięci tyle wspomnień i obrazów, których nie dałoby się zapisać na milion-terabajtowym dysku.

Artykuł Toskańskie dzienniki pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Na Tremalzo byliśmy do tej pory dwa razy. Za pierwszym razem, jakieś 8 lat temu, na maratonowych rowerach ze skokiem w okolicy 120mm dzielnie pokonaliśmy trasę liczącą 75 km i 2200 metrów przewyższenia. Szlak pod względem widokowo-wycieczkowym zrobił na nas ogromne wrażenie, pod względem ścieżkowo-technicznym mieliśmy mieszane uczucia. Możecie poczytać o tym we wpisie – Z Lago di Garda na Tremalzo. Z drugim razem na Tremalzo wwiózł nas Shuttle Bus i zjechaliśmy nad jezioro w stylu nieco bardziej ęduro. Wyszukaliśmy kilka fragmentów ciekawszych ścieżek i powiedzmy, że byliśmy trochę bardziej zadowoleni niż za pierwszym razem – zobaczcie sami – Tremalzo bardziej enduro.

Zgodnie z zasadą „do trzech razy sztuka” przyszedł czas na trzecie (może jednocześnie ostatnie) podejście do tej kultowej przełęczy i zjazdu.

Tym razem wymyśliliśmy sobie przewrotnie, iż skoro Tremalzo to „głównie nudne szutry” to dlaczego by nie przejechać tej trasy na gravelu, potocznie nazywanym własnie „szutrówką”.

Tremalzo – Via del Ponale

Każdą wycieczkę na Tremalzo zaczyna się od Via del Ponale. Też jednej z najbardziej charakterystycznych ścieżek rowerowych w Europie.
Wiem, za dużo w tym tekście nagromadzenia słów „klasyczny”, „kultowy” etc. No sorry, ale taka jest Garda :)
Mamy tu więc klasik wiu na jezioro i tunele.

Zbieramy się szybko, bo już dość późno, a nas czeka drugi odcinek specjalny dzisiejszego dnia.
Fragment do Passo Guil jest dość szybki, wiedzie klimatycznym trawersem wzdłuż zbocza raz w dół raz w górę. Jeśli dobrze pamiętam, zawsze w tym miejscu było wiele „momentów” z mega widokiem na jezioro. Teraz drzewa i krzaki urosły i zasłaniają wszystko. Może to i dobrze, bo nie zatrzymujemy się za często.

Za Passo Guil zaczyna się szlak 422 do Pregasiny. Jest on dość wymagający, ma sporo śliskich kamieni i korzeni. zupełnie nie nadaje się na gravela. Można oczywiście wybrać łatwiejszą opcję, czyli 421 do Leano, ale nie byłabym sobą gdybym nie postanowiła zaryzykować. Artur nie ma wyjścia.

Okazuje się, że nie jest tak źle, jak się spodziewaliśmy. Zmęczone brakiem amortyzacji ręce już dają się we znaki, ale pokonujemy w siodle 90% pierwszego fragmentu 422.

Gdy kończy się pierwsza część szlaku 422, do wyboru jest jechać jego drugą częścią lub odbić na Punta dei Larici. Drugą część 422 już sobie odpuszczamy. To nie jest szlak dla cienkich opon i sztywnych ram. Nie próbujcie tego.

Do Rivy docieramy po 11 godzinach od startu z Torbole. Samej jazdy wyszło 6 godzin i 10 minut. Licznik pokazał 73 kilomety i 1930 metrów przewyższenia. Nie licząc fragmentu szlaku 422, cała trasa jest przejezdna rowerem gravelowym. Były oczywiście miejsca, gdzie plomby dzwoniły, a ręce drętwiały i przyjemniej byłoby z jakimiś milimetrami skoku z przodu oraz regulowaną sztycą, ale zarówno mi jak i Arturowi ta trasa na gravelu całkiem się spodobała i, o dziwo, nie mieliśmy po niej ochoty pierdyknąć rowerem w kąt.

Jeśli ten wpis zainspirował Cię do podobnego czynu przemyśl to dwa razy. Proszę.

Chcesz znaleźć więcej podobnych tras znajdziesz je tutaj na gardatrentino.it

Artykuł Tremalzo Classic Tour – mtb na gravelu pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Dla nas, „starych wyjadaczy mtb„, gravele są jak szosy. Mają tylko lepsze hamulce, nie złamią się na pierwszym lepszym wertepie i nie złapią gumy na szutrze.
Przez pierwsze dni pobytu nad Gardą mocno trzymaliśmy się wakacyjnego postanowienia, by na rowerze nie zrobić więcej niż 30 szosowych kilometrów.
Trzeciego dnia pękliśmy. Odpaliliśmy stronę – https://maps.gardatrentino.it/en/tours/ i popłynęliśmy…

„A co by to było, gdybyśmy tak jedną z tras z pierwszego wyjazdu, które robiliśmy na rowerach MTB, która wydała nam się nudna, jak flaki z olejem, dziś spróbowali przejechać na gravelach???”

Tu poniżej znajdziecie link do opowieści i opisu trasy z naszej pierwszej wizyty nad Gardą. Dla dobrego zrozumienia tematu warto tam zajrzeć.

A tak wyglądało San Giovanni al Monte na gravelach.

San Giovanni al Monte to mały przysiółek znajdujący się na zboczach górującego nad Arco Monte Biaina 1412 m n.p.m.

Croce di Bondiga – punkt widokowy i chwila wytchnienia dla hamulców. Nastromienia zjazdów są duże, tarcze płoną, okładziny ścierają się ekspresowo. Nigdy nie pomyślałabym, że na gravela trzeba wziąć ze sobą zapasowe klocki :)

Szutrowy zjazd biegnie prosto do Canale, a potem zamiast szosowego asfaltu do Tenno też odbija w teren i prowadzi do zamku.

W Arco obowiązkowo pizza na kawałki i lody na rynku (najlepsze).
Tych zdjęć już Wam oszczędzę.

Jak wyszła nasza wycieczka MTB na gravelach? Sami oceńcie.
My nie żałujemy. Na gravelu dwunastokilometrowy podjazd okazał się zdecydowanie przyjemniejszy niż na rowerze mtb. Na zjeździe może i było wolniej, momentami „trzęsąco”, ale zdecydowanie gravelowo :)

Nasza trasa tutaj poniżej, a tracka możecie ściągnąć z oficjalnej strony, którą linkowałam na początku wpisu.

Artykuł San Giovanni Al Monte – czyli mtb na gravelach pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Wybór tego rejonu jako celu naszych majówkowych wojaży okazał się dość przypadkowy. Planowany od dłuższego czasu wyjazd na festiwal rowerowy nad Gardą w ostatniej chwili stanął pod znakiem zapytania. Na szybko, szukając alternatywy, przypomniało mi się, że w sumie, to gdyby pojechać w podobnym kierunku tylko trochę dalej (300 km) można by jeszcze uratować te kilka wolnych dni i spędzić je oczywiście w jedyny słuszny sposób – też na rowerze, pokonując 500 kilometrową trasę wyścigu Tuscany Trail.


Tuscany Trail to klasyczny bikepackingowy wyścig, gdzie uczestnicy otrzymują tracka GPX i ich zadaniem jest w jak najkrótszym czasie pokonać wskazaną przez organizatorów trasę. Podczas wyścigu należy być samodzielnym i samowystarczalnym. Wieźć ze sobą swoje tobołki, na bieżąco organizować ewentualne noclegi, w pensjonatach, hotelach czy też pod chmurką. Wszelka pomoc z zewnątrz jest niedozwolona.

Start w Tuscany Trail od dwóch lat siedział mi w głowie. Niestety z racji pracy, jaką wykonuję ,uzyskanie urlopu w czasie, gdy się odbywa, jest praktycznie niemożliwe. Jedynym sposobem na przygodę jest więc samodzielne przejechanie tej trasy w okresie innym niż wspomniana impreza.
Dziewięć wolnych, długoweekendowych, majowych dni wydawało się do tego idealnych.


To, że Tuscany Trail w całości przebiega najatrakcyjniejszymi pod względem turystycznym rejonami i pozwala poznać Toskanię bardzo dogłębnie, dotarło do mnie dopiero w samochodzie na autostradzie, gdzieś pomiędzy Wiedniem a Linzem. Spontaniczne, organizowane na ostatnią minutę wyjazdy mają swój urok.

O TOSKANII

Toskania – kraina winnic, gajów oliwnych i zielonych pól sięgających po górzysty horyzont. Pełna jest średniowiecznych miasteczek na wzgórzach, zamków i cyprysowych alei. Niewątpliwie ma w sobie coś magicznego i przyciągającego. Wybierając się w naszą podróż, miałam odwagę i czelność w to wątpić. Po pierwszym dniu musiałam zmienić zdanie. Toskania naprawdę jest piękna i urokliwa. Sześć dni, które mieliśmy na jej poznanie, to zdecydowanie za mało.

Obszar Toskanii obejmuje zachodnie zbocza Apeninów, Kotlinę Toskańską oraz Pogórze Toskańskie. Planując podróż warto wiedzieć, że większość terenów Toskanii (90%) stanowią rejony wyżynne i góry. Jazda na rowerze nie jest tu łatwa, tym bardziej że tutejsze pagórki bywają wyjątkowo strome. Dodatkowo jazdę co chwilę trzeba przerywać, bo dobry kadr do zdjęcia, bo ładne miasteczko, bo przyjemna kawiarenka z dobrym espresso. Czas płynie tu zdecydowanie za szybko.

POGODA

Do Toskanii najlepiej wybrać się wiosną lub jesienią. Wtedy jest tam najładniej. Wiosną soczysta zieleń atakuje Cię z każdej strony. Jesienią słomiano-rude krajobrazy sprawiają, że trudno od nich oderwać wzrok. Widok złotych zachodów słońca wśród ciemnych cieni cyprysów trudno sobie wyobrazić. Latem w Toskanii jest zdecydowanie za ciepło i dużo brzydziej. Roślinność jest mniej bujna, bardziej wysuszona. Jazda na rowerze przy temperaturach w okolicach 30 stopni także do super-przyjemnych nie należy. Jeśli podobnie jak ja, na urlop poza wakacyjnymi miesiącami nie masz co liczyć, jest wyjście. Najlepszym pomysłem na lato w Toskanii wydaje mi się być wynajęcie typowego toskańskiego domu o grubych murach (nie wpuszczających ciepła do środka), najlepiej dodatkowo z basenem. Spędzanie dni nad wodą w przyjemnym cieniu cyprysów oraz popołudniowo-wieczorne przejażdżki winnicami w poszukiwaniu najpiękniejszego miejsca na łyk wina w promieniach zachodzącego słońca. Chyba już wiecie, że Toskania i mnie jednak capnęła:)

DOJAZD

Aby dotrzeć do Toskanii, do wyboru mamy zasadniczo dwa sposoby – samolot lub auto. W dobie tanich linii lotniczych znalezienie korzystnego połączenia z Bolonią lub Florencją nie jest trudne. Lot samolotem z rowerem też przestaje kogokolwiek przerażać. Na miejscu znakomicie funkcjonuje sieć połączeń kolejowych, dzięki czemu nie ma problemu z dotarciem na miejsce startu czy też z powrotem do miejsca, gdzie zostawiliśmy auto (bilet na pociąg powrotny z Albinni do Viareggio – 17 euro plus 3,5 za rower).
Samochodem w zależności od miejsca zamieszkania do zrobienia jest 1300-1600 km. W dwie osoby zamieniające się za kierownicą jest to dużo, ale gdy odpowiednio wybierzecie czas podróży, wszystko zamknie się w kilkunastu godzinach. Nam tym razem udało się nadzwyczajnie. Dawno nie widziałam tak pustych włoskich i austriackich autostrad.

KOSZTY

Winiety i opłaty za autostrady w przypadku podróży do Włoch to spory wydatek.
Winieta Czechy 10 dni – około 43 zł, winieta Austria 10 dni – około 53 zł, włoskie autostrady – 187 zł w jedną stronę plus Przełęcz Brenneńska – 9,5 Euro.

Paliwo to kolejny niemały wydatek. Najdroższe we Włoszech (1,5 euro/litr diesela), tu na pewno nie warto tankować na stacjach tuż przy autostradach, bo ceny często sięgają 1,8 euro za litr. Najlepszy pomysł to tankowanie jeszcze w Austrii, by potem skorzystać już ze stacji w jakimś włoskim miasteczku. Będzie taniej.

Noclegi wybieraliśmy na booking.com Pierwszy rezerwowany jeszcze z Polski, pozostałe na bieżąco w miarę pokonywanych danego dnia kilometrów. Średnia cena w przeliczeniu na osobę to 20 euro. W ramach tej kwoty raz nocowaliśmy w małym hotelu, dwa razy w Toskańskich agroturystykach wśród winnic i oliwnych gajów rodem z filmów, dwa razy w cempingowych bungalowach, raz w średniowiecznym miasteczku na wzgórzu.

Jedzenie wychodzi oczywiście nieco drożej niż w PL, można stołować się w supermarketach (opcja jogurt+buła jest zawsze na propsie), można w pizzeriach i miejscowych restauracjach. By poczuć smak Toskanii, warto choć raz wybrać opcję na bogato i skosztować miejscowych specjałów w postaci serów, wędlin, oliwek, grillowanych mięs i warzyw, tortellini czy ravioli, okraszając to oczywiście miejscowym winem.

Przykładowe ceny:
– pizza na kawałki: 2-3 euro za kawałek
– coca cola 0,5 litra do pizzy: 2 euro
– kawa: 1-2,5 euro
– croissant z czekoladą: 1-1,5 euro
– penne z sosem pomodoro: 8 euro
– kolacja z toskańskimi specjałami na bogato – woda, wino, deska tradycyjnych przekąsek plus danie główne w postaci jakiegoś mięcha z dodatkiem lub ravioli z mięsem i deser: 25 euro od osoby.


MAPA, TRASA, JAKI ROWER?

Wybrana przez nas trasa Tuscany Trail liczy 530 km, ma 9 000 metrów przewyższenia i przebiega w większości terenowymi odcinkami szutrowymi, górskim ścieżkami, dzikimi singlami, polami i czasem asfaltem. Początkowo plan mieliśmy taki, by szlak przejechać na rowerach typu gravel. Niestety zorganizowany specjalnie na wyprawę rower dla Artura okazał się za mały, a próby zmiany pozycji mostka i widelca spełzły na niczym. Na szybko musieliśmy więc dostosować jego rower MTB do warunków wyprawowych.

Ja jechałam więc na pełnoprawnej wyprawowej szutrówce – Rondo Ruut Al, Artur na 29 calowym Tallboy-u ze skokiem 120 mm. Jak się okazało później, zabranie tego roweru wcale nie było takim złym pomysłem.


Wracając do trasy – pierwsze dwa dni staraliśmy się trzymać dokładnie jej przebiegu, od trzeciego dnia, kiedy to dotarł do nas Adam, trzeci uczestnik wyprawy, zaczęliśmy modyfikować tracka i wplatać w niego więcej asfaltów oraz skrótów. Niestety, jak już pisałam wcześniej, 6 dni na jazdę połączoną z niewielkim nawet zwiedzaniem i cykaniem fotek to za mało jak na Toskanię. Optymalne wydawałoby się 10-14 dni. Druga rzecz to charakter szlaku, który okazał się mocno terenowy i wymagający dla gravela, przez co średnia prędkość oscylowała w okolicach 15 km/h. Było to zdecydowanie mniej niż zakładane wcześniej 25 km/h :)
 Poniżej mapa z oryginalną trasą i nasze modyfikacje.

Trasa oryginalna

Nasze wariacje

TOSKANIA NA ROWERZE – CO WARTO ZOBACZYĆ?

W internetach znajdziesz milion poradników na temat tego, co warto zobaczyć w Toskanii. Są blogi, na których znajdziesz nawet informacje i koordynaty do miejsc oraz punktów widokowych, z których sam możesz zrobić tak zwanego „toskańskiego klasyka”, jak na przykład – droga Gladiatora.

Szlak Tuscany Trail, którym się inspirowaliśmy, ułożony jest tak, by nawet osoba nie przygotowana do wyjazdu (jak my), zobaczyła wszystko to co warto zobaczyć.

LUKKA

Była pierwszym większym miastem, do którego trafiliśmy. Od razu zaatakowała nas milionem kadrów, wąskimi uliczkami i … Polakami. Gdzie się człowiek nie obrócił, tam słyszał polski język. Uroki długiego weekendu. Na dodatek w tym okresie swój długi weekend mieli też Włosi, co sprawiło, że ilośc turystów była trochę męcząca i nie pozwalała na złapanie prawdziwego klimatu tego średniowiecznego miasta.
W Lucce bardzo chciałam wejść na Torre Guinigi (charakterystyczna wieża, na której rośnie drzewo), z której rozciąga się znakomity widok na całe miasto. Niestety kolejka do wejścia zatrzymałaby nas tam na zdecydowanie dłuższy czas niż zakładany. A tego dnia do zrobienia mieliśmy jeszcze 60 km. Jeśli będziecie w Lucce warto również przejechać się wałami obronnymi okalającymi całe miasto.

VINCI

Miasteczko, niedaleko którego urodził się Leonardo da Vinci. Malutkie, ale bardzo urokliwe, jak większość tutejszych, położone na wzgórzu. W sam raz na poranne espresso z croissantem.

FLORENCJA

Co tam się odjaniepawla??? Panie….
Florencja jest stolicą Toskanii, jej ogrom powala na wstępie. Na jednej uliczce jest więcej zabytkowych budynków i kościołów niż w całym Krakowie. Stojąc pod katedrą Santa Maria del Fiore masz wrażenie, że to nie dzieje się naprawdę. Piękno w czystej postaci, piękno obiektywne, długo trzeba zbierać zęby z kafelek, którymi wyłożony jest plac, na którym stoi katedra. 


O zwiedzaniu czegokolwiek we Florencji nie było mowy od początku. Sam przejazd przez miasto i zatrzymanie się w kilku charakterystycznych miejscach zajęło pół dnia. Jedno co wiemy, to ze tam na pewno wrócimy. Nie należę do osób przepadających za zwiedzaniem, podziwianiem katedr i kościołów, ale Florencja to miasto, dla którego trzeba zrobić wyjątek.


EKSTRA TIP: Jest takie miejsce, z którego rozpościera się widok na panoramę miasta. Dotarcie tam to swego rodzaju test charakteru. Można by powiedzieć, że są trzy Levele. Większość turystów zadowala się pierwszym z nich – Piazzale Michelangelo, docierając do tarasu widokowego, gdzie ludzi jest jak mrówków, a o chwili chillu z mega widokiem można zapomnieć, nie mówiąc o dobrym zdjęciu. Można jednak zaliczyć drugi level, wspinając się nieco wyżej na taras Bazyliki San Miniato al Monte. Będąc na drugim levelu, masz zdecydowanie większy komfort, ludzi jest mniej, ale zdjęcia bez Janusza w kadrze nie zrobisz. Dla tych wytrwałych jest też trzeci level. Na początku myśleliśmy, że może płatny, ale okazało się że wystarczy przejście dwie paru schodów i lądujesz na tarasiku, gdzie dociera garstka ludzi i tu masz chwilę relaksik z mega widokiem i kopułą Santa Maria del Fiore. Zaryzykuj trzeci level. Warto. Jeśli będziesz mieć możliwość pojawienia się tam o wschodzie lub zachodzie słońca ,to będzie jeszcze większy sztos.

REJON CHIANTI

Chianti to najbardziej charakterystyczny rejon Toskanii. Brak tutaj większych miast i zabytków, są za to pejzaże z winnicami sięgającymi po horyzont. Tu nie podróżuje się od kościoła do katedry, a od jednej piwniczki z winem do drugiej. Na rowerze oczywiście degustacje nie są wskazane, jednak nocleg w jednej z winnic już jak najbardziej. Kto nie przepada za winem, ten powinien skosztować tutejszej grappy – wódki z moszczu winogron.

SAN GIMIGNANO

Myślisz „włoskie miasteczko” – przed oczami masz San Gimignano. Typowe, położone na wzgórzu, z kamiennymi uliczkami, w kolorze sjeny palonej. My trafiliśmy tam w deszczu, ale i tak zrobiło na nas ogromne wrażenie. Niestety sława tego miejsca sprawia, że ilość turystów zwyczajnie męczy.

CASOLE D’ELSA

Kolejne miasteczko na wzgórzu z zacisznymi uliczkami, malowniczymi widokami, oraz JazzClubem połączonym z kawiarnio-winiarnią, w której robimy sobie przerwę.

GROSSETO

Do Grosseto nie warto przyjeżdżać. Widać to już po analizie mapy. Miasto raczej mało turystyczne i z żadnym klimatem. Przejeżdżamy przez nie tylko dlatego, że tu dojechaliśmy pociągiem, by nieco skrócić trasę.

STRADE BIANCHE I L’EROICA

Kto z Was nie zna Strade Bienche? Białych dróg Toskanii?

Znacie? My też znamy, ale na myśl nie przyszło nam, że jesteśmy tak blisko nich.
Wszystko oczywiście zawdzięczamy przypadkowi. W miasteczku Rosia zatrzymaliśmy się szybki kawałek pizzy, nie dość, że okazało się, iż obsługująca nas pani jest Polką, to po chwili zagadał nas pewien Włoch, pytając o rowery i naszą trasę. Przy okazji zapytał o to, czy znamy Strade Bianche. Pochyliliśmy się wspólnie nad mapą i… Już wiecie co się okazało? Tak, tak. Zupełnym przypadkiem rano planując trasę wyznaczyliśmy ją zgodnie z przebiegiem wyścigu SB. Przypadek? Los? Bogowie? Czy duchy?

http://www.strade-bianche.it/en/percorso/


Jeśli planowalibyście podróż podobną do naszej, najlepszym wyjściem było by mieć jeden dzień tylko na tą trasę i wariacje wokół niej. Nam udało się przejechać tylko kilkoma fragmentami.

Podobnie historia wygląda z trasą wyścigu L’Eroica, na którą także natknęliśmy się przypadkowo. Wyścig ten jest wyjątkowy, odbywa się co roku jesienią, ale wystartować można w nim tylko na rowerze wyprodukowanym przed 1987 roku. Również ubranie należy mieć odpowiednie. Do wyboru są różne dystanse, a wyścig ma charakter raczej zabawowy i biesiadny. Na trasie rozlokowane są bowiem miejsca odpoczynkowe, gdzie można zakosztować tradycyjnych potraw kuchni toskańskiej. Ech, na poznanie tej trasy również przydałby się osobny dzień wyprawy.

https://www.eroicagaiole.com

MONTE ARGENTARIO

W ostatni dzień naszych wojaży wybraliśmy się na wyspę, a może bardziej półwysep. Zupełnie nietoskański to był dzień. Wyszło słońce i poczuliśmy się jakbyśmy byli na jakiejś hiszpańskiej wyspie, a nie we Włoszech. Najpierw klasyk klasyków nadmorską drogą, potem teren, który dla naszych 35 i 43 mm opon był sporym wyzwaniem, a na końcu zwieńczenie całego wyjazdu siedmiokilometrową wspinaczką pod Croce Monumentale, gdzie miał być zachód słońca, a było jak zawsze, czyli chmury i siąpiący deszcz. Na szczęście na zjeździe pogoda się polepszyła.

CO OMINĘLIŚMY JEŻDŻĄC PO TOSKANII ROWEREM

Jeśli doczytaliście do tego momentu, już pewnie wiecie, że czas w Toskanii płynie zdecydowanie za szybko, a nam nie udało się zobaczyć ani połowy tego co chcieliśmy. Poniżej kilka typów, które koniecznie trzeba wziąć pod uwagę będąc w okolicy.

SIENA

Drugie co do wielkości miasto na trasie Tuscany Trail. Od wieków rywalizuje z Florencją o miano tej najpiękniejszej. Dwa razy w roku na charakterystycznym rynku w kształcie muszli odbywają się oryginalne wyścigi konne Palio di Siena. Pasiasta monumentalna Katedra Sienieńska to też wynik ciągłej rywalizacji z Florencją.

MONTEPULCIANO

Jeśli już jesteśmy przy konflikcie pomiędzy Florencją a Sieną, wspomnieć trzeba o jednym z podobno najładniejszych średniowiecznych miasteczek ulokowanych na wzgórzu, o które wspomniane wyżej dwie prowincje walczyły zaciekle. Nam Montepulciano kojarzy się jednak głównie ze szczepem czerwonych winorośli i chyba głównie dlatego chcielibyśmy kiedyś je odwiedzić.

Dolina Val d’Orcia

Popularna, zwłaszcza wśród fotografów dolina Val d’Orcia niestety na naszą wizytę musi poczekać. Szkoda, bo podobno tutaj właśnie robi się 90% zdjęć, z których ludzie kojarzą Toskanię. Wspomniana na początku „droga Gladiatora” znajduje się własnie tutaj.



SORANO i PITIGLIANO

Miasta tufowe, czyli zbudowane na skale wulkanicznej, wydają się wyrastać ze skały i mają charakterystyczny kolor, ponieważ ich domy też zbudowane są z tufu.

TERME DI SATURNIA

Może to zaskakujące, ale Włochy także mają swoje gorące źródła. Co więcej, podobno są one całkowicie darmowe. Jest ich kilka, ale te najpopularniejsze są właśnie w okolicy trasy Tuscany Trail w miejscowości Saturnia. W pierwotnej wersji wyprawy plan był taki by zatrzymać się w okolicy i skorzystać z nich na koniec długiego rowerowego dnia. Na razie jednak zostało to tylko wpisane na listę miejscówek oczekujących :)



Toskania na rowerze – podsumowanie

Gdy zasiadałam do komputera, myślałam, że napiszę szybki, krótki informacyjny tekst dotyczący Toskanii z punktu widzenia rowerowego siodełka. Ani się obejrzałam a wyszło z tego 14 tysięcy znaków. Zdecydowanie za dużo, ale musicie mi wybaczyć. 
Toskania pozytywnie mnie zaskoczyła. Myślałam, że jej popularność jest sztucznie nadmuchana przez media i organizacje turystyczne. Mocno się myliłam. Tak mocno, że w moim rowerowym notatniku zaznaczyłam wykrzyknikiem, iż jeszcze kiedyś trzeba tu przyjechać na co najmniej dwa tygodnie. Może stacjonarnie, szosowo, zabierając przy okazji endurówkę, bo przecież niedaleko Massa Martima i Punta Ala. Ach te Włochy, niby je znam, niby po tylu wizytach wiem, czego się spodziewać a tu jednak zaskoczenie.

Artykuł Toskania na rowerze – gravelowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

„Polacy są tak agresywni, a to dlatego, że nie ma słońca nieomal przez siedem miesięcy w roku, a lato nie jest gorące”

Co roku w okolicy lutego i marca staram się, choć na chwilę przenieść w nieco bardziej sprzyjające jeździe na rowerze i ogólnemu funkcjonowaniu rejony.

W tym roku doładowanie energią i witaminą D postanowiłam zrobić razem z Arkiem Perinem i jego Arek Bike Center, wspólnie organizując rowerowy obóz w San Remo. Obóz ten jednak miał być nietypowy, bo zorganizowany specjalnie dla dziewczyn.

Dzień 1/2 – USTROŃ, SAN REMO i DIANO MARINA

Każdego wieczoru w garażu odbywa się tajna narada dotycząca organizacji dnia następnego. Pierwsza obozowa narada jest szczególna. Babski wyjazd to i prezenty dla pań być muszą.

Siedem silnych i twardych babek, którym nie straszne liguryjskie skały i sanromolańskie wertepy. Ty też możesz być jak my. Wystarczy wsiąść na rower.

Dzień 3 – FINALE LIGURE – DH MAN i DH WOMAN

Dzień 4 – SAN REMO – TUBI DI SAN LORENZO I DUE MURI

TUBI DI SAN LORENZO oraz DUE MURI to dwie trasy, na które warto przyjechać już rozjeżdżonym. Nie ważne, jak dziwnie by to nie brzmiało.

W ten dzień postanowiłam więcej jeździć niż pstrykać, więc i fotek wielu nie ma. Są za to lody i powrót nadmorską promenadą do domu.

Dzień 5 – REGENERACJA i PLAŻING

Pan Bóg odpoczywał siódmego dnia. My zmęczyliśmy się szybciej.
W sumie nie wszyscy, bo byli i tacy, co piątego dnia zauroczeni wałkowali „mostek”. Ja postanowiłam wyczilować i zresetować system. Pięć dni bez przerwy z ludźmi dla mojej głowy to zdecydowanie za dużo. Wzięłam plecak, kilka eurasków, aparat i pomaszerowałam na plażę. W nadmorskim barze nabyłam dwie buteleczki Birra Moretti oraz Pizzę Salami Picante.
Znalazłam osłoniety od wiatru dołek na plaży i zaległam.
Zdjęć żadnych nie zrobiłam, bo okazało się, że karta pamięci została w laptopie. Przeznaczenie? Możliwe.
Dobrze, bo będzie przynajmniej powód by tu wrócić i skraść milionem zdjęć trochę uroku tutejszych nadmorskich uliczek.

Odpoczynkowy wieczór był okazją do pogrzebania w rowerze. Oczywiście nie ja grzebałam, tylko pan trener-instruktor-mechanik Arkadiusz Perin, który to sprzedał mi znakomity sposób na polepszenie komfortu działania moich ulubionych Guide-ów.

Na zakończenie dnia zaś przewidziana była atrakcja w postaci przeprowadzenia video-analizy jazdy każdej z nas. Filmiki nagrywane podczas szkolenia znakomicie wychwytują charakterystyczne błędy i niedociągnięcia. Szkoda tylko, że tak trudno je potem poprawić i skorygować.

Dzień 6 – DOLCEACQUA

To moja ulubiona trasa. Dokładnie opisałam ją już tutaj.
Jeśli z danego dnia jest mało zdjęć, wiesz że było dobrze, bo nie miałeś nawet ochoty wyciągać aparatu.

Dzień 7 – łojenie i wyjazd – Ustroń

Siódmego dnia każdy miał wybór. Połoić jeszcze jedną z łatwiejszych okolicznych trasek, lub mentalnie przygotować się do powrotu do kraju.
Wybrałam to drugie. Chciałam by ostatnim wspomnieniem z San Remo były skaliste trasy Dolceacqua.

Do następnego.

Jeśli spodobał Ci się obozowy klimat zajrzyj na stronę Arka – AREK BIKE CENTER a za rok zapraszam na kolejny obóz GIRLS ONLY :)

Artykuł San Remo z Arek Bike Center – dziewczyński obóz rowerowy pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Lago di Garda – kochać albo nienawidzić

Chyba nie ma bikera, który nie słyszałby nigdy o Lago di Garda. Ta kultowa miejscówka od lat dzielnie utrzymuje rolę lidera w rankingu najchętniej wybieranych rowerowych destynacji. Co sprawia, że z roku na rok ilość rowerzystów odwiedzających to miejsce nie spada, a nawet ciągle rośnie?

Jak już wspomniałam, po poprzedniej wizycie nad jeziorem Garda nie byłam jakoś szczególnie zadowolona.  Dobrze pamiętałam, że szlaki MTB tutaj są bardzo specyficzne. Albo jest bardzo łatwo (szuter, szuter, szuter), albo bardzo trudno (ekspozycja, skały). Bardzo rzadko da się znaleźć elementy pośrednie. Ukształtowanie terenu sprawia, że o ile nie korzystasz z pomocy shuttla, to zazwyczaj całe przewyższenie danego dnia robisz  na samym początku wycieczki. Wspinasz się więc przez dwie albo nawet trzy godziny, a potem na wymęczeniu możesz sobie zjechać. Poza tym jest stromo. Jeśli jesteś zwolennikiem napędów 1×11 a nie masz z przodu koronki 28, lepiej potrenuj przed wyjazdem.

Mimo  powyższych  dość negatywnych wspomnień zaryzykowaliśmy ponowną wizytę w tej kolarskiej mecce i w tym roku  znad Gardy wyjeżdżałam już z pewnym smutkiem. Czemu?  Wszystko po kolei.

Jezioro Garda – klimat i pogoda

Lago di Garda to bez wątpienia bardzo urokliwe jezioro. Wyjątkowości dodaje mu jego wielkość. Powiedzmy sobie szczerze, pewnie każdy z Was widział już niejedno górskie jeziorko. Jadąc nad Gardę przygotuj się na małe zdziwienie. Będąc tutaj czasami można poczuć się jak nad morzem. Gdy dołożymy do tego szczyty, które z wysokości 60 m n.p.m. wzbijają się do około 2 tysięcy metrów, to robi nam się naprawdę widokowy konkret.

Jest ładnie. Nie ma co się nad tym rozwodzić.
Jest też ciepło. Południowa część jeziora jest pewnego rodzaju bramą, która głębiej w ląd wpuszcza ciepłe śródziemnomorskie powietrze. Więc gdy nie mamy pecha na jakieś pogodowe anomalie, to w okolicach maja oraz miesięcy jesiennych, całkiem przyjemnie można tu pojeździć. W lipcu-sierpniu przygotujcie się na upały pod trzydziestkę i wyżej. Pogoda bywa tu jednak zmienna. Rano słońce daje czadu, a w południe już zbierają się chmury, by pod wieczór przywalić burzą. Trzeba na to zwracać uwagę, gdy wyjeżdża się w wyższe partie gór.

Czy w jeziorze da się kapać? W miesiącach letnich zdecydowanie tak. Chociaż to zależy mocno od aktualnej pogody. Podczas pierwszego pobytu nad Gardą kąpaliśmy się dwa razy, bo woda była dość zimna. Tym razem trafiliśmy idealnie. Słońce świeciło od rana do wieczora, a kąpiel w jeziorze przy 36 stopniach na plusie okazywała się ratunkiem.

Noclegi

Wyjazd nad Lago di Garda warto organizować z wyprzedzeniem i zastanowić się nad wykluczeniem lipcowo-sierpniowych terminów. To najwyższy sezon i najdroższy okres (my byliśmy w lipcu). Kwater i miejsc noclegowych jest do wyboru do koloru. Najpierw najlepiej zrobić rozeznanie na Bookingu,  potem poszperać na włoskich stronach typu gardatrentino.it,  a na koniec znaleźć domową stronę upatrzonego pensjonatu i pisać bezpośrednio. Z doświadczenia wiemy, że ceny często bardzo znacząco się różnią.

Jeśli jesteśmy nastawieni rowerowo, to oczywiście interesuje nas tylko północ, czyli okolice miejscowości Riva del Garda. Moim zdaniem najlepszą miejscowością do spania jest Arco. Miasteczko położone pięć km od Rivy, bardzo klimatyczne i urocze, spokojniejsze niż kurortowa Riva czy Torbole. Arco jest świetną bazą wypadową na wszelkie tripy MTB i szosowe, a gdy mamy ochotę na plażing czy winko nad brzegiem jeziora, to dotrzemy tam przyjemną czterokilometrową ścieżką rowerową wiodącą wśród winnic i plantacji kiwi.

Noclegową alternatywą są też miejscowości położone nad Lago di Ledro. Jednak wtedy każdy wypad MTB na wschodnią stronę jeziora wiązać będzie się najpierw z przyjazdem autem do Rivy lub Torbole. Szosowy w sumie też. Ponieważ dojazd do jeziora Ledro na rowerze z cienkimi oponkami jest niemożliwy. No chyba, że lubicie ekstremalne doznania i samochody w tunelach mijające was na milimetry z prędkością 80 km/h nie robią na was wrażenia.

Nad Gardę najlepiej zebrać się z ekipą i wynająć kilkuosobowy apartament. W takich miejscach standardem są specjalne pomieszczenia lub garaże dla rowerów, klimatyzacja, pralnia, możliwość skorzystania z karchera.
Można też przyjechać kamperem lub skorzystać z pola namiotowego. Tu jednak polecam dzwonić, bo w letnich miesiącach dość ciężko jest z wolnymi miejscami.

Lago di Garda – trasy rowerowe MTB

Będąc nad Lago di Garda  w pierwszej kolejności trzeba objechać klasyki. Nie szukaj pierwszego dnia secret traili i miejscowych tajniaków, najpierw zapoznaj się z terenem, bo początek może być dość zaskakujący i bolesny. Nad Jeziorem Garda szlaki są mocno specyficzne. O przyczepności, kontroli i przednim hamulcu najlepiej zapomnieć na okres wyjazdu :) A tak poważniej, to spotkasz tu bardzo rzadko spotykaną u nas nawierzchnię w postaci wszelkiej maści luźnych kamieni, które zdecydowanie utrudniają manewrowanie rowerem. To trudno opisać. To trzeba poczuć :)

Jaki rower wziąć nad Gardę? To zależy co chcesz jeździć. Na sypkich szutrach da radę zwykły hardtail, ale zdecydowanie lepiej mieć tu ze sobą fulla. Czy 160 mm jest konieczne? Chyba nie. To serio zależy od szlaków które wybierzesz.

W orientacji w terenie przyda się telefon z aplikacją Trailfoks lub Mapy.cz oraz łatwe do kupienia papierowe mapy wydawnictwa Kompass. Nie zdziwcie się, tu, jak i w całych Alpach, każdy szlak jest czerwony. Na początku wprowadza to w pewne zagubienie, ale można się przyzwyczaić.

Podczas pierwszego wyjazdu nad Gardę  używaliśmy też przewodnika Garda GPS Bikeguide tłumaczonego przez naszego kolegę Tomka . Tym razem jednak w dobie internetów okazał się zbędny.

Będąc w terenie zauważycie też sporo nowych oznaczeń całego systemu szlaków typowo rowerowych. Niestety my nie doszukaliśmy się nigdzie ich opisu, czy mapki (ale też nie poświęcilismy temu za wiele czasu).

Wracając do Trailforksa – są na nim zaznaczone wszystkie szlaki, które warto wziąć pod uwagę podczas pierwszego pobytu nad Lago di Garda. Minęły już czasy wyszukiwania w zagranicznych internetach co lepszych smaczków :)

Siła mięśni, shuttle bus czy kolejka

To ostatnia decyzja, jaką musisz podjąć przed ruszeniem na rower. Przewyższenia nad Gardą są bowiem słuszne. Często, by dostać się na jakiś szczyt, za jednym razem trzeba zrobić 1300 metrów w pionie. To nie mało, a gdy dodasz do tego całkiem spore średnie nastromienia… uff.
Moja rada – są wycieczki na których do góry fajnie wjechać samemu, są trasy na które lepiej wynająć schuttla i nie marnować sił, które przydadzą się potem. Warto też raz skorzystać w Kolejki wysokogórskiej w Malcezine i dla samych widoków odżałować 25 euro (tak mówił nam kierowca jednego busa). Nam niestety jeszcze nigdy się to nie udało. Tacy zarobieni na wakacjach jesteśmy :)

Które trasy wybrać? Poniżej moje subiektywne zestawienie tras rowerowych nad Lago di Garda. Kolejność w tym przypadku ma znaczenie.

Naranch Trail

Naranch Trail to trasa idealna na początek, bo najmniej „gardziańska”. Dziwiłam się, gdy gdzieś przeczytałam, że ma wyjątkowo ziemisty charakter. Ale dnia następnego na Navene już wiedziałam, o co chodzi. Na miejsce gdzie zaczyna się Naranch Trail warto dostać się za pomocą siły własnych nóg, powoli trawersując zbocza Monte Stivio. Zatrzymać się po drodze na kawę i pana cotte w Malga Zanga (skąd podobno można oglądać też widowiskowe zachody słońca). Ostatnie fragmenty podjazdu trawersującego Monte Creino robi się przy okazji podziwiając eksponaty z naturalnej galerii sztuki. Nie macie pojęcia jak to odciąga głowę od myślenia o zmęczeniu :)

Naranch Trail to typowy szlak który moglibyśmy podpiąć pod enduro. Są kamienie, korzenie, czasem stromo. W skali trudności, której już używałam tutaj, to solidna trójka. Mimo wszystko w kilku miejscach trzeba trochę pokombinować.

W znalezionych opisach tego szlaku wszyscy sugerują postój w Agriturismo Maso Naranch. Nie bez powodu. Tu koniecznie trzeba położyć się na łące pachnącej lawendą z widokiem na jezioro.

Navene Trail

Podczas gdy Naranch Trail jest delikatnym wprowadzeniem w klimaty Lago di Garda. To Navene wali nas po mordzie rzeczywistością. Jeśli nie lubisz luźnych kamieni, nie wybieraj tej ścieżki. Na Navene niby nic nie ma, a daje w kość. W skali trudności to też trójka, ale tu już trzeba przestawić głowę. Nie ma wielkiego nastromienia, są noszące na boki kamienie i kilka ciaśniejszych zakretów-agrafek. Jedziesz, nie widzisz nic trudnego, a czujesz się nieswojo. Mimo wszystko to oczywiście bardzo klimatyczna, singlowata ścieżka, z kilkoma widokami na jezioro. Tu też da się jeszcze dojechać na rowerze, ale podjazd to minimum dwie godziny. Niestety zaznaczone na mapie jedno ze źródełek ma wodę niezdatną do picia. Paamietajcie o ty wybierając się tu w ciepły, słoneczny dzień.
Gdy już zjedziecie na dół do miejscowości Navene, w kawiarni na wyjeździe ze ścieżki koniecznie zatrzymajcie się na lody jogurtowe.

Tremalzo classik i alternative

Chyba nie da się napisać o Tremalzo nic, czego ktoś by już nie napisał. Klasyk klasyków. Must ride. Wyjątkowo widokowa trasa, na którą poświęcić trzeba sporo czasu, bo co zakręt zatrzymywać będziesz się na fotki. Na Tremalzo najlepiej dostać się busem, ale jak chcesz podjąć wyzwanie zdobycia go w korbach, to nie dawaj się czasem naciągnąć na kultowy podjazd Mosera od strony Pregasiny. Uwierz mi. Nie idź tą drogą. Zdecydowanie lepiej jest dotrzeć do mitycznego tunelu Tremalzo od tyłu, po drodze zaliczając Lago di Ledro i Ampolę. A widokowym serpentyniastym szutrem sobie zjechać.
W klasycznej wersji pod względem technicznym szału na Tremalzo nie ma. Poziom trudności to dwójka z jednym konkretniejszym fragmentem zjazdu z Passo Rocchetta (który nomen omen w drugą stronę jest beznadziejnym wypychem). Obowiązkowy postój na Passo Nota warto ująć w planach. Sugerujemy jednak, by zamówic raczej tylko coś do picia.

Tremalzo ma oczywiście też kilka alternatywnych wersji. Jak dobrze się przyjrzycie to na Trailforksie odnajdziecie możliwe modyfikacje. Nam w tym roku nie wyszło, ale wiem, że zdecydowanie warto. Mój tajny informator Harry potwierdza :)

601

601 jest równie kultowy jak Tremalzo, tylko że tutaj zamiast na widoki patrzysz pod koła. Zaczynający się na Monte Altissimo szlak 601 to najbardziej wymagający oficjalny szlak nad Jeziorem Garda.  Bardzo widokowy i techniczny u góry, w środku daje chwilę wytchnienia, by znów na dole móc sponiewierać. Niestety nie jestem w stanie go wycenić, bo z powodu nadciągającej burzy w połowie odbiliśmy na nieco łatwiejszy The Skull. Na jutubach są jednak całe filmiki ze zmagań z tym trailem.
Aby zjechać sześćset jedynką trzeba wykorzystać busa, który podwiezie Cię na wysokość 1617 pod Rif. Grazzini. Stąd już tylko godzina kręcenia/wypychu dzieli Cię od szczytu. W schronisku obowiązkowy odpoczynek i strawa (nie mylić ze Stravą). Potem rundka po szczycie i gdy masz szczęście to jeden z najbardziej niesamowitych widoków, które dane było mi oglądać w życiu. Po tym wszystkim czeka Cię już tylko długi i niekończący się zjazd.

Val del Diaol/The Skull

To trasa, która weszła w skład tak zwanego Garda Trentino Bike Park, czyli parku bez bajkparku :) Widać, że cały czas ktoś o nią dba i ją dopracowuje. Stanowi solidne wyzwanie dla sprzętu i bikera. Mamy tu kamienie, kamienie,kamienie i trochę korzeni. Na szczęście kamienie te raczej sztywne, mocno trzymające się podłoża. Jest też kilka miejsc z hopami i innymi a’la bikeparkowymi atrakcjami. The Skull bardzo przypadł mi do gustu,  Arturowi już trochę mniej :)

Cima d’Oro

Na ten szczyt można wejść pieszo, ale dużo fajniej wejść tam z rowerem :) widoki na górze wynagrodzą cały trud. Widać stąd zarówno Jezioro Garda jak i Lago di Ledro.  Ma się wrażenie, jakby stało się na dachu świata. Wycieczka na Cima d’Oro jest też doskonała dla fanów bunkrów i I Wojny Światowej.  Po drodze mija się mnóstwo pozostałości po działaniach wojennych, a na zboczach Cima Pari pięknie widać wgłebienia, które według naszej teorii są pozostałościami po zrzuconych w ten rejon bombach.

Zdobywając Cima d’Oro najpierw z Moliny di Ledro wdrapaliśmy się asfalto-szutrem na Bocca di Trat, potem trawersowaliśmy Cima Pari i na końcu sama z rowerem na plecach wdrapałam się na szczyt. Wybierając drogę w dół z racji późnej pory musieliśmy nieco zmodyfikować pierwotne plany. Jednak pieszy szlak idący niemal równolegole do szutrowej drogi okazał się wart ryzyka. Wszystko zapisane w GPXie poniżej.

Croce di Bondiga

To szlak, na który nie dowiezie nas shuttle. Warto więc wpleść go w całodniową wycieczkę i najpierw wdrapać się na San Giovanni al Monte, potem granią dojechać do krzyża, by stąd zjeżdżać już aż do samego Arco. Do San Giovanni można dojechać także autem. Dobrym pomysłem więc jest by jedna osoba z ekipy poświęciła się i wwiozła resztę do góry. W naszym przypadku oczywiście poświęcił się, trochę słabiej czujący się tego dnia Artur. Zjazd z Croce di Bondiga jest warty poświęceń. Występuje tu ten lubiany przeze mnie rodzaj gardziańskich kamieni, sztywno trzymających się w ziemi. Tylko w środkowej części jest trudny przejazd przez gruzowisko. Reszta to przyjemna trójeczka :)
Z tego zjazdu zdjęć nie ma, ale będzie film. Kiedy? dobre pytanie :)

Jezioro Garda na szosie

Szosowcy twierdzą, że Garda jest stolicą MTB, a kolarze górscy, że to szosowy raj. Jak jest faktycznie? Faktycznie wydaje mi się, że zarówno pod względem szosowym jak i emtebowym zdarzało mi się jeździć po fajniejszych ścieżkach i drogach. Nie znaczy to, że jest jakoś strasznie kiepsko, ale do raju to chyba jeszcze daleko :) Tak, czy siak, kilka kilometrów na szosowym liczniku nad Gardą nabiłam. Poniżej trzy przyjemne i warte zwrócenia uwagi trasy po resztę najlepiej zgłosić się do Hop Cycling.

Monte Velo

Jedną z rzeczy, którą dobrze zapamiętałam z pierwszego pobytu nad Gardą była właśnie ta cienka asfaltowa serpentyna zaczynająca się w Santa Barbara a kończąca w Arco. Pamietam ją dobrze, bo podczas jednej z wycieczek MTB, po dwóch godzinach mozolnego wspinania się do góry rower Artura zaniemógł i musieliśmy na rowerach po 120 mm skoku na grubych oponach  ewakuować się właśnie  tym stromym asfaltem. Ileż niecenzuralnych słów poleciało wtedy z mych ust… Niemal jednoczenie jednak w głowie pojawiła się myśl – o jak fajnie byłoby tu kiedyś wjechać szosą. No to tym razem wjechałam :)

Monte Bondone

Szukając jakiejś fajnej, konkretnej szosowej pętli nad Gardą do wyboru mamy Monte Baldo i Monte Bondone. Zainspirowana wpisem Maćka Hopa, wybraliśmy Bondone. Równe 100 kilometrów i 2700 metrów w pionie. Za takie tripy lubię szosę, ale ostatni podjazd z 18% fragmentem to solidny test charakteru.

Lago di Tenno

To pętelka idealna na wieczór poplażingowy. Z Arco przez Deve wspinamy się powoli nad jezioro Tenno, a potem serpentynami z widokiem na jezioro zjeżdżamy na rynek na lody. Takie tam 30 km na rozruszanie nogi.

Festiwal Bike

Sława i mit Gardy ma też korzenie w co roku odbywającym się tutaj fastivalu organizowanym przez największą europejską rowerową gazetę Bike. Na początku maja kolarze wszelkiej maści zjeżdżają się do Rivy i przejmują nad nią władanie. Są rowerowe testy, prezentacje nowości i ciekawostek, wycieczki, zawody  i imprezy okołorowerowe. Kto wie, może za rok też się tam wybiorę. W końcu tyle jeszcze tam szlaków niepoznanych.

Lago di Garda – atrakcje dodatkowe

Jezioro Garda to miejsce, do którego na pewno możesz przyjechać z rodziną. Bez względu na to, w którym z miasteczek będziecie nocować na pewno twoja druga połówka czy też dziecię znajdzie coś dla siebie. Nad Gardą można robić wszystko: opalać się, pływać, nurkować, surfować, chodzić po górach, wspinać się, chillować pod palmą, objadać się włoskimi przysmakami, chłodzić się drinkami, zagryzać oliwkami. Znajdzie się tutaj też kilka całkiem fajnych sklepów na nietylko rowerowy shopping, jest kilka kosmetyczek, fryzjerów i wesołe miasteczko.

Ceny

Najtrudniejszy temat zostawiłam na koniec. Wakacje nad Jeziorem Garda muszą być na bogato. Jeśli liczysz na to, że uda ci się budżetowo ogarnąć wyjazd, to jasne, wiedz, że się da, ale nie ma to najmniejszego sensu. Nad Gardę warto przyjechać z pełną skarbonką.  Albo lepiej – walizką pieniędzy.

No bo gdy wchodzisz do takiego marketu (Spar, Lidl) z początku wydaje Ci się, że wszystko jest ok. Niestety dopiero po chwili orientujesz się, że ceny nie są w złotówkach ale w ojro.  I żelazny zestaw przetrwania: tuńczyk + sos pomidorowy + makaron  lepiej było wziąć z domu. Ale wozić makaron do Włoch? No to się nie godzi.

Cała frajda jazdy nad Gardą polega na tym, że tam czujesz prawdziwe wakacje.  Słońce, jezioro i góry, a ty po solidnym tripie zjeżdżasz do Rivy lub Torbole na lody i espresso za euraska. Albo ładujesz się na plażę z kartonem pachnącej pizzy i kontemplujesz zachód słońca.
Wieczorem zaś na rynku w Arco popijasz Spritza zagryzając oliwkami, włoskim salami czy jednym z miliona gatunków serów.

Następnego dnia po zaliczeniu Tremalzo bolo nogi, to wjeżdżasz do góry shuttlem, albo wypożyczasz elektryka… No ok, już płynę za bardzo. Gdy druga połówka już sie nudzi na plaży, to jedziecie sobie na kawę, zwiedzanie i shopping do Verony.  Serio, serio, warto wykorzystać ten gardziański wakacyjny klimat. Wspomnienia bezcenne, a za resztę zapłaci karta MasterCard :)

Przykładowe ceny:

espresso w kawiarni – 1 eurasek
wszelkie inne kawy – 1,5 euraska
apfelstrudel – 3 euraski
lody 3 gałki – 3 euraski
woda – 0,7 euraska 2l
bułki – 3 euraski/kg
pomidory – 1.5 euraska/kg
oliwki – 3 euraski kubek na wieczór
wędliny – 12-20 euraska/kg
czekolada RitterSport – 1 eurasek
pizza margherita – 8 eurasków
aperol w restauracji – 4 euraski
piwo w restauracji – 3 euraski
regeneracyjny makaron w schronisku – 8 euraski
bike shuttle – 15/20 eurasków
wyciąg Malcesine- 25 eurasków

Podsumowanie

Garda została odczarowana. Nie wiem, czy to kwestia lepszego skilla, innych rowerów czy nastawienia. W tym roku Lago di Garda wywarło na mnie zdecydowanie lepsze wrażenie niż za pierwszym razem. Owszem, trasy dalej są specyficzne i jedyne w swoim rodzaju, ale chyba zaczynają mi się podobać tak, że chętnie przyjechałabym tu znowu. Wydaje mi się, że w wyniku rozwoju innych rowerowych alpejskich miejscówek nad Lago di Garda przyjeżdża nieco mniej osób niż kiedyś, miejscowi to zobaczyli i zaczynają działać. Coraz więcej tras jest ogarnianych i bardziej dostosowywanych pod rowery, jest lepsze niż kiedyś oznakowanie ścieżek. Wszystko idzie w całkiem dobrym kierunku. Więc jak tylko rozbijecie skarbonki, to jest to na pewno kolejna rowerowa miejscówka, którą polecam.

Artykuł Lago di Garda – rowerowy przewodnik pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.

Niestety nie zawsze jest czas na nowe eksploracje. Czasem dobrze jest pojechać w sprawdzone miejsce, gdzie na pewno trafimy na dobre ścieżki, nie będziemy błądzić i głowić się nad mapą. Czasem fajniej, bez zbędnych ceregieli złapać flow.

CERTYFIKAT JAKOŚCI MOB

Zrobiłam więc dla Ciebie zestawienie miejsc i tras rowerowych, w których byłam i które powinny Ci się spodobać. Niektóre z nich opisane są dokładnie, niektóre są tylko inspiracją. Obiecuje jednak, że na bieżąco będę starała się uzupełniać wpisy o dokładniejsze wiadomości i udostępniać tracki GPX. A lista rowerowych tras Polski i Europy, będzie coraz większa.

Boisz się o poziom trudności tras? Ciągle wszędzie piszę o tym Nduro.

Enduro to nie kwestia trudności ścieżki przed Tobą.
Enduro to wszystko to, co dzieje się w Twojej głowie, kiedy jesteś w górach, jedziesz na rowerze, dostrzegasz całe piękno świata wokół Ciebie. To jest moja definicja enduro.

Dlatego czasem jeżdżę po krętych kamienistych singlach, a czasem po szutrach. Szutry są bezpieczniejsze, gdy głowa lata na boki zachwycając się widokami wokoło. Większość miejscówek i szlaków, o których piszę to ścieżki, na których poradzi sobie osoba na sztywnym rowerze. O ile tylko nie jest zbyt konserwatywna i czasem opuści sztycę w dół.

POLSKA

Trasy rowerowe Beskidy

Szyndzelnia i Błatnia
Magurka – Boxery
Szyndzielnia – Cyberniok
Zawoja – Polica
Zawoja – Mosorny Groń
Góra Żar
Skrzyczne
Szyndzielnia zimowo

Trasy rowerowe Jura Krakowsko-Częstochowska

Pustynia Błędowska
Szlak Orlich Gniazd rowerem

Trasy rowerowe Sudety

Szklarska Poręba
Trasy enduro Srebrna Góra
Ślęża i Radunia
Strefa MTB Sudety zimą
Wielka Sowa zimą
Góry Opawskie – Biskupia Kopa

Trasy rowerowe Śląsk

Trasy rowerowe Zakopane i Tatry

Dolina Chochołowska

EUROPA

Austria

Salzkammergut
Saalbach-Hinterglamm
Ischgl – w trakcie opracowywania

Czechy

Javorovy
Javorovy – zielony szlak
Kouty zimą
Biskupia Kopa – Zlate Hory
Rychleby – tajemne ścieżki
Bike Park Koprivna
Pradziad

Chorwacja

Istria

Hiszpania

Gran Canaria

Włochy

Lago di Garda
San Remo – Dolceacqua
San Remo – mały przewodnik
Livigno

JEŚLI SPODOBAŁ CI SIĘ WPIS PODZIEL SIĘ NIM Z INNYMI NA FACEBOOKU :)

Artykuł Szlaki i trasy rowerowe – certyfikat jakości MOB pochodzi z serwisu Blog rowerowy - mamba on bike.